SZPITAL BADAWCZY SIMEON 1993
Zatem...
Jesteśmy coraz bardziej pewni, że Gabriel nie tylko robi się silniejszy
– on staje się złośliwszy.
Jeśli jego siła i zdolności będą rosnąć w tym tempie,
nie damy rady go opanować.
Jednakże jestem zdecydowana...
Doktor Weaver, znowu się wydostał.
– Jak daleko doszedł? – Do archiwum, zanim go dogoniliśmy.
– Znalazł swoje dokumenty. – Chce wrócić do domu.
– Doktorze Fields, co się dzieje? – Próbowałem elektrowstrząsów,
ale na niego nie działają. A potem sprzęt zaczął wariować.
Jakby spijał cały prąd i kontrolował nasz sprzęt.
Doktorze Plume.
Nie, proszę. Zabije panią.
Odsuń się.
Obezwładnić go!
Przywiązać go do fotela.
Zachowywałeś się bardzo, bardzo niegrzecznie, Gabrielu.
Ja wszystkich was zabiję.
O, mój Boże.
– On mówi. – Nadaje swoje myśli.
Myślałam, że możemy mu pomóc, ale się myliłam.
Już czas
wyciąć ten nowotwór.
NAPISY: SztywnyPatyk
WCIELENIE
SZPITAL BADAWCZY SIMION
LUNATYKOWANIE
ANORMALNE "GABRIEL"
...manipuluje i kontroluje elektryczność...
...przemawia przez GŁOŚNIKI...
Matka zostawiła dziecko pod naszą opieką.
PACJENTKA: Emily May
CZASY OBECNE
Frankie próbuje podać do Chaveza.
Próbuje się bronić rękami, ale nie ma żadnej przewagi.
Hej, cukiereczku. Myślałem, że masz nocną zmianę.
Miałam,
ale pierożek nie dawał mi żyć.
– Jak to, "nie dawał żyć"? – Nie mam pojęcia.
Po prostu jest bardziej pobudzona niż zwykle.
Mamy może Tylenol? Mówią, że nie mogę brać aspiryny.
Wiesz, skoro tak cię boli, może nie powinnaś dzisiaj pracować.
Nic mi nie będzie, obiecuję.
Oglądałem to!
Proszę, Derek, naprawdę muszę odpocząć.
Nie, może musisz przestać zachodzić w ciążę.
Proszę. Naprawdę muszę się położyć.
Doktor mówił, że to może się powtórzyć. Wiesz o tym.
Znów mam patrzeć, jak umiera w tobie moje dziecko?
Przestań.
Łamiesz mi serce, Maddy, jak mi Bóg miły.
Nie możesz ciągle tego robić.
Nie robić czego?
Nie robić czego, Madison? Powiedz, co ja robię?
Powiedz, co robię. Twierdzisz, że to moja wina?
– Że to się powtarza, bo... – Nie dotykaj jej!
Ty dziwko!
O, cholera.
Skarbie, przepraszam cię.
Przyniosę ci trochę lodu.
Przyniosę lodu, poczekaj tu.
Kotku...
Przepraszam, że to się stało.
Czasami jakby nie mogę się kontrolować, ale to nie jestem ja.
Wiesz,
że się staram i że rzuciłem picie, i że będę czynił lepiej.
Dla ciebie i dla dziecka.
To był wypadek, Maddy.
Maddy?
Co?
Madison?
– To się nie dzieje! – ...złapał stalowe ostrze.
...ma krążek w garści...
...przeszedł poza pole...
Pomóż.
Derek?
Dzień dobry, Reg.
Dzień? Jest czwarta rano. Noc się jeszcze nie skończyła.
– Detektywi. – Oficerze Lee, co tu zaszło?
Napad na dom. Sąsiedzi usłyszeli krzyki i nas wezwali.
– Ślady włamania? – Jeśli tak, to nie widzieliśmy.
– Gdzie żona? – W szpitalu.
- Leżała nieprzytomna w pokoju dziecięcym. - Oho, pani Samotnicka.
– Hej, Kekoa. – Winnie, jak bardzo źle?
Czegoś takiego nie widziałam.
Może w wypadku samochodowym, ale nie tak.
To coś wyjątkowego.
Jasna cholera.
Sydney?
Cześć.
Gdzie jestem?
– Co się stało? – Jest dobrze. Jesteś w szpitalu.
– Gdzie Derek? – Pamiętasz, co się stało?
Ktoś włamał się do waszego domu.
Zaatakowano cię, a Dereka...
Tak bardzo...
Odpocznij.
Tak bardzo się bałam.
Bałam się o dziecko.
Gdzie ona jest?
Gdzie ona jest, Syd?
Bardzo mi przykro, Maddy. Nie mogli jej uratować.
Nie.
Nie, nie, nie. Nie.
Już w porządku.
Nie! Proszę, nie.
Nie!
W porządku.
Nie!
Pani Mitchell?
Pani Mitchell, detektyw Kekoa Shaw.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale muszę zadać parę pytań.
Pani Mitchell?
Mogę jakoś pomóc?
Detektyw Kekoa Shaw.
A ja Sydney Lake. Jestem siostrą Madison.
Zatem, w czym mogę pomóc?
A, to.
Jestem... księżniczką... w Family Planet.
Mam przerwę i pomyślałam, że zajrzę i sprawdzę, co u Maddy.
Jest taka od dwóch dni.
– Nie chce jeść. – Zatem może pani mi pomoże.
Zna pani kogoś, kto chciałby skrzywdzić pani siostrę lub jej męża?
Nie ma śladów włamania. To mógł być ktoś, kogo znali.
Kto miał dostęp.
Nie wiedziałabym. Derek trzymał nas z dala.
To nie jej pierwsze, prawda?
Według lekarza poroniła trzy razy w ciągu ostatnich dwóch lat.
O, mój Boże.
Nie wiedziałam.
Nie wiem, czemu mi nie powiedziała.
Maddy...
– W razie czego proszę zadzwonić. – Dziękuję.
Keh, uśmiejesz się.
Brak odcisków, ale ślady po dłoniach są do góry nogami.
– Jakby sprawca zwisał z sufitu. – Zgrywa się to z dowodami?
Na suficie nie było odcisków, jeśli o to ci chodzi.
Pogadałam z sąsiadami i więcej niż jeden powiedział,
że pan Mitchell miał w zwyczaju trzaskać panią Mitchell.
Bił ją?
Zero włamania, toksyczny mąż.
Motyw.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Pozwól mi zostać z tobą na kilka dni. Mogę odstawić pracę i parę przesłuchań.
Nie, żebym w ogóle coś rezerwowała.
To było teraz takie realne.
Po prostu...
Nie zrobiłam dość, żeby ją ochronić.
Nie musisz tu zostawać.
Wiem, ale to mój dom
i nie pozwolę, żeby jego też mi odebrano.
Nic mi nie będzie, obiecuję.
Nikogo tu nie ma.
Nie ma tu nikogo.
To tylko w mojej głowie.
Nie ma tu nikogo. To tylko w...
To tylko w mojej głowie.
– O, mój Boże. – Mogłabyś mnie wpuścić?
Jezu, Sydney, co ty wyrabiasz?
Mój klucz nie działał, a ty...
O, Boże. A ty nie odpowiadałaś.
Myślałam, że coś się stało. Martwiłam się.
Dzięki.
Ja... zamontowałam zamki.
To by się bardzo zgadzało.
Mama zrobiła zapiekankę.
Nie mogłam się z nią wspiąć, więc jest na zewnątrz, ale...
W porządku?
Derek to zrobił.
Uderzył moją głową o ścianę.
Co?
Bardzo współczuję, Maddy.
Nikt nie zasługuje na taką śmierć,
ale serio, jebać go.
Zasługujesz na znacznie więcej.
Sporo myślałam o tym, o zostawieniu go.
Kiedy w końcu się zebrałam, zaszłam w ciążę.
A teraz...
gdybym tylko mogła mieć dziecko.
Nie rób tak. To nie twoja wina.
Nie o tym mówię.
Chciałam wiedzieć, jak to jest
być z kimś związana krwią.
Biologicznie powiązana.
O czym ty mówisz?
Cholera.
Mama i tata przygarnęli mnie, gdy miałam osiem lat.
Przed tym nie pamiętam niczego.
Mama mi powiedziała, że moja biologiczna matka zmarła przy porodzie.
Sydney, jestem adoptowana.
Witamy w Niszach Seattle.
To nie wycieczka po totalnie alternatywnej muzyce bardzo znanych zespołów.
To wycieczka po starym Seattle,
pochowanym tu jak wehikuł czasu do minionej ery.
To wszystko było na poziomie ulicy, gdzie mieszkano i pracowano,
ale po wielkim pożarze w 1889
postanowiono zbudować nowe miasto na wierzchu starego miasta.
Jedno piętro wyżej, by odeprzeć powodzie.
Tu, na dole, można zobaczyć brukowane uliczki i witryny sklepowe,
zaś plotki głoszą o korytarzach sięgających wielu mil.
Niektórzy twierdzą, iż duchy przeszłości nadal tu straszą.
Dziękuję.
Dob... Dziękuję. Dobrej nocy.
Zamknięte!
Nie można tu wchodzić!
Halo?
Nie wiesz nawet,
jak długo
na to czekałem.
Jeszcze nie teraz.
Najpierw
doktor Weaver.
Halo?
– Doktor Weaver. – Tak?
Już czas wyciąć ten nowotwór.
Słucham?
Halo? Przepraszam, kto mówi?
Halo?
PERFEKCJA W CHIRURGII DR FLORENCE WEAVER
Cholera.
– Co robisz w moim domu?! – To mój dom!
Kim ty jesteś?!
Nie mogę się ruszyć. Co tu się dzieje?
Czego ty chcesz? Kim jesteś?
Nie!
Czas wyciąć ten nowotwór.
O, Boże.
To... To niemożliwe.
O, Boże.
Czego ty chcesz?
Pokazać ci, czym ten nowotwór się stał!
Gospodyni znalazła denatkę. Doktor Florence Weaver.
Twarda i stara wyga, ale walczyła do końca.
– Co tam masz, Winnie? – Zabił ją jednym z jej trofeów.
Jest podstawa. Górnej połowy nie ma.
Brutalność zdaje się spójna z tamtymi zwłokami.
– Ten sam gość? – Tak zakładam.
Trzeba znaleźć drugą połówkę.
Ta. Jak my wszyscy.
Co tam masz?
PACJENTKA MAY '92
Specjalizowała się w dziecięcej chirurgii rekonstrukcyjnej.
Trzymała dane o każdym z pacjentów.
Wszystkie zapakować. Mają pojechać na posterunek.
Co, przeczytasz wszystkie?
My przeczytamy wszystkie.
Znalazłaś już resztę narzędzia zbrodni?
PERFEKCJA
Nawet nie próbuj.
Z ostatniej chwili.
Policja zgłosiła, iż zwłoki doktor Florence Weaver
odnaleziono dzisiejszego poranka w jej domu w Washington Park.
Makabrycznego odkrycia dokonała gospodyni,
o około 8.30 tego poranka.
Czy ją znałaś?
Nie. Nie.
Ale widziałam jej śmierć.
Nie wiem, jak.
Robiłam pranie i...
i widziałam, jak ją zabił.
To był on. To był on.
On? W sensie: facet, który cię zaatakował?
Tak.
– Był tutaj w... – Nie.
Widziałam, jak ją morduje w jej domu.
Jakbym była tam i tu w tym samym czasie.
To było...
Co się ze mną dzieje, Syd?
Będzie dobrze. Coś wymyślimy.
Mam dość. Wychodzę.
Jeszcze jeden tekst o chorym dzieciaku i gałki mi ze łba wyskoczą.
– Miłego. – Powiedz Marcusowi, że to moja wina.
– Wynagrodzę randkę. – Lepiej, żeby. Jest wpieniony.
Jezu.
– Jo, Basco, jesteś? – Nie?
Myślałem, że jestem tu jedynym przystojniakiem od nadgodzin.
Mam sprawę. Taką dziwną.
Postarzysz mi to?
Jak staro potrzebujesz?
Trzydzieści lat.
Wiem, wiem, ale kto mógłby ją zabić, John?
A co dopiero tak ją okaleczyć?
Wiem, od lat z nią nie rozmawiałem, ale znałem ją jako...
Jedyne, co robiła, to pomagała innym.
Nie wspominaj o Simionie.
To było co innego.
Halo? John?
Co jest?
– On tu jest. – Kto? Kto jest?
Nie ma tu nikogo. Popatrz na mnie, nikogo.
To tylko sen. Chodź tu.
Cholera, ty krwawisz.
To nie był sen.
Widziałam go. Widziałam.
Znowu zabił, ale tym razem widziałam jego twarz.
Widziałam... jego twarz.
Jakimś cudem widzę jego morderstwa, jakby pokazywał mi je.
– Ale jak? Wysyła nagrania? – Nie, do cholery, ja...
Widzę je, kiedy to się dzieje.
Jakby to były wizje. Wiem, jak to brzmi.
Może, kiedy zabójca zaatakował Madison,
wytworzyli jakiś rodzaj...
jakby psychicznej więzi.
Wy się konsultujecie z medium przy sprawach zaginięć, prawda?
Nie, nie robimy tego.
Grałam medium w odcinku serialu o glinach i powiedzieli, że tak robią.
Naprawdę o tym rozmawiamy?
– Co dokładnie widziałaś? – On znowu zabił.
Tym razem naprzeciwko mieszkań Silvercup w North Beacon Hill.
– Wygooglowałam. – Świetnie.
Wikipedia Brown rozwiązała nam sprawę.
Madison widziała śmierć doktor Weaver, gdy to się działo,
a teraz mówi, że widziała tę. Jedźmy sprawdzić.
Jeśli się myli, to ją oskarżcie, a mnie skujcie.
To tu. Silvercup.
To chyba to.
Które?
– I co, będziemy pukać w każde drzwi? – To ostatnie piętro.
– Pomożemy. – Nie potrzebujemy waszej pomocy.
Popilnujecie te dwie?
No chodź, Keh!
Przepraszamy za kłopot.
No co?
– Obserwuję cię. – No co?
Dały nam trop.
Urocza aktoreczka rzuca ci piłkę, a ty ją gonisz jak pies.
– Co mówiłaś? – Nic, nic.
Halo? Jest tam kto? Tu policja.
Jeśli ktoś tu jest, musi dać znać.
Keh. Keh!
Mam wystawić list gończy za Słoniem z Goonies?
Idę do toalety.
Reg...
Chce pani usiąść, gdy ona... gdy pani czeka?
A, tak.
Halo?
Witaj, Emily.
Nazywam się Madison.
Twoja fałszywa matka nazywała cię Madison.
Przez twoje chujowe małżeństwo nazywałaś się Mitchell.
Ale dla mnie zawsze będziesz Emily.
– Kim ty jesteś? – Wiesz, kim ja jestem.
Nawet jeśli twierdzą, że jestem tylko w twojej głowie.
Nie wiem, o czym ty mówisz.
Pozwoliłaś im sobie wmówić, że nie istnieję.
Że byłem tylko głosem. A ty im uwierzyłaś.
Teraz sprawię, że zapłacą za to, co zrobili.
Jedno po drugim.
Gabriel, nie!
Widzisz? Gdzieś tam w środku...
– Proszę. – ...zawsze wiedziałaś.
Proszę, przestań. Proszę.
My się dopiero rozkręcamy.
Jeśli to wszystko, to my idziemy. Dziękuję.
To do zobaczenia.
– Postarzyłeś mi to zdjęcie? – Masz na biurku.
Widziałeś? Dlatego ją ściągnąłeś.
– Kogo ściągnąłem? – Dziewczynę ze zdjęcia.
Matko.
O, szlag. Była jej pacjentką.
Co? Zawracajmy i powiedzmy Kekoi. Namierzymy rozmowę.
Policja myśli, że to ja.
– Będą wiedzieli, że nie. – Nazywa się Gabriel.
Nie wiem, skąd, ale przy rozmowie wiedziałam.
Jest kimś z mojej przeszłości.
Sprzed moich wspomnień.
Dokąd jedziemy?
Och, Maddy.
Musiałam się z tobą zobaczyć.
Jak się trzymasz, złotko? Ty w ogóle jesz?
Jesteś chuda. Muszę częściej gotować.
Mamo, musisz coś sobie przypomnieć.
Przy adopcji, czy mówili ci, że miałam brata, czy cokolwiek?
Nie.
Tylko to, że w razie rodzeństwa daliby je tej samej rodzinie.
To kim, do cholery, jest Gabriel?
Mamo? Mamo, co wiesz?
Tak bardzo chciałaś przyjęcia, tak bardzo jojczyłaś, że ojciec się poddał...
– Zaprosiliśmy całą twoją klasę, ale... – Mieli mnie za dziwaczkę.
Nie miałam przyjaciół. To pamiętam.
– Zdmuchnij! – Za dziewięć życzeń.
Dobrze to wygląda.
Nie mów tak.
Nie udają.
Z kim ty rozmawiasz?
Z nikim.
Maddy. Maddy. Co mówiliśmy o kłamaniu?
– Nie kłamałam. – To z kim rozmawiałaś?
Z Gabrielem.
To twój wymyślony przyjaciel?
Gabriel nie jest wymyślony.
Mówi, że wy jesteście. Że nie jesteście moją prawdziwą rodziną.
To ten koszmar, o którym...
To było kopnięcie.
– Moja świąteczna ślicznotka. – Niech idzie już spać.
Maddy, koniec zabawy.
Mikołaj nie przyjdzie, jak nie będziesz spać.
Powiedziała, że będzie mnie kochać, gdy przyjdzie dziecko.
Że nic się nie zmieni.
Nie zrobię tego. Nie zmusisz mnie.
Proszę, nie krzywdź dziecka.
Maddy? Co się dzieje?
Nic, tatusiu.
Niektóre twoje rozmowy z Gabrielem przyprawiały nas o dreszcze.
Chwila. Gabriel to coś, co wymyśliłam?
To, przez co przeszłaś, zanim do nas dołączyłaś,
skrzywdziło cię w sposób, którego nie potrafię sobie wyobrazić.
Zawsze sądziłam, że stworzyłaś Gabriela, żebyś mogła to przetrwać.
Myśleliśmy, że jeśli okażemy ci dość miłości,
już nie będziesz go potrzebować.
Obyśmy się nie mylili.
E. May.
Czwartek, 23 lipca 1992.
Dzisiaj mija siódmy rok, odkąd powierzono Emily May naszej opiece.
Wciąż nie przystaje do żadnego obiektu, z którym się zmierzyliśmy w tej klinice.
Jednakże w ostatnich miesiącach zaczęła wykazywać oznaki mentalnej psychozy.
Twierdzi, że ma wizje
i słyszy myśli od samego Diabła.
Skontaktowałam się z dr. Johnem Gregorym z Hopkins
jak i z dr. Victorem Fieldsem z Children's Hospital Los Angeles,
żeby pomóc ustalić sposób działania.
Doktor Florence Weaver. Doktor Victor Fields.
Pracowali nad tą samą sprawą razem z doktorem Johnem Gregorym.
Jasna cholera.
Doktorze Gregory?
Tu policja Seattle.
Musi mi pan odpowiedzieć.
Detektywie!
On nadal tu jest!
– Nadal tu jest. – O, Jezu.
Jasna cholera.
Ja chyba oszalałem.
Stój!
Ja pierdolę.
Wszystkie ofiary badały ten sam przypadek, nazywały go "pacjentką May".
Pani nim była. Byli pani lekarzami.
Przepraszam. Mam pustkę przed adopcją przez rodziców Sydney.
Urodziła się pani jako Emily May.
Tak mnie nazywa.
Mamy w wydziale hipnoteraupetkę, pomaga odblokować stłumione wspomienia.
Traumę, molestowanie, zespół pourazowy.
Chciałabyś się spotkać z taką?
– Wiedziałam. – To nie medium, do cholery.
Cofniemy upływ czasu.
Minione lata same się odbudują.
Chcę, żebyś wróciła do czasu sprzed adopcji.
Chyba jestem w szpitalu.
– Ale nic z tego nie pamiętam. – Wróciłaś ponad świadome wspomnienia.
Powiesz nam, czemu jesteś w szpitalu?
Nie jestem pewna.
Ale jest mi lepiej.
Po to tu dla mnie przyszli.
– Kto? – Moi nowi rodzice.
Przyszli mnie zabrać do nowego domu.
Jest śliczny.
Ale on też tu jest.
Gabriel.
Chodził za mną od szpitala.
Kim jest Gabriel? Przyjacielem?
Twierdzi, że tak,
- ale tylko ja go widzę. - WITAJ, MALUTKA
– Zniszczyłaś tort mamy. – To nie ja, to Gabriel.
Przestań. Nie możesz tak dalej kłamać.
– Nie kłamię. – Nie ma żadnego Gabriela.
Do pokoju.
Natychmiast do pokoju.
Więc kiedy zrobi coś złego,
ja wpadam w kłopoty.
Odejdź.
Co?
Ale ona śpi.
Chyba.
Naprawdę?
Masz na myśli miłą niespodziankę?
Przetnij.
Ładny kawałek tortu dla mamy.
– Madison! – Potnij ją!
Nie, to nie byłam ja! To był Gabriel!
Proszę!
Nie, nie!
Proszę, uwierzcie mi!
Proszę!
Zatrzymaj to. Zatrzymaj!
Zatrzymaj to, wyciągnij ją!
– Beverly. – Zakończ to.
– Beverly! – Wrócisz do nas, gdy dotknę czoła.
– Jezu. – W porządku?
Już pamiętam.
To już miało miejsce.
Budzenie się w dziwnych miejscach. Moje wizje.
Nie wiem, jak, ale Gabriel chciał...
Czego chciał?
Skrzywdzić dziecko.
Jakby wiedział, że z tobą przy boku
nie będę go już potrzebować.
I miał rację.
Stał się straconym wspomnieniem,
pochowanym głęboko w tyle głowy...
Aż do teraz.
Zabójca powiedział, że jest Gabrielem.
Moim Gabrielem.
Chwila, twierdzisz, że zabójcą jest...
twój zmyślony przyjaciel?
Kurwa!
Wszystko będzie w porządku!
Maddy? Maddy, posłuchaj!
Poczekajcie!
Proszę!
Detektyw, niech pani poczeka. Proszę.
– Ona nie mogła tego zrobić. – Nie możesz tu być, to miejsce zbrodni.
– Proszę posłuchać. – Nie, ty posłuchaj.
Tył w zwrot albo oskarżę cię o współudział.
Proszę.
Musicie to zobaczyć.
Tym zabija.
To reszta zaginionego trofeum przekształcona w broń.
Mówiłam ci, już pierwszego dnia.
Masz na strychu narzędzie zbrodni, płaszcz, rękawice
i warsztat Jeffreya Dahmera.
To koniec, Madison.
Przecież... to był Gabriel.
Dostał się do mojego domu. On już tak robił.
Przestań z tą Babą Jagą.
Przestań, Kekoa. Widziałeś go.
Wiesz, że to nie ja.
– Kim jest ta kobieta? – Nie wiem.
– Gabriel musiał ją przemycić do domu. – Powiem ci, co sądzę.
Byłaś chora w główkę, kiedy byłaś młoda.
Ci lekarze ci pomogli. Jakiś czas to działało.
Ale teraz choroba wróciła, a ty ich obwiniasz za zjebanie ci mózgu.
Nie. Nie.
To nie ja.
– Przestań kłamać. – Mówię, kurwa, prawdę!
Cholera!
Chce z wami porozmawiać.
No chyba sobie żartujesz.
Mówi detektyw Shaw.
Witaj, detektywie.
Z kim rozmawiam?
Wiesz, kim ja jestem.
– Znalazłeś mnie. – Nie wystarczająco wcześnie.
Ale znalazłeś moje rzeczy.
– Chcę je z powrotem. – Czemu twój sprzęt był na jej strychu?
Próbujesz ją wrobić?
Głupia dziwka nawet nie wiedziała, że się zagnieździłem w jej domu.
To sprawa osobista?
Gdyby moje ostrze wyrwało wczoraj dziurę w twoim pysku,
potraktowałbyś to osobiście?
Kim ty jesteś, Gabriel?
Myślałem, że już wam powiedziała.
Jestem wytworem jej wyobraźni.
Zapytajcie ją, jak mnie nazywała.
Diabłem.
Widzisz, Syd? Dlatego nic nie wyrzucamy.
Nigdy nie wiesz...
co ci się przyda.
Masz.
Tak, mieliśmy Emily May.
Szpital Badawczy Simion przekazał ją pod naszą opiekę.
– Są zamknięci od lat 90-tych. – I tak po prostu stał pusty?
Przepraszam, ale nie wiem. To było, zanim się narodziłam.
SZPITAL SIMION - WSCHODNIE SKRZYDŁO PIERWSZE PIĘTRO - DRUGIE PIĘTRO
POZIOM PIWNICZNY
Archiwum. Poziom piwniczny.
Jakżeby inaczej.
Proszę, panie władzo! Nie powinno mnie tu być!
Nie zrobiłam nic złego!
Nie powinno mnie tu być, do cholery!
Popełnili błąd.
Księżniczko.
Emily May.
"...wynik wchłonięcia w macicy
rosnący synchronicznie z pacjentką..."
SERENA MAY LIPIEC '85
Dzisiaj porozmawiamy z matką obiektu, Sereną May.
Wiek: 15 lat. Biedaczkę zgwałcono i kazano jej donieść ciążę do porodu.
Postanowiła powierzyć jej dzieci naszej opiece.
To może być fenomenalna okazja na rozwinięcie naszych badań.
A teraz: czy jesteś pewna, że chcesz to zrobić, Sereno?
Nie martw się, nikt cię tutaj nie ocenia.
Mama mi nie pomoże.
Nazwała moją ciążę grzechem przeciwko Bogu.
Nie wiem, jak sama się nimi opiekować.
Jest odrażający.
Nie wiem, co zrobić, pani doktor.
Proszę, opiekujcie się Emily.
Bez obaw. Spokój ducha da ci świadomość,
– że otoczymy cię najlepszą opieką. – Powiedzieli mi, że zmarła przy porodzie.
Te kłamliwe kurwisyny.
A teraz ty i twoja matka musicie podpisać parę papierów.
– Kiedy się obudzi? – Jest w śpiączce. Wszystko w rękach Boga.
Miałeś rację co do Nisz.
Jane Doe była tam przewodniczką.
Pracowniczką miesiąca.
Serena May.
Biologiczna matka Madison.
EMILY MAY LISTOPAD '92
Emily, w porządku?
Boisz się?
Nie masz czego.
Nie obudzi się. Dałam mu mocne znieczulenie.
Pewnie dlatego chce się spać i tobie.
Po prostu chcieliśmy odbyć prywatną rozmowę, bez podsłuchującego Gabriela.
Zauważyliśmy w ostatnich tygodniach,
że zrobiłaś się agresywniejsza.
Powiesz nam, dlaczego?
Każe mi robić rzeczy.
Złe rzeczy. Krzywdzić ludzi.
Dlatego zaatakowałaś Bobby'ego Feya?
Ale Bobby jest dwa razy większy.
Gabriel daje mi siłę.
Kazał mi zabić Bobby'ego.
On naprawdę tak powiedział?
Czasami on wypowiada słowa, a...
kiedy indziej słowa pojawiają mi się w głowie.
A wtedy...
Wtedy już nie są słowami.
Tylko uczuciami.
Ale wiedziałam, co ode mnie chciał.
Udaje, że jest miły.
Ale to Diabeł.
Dobrze.
Obudzę go.
Czy mógłbyś podejść za nią po tym, jak mu wstrzyknę?
O, mój Boże!
O, mój Boże! Maddy!
Zatem czym dokładnie jest Gabriel?
Gabriel jest ekstremalną formą potworniaka.
Guzem z tkanek, włosów, zębów, mięśni, kości.
Ale w tym przypadku
to pasożytniczy bliźniak.
Gdy dwa zarodki rozwijają się w łonie, nie oddzielają się, jak być powinno,
jeden bliźniak jest dominujący, a drugi niedorozwinięty.
Nie uznaje się go za połączonego, bo ten drugi jest zależny od ciała pierwszego.
Niczym pasożyt, Gabriel żywi się Emily.
Co się dzieje, Pollyanno? Zgubiłaś się w drodze do country clubu?
Nie chcę kłopotów.
W piździe mam, co ty chcesz!
EMILY I GABRIEL LUTY '93
Jabłko.
Świnia. Pluszowy miś.
Podejrzewamy, iż Gabriel jakimś cudem
ma dostęp do obszaru mózgu odpowiedzialnego za bodźce wzrokowe
i sprawia, że Emily widzi to, czego on chce.
To by wyjaśniało ostatnie doniesienia o jej halucynacjach i lunatykowaniu.
Jak żeś się tu, kurwa, dostała?
Wrzuciłaś szkło do mieszanych?
Ale mogę zgrywać miłą za pewną cenę.
Co tam masz?
Ochrona! Nie! Nie!
Dziwka.
Gabriel, przestań!
Co jest, kurwa?
O, cholera. Ta dziwka ma padaczkę.
A że dzielą ze sobą mózg, może być zdolny do oszukiwania jej
i wpajania jej, że ma normalne życie,
praktycznie umieszczając ją w mentalnym więzieniu.
Podczas gdy w rzeczywistości Gabriel porwał jej ciało i używa go dla siebie.
Już czas wyciąć ten nowotwór.
Pasożytnicza natura Gabriela znacząco się zwiększyła,
jako że podbiera więcej płynów i składników, powodując poważną utratę wagi.
Zatem Dr Fields, dr Gregory i ja ustaliliśmy, że uratować Emily
możemy tylko wycinając potworniaka.
Gabriel jest połączony z mózgiem,
więc całkowite usunięcie zabiłoby Emily lub wywołałoby trwałe uszkodzenie mózgu.
Sposobem działania będzie usunięcie, co się da,
i stłamszenie reszty w jej czaszce.
Zamknijmy ją.
Co to, kurwa, jest?!
Ja pierdolę! O, cholercia!
Wypuśćcie mnie!
Ochrona! Pierdoloną ochronę!
Ochrona!
Otwierać te pierdolone drzwi!
Nie! Nie!
Ja pierdolę!
Keh? Posłuchaj.
Gabriel jest w środku Madison.
Cały czas ją wykorzystywał. Kontrolował jej ciało jak marionetkę.
Sydney, spokojnie. To nie ma żadnego sensu.
Znalazłam jej historię. Urodziła się z pasożytniczym bliźniakiem.
Gabriel był nieaktywny przez te wszystkie lata.
Uderzenie jej głowy o ścianę przez Dereka go obudziło.
Ty dziwko!
Matko, Sydney, to szaleństwo.
Jej biologiczna matka nadal żyje. Kłamali.
Wiem. To ona spadła ze strychu Madison. Wysłaliśmy ją do szpitala.
Kpisz sobie? Trzeba z nią pogadać. Tylko ona teraz cokolwiek wie.
DOWÓD
Jest na klatce, szybko!
– To dochodzi ze środka. – Cholera. Muszę lecieć.
Keh? Keh?
Kurwa.
O, Boże.
Cholera, wszędzie strzelają!
Zostań tu!
Potrzebne wsparcie. Przyślijcie, kurwa, Gwardię Narodową!
Madison!
Złaź z niego, pojebie!
Kurwa!
O, mój Boże. Kurwa.
Mówiłam, żebyś nie dał sobie wtłuc.
Regina. O, mój Boże, Kekoa!
– Czemu ja dzwonię na policję? – Dzwoń po pogotowie. Teraz!
Reg...
O, mój Boże.
Matka. Idzie po nią.
Szpital. Leć tam.
Zostanę z nią. Już dobrze, medycy już jadą.
Nic mi nie będzie. Leć go zatrzymać.
Już!
Przepraszam, to teren wzbroniony.
Wiem, panie władzo, ale gdyby mógł pan zadzwonić do detektywa Kekoi Shawa.
On to wyjaśni i proszę mu dać znać, że jestem.
Przepraszam. Nikogo nie wpuszczam.
Nie wpuszczę pani. Chyba, że detektyw będzie z...
Co się dzieje? W porządku?
O, mój Boże.
Ma pan zawał?
Mój... rozrusznik.
On płonie.
Proszę, idź po pomoc.
Sydney!
Ciebie zostawiłem na koniec.
Wybrała ciebie
zamiast mnie!
Jej ciało i krew!
Powinienem był cię zabić, zanim się urodziłaś!
Gabriel, nie!
Gabrielu.
Proszę, wybacz mi.
Nie powinnam była cię oddawać.
Byłeś moim synem.
I powinnam była cię kochać bez względu na wszystko.
Emily!
Nie! Ranisz ją!
Uciekaj stąd!
– No dalej. Strzelaj! – Madison?
Wiem, że tam jesteś.
I ją zabij.
– Co zrobiłeś mojej siostrze? – Ona nie jest twoją siostrą!
Sydney!
– Maddy, proszę. – Ona cię nie słyszy.
Wiem, że mnie słyszysz. Musisz z nim walczyć.
– Madison już tutaj nie mieszka. – On zabił twoje maleństwa!
To on był powodem twoich poronień!
Żerował na twoich płodach, żeby się odbudować!
Proszę, proszę, wróć do nas.
Żegnaj, siostrzyczko.
Gabriel, nie!
– Chciałem, żebyś spojrzała... – Nie, Gabriel...
– do czego mnie zmusiłaś. – Przepraszam cię.
Ty potworze.
Nie, Gabrielu. To ty byłeś potworem.
Co?
Co tu się dzieje?
Madison...
Teraz mogę oszukiwać umysł tak samo jak ty.
Nie.
To niemożliwe!
Zapomniałeś?
Dzielimy ze sobą ten sam mózg.
Nie chciałem, żeby mnie z tobą uwiązano.
Nie zasługujesz na to ciało.
– Wykorzystuję je lepiej od ciebie. – Już nie.
Już nigdy nade mną nie zapanujesz.
To koniec, Gabriel.
Wszystko odbieram.
Mój umysł, moje ciało, moje wszystko.
Teraz będziesz żył w świecie, który ja stworzyłam.
Nie możesz mnie tu wiecznie trzymać!
Już zawsze będziemy razem! Prędzej czy później się wydostanę!
Wiem o tym. Ale następnym razem będę gotowa.
Maddy?
Maddy? Czy to ty?
Sydney, tak bardzo przepraszam.
– Zdejmę to z ciebie. – Nie, jest zbyt ciężkie.
To zawsze było moje ciało.
Jeśli on był wystarczająco silny, to i ja jestem.
Nie zostawiaj mnie.
Popatrz na mnie.
Całe moje życie
pragnęłam być związana z kimś krwią.
Ale w końcu to przez cały czas było tuż przede mną.
Krew czy nie,
zawsze będziesz moją siostrą.
I zawsze będę cię kochała.
NAPISY: SztywnyPatyk