SRPSKA POSLA BRATE
'Ga naar de rand', zei hij.
'We zijn bang', zeiden ze.
'Ga naar de rand', zei hij.
Ze gingen naar de rand.
Ze werden geduwd.
En ze vlogen.
Er was eens, in 1994 eigenlijk,
in het koninkrijk Zuid-Afrika,
woonden in het gehucht Port Elizabeth -
me.
Ik was een zevenentwintigjarige.
Geen ambities, geen grote carrièreplannen.
Ik weet het zelfs niet meer als kind
geweldige dromen hebben en iets specifieks willen zijn.
Op school was ik ook niet echt goed.
Ik heb na school een jaar secretariaat gestudeerd -
gewoon echt iets hebben om op terug te vallen, zoals mijn moeder zei.
Ik heb vier jaar in het buitenland doorgebracht voordat ik naar huis terugkeerde.
Ik herinner me dat mijn moeder opgelucht was dat ik weer thuis was - veilig.
18 December 1994.
Het was een perfecte zomerdag, herinner ik me.
Een van die zomerdagen
als je de hele dag op het strand bent geweest.
Je huid is nog steeds strak van de zon.
Proef nog steeds het zout op je huid,
rosbief, rook in de lucht.
Ging terug naar mijn huis, bestelde pizza, speelde spelletjes.
Aan het eind van de avond bood ik mijn vriend een lift aan.
Ik haalde mijn was uit haar huis en kwam toen weer naar huis.
Mijn parkeerplaats was nu bezet,
dus ik moest iets verder naar beneden parkeren.
Ik kan het me herinneren alsof het gisteren was.
Ik voelde het mes tegen mijn keel
en ik hoorde net de stem:
'Ga erheen, anders vermoord ik je.'
Ik had mijn autodeuren niet op slot gedaan.
Ik wed dat ik weet wat je denkt, ik had moeten springen
maar ik wilde het ergste niet geloven
dus koos ik ervoor om het beste te geloven.
Hij zei tenslotte dat hij me geen pijn wilde doen,
wil mijn auto gewoon een uurtje gebruiken.
'Ik heet Clinton,' zei hij.
"Heb je een vriend?" Hij heeft mij gevraagd.
En het probleem daarmee
is dat het me een vals gevoel van veiligheid gaf.
Had ik het maar geweten.
En hij stopte. Getrokken.
En hier stapt de tweede grote, boze wolf in de auto
en ik herinner me dat ik alleen maar in de achteruitkijkspiegel keek
en zijn ogen vangen
en toen veranderde mijn opluchting in pure angst;
want alles wat ik zag was dood, koud kwaad.
En op dat moment drong het eindelijk tot me door
dat ik niet naar huis zou gaan.
Ze reden langs de laatste straatverlichting
het laatste spoor van hoop,
en in de duisternis.
Alleen wij drieën.
En hij stopte in een nis.
Hij zei: "Gaat u vechten?"
Vecht ik? Hoe moet ik vechten? Ik weet niet hoe ik moet vechten.
Hij dwong me om orale seks met hem te hebben
en toen deed hij hetzelfde met mij.
Dingen zeggen als: "Doet je vriend je dit aan?"
'Vind je het lekker? Je hebt de lekkerste heuptas.'
Hij gaf me een liefdesbeet op mijn borst en kuste me.
Toen verkrachtte hij me.
Mijn lichaam reageerde.
En hoewel ik nu weet dat dat een beschermingsmechanisme is,
het was voor mij het ultieme verraad.
"Frans!" Theuns came over.
Toen besefte ik dat zijn naam niet "Clinton" was,
het was "Frans".
Frans zei tegen Theuns:
"Wil je ook seks hebben met de lieftallige dame?"
Theuns zei gewoon: "Nee, ik wil de trut neuken."
'Je kunt zo niet met haar praten,'
zegt de man die me net heeft verkracht.
'Ze is een dame, je moet goed met haar praten.'
Voordat ik het wist, waren zijn handen bij mijn keel.
En het laatste wat ik me herinner
mijn darmen werden geëvacueerd.
Ze staken me in de buik en schaamstreek,
Ik heb gehoord, meer dan 37 keer.
Theuns was de eerste die mijn keel doorsneed.
Frans duwde hem opzij.
De maan achter hem gaf hem ironisch genoeg een aureool.
Hij heeft mijn keel 17 keer doorgesneden.
Hun voeten werden steeds kleiner.
Hun stemmen, zwakker.
Ze reden weg en gooiden mijn kleren uit de auto.
Hoewel ik geen pijn kon voelen,
het geluid van mijn ademhaling door mijn afgehakte luchtpijp -
was afschuwelijk. En dat besef,
dat overweldigende gevoel van verdriet, toen het tot me doordrong -
dat ik hopeloos gewond raakte. Dat ik doodging.
Dat ik niet meer zou leven.
Toen verliet ik letterlijk mijn lichaam -
en het geluid stopte.
Ik herinner me dat ik naar beneden keek en al afstand genoeg voelde
maar niet ver genoeg dat ik niet terug kon gaan.
Ik wist dat ik die keuze had.
En ik realiseerde me dat ik terug wilde gaan.
Ik wilde een kans om mijn leven beter te leven.
En toen was ik terug in mijn lichaam en het geluid was terug.
Maar de eerste dingen eerst.
Ik moest het zeker weten
dat ze dit nooit meer bij iemand anders zouden doen.
Frans.
Theuns.
In de hoop dat ze zouden worden gepakt en naar de gevangenis gestuurd.
En toen schreef ik:
ik
liefde
mam.
Ik voelde iets nats aan mijn benen.
Ik realiseerde me dat mijn darmen zich eigenlijk buiten mijn lichaam bevonden.
Het spijkeroverhemd was in de buurt.
Ik kon alles vasthouden
met mijn spijkerblouse met één hand
en begon toen met de ander te kruipen
over deze as en geslepen glas.
Ik werd zwakker.
Als ik hier zou zijn gestorven
mijn moeder zou weten dat ik het een beetje had overleefd
en de onbeantwoorde vragen die ze altijd zou hebben.
Dat kan ik mam niet aandoen.
Ik realiseerde me echter dat het kruipen te lastig was.
Ik zou het niet redden.
Ik moest het beter doen.
Dus het lukte me om met veel moeite overeind te komen
en alles werd zwart.
Ik legde mijn andere hand op mijn keel
en mijn hele hand ging in de blessure.
Ze hadden de spier aan de zijkant van mijn nek doorgesneden
en ik realiseerde me dat mijn hoofd eigenlijk geflopt was
precies terug tussen mijn schouderbladen.
Ik pakte mijn andere hand en trok letterlijk mijn hoofd omhoog
zodat ik kon zien.
Dat is toen het gebeurde.
Het was alsof iemand anders mijn voeten had gepakt
en bewoog ze voor mij.
En het volgende dat ik wist, was dat ik op de weg was.
Ik viel gewoon neer. Ik bedoel, wat is het ergste dat kan gebeuren -
dat iemand over me heen rijdt?
Er kwam een ​​auto aan.
Het kwam dichterbij en ik besefte het
Frans en Theuns zouden in die auto kunnen zitten.
Er is niets dat ik kan doen.
Ik heb zo hard gevochten, maar de strijd is nu uit mij.
En toen snelde de auto weg.
En toen hoorde ik een andere auto aankomen.
Ik was een twintigjarige student diergeneeskunde
studeren aan de Technikon in Pretoria,
en we waren op vakantie in Port Elizabeth met vrienden.
Je zou dus niet verwachten dat er iets ergs zou gebeuren tijdens een vakantie.
Het eerste wat we zagen toen we uit de auto stapten
was een persoon die zonder kleren op de weg lag.
Het is iets dat je nooit in je leven zult vergeten.
Ik pakte haar hand.
Ze kon niet praten. Ik keek haar in de ogen.
Het was bloeddoorlopen, heel erg bang. Ik heb haar net verteld,
'Luister, je hebt mooie ogen.'
Hij was mijn ridder in glanzend harnas.
Hij deed zo zijn best om me in leven te houden.
Ik bedoel typisch mij, ik wilde niet opgeven voor hem.
Gelukkig had een van onze vrienden een mobiele telefoon
dat was voor die tijd een nieuwe technologie.
Belde de hulpdiensten
en ze vertelden ons dat ze een ambulance zouden sturen.
Van waar we haar vonden tot aan het ziekenhuis
was ongeveer een kwartier rijden.
We wachtten.
Twintig minuten.
Dertig minuten.
Veertig minuten.
Uiteindelijk kwamen de ambulancebroeders.
We zijn naar het ziekenhuis gereden.
Ik heb ze gevraagd of ze sneller kunnen rijden.
Ze zagen de urgentie daarvan niet in.
Het is alsof ze bijna hebben besloten dat ze het niet gaat redden
dus waarom haasten.
Na aankomst met slachtoffers,
dat was de eerste keer dat ik haar hand moest loslaten.
Mijn hele beproeving van ontvoering tot dat punt
had slechts 90 minuten geduurd
en de reis die ik heb afgelegd was 30 km geweest,
maar de echte reis was nog maar net begonnen.
Het incident dat die nacht in december plaatsvond, is definitief
had een grote impact op mijn leven.
Dat was eigenlijk wat ik nodig had om een ​​beslissing te nemen
wat ik ga doen met de rest van mijn leven.
En dat was, dat was om dokter te worden.
Mijn waardering voor het leven is grotendeels bepaald
door mijn achtergrond als wetenschapper, als arts en als specialist
op de intensive care en anesthetica.
En ik ben blootgesteld aan ernstig trauma,
levensbedreigende ziekte.
Maar ik denk niet dat ik de horror ooit heb meegemaakt
van de verwondingen die Alison heeft opgelopen.
En de pure brutaliteit, de woestheid en de
de hersenloze vernietiging van een mens heeft me echt geraakt.
Ik zag een jongedame met de meest gruwelijke wond aan haar nek.
En ik zag dat de scheuring van oor tot oor was en zo
haar luchtpijp, luchtpijp, was netjes doorgesneden en
ze ademde door een gapend gat
net boven haar sleutelbeenderen.
Toen ik klaar was met mijn onderzoek,
de jonge arts die haar had opgenomen
'Dr Comyn, dat is niet alles.'
En heel voorzichtig trok hij het laken terug om me haar buik te laten zien
en ik kon zien dat deze dame
was volledig van zijn ingewanden ontdaan,
met grote lussen van haar dunne darm bovenop haar buik.
Bij nadere inspectie daarvan bleek dat het zo was
sterk vervuild met strandzand,
met brokken houtskool
en zelfs brokken van wat leek op lamskotelet.
En toen keken we heel zorgvuldig in haar buik,
zag de omvang van haar verwondingen
en het werd ons duidelijk dat het onwaarschijnlijk zou zijn
dat deze dame ooit het voorrecht zal hebben om kinderen te baren.
Ik heb geregeld
de dienstdoende algemeen chirurg,
wiens naam was Dr. Dimitri Angelov.
Ik nam hem apart en zei:
'Dr. Angelov, ik vind dat we een KNO-arts moeten bellen
om ons te helpen met de doorgesneden luchtpijp en de nekspieren
en dan denk ik dat we naar de buik gaan
wat je kunt doen. "
Hij trok zichzelf omhoog naar zijn -
de langste die hij kon en hij,
op een zeer, bijna Germaanse manier klikte met zijn hakken,
en keek me recht in de ogen, zei hij,
"Dr. Comyn, in mijn land ben ik zowel opgeleid als KNO-chirurg
en een algemeen chirurg. Ik kan dit doen."
Artsen zien veel dingen. Bloed. Verwondingen.
Maar op de een of andere manier die blessure
maakte een treffende indruk van ernstige wreedheid
welke je niet vaak ziet.
Weet je, een verwonding hebben door een motorvoertuigongeval,
of een gevecht in een pub of een club, noem maar op,
ziet er niet zo ernstig uit als wat we die ochtend zagen.
Hier was de wreedheid die eigenlijk iedereen trof
in het theater, niet alleen ik.
De eerste indruk die ze maakte
is toen ik haar door het raam zag
het toestemmingsformulier met vaste hand ondertekenen.
Als je naar haar handtekening kijkt, zou je niet denken dat zo'n
zwaargewonde kan in zo'n ...
een begrijpelijke manier, weet je, en daaronder
ze had het telefoonnummer van haar moeder geschreven.
Ik was onder de indruk.
Mensen met zo'n kracht zijn tegenwoordig moeilijk te vinden.
Ik was het meest onder de indruk van de nauwgezette chirurgische techniek
die Dr. Angelov die avond tentoonstelde.
Ik herinner me dat hij de darmlussen door zijn vingers stak.
Elk hoekje en gaatje
hij zorgvuldig schoongemaakt en in sommige gevallen
hij nam zelfs een schrobborstel
om vuil te verwijderen dat stevig vastzat.
Ik heb echt geen wetenschappelijk antwoord.
Ja, we kunnen discussiëren en praten over alle academische dingen.
We moeten accepteren dat het een wonder is.
Ik heb het altijd een beetje een ontsnapping gevonden
om dingen die je niet begrijpt toe te schrijven aan wonderen.
Maar deze gebeurtenissen hebben mij zeker geleid
uit mijn strikte wetenschappelijke waardering
om te geloven dat dingen gebeuren met een doel
en dat is waarschijnlijk een goede definitie van een wonder.
Ik begin met haar nek.
Van bijzonder belang zijn de bloedvaten,
die het hoofd en de hersenen van bloed voorzien.
En als die vaten waren doorgesneden, zou Alison een bloeding hebben gehad;
ze zou binnen drie of vier minuten zijn overleden.
Er zijn ook enkele zeer belangrijke zenuwen
die uit de nek komen om te voorzien
enkele van de belangrijke organen - geen van die waren beschadigd.
En de slokdarm was onbeschadigd,
maar natuurlijk werd de luchtpijp doorgesneden,
en dit wonder is dat het zo volmaakt is genezen.
Je kunt de meerdere steekwonden in haar borst zien.
Het wonder is dat geen van deze
doordrongen tot de longen of het hart.
Dan ga ik naar de buik.
Dit is de grootste incisie toen ze van de ingewanden werd ontdaan.
En het is een wonder dat dat niet is gebeurd
bij peritonitis en ernstige infectie.
Er zijn meerdere steekwonden rondom haar buik,
geen daarvan drong door om de inwendige organen te beschadigen.
Ik ging die eerste nacht niet naar huis -
Ik bleef op de intensive care
en tijdens het vroege deel van de ochtend
het verplegende personeel vertelde me dat er twee politieagenten waren
in de wachtkamer die me wilde spreken.
Ik kreeg te horen dat het een brutale verkrachting was - een vreselijke zaak -
en ze hadden mijn hulp nodig om te helpen met de verkrachtingszaak.
Ik kende Frans du Toit van een vorige
arrestatie waar hij ook werd gearresteerd voor verkrachting.
En ik ontmoette hem die maandagmorgen in de cellen
bij de eenheid Moord en Overval,
hem en Theuns Kruger; ze waren er allebei.
Dat is hoe ik ze ontmoette.
Nadat de normale procedures waren voltooid
op de kantoren van Murder and Robbery,
de volgende stap was om mezelf voor te stellen aan het slachtoffer,
wie was Alison in het ziekenhuis
en om haar te informeren dat ik zou zijn
de opsporingsambtenaar in haar geval.
Ze gaven haar een map
en sla de bladzijden een voor een om
en toen ze naar de foto van kwam
Frans wees ze erop
en schreef de naam "Frans" op het stuk papier.
Ze draaiden nog een paar foto's om
en toen wees ze naar de foto van Theuns
en schreef zijn naam op het stuk papier
en dat stelde de politie tevreden.
In de loop van die dag en in de vroege namiddag,
de twee politieagenten kwamen weer terug
en ze legden het me uit
dat ze in contact zijn geweest met de
hoofdaanklager die hun had aangegeven
dat de vervolgingszaak veel sterker zou zijn
als Alison het zou verwoorden
de namen van de twee verdachten.
En daar schrok ik van.
Omdat dat betekende dat ik zou moeten
verwijder de buis uit haar longen,
want met de buis door de stembanden of strottenhoofd,
Patiënten die met de buis worden beademd, kunnen niet praten.
Ik was heel erg bang dat door het verwijderen van de buis
Ik zou de trachea-hechtlijn verstoren
en het goede werk in gevaar brengen
die we de avond ervoor hadden gedaan.
Ik ging naar Alison en beschreef het
interview met, het tweede interview met de politie,
vroeg haar haar mening en ze zei, ze schreef,
"Zet buiten."
Ik heb de buis verwijderd
"Dat is geweldig,"
waren haar eerste woorden. En ze zei:
"Mijn aanvallers waren Frans en Theuns."
Alison werd ontslagen van de intensive care
naar de afdeling algemene chirurgie
en dat is de laatste keer dat ik Alison zag.
Het kantoor waar we werkten, we waren allemaal als een klein gezin.
Iedereen had plezier samen.
Elke dag was een dag om naar uit te kijken op het werk
want er was altijd wel iets om te lachen.
Ik was 's ochtends naar kantoor gekomen
en een van mijn collega's
die ook een hele goede vriend is van Alison's - Kim -
was het kantoor binnengekomen en ze zag er gewoon erg overstuur uit,
maar ze was op een bepaalde manier van streek
dat we haar nog nooit zo van streek hebben gezien.
En ze zat aan haar bureau
en het is niet zoals Kim om aan haar bureau te zitten huilen.
En ik draaide me om en ik vroeg haar,
"Gaat het? Wat is er aan de hand?"
Het enige wat ze zei was: 'Het is Alison.'
We mochten haar niet meteen opzoeken
omdat ze zoveel operaties heeft moeten ondergaan, enzovoort.
Ik denk dat we een paar dagen later gingen
en het waren Davida en ik die besloten hadden samen te gaan
omdat we geen van beiden alleen wilden gaan.
We moesten de moed verzamelen om Alison te zien
want tegen die tijd hadden we er allemaal over gelezen
en hoorde precies wat er met haar was gebeurd.
We stonden met z'n tweeën stil aan de zijkant van haar bed
naar haar kijken,
maar tegen die tijd konden we onszelf niet meer inhouden.
Tranen rolden over onze gezichten terwijl we naar haar keken
en ze had een beetje het gevoel dat iemand naar haar keek,
dus opende ze haar ogen
en op het moment dat ze haar ogen opende, hadden we
we waren stomverbaasd om te zien wat we zagen
omdat haar ogen helemaal bloeddoorlopen waren.
Bloedvaten waren in haar ogen gesprongen,
dus alles wat we konden zien was gewoon bloed in haar ogen.
Dus dat was ook best een schrijnend gezicht om te zien.
En ze glimlachte toen ze ons zag
en ze wilde niet dat we huilden omdat ze voelde dat alles in orde was.
Ze wilde niet dat iemand verdrietig voor haar was.
Ik herinner me dat het laken er gewoon op zat,
net onder haar schouders,
en ze haalde haar hand onder het laken vandaan
en ze zei tegen ons:
"Kijk, huil niet jongens, kijk, ik heb niet eens een spijker gebroken."
We zagen de staat van haar nagels en er was vuil
en bloed onder haar nagels.
Ze waren allemaal, ze waren in een vreselijke staat
en ze waren gebarsten.
Ze had haar handen bezeerd. Ze had elk deel van haar lichaam bezeerd.
Ik herinner me dat ik me zo zorgen maakte
die ik niet zou bedanken
al deze mensen die contact met me hadden opgenomen
en stuurde al deze brieven, kaarten en bloemen
en ik besloot hen collectief te bedanken
in een brief in de krant.
Uit angst om iemand van u weg te laten van mijn oprechte dank,
Ik heb besloten om te proberen jullie allemaal collectief te bedanken.
Iedereen die bloemen, cadeaus, kaarten stuurde,
wensen, gedachten, gebeden en liefde,
zou moeten weten hoe ze een glimlach op mijn gezicht toonden
en voegde warmte toe aan mijn hart.
Ik heb leven, mooie mensen, en jij hebt mijn hart.
Ik heb misschien mijn aanval overleefd,
maar ik moest de rechtszaak nog overleven.
Toen ik voor het eerst uit het ziekenhuis kwam,
Ik moest elke dag teruggaan
voor Dr. Angelov om mijn verwondingen te behandelen,
vooral die in mijn buik.
Hij moest het schrapen totdat het bloedde
elke dag totdat er nieuwe cellen groeiden.
Ik moest later nog plastische chirurgie ondergaan.
Als ik aan herstel denk, is het woord waar ik aan denk pijn -
alles consumerend, de hele dag, de hele nacht door.
Ik heb niet geslapen.
Ik herinner me gewoon het gevoel dat de pijn zo groot was
het zou nooit helemaal verdwijnen.
Ik zou er wat van hebben
blijven voor de rest van mijn leven.
En om eerlijk te zijn,
Ik heb nog steeds aanhoudende medische problemen
vanwege de verwondingen.
Maar er was altijd Melvin, mijn agent.
Twee andere dames werden verkracht voordat Alison werd verkracht,
en het gebeurde in een reeks.
De first lady die werd verkracht, duurde een week
voordat ze aangifte deed bij de politie,
nadat ze werd bedreigd
dat ze haar zouden vermoorden als ze naar de politie ging.
De tweede dame die op dat moment zwanger was
rende naar beneden en recht in een politiebusje
en meldde de zaak.
Toen besloten ze allebei dat het volgende slachtoffer
dat ze gingen verkrachten en ontvoeren,
ze zullen haar moeten vermoorden
omdat de andere twee niet luisterden
toen ze hen bedreigden.
Ik haalde Frans naar mijn kantoor.
Nadat ik hem de rechten had gegeven die hij had,
hij was erg verrast toen hij deel uitmaakte van de waarschuwing
was dat hij werd beschuldigd van poging tot moord.
Hij was zo, zo verrast omdat
hij vroeg me "Waarom poging tot moord?"
Zei ik omdat Alison leeft.
En het is de eerste keer in mijn carrière
dat ik ooit een geharde crimineel had gezien
of een gehard persoon als Frans -
hij was zo verbaasd
dat je hem met een veer omver zou kunnen slaan.
"Nou dan
er is niets dat ik voor je kan verbergen, want dat zal ze doen
vertel je natuurlijk alles wat er is gebeurd. "
En hij pakte zijn hand op
en hij trok een ring van zijn vinger
en hij gaf dat aan mij en hij zei tegen mij
'Dat is van Alison.'
En toen ik de ring zag, zag ik bloed op de ring,
die we later hebben vastgesteld, behoort tot Alison.
Een van de vragen die ik Frans stelde was,
Ik kan niet begrijpen hoe ze uitgaan, hoe hij eruit zou kunnen gaan,
laat zijn vrouw en kind achter in de flat
en ga een onschuldige vrouw verkrachten.
Hoewel Frans du Toit en Theuns Kruger
aangegeven dat ze schuldig zouden pleiten,
mijn werk stopte daar niet,
omdat ze op elk moment van gedachten kunnen veranderen,
dus ik moest alle exposities zien
en alle monsters werden genomen
en naar forensische laboratoria gestuurd voor analyse -
gedocumenteerd in een dossiermap
waar ik het kan overhandigen aan de officier van justitie,
omdat de officier van justitie alleen kan vervolgen wat u hem geeft
als opsporingsambtenaar.
Herstel was één ding, het fysieke herstel,
maar toen was het de voorbereiding op het proces.
Een van de dingen die ik moest doen
was naar een klinisch psycholoog gegaan.
Ze moest me beoordelen voor het proces
en het was gewoon niet het juiste moment.
Ik bedoel, het was pas vijf, zes maanden na de aanval
en ik was er gewoon niet klaar voor.
Ze legde me destijds de slinger van trauma uit,
dat ik door alle emoties moest gaan,
verdriet en verdriet, haat en woede.
Ik was gewoon niet boos.
Maar ik herinner me dat ik op het kussen sloeg
dat ze me uiteindelijk wilde hebben
alleen maar omdat ik zo boos op haar was dat ze me niet snapte.
De verontwaardiging dat er aan je schaamhaar moet worden getrokken
door verschillende politieagenten op verschillende tijdstippen.
Gewoon in iemands kantoor, laat mijn broek zakken
om foto's te laten maken van de verwondingen
en van mijn schaamstreek om de snelheid van herstel te laten zien.
Verschillende politieagenten, verschillende plaatsen.
En Alison, elke keer dat ik haar vroeg om te komen,
ze kwam zonder enig argument of enige vraag.
Ze was gewoon bereid om te doen wat we haar vroegen
omdat ze het in dat stadium wist
het was voor haar dat we dit deden en voor niemand anders.
En haar buik waar ze haar met een mes hebben neergestoken
was nog niet genezen,
en het was een open gatwond
die van binnenuit moesten genezen,
het was er nog,
en hoewel dat er was, kwam ze toch voor ...
voor al die examens en tests die moeten worden afgelegd.
Als aanklagers hebben we te maken met slachtoffers
die een ernstig trauma hebben opgelopen
en het is onze plicht om verdere traumatisering te voorkomen
via de juridische procedures naar dat specifieke slachtoffer.
Maar het is ook een teamprestatie
omdat we moeten samenwerken met de politie
en uw opsporingsambtenaar is erg belangrijk.
In het geval van Alison was het gemakkelijk voor ons omdat Melvin Humpel dat was
de opsporingsambtenaar
en hij steunde Alison en ons in grote mate.
Zoals bijvoorbeeld om een ​​identificatieparade bij te wonen.
De wetten waren dat het slachtoffer naar de dader moest gaan
en daadwerkelijk een hand op de schouder van de dader leggen,
de schouder van de verdachte,
om te bewijzen dat de verdachte door het slachtoffer is aangewezen.
Ik besloot dat het beter zou zijn
om iets nieuws te proberen en het is nooit gebeurd
in Zuid-Afrika, dus met de vervolging,
we besloten om een ​​eenrichtingsparade voor glasidentificatie te doen.
En dat is tegenwoordig de norm.
Ook al bevond het zich achter eenrichtingsglas,
Ik was nog steeds doodsbang
eraan te denken om met hen in dezelfde kamer te zijn.
Ik moest mijn werk verlaten en naar het politiebureau gaan.
En toen werd mijn naam genoemd.
Ik werd eruit gehaald en zonder veel waarschuwing
werd in de kamer gezet om de ID-parade te doen.
De kamer was gewoon te klein.
Ik herinner het me, hoewel het eenrichtingsglas er was
en hoewel ik me probeerde te concentreren om het goed te doen,
maar tegelijkertijd willen we het afmaken omdat
elke seconde in die kamer met hen voelde te lang aan.
Ok, dit is een eenrichtingsglas.
De mensen aan de andere kant dragen cijfers.
Ik wil jou, indien mogelijk,
om mij te informeren over het nummer van de persoon of personen,
als ze hier zijn,
die op 18 december vorig jaar
om ongeveer 3 uur 's ochtends
probeerde je te vermoorden
en wie je heeft verkracht.
Als je de mensen of de persoon ziet
u moet me alstublieft de nummers die ze dragen doorgeven.
Begrijp je dat?
Oké, je mag een kijkje nemen.
Dit is een eenrichtingsglas.
Ze zien er anders uit, maar het is nummer 6
en nummer 13.
Is dat alles?
OK hartelijk bedankt.
In alle gevallen waarbij slachtoffers van misdrijven zijn betrokken,
je als professional wordt ook als mens geraakt.
In het geval van Alison, wat maakte het zo moeilijk voor mij
was het feit dat
meestal slachtoffers die dergelijke verwondingen hadden opgelopen
zou overleden zijn,
en in zekere zin is het gemakkelijker om te gaan met de -
die omstandigheden waarin u een post mortem heeft.
Ik herinner me dat ik die avond naar huis ging
en ik zat eigenlijk te huilen in het bad
zoals ik mijn man dat vertelde
Ik kan niet geloven dat ze nog leeft.
Dagelijks rijd ik langs de flats
waar ze mee ontbeten
het bebloede mes achteraf en dat soort ongevoeligheid,
elke keer als ik langs dat flatgebouw rijd,
het is weer echt voor mij.
Tijdens mijn carrière heb ik altijd geprobeerd de zaak te vergeten
op het moment dat ze de rechtbank verlaten
omdat de volgende eraan kwam.
Maar in het geval van Alison was het totaal anders.
Ik zag meteen het litteken in haar nek.
En toen Alison getuigenis aflegde, merkte ze op een bepaald moment op:
"Ik dacht altijd dat mijn nek
was een sterk kenmerk van mijn uiterlijk
en kijk nu naar mijn nek. "
Ik zal de gezichten van die twee jongens nooit vergeten.
Frans staarde me de hele tijd aan.
Toen Frans getuigenis aflegde in de getuigenbank was hij dat
me in de ogen aankijkend alsof hij me probeerde te intimideren.
Frans du Toit heeft getuigd
en getuigde dat hij een satanist was.
Dat hij in Satan geloofde. Het was echter zeer twijfelachtig.
Tijdens het onderzoek en de opsluiting
van Frans du Toit, vroeg hij om een ​​pastoor te zien
omdat hij wilde dat de demonen uit zijn lichaam werden geworpen.
Dus ik moest aan zijn verzoek voldoen
en ik kreeg een voorganger te pakken die ik kende
dat doet dit
en nam hem mee naar de opslagcellen waar
deze uitdrijving werd uitgevoerd.
Ik vroeg de persoon of hij bereid was om voor de rechtbank te getuigen,
wat hij deed.
En hij noemde de twee demonen, Incubus en Succubus.
De heer Du Toit heeft de twee demonen eigenlijk door elkaar gehaald.
Het werd bewezen dat het gewoon een andere truc van hem was
laat mensen geloven dat het satanisme was dat het deed.
Voordat we naar de rechtbank gingen, zei ik tegen Frans en tegen Theuns, ik zei:
'Je zult zien dat ik je niet in de handboeien zal slaan.'
'Ik doe dat met een reden.
Ik wil dat je wegrent. Maak mijn dag en ren. "
Ik zou, zonder een ooglid te slaan, ze hebben neergeschoten.
Ik jaag niet eens. Ik hou niet van jagen, dus ik hou niet van doden
maar die twee jongens zou ik hebben neergeschoten.
Ze gingen naar de rechtbank, nooit geboeid.
En ze renden niet.
Frans 'vader kon niet omgaan met wat zijn zoon had gedaan
en twee jaar later pleegde hij zelfmoord.
Toen ik besloot tot een juiste straf, hield ik er rekening mee
wat het geval van Alison betreft,
dat een van deze twee jongens
had twee eerdere incidenten waarbij ze ...
waar hij verkrachting pleegde en de andere, een.
Ik maakte de opmerking dat mijn zin moet worden getypt
en dat het op de plaat van deze twee jongens moet worden geplaatst
in de gevangenis,
zodat de autoriteiten kunnen zien en kunnen begrijpen
dat ik ze als een bedreiging voor de samenleving beschouwde
en dat ik nooit wilde dat ze uit de gevangenis werden vrijgelaten.
Dat heb ik nog nooit eerder gedaan
en ik deed het daarna niet meer.
Het Grondwettelijk Hof in dat stadium
had al geconstateerd dat de doodstraf
in Zuid-Afrika in termen van de grondwet
zou ongrondwettelijk zijn.
Maar nu terugdenkend terwijl ik hier zit,
Ik denk dat ik het serieus zou hebben
beschouwd als het doodvonnis
en zou het waarschijnlijk hebben opgelegd,
was het nog steeds een bekwame straf geweest.
Terwijl we daar stonden,
je zou de trap af kunnen kijken naar de cellen.
Theuns was de laatste die de trap af ging.
De volgende minuut sloeg hij zijn hand gewoon tegen de houten lambrisering
naast de trap en riep,
"Dus hier ga ik, dus fuck jullie allemaal."
Mijn baby was zes weken oud
en dat was de allereerste nacht dat hij sliep.
Ik denk dat de baby ook blij was
dat deze zaak eindelijk voorbij was.
Het zwaarste deel van de proef
was voor mij niet echt herbeleven.
Ik weet dat sommige mensen zeggen dat het zo is,
maar ik was er bijna emotioneel van verwijderd.
Het was alsof je naar een tv-drama in de rechtszaal keek
waar ik echt van hou.
Ik kreeg soms bijna een verrassing
wanneer ik mijn naam zou horen noemen
midden in de procedure
en mezelf eraan herinneren dat het eigenlijk over mij ging.
Ook mijn moeder zaten daar
en we hadden eigenlijk een notitieboekje gehad.
Daar gaan we.
Soms maken we aantekeningen, alleen willekeurige aantekeningen
zoals: "Waar gaan we lunchen?"
'Weet hij waar hij het over heeft?'
Het lastige voor mij was eigenlijk de media-aandacht.
Maar ik had tenminste een proef.
Ik kan me niet voorstellen hoe onrechtvaardig het is om dat niet te hebben.
Gerechtigheid bagatelliseert niet wat er is gebeurd
maar het helpt zeker.
Hun vonnis was echter geen feest.
Ze hebben nog steeds iets van me afgepakt dat ik nooit meer terug kan krijgen.
En er is nooit een genezingspunt, een finaliteit,
"Ik ben genezen."
Het is wat anderen voor mij willen.
Het is wat ik voor me wil.
En ik denk dat het met het verstrijken van de tijd een beetje gemakkelijker wordt.
Ze lijken me minder vast te houden.
Wat er is gebeurd, lijkt minder kracht te hebben.
Het is net als oefenen, denk ik, je went eraan
je wordt er beter in.
Maar dan uit het niets, zonder reden, kan het daar weer zijn.
Dit
is het laatste stukje
van de Alison die die nacht stierf.
Na de rechtszaak
mijn ziel heeft nooit echt de kans gehad om te rouwen.
Ik moest mezelf continu stelen.
De fysieke aanval. Het FYSIEKE HERSTEL.
DE RECHTERZAAK.
Om sterk te zijn voor MAMMA. Voor papa.
Voor ZUID-AFRIKA.
Voor anderen met geweldsmisdrijven.
De slechte jongens gingen naar de gevangenis.
Ik heb het overleefd en iedereen ging verder met zijn leven.
Maar ik kon niet meer terug naar het leven zoals het was geweest.
Ik kon niet eens meer op dezelfde plek blijven.
Ik ging weer bij mijn moeder wonen.
Gelukkig was ze een alleenstaande vrouw.
Ik denk dat ze het echt nodig had voor haar
en wilde toen voor me zorgen.
Ik moest nog steeds mijn wonden laten verzorgen en schoonmaken.
Ik moest eerst een bedbad nemen.
En ze hielp me daarbij.
Mijn vrienden hadden levens om mee om te gaan
en mijn moeder kon de hare opzij zetten om mij te helpen.
Na verloop van tijd genazen mijn wonden
en ik besloot om mijn eerste echte bad te nemen.
En dat was de avond
Ik keek echt naar mezelf in de spiegel
Voor de eerste keer.
Ik heb nog nooit last gehad van een depressie.
Ik weet niet echt hoe het is, maar ik kwam er heel snel achter.
Ik denk dat depressie voor de meeste mensen anders zou zijn.
Voor mij herinner ik me gewoon dat het me niets kon schelen.
En dat was een groot probleem voor mij
omdat ik iemand was die zo verantwoordelijk was.
En voor mij om niet naar het werk te gaan, om me niet druk te maken om naar het werk te gaan,
om ze soms niet eens te bellen
en vertel ze dat ik niet naar mijn werk kwam.
Het kon me niet schelen hoe ik voor mezelf zorgde.
Het kon me niet schelen of ik telefoontjes beantwoordde.
Het kon me niet schelen of ik de hele dag at of te veel.
Ik herinner me dat ik Frans en Theuns de schuld gaf
helemaal voor hoe ik me toen voelde.
Ik had wel even.
Ik zat helemaal alleen thuis toen ik eraan dacht
die Alison, op het moment dat je moest kiezen
tussen leven en dood,
je koos voor het leven.
En het was in zekere zin een uitdaging voor mezelf
dat ik het opnieuw moest doen
omdat door te doen wat ik aan het doen was
destijds en Frans en Theuns de schuld geven,
Ik gaf ze macht over mijn huidige leven.
Ik moest opnieuw voor het leven kiezen.
En je zult het niet geloven, met de diepten van depressie
kwam de uitnodiging van de Rotary Club; voor mij om alsjeblieft te komen
en deel mijn ervaring met hen,
aangezien ik zo dapper ben geweest in de openbaarheid.
Maakt niet uit dat mondelinge uitspraken mijn grootste angst was op school,
laat staan ​​voor mensen staan
en voldoen aan hun verwachtingen
van mij als de heldin.
Maar ik wilde natuurlijk niet teleurstellen, omdat ik mezelf was
de mensen die zo behulpzaam waren geweest.
Dus de hel omdraaien
Ik trok mezelf omhoog aan mijn schoenriemen en ik ging.
En tot mijn verbazing
Ik voelde me beter.
Ik wilde het nog een keer doen. Dus ik deed.
En ik ben nog niet gestopt.
De gesprekken gaven me richting, een doel, een doel,
een nieuw bedrijf en genezing.
Ik reisde de hele wereld over, ontmoette ongelooflijke mensen
en ik genoot van elke minuut.
In het midden van moeilijkheden ligt een kans.
Nou, ik ga met je delen wat er met me is gebeurd
maar nog belangrijker voor mij, ik ben hier ook om met jullie te delen
hoe ik deze moeilijkheid overwon.
En ik ga dan met jullie delen over mijn ABC.
En ik las een kort gezegde dat ik me altijd heb herinnerd
zodat ik het aan deze mensen kan herhalen als er ooit iemand komt
naar mij toe en zegt: "Je bent buitengewoon",
en misschien wilt u het ook onthouden.
Het kleine gezegde zegt:
"Er zijn geen bijzondere mensen op deze wereld.
Gewoon gewone mensen.
Maar sommige van die gewone mensen doen buitengewone dingen met hun leven. "
Bij elke stap die ik zette, dacht ik dat het mijn laatste zou zijn.
En het is onmogelijk om er percentages aan te geven,
maar wat voelde als meer dan 99%,
dus 99,9% geloofde niet dat ik het zou redden.
Ik wil vandaag met jullie delen mijn ABC in het overwinnen van obstakels,
en zoals ik met u deel, wil ik niet dat u dat denkt
het kan alleen van toepassing zijn op een enorm trauma.
Ik heb ze in de praktijk gebracht met een enorm trauma
en ik ontdekte dat ze met vlag en wimpel naar buiten kwamen.
En ik heb ze keer op keer gebruikt
bij het omgaan met mijn alledaagse problemen.
Er was 0,1% die zei: "Probeer het gewoon."
0,1% dat elke keer dat ik viel zei: "Sta op."
0,1% zei: "Zet nog een stap."
En het was genoeg.
Mijn ABC staat voor Attitude. A is voor Attitude.
B is voor geloof,
en C is voor keuze.
En de filosofie waar ik mijn leven door leid is:
waar deze allemaal onder vallen is dit,
dat je niet altijd controle hebt over wat er in je leven gebeurt -
daar zijn we het allemaal over eens.
Maar we hebben altijd controle over wat we doen
met wat er in ons leven gebeurt.
Je leeft dit leven niet
en krijg aan het einde de kans om het opnieuw te doen
of ga terug en repareer wat dingen die je niet zo goed hebt gedaan.
Het is leven. Het is aan het gebeuren.
Elke dag dat je het doet, komt het niet meer terug.
Dit is uw kans.
De enige andere keer
dat ik in een depressie viel
was toen ik in de kranten moest lezen
dat mijn twee daders voorwaardelijke vrijlating zouden kunnen krijgen,
ondanks het feit dat de rechter een speciaal briefje heeft geplaatst
op hun bestanden die ze nooit meer zouden doen
zie het daglicht.
Ik heb die avond zo hard gevochten
zorg ervoor dat ze naar de gevangenis gaan
en nooit meer de kans krijgen om dit te doen.
Het is moeilijk.
Nieuws van voorwaardelijke vrijlating
roept een heleboel herinneringen op die je het beste kunt vergeten.
Het is niet alleen moeilijk voor mij, maar ook voor mijn familie, mijn moeder, mijn vader -
die in de eerste plaats zo veel heeft geworsteld met het trauma
en nu op zijn oude dag moet hij het opnieuw doen.
Mijn vrienden.
Maria, die zo veel om me geeft.
Ik ben doodsbang dat ze eruit kunnen komen.
Ik bedoel, ik ontving een e-mail van een vrouw in Amerika
wiens dochter kennelijk de verloofde van Frans is
en heeft een relatie met hem terwijl hij in de gevangenis zit,
en ze vroeg me om haar te helpen.
Dit is een bekende zedendelinquent,
die verschillende vrouwen heeft verkracht,
probeerde me te vermoorden
en toch heeft hij gratis toegang tot Facebook.
Heeft daar een volwaardig sociaal leven op verwrongen sekskamers.
En toen ik probeerde het goede te doen
en schreef naar de autoriteiten,
hen erover te vertellen, maar hen te vragen om het niet te doen
laat het ooit naar buiten komen dat het van mij kwam,
Ik ontdekte dat mijn e-mail was afgedrukt
en aan Frans zelf gegeven.
Ik bedoel, waar zijn de autoriteiten voor mij?
Mijn verhaal is er een vol wonderen
en ik kies er nog steeds voor om er elke dag in te geloven.
Mijn favoriete van allemaal is de geboorte van mijn twee wonderjongens.
Het was niet de bedoeling dat ik kinderen kreeg.
Mijn huwelijk heeft misschien niet geduurd,
maar het beste om eruit te komen, zullen altijd mijn jongens zijn.
En Tiaan stelde ook niet teleur.
Vanwege wat er met mij is gebeurd,
hij was zo vastbesloten dokter te worden.
Het kostte hem 10 jaar, maar hij kwalificeerde zich wel.
Hij was de assisterende arts bij de geboorte van mijn tweede kind.
Ik was verbaasd dat ik zo gemakkelijk zwanger werd.
Het was niet de bedoeling dat ik kinderen zou kunnen krijgen.
Ik had dat feit altijd gewoon geaccepteerd.
En het feit dat ik zwanger kon worden
zonder enige tussenkomst
en dan de baby's voldragen,
dat was altijd mijn grote zorg met alle littekens,
met de verwondingen die aan mijn buik waren overkomen,
dat dingen uit elkaar zouden scheuren
toen ik zwanger was,
maar dat gebeurde niet.
Ik had hele gezonde zwangerschappen.
Ik vond het heerlijk om zwanger te zijn.
Ik vond het heerlijk om de bewegende baby in mij te voelen
en ik herinner me dat ik het echt miste, nadat ze naar buiten waren gekomen.
Ik herinner me ook dat gevoel van 's ochtends vroeg
toen ze pasgeboren baby's waren,
twee uur, drie uur 's ochtends, helemaal alleen.
Ik vond het geweldig.
Ik vond het heerlijk om te weten dat de wereld sliep en dat ik daar was
voor mijn baby zorgen en dat ze me nodig hadden.
Het maakte me compleet.
Ik ben gewoon ik, op het strand met mijn jongens,
mezelf eraan herinneren dat ik leven heb.
Dat ik gewoon Alison ben, en dat is oké.
Omgaan met dit ding dat mij is overkomen
heeft op een bepaalde manier een droom gegeven aan dat kleine meisje
wie had er geen.
Omgaan met het trauma -
sommige dagen beter dan andere - en moeder zijn.
Dat is mijn rijkdom.
Ook al is het niet de traditionele
sprookjesachtig happy end,
want dit is mijn verhaal, mijn manier.
En dit is niet het einde.