Przydarzyło mi się coś strasznego.
SWOJSKIEMU ZŁU
Nie byliście w szpitalu ani nie dzwoniliście.
Dlaczego zabroniłaś im
rozmawiać ze mną o moim życiu?
Sama to sobie robisz, Cady.
To twój chory mózg jest wrogiem, z którym walczysz, nie ja.
POPRZEDNIO
Wyjeżdżasz.
Nie otwieraj przed urodzinami w przyszłym tygodniu.
Wiesz,
pomyślałam, że przywrócisz zakaz chłopaków na Beechwood.
Cadence nic nie będzie.
Nie lubiłeś ich, prawda? Gata i Eda.
Jestem rasistą, tak?
Uważaj.
Bo coś ci się stanie.
Wierzę w to, kim jesteśmy.
Kim byliśmy od wieków.
To zaszło za daleko.
Chce zmienić testament.
Chce zostawić wszystko jednej ukochanej córce lub wnukowi.
A gdybyśmy narobili takiego bałaganu, że tylko Sinclair mógłby go posprzątać?
A gdyby te wszystkie materialne rzeczy, które zniszczyły naszą rodzinę, zniknęły?
Możemy je zburzyć.
Dać Harrisowi i mamom ostateczną nauczkę.
Teraz to pamiętam.
Spaliliśmy to miejsce do gołej ziemi.
Jeśli chcesz żyć tam, gdzie nie boją się szczurów...
ZAPISUJĘ BEECHWOOD
...musisz zrezygnować z życia w pałacach.
A może, być może
spalisz ten pieprzony pałac do gołej ziemi.
Wyobrażasz to sobie?
Wyobrażam sobie twarze matek.
Mówię poważnie.
Clairmont to kupa trofeów.
Trofeów wygranych z nieuczciwą przewagą.
To ostoja patriarchatu.
Na czele z Harrisem.
Wtedy musielibyśmy zacząć od nowa.
Może wtedy by przestali.
Może znów bylibyśmy rodziną.
To byłoby jak oczyszczenie.
Przecież gorzej być nie może, prawda?
Gat?
Zwykle przemawiasz jako głos rozsądku.
To dom Sinclairów. Nie mam głosu.
Wiecie, że nie byłbym tu już mile widziany.
Właśnie dlatego musimy coś zrobić.
Niszczą się nawzajem, a nas razem z nimi.
Muszą się nauczyć.
Ukarzą nas i wyślą do szkoły z internatem w Szwajcarii.
Nie. Tak nam przykro,
że przelaliśmy zmywarkę i zwinęliśmy dobrą whiskey.
Potem zrobiliśmy pianki i obejrzeliśmy filmy w Cuddledown.
Obejrzeliśmy Ferrisa Buellera i Szósty zmysł i zasnęliśmy.
Za późno wyczuliśmy dym.
Nie uwierzyliby nam, ale to nieważne.
- Bo? - Ludzie mogliby gadać, prawda?
- No. - Zadawali pytania typu:
„jakim cudem dziewczyny Sinclairów tak spierdoliły swoje dzieci,
- że te spaliły im dom?”. - Dobra.
To genialny plan, ale nie umiemy podpalać.
Podzielimy się zadaniami.
W hangarze jest mnóstwo paliwa.
Musimy być dokładni. Ja zajmę się dołem.
Wschodnie skrzydło.
Zajebiście, Mirren.
Chcesz spalić stary pokój twojej mamy, pieprzona piromanko.
Zajmę się strychem.
Zaczniemy od góry.
Lejemy benzyną. Zapalamy zapałkę i wypierdalamy.
A co ze mną?
Łódź jest zacumowana w Windemere, tak?
Przyprowadź ją. Będziesz naszym sternikiem.
- Ja nie steruję. Wiesz o tym. - Ale...
- Gat. - Co?
Możesz powiedzieć, że nie widziałeś, jak wybuchł pożar,
i zapewniłeś nam bezpieczeństwo. To nie będzie kłamstwo.
Gdy wszystko w środku zniknie, stracą władzę.
A za rok Harris będzie musiał powitać cię jak bohatera.
Eda też. Możemy to naprawić.
Ja...
Pieprzyć to. Chcę pomóc.
To duży dom. Musi się szybko rozprzestrzenić,
zanim dotrze tu straż.
Jak pomogę z arsenałem, przyprowadzę łódź.
Żadnego paliwa na schodach. Musimy uciec.
A gdy zegar dziadka wybije 12,
zapalamy zapałkę i biegniemy jak szaleni.
- Bez względu na wszystko. - Bez względu na wszystko, uciekamy.
Na zawsze Łgarze?
Na zawsze Łgarze.
BYLIŚMY ŁGARZAMI
Teraz to ma sens.
Nie wierzę, że to my.
Mamy się nie kłócą. Znów zaprosili Gata.
Udało się.
- No... - Mir, ona pamięta tylko pożar.
Właśnie.
Czekaj.
Coś mi umknęło.
To nie wyjaśnia, jak wylądowałam w wodzie.
Chodźmy po Gata.
Zaraz wrócimy.
Chodź, Cady.
Przypomni sobie resztę.
Niedługo.
Zaczyna sobie wszystko układać.
Chyba rozumiem.
Czy potem wyskoczyliśmy z łodzi, by popływać?
Uderzyłam się w głowę i zniknęłam, tak?
Byliśmy pijani. Popełniliśmy przestępstwo. Uciekliście.
- Nie. - Rozumiem.
Naprawdę.
Chciałam, żeby znów cię zaprosili, Gat.
- Jesteś tu, więc było warto. - Przestań.
Nie wiemy, jak znalazłaś się w wodzie.
- Ale... - Mówiliśmy prawdę.
- Czegoś nie wiem? - Małej części.
Nie możemy ci powiedzieć.
Za każdym razem, gdy ci mówią, ty...
A potem i tak zapominasz.
Cady, chcemy ci pomóc. Tylko że...
Za każdym razem, gdy zbliżam się do prawdy,
smok bólu wpełza mi do mózgu i mnie odcina.
Ale kiedy jesteśmy po prostu Łgarzami, smok się rozprasza.
Mam pomysł.
Gotowi?
To tylko znajome, niczego niewywołujące, spokojne zajęcie.
Ostrożnie dobierajcie słowa.
Wolę Scrabble z bluzgami od Scrabble wywołującego traumy.
Nie budź smoka.
Kto pierwszy?
ZDRÓWKO
Zdrówko.
Koktajle Mołotowa z lata pustych butelek sióstr Sinclair.
To poetyckie, w pewnym sensie.
Widzimy się w lepszym świecie.
Pamiętam, jak byliśmy w kuchni.
W lepszym świecie.
Dobra. Do dzieła.
W porządku.
Nie.
Tu masz paliwo.
Łatwiej zanieść na górę niż te duże czerwone.
Genialne.
Północ, tak?
Jesteśmy umówieni.
Co za ironia, prawda? Bostoński Sentinel.
Gazeta, która zapoczątkowała imperium Sinclairów.
To, co opłaciło ten dom, spali go na popiół.
IRONIA
Wiem, że tym razem dobrze to napisałem, więc odkupiłem winy.
Miałeś zacząć od strychu, prawda?
Tak jest.
Tyle tam wspomnień.
Tak się cieszyłam, że spalę starą sypialnię mojej mamy.
Była najgorsza ze wszystkich.
Goniła za pieniędzmi, atakowała siostry, pokazując pazury.
ZEMSTA
Tylko dlatego zgodziłam się na ten plan.
Świetnie się czułaś.
To był gościnny pokój.
Przecież babcia nie trzymała starych numerów Nastolatki
ani przeterminowanych lakierów.
Może nigdy ich nie miała.
Może zawsze przepełniała ją tylko ta toksyczna pozytywność i perfekcja.
Cady, ja nie...
Czy to ci w ogóle pomaga?
- Tak. - No dobrze.
Tak sądzę.
Trochę pamiętam.
Ten zapach.
Czułam się... jakbym była na haju.
Benzyna.
Adrenalina.
Czułam się jak rewolucjonistka.
Próbowałam rozmawiać z mamą i Harrisem.
Ale nie słuchali.
Więc zasłużyli na to.
Za to, że nie widzieli Gata, Eda ani nikogo poza Sinclairami.
Zakochałam się w kimś, kogo Harris Sinclair uznał za niegodnego.
Musiałam oczyścić jego nienawiść.
Wierzyłam, że jeśli to zburzymy,
będziemy w stanie to odbudować.
Nowy początek dla wszystkich.
WIERZYĆ
DWUNASTA
Północ.
Dym naprawdę piecze, prawda?
Nie wiedziałam...
jak głośny potrafi być ogień.
HAŁAS
Nie!
Psy.
Nie! Już idę!
Mama dała im tabletki, żeby nie hałasowały na kolacji.
Nie.
Nie, tylko nie psy.
Tylko nie psy.
Nie!
Nie.
Franklin. Eleanor. Chodźcie.
Dawno temu księżniczka pomyślała, że oczyści królestwo z brzydoty.
Upojona alkoholem i szaleństwem
zaryczała do smoka i rozpętała piekło i ogień.
Przez swoją pychę zapomniała najważniejszej lekcji.
Rewolucja jest krwawa i zbyt często to niewinni cierpią.
Franklin. Eleanor.
No już.
Chodź do mnie. Daj mi to.
Dobrze. Aport.
Dziadku.
Cadence pierwsza.
Usiądź ze mną.
Nie robiliśmy w tym roku corocznego konkursu na zamek z piasku.
Ktoś powinien był mi przypomnieć.
Chciałam powiedzieć...
Przepraszam.
Więc się pozbierałaś.
Swoje wspomnienia.
Cóż...
Tęsknię za nimi.
W dziwnych chwilach.
Chyba zawsze w nieodpowiednich.
I nie przepraszaj.
Byłaś bohaterką.
Dobrym przykładem.
To wina wadliwej instalacji elektrycznej i...
tej rury z gazem.
A może Łgarze przyszliby dziś
do Nowego Clairmont zjeść z tobą kolację?
Wszyscy.
Gat też.
Musi wiedzieć, że jest tu mile widziany.
Zbliżają się twoje 18. urodziny.
Za trzy dni.
Czas.
Ciężko pilnować go latem, prawda?
Właśnie.
Trzymałem je.
Wolałabym nie.
To na urodziny.
Otwórz...
jak będziesz gotowa.
Dziękuję.
Tutaj!
Zostań ze mną.
Cady, co tu robisz?
Gadałaś z Harrisem. Wszystko w porządku?
Myślę, że on coś wie.
A może wszystko.
Dał mi je.
Rodzinna pętla miłości.
Jak przetrwały pożar?
Cady?
Ostrzegaliśmy. To złe wspomnienia.
Nie.
- Amnezja nie jest taka zła. - Nie.
Nie! Muszę wiedzieć.
Gdzie byliście, gdy mnie znaleźli?
Czemu nie dzwoniliście?
Czemu nikt nie zadzwonił?
Cady.
Już dobrze.
- Uspokój się. - Ma atak paniki.
Oddychaj.
Nie!
Jestem dość silna, by poznać własną historię.
Proszę.
Dobrze.
Mieliśmy się spotkać o północy.
Byłem gotowy o 11.56.
Ja też.
Miałam odpalić starą sypialnię mamy,
a potem coś znalazłam.
Moja mama próbowała.
SZTUKA RENOWACJI OBRAZÓW
Nie wiem, czemu nie przeprosiła. Ale przynajmniej próbowała.
Nagle poczułam się winna.
Ale mieliśmy plan.
Zapalić zapałkę i uciec.
Też byłem trochę rozkojarzony.
Prawie nie usłyszałem zegara.
Dopiero w ostatniej chwili.
Nawet tego nie podpaliłem.
Uciekłem stamtąd.
Ale dym szybko dotarł do wieży.
Zegar wybił 12. Wybuchł pożar.
Mieliście użyć zapałki i wyjść.
Kurwa.
Wszędzie był ogień.
Może mnie zatrzymał.
Sama nie wiem.
Johnny!
Nie czekałem.
Cady!
Musiałem cię znaleźć.
Szukałem wszędzie.
Chyba szukałem zbyt długo.
Cady!
Może to przez gazety.
Za dużo podpałki.
Johnny!
Johnny! Cady!
Za dużo katalizatorów.
Cady! Mirren!
Gdzie jesteście?
Nawet nie pomyśleliśmy o rurze z gazem.
Cady!
Popełniliśmy błąd. I ponieśliśmy konsekwencje.
Nie.
Naprawdę nie znaliśmy się na podpalaniu.
Johnny!
Mirren!
Gat!
Potwierdziliśmy, że Jonathan Sinclair Dennis,
Mirren Sinclair Sheffield, i Gatwick Patil zginęli
W pożarze nieopodal martha's vineyard.
DZIECI RODZINY SINCLAIRÓW GINĄ W POŻARZE NA BEECHWOOD
Dom Harrisa Sinclaira i zmarłej Tipper Taft Sinclair
doszczętnie spłonął przed przybyciem strażaków.
Cadence?
Nic mi nie jest, mamo. Wyluzuj.
To dlaczego nie dzwoniłeś?
Ta noc mnie też rozjebała.
Dlatego nie mogę o tym mówić.
Nie narzekaj, gdy próbuję cię upiększyć.
Już jest piękna.
To telefon Johnny'ego?
Czemu masz mój telefon?
Daj spokój, mamo. Proszę, oddaj go.
Rodzice zabrali mi telefon. Ekrany tylko pogarszają moje migreny.
ZBYT SZYBKO ODSZEDŁEŚ
Nic, czego się dowiem, nie zmieni tego, co do ciebie czuję.
TRAGICZNA ŚMIERĆ DZIECI I WNUKÓW SINCLAIRÓW W POŻARZE
Gat...
Cady, opowiedz mi historię o duchach.
Jestem wykończona. Poproś Mirren.
Przezabawne.
KLĄTWA RODU SINCLAIRÓW
NISZCZYCIELSKI POŻAR
Cadence?
Mamo.
Mamusiu.
Pomóż mi.
Mamusiu.
Już dobrze.
DLA CADY OD GATA
Nie otwieraj przed urodzinami.
Cady, całe lato nosiłem te koraliki blisko serca.
Kocham cię. Od Gata.
Jak się trzymasz?
Czuję, jakby moje serce
cały czas krwawiło.
To normalne.
Zawsze pojawia się... smutek.
A twoje migreny?
Chyba...
Brałam za dużo pigułek.
Trudno było ich nie brać.
Chyba potrzebuję pomocy,
żeby już ich nie brać.
Dziękuję, że mi powiedziałaś.
Zadzwonię do lekarza
i taty.
Załatwimy ci pomoc w Vermont.
A co z zasadą, że wszystkie dolegliwości można wyleczyć
solą, powietrzem i ruchem na powietrzu?
To prawo się nie sprawdza, gdy tracisz miłości swojego życia.
Zaufaj mi.
Nie raz sprawdzałam wielką księgę z zasadami.
Nie mówisz o tacie, prawda?
Nie.
Był ktoś jeszcze...
przez długi czas.
I nadal winiłam twojego ojca za odejście.
Bo ja bym tego nie zrobiła.
Sinclairowie tak nie robią.
Ja...
Obyś mnie nie znienawidziła za to,
że tobie też pozwoliłam winić jego.
Bałam się, że gdybyś miała wybór,
nie wybrałabyś tego.
Nie wybrałabyś... mnie.
Ale wiedz, że masz wybór.
Wiem, bycie Sinclairem nie jest łatwe.
Ale myślę, że niebycie Sinclairem jest znacznie trudniejsze.
Wybór należy do ciebie.
Cześć.
Gdzie byłeś?
Na mistrzostwach tenisa.
Wygrałem.
Potem świętowałem na imprezowej łodzi.
To doprowadziło do orgii, którą też wygrałem.
Właśnie tam byłem.
Hej, mówię poważnie.
Gdzie byłeś?
Zanim się tu zjawiłeś.
Spałem.
W pewnym sensie.
To taka jakby miękka nicość.
Potem pociągnięcie i jestem tutaj.
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Myślałaś, że jesteśmy wytworem
twojej pojebanej wyobraźni?
Dlaczego wyobrażasz sobie chamską wersję mnie, która by się nie pożegnała?
No tak.
W końcu nigdy nie byłeś chamem.
Nie.
Słuchaj.
Przepraszam za to lato.
Chciałaś odzyskać wspomnienia,
a ja tak się opierałem.
Nie chciałem, żebyś pamiętała, bo myślałem,
że wtedy nie będę mógł zostać w tej miękkiej nicości.
Nie wierzysz w piekło.
To tylko zmyślona groźba.
Musi być jakaś kara za to, że miałem wszystko i nie zrobiłem z tym
nic dobrego.
Przepraszam, że kłamałem.
Nie chcę znów płonąć.
Johnny...
jeśli piekło istnieje,
to ja też mam przejebane.
Zrobisz milion dobrych rzeczy w życiu.
Tak ci przykro z powodu tej nocy,
że spędzisz resztę życia, robiąc wspaniałe rzeczy.
Będą musieli zbudować ci w niebie nowy poziom.
Jeśli mnie czeka jakieś niebo,
to tylko z tobą.
Zaczyna się gubić.
Legendarny Harris Sinclair
założył na kolację dwa niedopasowane buty.
Nienawidzę, gdy coś jest jednocześnie zabawne i smutne.
Wiem, ale nie musisz mi tego wypominać.
To obraźliwe i niegrzeczne.
- Sto dwadzieścia. - Jak?
- Sto dwadzieścia? - Wygrywam.
Nie trzeba było podkreślać „ostatni” tyle razy.
Ale przegrałaś.
Chcesz zagrać?
Może później.
U was w porządku?
Jest teraz za cicho.
Wiem.
Mam dość Scrabble.
- Idę pływać. - Ja też.
- Ścigamy się. - Nie fair.
- Wygrywam. - Pa, Cady.
Masz przewagę.
Mogłam być dla nich milsza.
Dla Maluchów.
Zawsze chciały, żebym nauczyła je pleść warkocze,
robić bransoletki przyjaźni.
Boże, nawet z nimi nie rozmawiałam, chyba że musiałam.
Mirren.
Pozwól mi żałować.
Ty powinnaś być lekka jak powietrze.
Powinnaś być pieprzonym promieniem słońca.
Jestem kiepskim duchem.
Chciałem być w tym świetna.
Chciałam być świetna we wszystkim, w sztuce, w seksie i ocenach,
i w byciu córką Bess Sinclair.
Może dlatego się między nami posypało.
Może gdybyśmy czasem pozwolili sobie być nieidealni,
moglibyśmy się naprawdę zobaczyć.
Cady.
Chyba nikt mnie nigdy tak naprawdę nie widział.
A teraz nikt już nigdy mnie nie dostrzeże...
Nie. Spójrz na mnie.
Łgarze cię widzieli, Mirren.
A ja będę cię widzieć
do końca życia.
Jestem taka zmęczona, Cady.
Jestem taka zmęczona.
Cady?
On też przyjdzie.
Dziękuję za prezent, ale nie chcę ich.
Daj je komuś, kto naprawdę ich chce.
Nonsens.
Komu?
Jesteś pierwszą wnuczką Sinclairów.
Nie chcę nią być.
Spadkobierczynią.
W porządku.
Więc kim będziesz?
Może będziesz
uprzywilejowanym dzieckiem z zauroczeniem,
które wściekło się na rodzinę, podpaliło dom, więc ma na koncie
znęcanie się nad zwierzętami i nieumyślne spowodowanie śmierci.
Uwielbiasz takie historie.
Tip też miała słabość
do bajkowych zakończeń.
Ale ja też znam bohaterów i złoczyńców,
zwroty akcji i tropy.
Jednak przede wszystkim wiem, jak sprzedać historię.
Zwłaszcza twoim ciotkom,
twojej matce
i biednym Maluchom, które straciły Johnny'ego i Mirren.
Tak, to była zbłąkana iskra.
Niewyszkolony pracownik,
który niewłaściwie składował paliwo.
Okrutny zwrot wiatru.
Prawie zginęłaś,
ryzykując życie, próbując ocalić innych,
jak każdy dobry Sinclair.
Ja bym opowiedział tę historię.
Pamiętaj o tym, gdy w sobotę przyjdzie tu dziennikarz.
Dziennikarz?
Na Beechwood?
Kolejna okładka magazynu Time.
Chcę położyć kres tym bredniom o rodzinnej klątwie
w moim ostatnim ważnym portrecie.
Postanowiłem odejść z życia publicznego, gdy jestem na szczycie.
Więc...
Nadszedł czas...
by przekazać pałeczkę nowej osobie, godnej twarzy tej rodziny.
Włożysz je.
Jest wcześnie.
Dziś mija rok.
Wiem.
Rok.
Galeria Sound's Edge zgodziła się pokazać obrazy Mirren.
GALERIA SOUND'S EDGE
Byłaby zachwycona.
Byli bardzo chętni.
Po prostu...
Mam nadzieję, że odwiedzający
naprawdę ją zobaczą.
Zadbam o to,
by była znana z czegoś więcej niż z tej tragedii.
To miłe, co dla niej zrobiłaś.
Za późno,
by coś dla niej zrobić.
Myślałam, że chcę tego, co miała mama.
Męża z dobrej rodziny,
pięknego domu, trzech córek.
Marzyłam o tym,
jak je nazwę, jak będę je ubierać,
jak je wychowam, żeby były idealne.
Byłam tak zajęta
dopasowywaniem ich, że...
zapomniałam je kochać.
Mirren wiedziała, że ją kochasz.
Wiedziała.
Czasem myślę, że ich utrata była naszą karą.
Jakby Bóg zesłał ten rozżarzony węgielek,
albo wszechświat, albo wyspa Beechwood.
Karą za co?
Za to, co zrobiłyśmy.
Podczas lata szesnastego.
W lecie...
Gdy miałam 16 lat.
Gdyby to była nasza kara,
Penny nie zostałaby oszczędzona, prawda?
Właśnie.
- Chodźcie. - Dziękuję.
Chodź.
Jesteś prawdziwy?
Chyba tak.
Jestem Cadence.
A ja Gat.
Berek, twoja kolej.
Złapię cię, Cadence.
CUDDLEDOWN WYSPA BEECHWOOD
WINDEMERE WYSPA BEECHWOOD
- Wiedziałam, że mnie dogonisz. - Zawsze.
Jesteś prawdziwy?
Nie wiem.
Naprawdę nie wiem.
Świetnie.
Prawdziwa amerykańska arystokracja.
Miło, że Brody do nas dołączył, Bess.
Strata pokazała nam, jak silne jest nasze małżeństwo.
Staniecie w kolejności urodzin?
To warunek taty, bo spłacił jego długi.
Zjednoczony, stabilny front w obliczu tego, co się stało.
Jesteś w potrzasku.
O Boże, pewne rzeczy się nie zmieniają.
Ale niektóre tak.
Ed.
Przyjechał.
- Zdążyłeś. - Tak.
Ed, chodź.
- Musisz dołączyć do zdjęcia. - Nie trzeba, Harris.
Wolę unikać krytyki.
- Spodziewamy się Cadence? - Na pewno przyjdzie.
Dziękuję.
Iść po nią?
Nie, to jej wybór.
Chciałem wierzyć, że pomagamy tobie,
dotrzymujemy tajemnicy.
Teraz wiem, że to samolubne.
Chciałem mieć jeszcze jedno lato.
Nie chciałem, byś gorzej się czuła,
ale ciągle chciałem ciebie.
Nawet gdy wszystko wokół mnie zanikało,
nadal kochałem cię jak zawsze.
Jest coś, czego nie wiesz...
Może nie będziesz mnie już tak kochał.
Tuż przed północą
wyjrzałam i zobaczyłam cię na łodzi.
- Mogłem poczekać, ale... - Za długo tam byłam.
Byłam na dole.
Mogłam wyjść, gdy zegar jeszcze bił,
ale...
patrzyłam na rodzinne zdjęcie.
Czarne perły,
na których punkcie mamy całe życie miały obsesję.
Prawdziwą obsesję.
Które nosiły je w Boże Narodzenie, w Wielkanoc.
Która była najlepsza, najbardziej kochana.
A ja ich zapragnęłam.
Nie wiem dlaczego.
Dlatego byłeś w środku, Gat.
Dlatego zginąłeś.
Nie!
To wszystko moja wina.
Nasza.
Nie.
To ja się zniecierpliwiłem i zignorowałem plan.
Brałem w tym udział, tak samo jak ty.
Prawda jest taka,
że wcześniej spaliłem to miejsce w głowie miliony razy.
Nie obwiniam cię.
Harris chce, żebym dalej kłamała jak Sinclair,
jakbym była bohaterką.
Nie chcę być takim łgarzem.
A co z...
mamami i Maluchami...
twoją mamą...
Edem?
Wszyscy myślą, że to był wypadek.
Jak sobie poradzą, gdy się dowiedzą?
Może powinniśmy pozwolić im udawać.
Teraz znasz prawdę, więc sama możesz
zdecydować o swojej historii.
Tylko to się liczy.
Poza tym
niektóre bajki nie są takie złe.
Całe lato opowiadam tę jedną.
Czyli tę...
w której ty i ja zostajemy królem i królową wyspy Beechwood?
Nie.
Tę, w której się pakujemy
i zostawiamy mityczną krainę z latem.
W prawdziwym świecie
robi się zimno.
Grzejnik w naszym gównianym mieszkaniu
całymi nocami hałasuje.
Ty piszesz dla magazynu literackiego.
Ja mam tatuaż, udajesz, że go nie cierpisz.
Moja mama przyjeżdża w odwiedziny i uczy nas, jak zrobić pohę.
Kłócimy się o to, kto zapomniał usunąć kłaczki z suszarki.
Jeden semestr mamy związek na odległość.
Piszemy do siebie listy,
prawdziwe wysyłane pocztą.
A gdy wracamy do gównianego mieszkania,
zaczynam odkładać na pierścionek, mimo że mówisz mi, że go...
- Nie potrzebuję go. - ...nie potrzebujesz.
Żyjemy długo i szczęśliwie.
W lepszym świecie.
Gat.
Chodźcie. Ostatni raz.
Bomba!
Przyszła.
Cadence pierwsza.
Ed.
Cieszę się, że jesteś.
I nawzajem.
Cadence.
Przedstawiam ci tę młodą damę.
Zada ci kilka pytań.
Jakich?
To artykuł o twoim dziadku jako patriarsze,
ale tak naprawdę o sile charakteru twojej rodziny.
Z tym raczej nie mogę pomóc.
Cadence.
Nie lubię już bajek.
Nazywam się Cadence Eastman.
Niegdyś uosabiałam słodycz i starania,
brawurę bez granic, ambicję i mocną kawę.
Ale także słabość i ciche przyzwolenie.
Ale wiem już, jak to jest stracić najbliższych,
i wiem, jak buduje się na zgliszczach.
Nawet w cieniu rzucanym przez to, co kiedyś górowało nad światem.
Byłam Sinclairem
i chyba na zawsze pozostanę Łgarzem,
bo Łgarzem jest się na zawsze.
- Carrie? - Idę.
Upewnię się, że wszystko jest zamknięte.
- Spotkamy się na pomoście. - Dobrze.
Chodź, Will.
Weźmiesz to?
Miało cię już nie być.
Chyba nie mogę odejść.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski