KOSZMAR MINIONEGO LATA
- Witaj w rodzinnym mieście. - Dziękuję.
- Dobrego dnia. - Nawzajem.
OK. Co to za laska?
Czeka ją dziś czaderska zabawa.
O nie.
„Milo, co robisz na imprezie zaręczynowej naszych przyjaciół?”
Chodziłaś z nim w szkole średniej. Czemu ci tak na nim zależy?
Beznadziejna kiecka.
Bingo.
Witaj, przyjaciółko.
O nie. Nie.
NAJLEPSZE PRZYJACIÓŁKI
Będziesz się świetnie bawić.
Brakuje mi cię, mamo.
Danica i Teddy - związani na dobre
Cześć!
- Cześć! - Danica!
- Dzięki, że przyszłaś. - Wspaniale wyglądasz!
Kochana, myślę, że ty i Milo powinniście się dziś zbliżyć.
Nie.
Moje zaręczyny to najlepsza okazja na rozbudzenie dawnej miłości.
- Jaka bezinteresowna. - Wyglądasz super.
W tle fajerwerki, moim zdaniem bardzo erotyczne.
Nie chciałam ci mówić. Miałam sesję z Fleurem...
Moment. Fleur to trener rozwoju osobistego, uzdrowiciel czy wróżbita?
Nie, jest nowy. To empata z darem jasnowidzenia.
Powiedział mi, że Pluton jest w Wodniku
i wkrótce wydarzy się coś przełomowego.
Nie wierzę w astrologię.
To nie astrologia, to empatia.
Patrzysz na Avę.
- Nie. Jesteśmy... przyjaciółmi. - Jasne.
Miło ją widzieć.
Tłumienie emocji jest niezdrowe.
Znasz „Strach ucieleśniony”? Danica mi dała. Sztos. Przeczytaj.
Dobra. Idę po coś do picia...
Hej.
- Jesteś moim najlepszym przyjacielem. - A ty moim.
- Dobra, tatku. - Dobra.
Dziękuję, że przyszliście.
Teddy, kiedy widzę, że wyrosłeś
na człowieka z zasadami,
o wielkim, wielkim sercu,
rozpiera mnie duma.
Porozmawiajmy o prawdziwej gwieździe wieczoru, Danice.
Twoje ciepło i życzliwość są błogosławieństwem
dla wszystkich wokół.
Dobrze powiedziane!
- Zdrowie Daniki i Teddy’ego! - Nasze zdrowie.
Pomyślałbyś, że się pobiorą?
Wiesz co?
Tak.
Moglibyście tu zostać.
Znajdziemy wam jakieś mieszkanko.
Powrót do Southport raczej nie wchodzi w grę.
Rzuciłbyś swoją pracę w polityce, żeby tu wrócić?
Nie. Nigdy w życiu.
Ale ja nie jestem dziedzicem rodzinnego imperium nieruchomości.
O Boże.
Serio się wzruszyłem, że nazwałeś to imperium.
Dzięki.
A tak w ogóle,
może się wybierzemy w podróż sentymentalną?
W końcu jest 4 lipca.
Hej, wy tam!
Halo!
Tu ziemia.
Tak?
Macie ochotę?
Ach, ty podstępny draniu.
Milo! Wiesz, że on nie potrafi odmówić.
- Tak, jedźmy. - Tak?
Jedźmy.
Nie, nie. Ja prowadzę.
- Zaraz. Co? - Tak.
Jestem trzeźwa. Po alkoholu się puchnie.
OK.
Czekaj. To Stevie?
O Boże.
Zupełnie jak w liceum.
Kto to?
Znajomi z innego życia. Przyjaźniliśmy się w liceum.
Po tej całej aferze z moim ojcem, oni poszli na studia, a ja tu utknęłam.
Jak to się stało?
Rozeszło się.
Wygląda naprawdę dobrze.
To prawda, że była na odwyku?
Tak.
Dziwisz się? Ojciec przepuścił wszystko, co miała odłożone na studia.
- Zaprośmy ją. - Tak.
Byłoby miło.
Wodnik jest w Plutonie...
Chodźcie.
- Iść z wami? - Chodź.
Dobra.
Stevie!
Hej.
- Co słychać? - Cześć.
- Co u ciebie? - Co tu robisz?
Szef został za barem, a ja zbieram puste butelki.
Dobrze, że jesteś, bo właśnie jedziemy oglądać fajerwerki. Jak kiedyś.
Jedź z nami.
Zebraliście całą paczkę.
Tak, wszyscy są.
Ale ja jestem w pracy.
Sama tu posprzątam. Powinnaś jechać.
Tam najlepiej widać fajerwerki.
- Nie. - Stevie wróciła!
Teddy, podasz?
- Jeden łyczek. - Nie.
- Przepraszam. - Zabiję cię!
Stevie!
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Uważaj!
Co?
Co? Nie!
- Świnia! - Było śmiesznie.
- Ani trochę. - „Ani trochę”.
Ale szybko zahamowałaś.
A mówią, że kobiety słabo jeżdżą.
Żartuję. Serio.
To tylko żarty, żarty, żarty.
Nieładnie.
- Dzięki, tatku. - Nie zabiłaś nas!
- Dzięki, mamusiu. - Jak pięknie!
O matko.
Ojej!
Zamknę.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
- O co chodzi? - Dawaj skręta.
On chce... Nie!
Przypalmy.
Kurwa!
Brakowało mi tego...
Brakowało mi was.
Jest nawet Stevie.
Boże, czujecie to?
Jest taka energia, że aż mi staje...
Boże! Kocham was wszystkich!
O mój Boże, po trawce jest mega irytujący.
Patrzcie na te fajerwerki. To... poezja.
Tu dzieje się magia.
O Boże.
Bo wszyscy tego potrzebujemy.
Świetnie, Nicole Kidman, ale coś jedzie.
Pieprzyć to.
- Co mu jest? - Nie wiem.
Człowiek kontra maszyna.
- Teddy. - Pokażę wam swoją moc.
- Złaź. - To nie jest śmieszne.
- Luz! Zatrzyma się! - Dość.
- Skończ wygłupy. - Wkurzasz mnie.
- Teddy? Zejdź... - Kochanie, proszę!
Teddy!
O Boże!
Kochanie! O Boże!
Co z tobą?!
Rany boskie!
- Mój Superman. - Przestań.
- Idź! - Co ty wyprawiasz?!
Co ty odwalasz, Teddy?!
- Zejdź z drogi! - Złaź.
Nie dałbym się potrącić. Wisisz mi skręta.
- Kurwa. - O Boże.
Ludzie...
Co teraz?
- Nic mu nie jest? - Widzisz, że nie!
Zacięło się! Szlag!
On żyje! Wydostaniemy pana!
- Co robić? - Teddy.
- Wyciągnij go. - Zaraz panu pomożemy.
Trzymajcie z tyłu, żeby nie spadł!
Spróbujcie przeważyć!
Nie puszczajcie!
Wyślizguje się! Teddy! Nie daję rady!
- Trzymaj! - Nie daję rady!
Cholera!
Coś ty zrobił?
Niech to szlag!
Dzwonię na 911.
Nie. Musimy tam zejść. Ten człowiek żyje.
Uspokójcie się. Spokojnie...
To jest...
Najpierw porozmawiajmy.
O czym? Ten człowiek żyje. Musimy mu pomóc!
Trzeba ustalić, co powiemy.
Co za różnica, co powiemy? Musimy coś zrobić.
Jak mamy tam zejść, Stevie? To nierealne.
- Myślę, że musimy... - Tak, tak.
Zadzwonię na policję. Daj mi chwilę.
Jestem taka... Po co tu z wami przyjechałam?
Jeśli będzie sprawa karna, was stać na prawników, mnie nie.
Skąd sprawa karna, Stevie? Nic nie zrobiliśmy.
To był wypadek. My się tylko wygłupialiśmy.
Stał na środku drogi. To było nieumyślne spowodowanie śmierci.
Ten odcinek nie bez powodu nazwano Zakrętem Śmierci.
Tu jest mnóstwo wypadków. Nikt nie wie, że Teddy stał na drodze.
My wiemy!
Dobra. Jest OK, więc... Policja i karetka są w drodze.
- Spływajmy. - Co?
Nie powinniśmy poczekać, aż przyjadą? Kto złoży zeznania?
- Mamy je złożyć na komisariacie. - Nie, Teddy, nie chcę jechać.
Nie powinniśmy. Właśnie stanęłam na nogi.
- Nie mogę tego spieprzyć. - Stevie.
Spójrz na mnie. Oddychaj. Będzie dobrze. Obiecuję.
Musimy tylko stąd zniknąć, OK?
Nie! Ten człowiek w samochodzie żył! Musimy mu pomóc!
I co zrobić, Ava?
Chrzanić to!
Stevie!
Musimy jechać.
Tak.
Musimy zejść z drogi. Chodź.
Ava.
Ava, idziemy.
Widzicie?
Będzie dobrze.
Nie jedziemy na policję?
Danica?
Danica!
Mój tata się wszystkim zajmie.
No dobrze.
Najważniejsze, żeby nikomu o tym nie mówić.
Musimy wszystko ustalić, zanim się rozejdziemy.
Możemy się tak umówić?
Stevie?
Tak.
Milo?
Tak.
A ty, Ava?
Proszę, nie mów nikomu.
To może nam zniszczyć życie.
To było nieumyślne. Błąd.
Grant zrobi tak, jakby nas tam nie było.
Proszę cię.
Proszę.
Nikomu nie powiem.
ROK PÓŹNIEJ
Witamy na Lotnisku w Wilmington.
Mocniej.
Milo, hej.
- Przepraszam, trochę się spóźnię. - Dobra. Wezmę ubera do Southport.
Nie, nic nie rób. Już dojeżdżam.
- Na pewno? - Tak, będę za jakieś 15 minut.
OK, do zobaczenia wkrótce.
Miło było cię poznać.
Czekaj. Ty...
Jedziesz do Southport?
Ja też. Mogę się z tobą zabrać?
Ktoś umarł?
Czuję tu pewne napięcie.
Hej.
Miles, tak?
- Milo. - Tak, właśnie.
Dawno nie spałam z facetem, ale ty, zdaje się, jesteś beta.
Pociąga mnie to napięcie między wami.
Mówię, jak jest.
OK.
Skąd się znacie?
- Z Avą? - Poznałyśmy się w samolocie.
Tak.
Tyler, co cię tu sprowadza?
Miło, że pytasz.
Robię podcast kryminalny „Żyj, śmiej się, zabijaj”.
Jeden z najlepszych według Bloody Disgusting w 2024.
Robię odcinek o masakrze w Southport, z 1997.
Mogę was zabrać na wycieczkę śladami morderstw.
Pomyślę.
WITAMY W PIĘKNYM SOUTHPORT
O Boże! Przyjechaliście.
Dawno mnie nie było, ale nie przegapiłabym twojego panieńskiego.
- Cześć. - Świetnie wyglądasz.
Dzięki.
- Stół z prezentami się ugina. Gdzie...? - Stevie.
O cholera. Hej.
- Milo, Ava, jak miło. - Cześć.
Dawno się nie widzieliśmy.
W pracy miałem sajgon. Wiecie, jak jest.
Gdzie to zanieść?
Może...
Kredens w salonie. Tak myślałam. To też?
Jasne, dzięki.
- Dzięki, kochana. - Nie wiedziałam, że tak się przyjaźnicie.
Tak. Przez ten rok bardzo mi pomogła.
Chodźmy po spritza. Mam tu cały bar.
Poproszę dwa spritze.
Stevie.
Jaka piękna!
Kochasz syreny. A ta przypomniała mi tamtą historię.
- Właśnie o tym pomyślałam. Ojej! - Musiałam ją kupić.
Znasz mnie dobrze, królowo. Dziękuję.
Proszę.
OK. Otwórzmy to.
To ode mnie.
Kamień księżycowy.
Sprzedawczyni powiedziała, że symbolizuje nowy rozdział życia.
Pomyślałem o tobie.
- Cudowny. - Tak.
Czuję się dzisiaj kochana.
OK, teraz może...
to.
Minimalistyczna elegancja.
Może to...
kasa?
Czek?
Karta podarunkowa?
Sprawdźmy.
WIEM, CO ZROBILIŚCIE ZESZŁEGO LATA
Nie rób zdjęć.
Od kogo to?
Serio, kto to przyniósł?
Co tam jest?
Nic.
Nic sensownego.
Pewnie jakiś...
głupi żart.
Przepraszam, wzięłam dziś za dużo adderallu.
Hunter, możesz robić zdjęcia.
Wiem, że miałem czekać, ale nie mogłem się powstrzymać.
Naprawdę?
Nie powinno cię tu być.
Cześć.
Rób zdjęcie. Rób zdjęcie.
Skoro już jesteś, to pochwal się
domkiem przy basenie.
Nazywa to swoim „męskim azylem”.
Stevie, Milo, Ava, chodźcie ze mną do kuchni, proszę.
Jasne.
- Dziękuję. - Wszystko OK?
Tak, w porządku.
Jak mógł to zrobić?
Kto?
Teddy. Próbuje mi namieszać w głowie.
Dlatego się rozstaliśmy. Jest niedojrzały emocjonalnie.
I wiem, że Wyatt za dużo pije.
Ale naprawdę się mną zajmuje, od kiedy Teddy w zeszłym roku oszalał.
Przepraszam, ale skąd pewność, że to Teddy?
Dopiero się urodziłeś?
Poza nami nikt nie wie, co się stało.
Prócz jego taty.
Chyba że to ma związek z człowiekiem z auta.
Z Samem Cooperem.
Na pewno też sprawdziłyście.
Ale on nikogo nie miał. Żadnej rodziny.
Nic nie znalazłam.
To jeszcze bardziej dobijające.
A jeśli ktoś nas widział?
Jeśli widział, co się stało?
Super.
Albo ktoś mnie szantażuje, albo mój były chce mi zniszczyć życie.
Jezu.
Teddy?
Godziny odwiedzin się skończyły.
Cześć.
Dawno niewidziani przyjaciele. Jak miło, że wpadliście.
I jak było na imprezie Daniki? Był ten pieprzony klaun?
Tak, Wyatt był na wieczorze panieńskim swojej narzeczonej.
Czego, kurwa, chcecie?
Danica dostała dzisiaj liścik.
Królowa Danica.
WIEM, CO ZROBILIŚCIE ZESZŁEGO LATA
To jakiś żart? Nie rozumiem.
Danica myśli, że ty to wysłałeś, żeby ją wkurzyć.
To na serio?
Tak.
Nie. Szlag.
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego. Proszę, wyjdźcie.
- Mam dość problemów z ojcem. - Nie, Teddy, musimy pogadać.
- Ktoś wie. - Ona dostała kartkę. Jej problem.
- Spieprzajcie z mojej łodzi. - Możemy pogadać?
Jazda stąd!
O Boże.
Szlag.
Teddy, serio?
Potrzebujesz pomocy?
Cześć.
Nie chciałem cię przestraszyć. Wszystko OK?
Zdawało mi się, że coś usłyszałam.
Wiem, o co chodzi.
To przedślubny stres.
Skarbie.
Nie jestem Teddym, OK?
Nie ucieknę i nie odwołam ślubu na miesiąc przed.
- Wiem. - Co mówiła dr Emma?
„Zaufaj moim czynom i słowom. Jesteś bezpieczna”.
Jestem bezpieczna.
Przytul się.
Zapraszam na medytację, królowo.
Zaczynamy.
Kto tam?
Co jest, kurwa?
W tej chwili absolutnego spokoju
poczuj, jak rozrastają się twoje gałęzie.
Moje gałęzie wciąż się rozrastają.
Szlag!
Wydech – pozbywasz się lęków.
Możesz zabrać, co chcesz!
Kod do mojego portfela krypto!
Proszę cię.
Proszę. Przestań. Proszę.
Nie. Nie. Proszę! Proszę. Przestań. Nie.
Proszę.
Proszę cię! Przestań!
Kochanie. Czuję się dużo lepiej.
Jaki ślubny klimat!
Wyatt?
NIE DA SIĘ WYMAZAĆ PRZESZŁOŚCI
POLICJA SOUTHPORT
Cześć.
Byłam w domu.
Brałam kąpiel i go nie usłyszałam.
Jak mogłam go nie usłyszeć?
Czy to znaczy, że jestem wdową?
Tak, ale jaką seksowną.
No jasne, że seksowną, Ava.
- To wszystko? - Tak.
O Boże. Nie mogę.
Teddy. To nie jest najlepsza pora.
Danica.
Danica, bardzo nam przykro. Ustaliłem z szefem policji Robertsem,
że pod twój dom podstawią radiowóz.
Theodore.
Dziękuję.
- Dacie radę? - Jasne.
Dobra. Co możemy zrobić? Czego potrzebujesz?
Podwózki do domu.
Znacie ten mem:
„Czy po śmierci ukochanej osoby dalej rutynowo dbasz o cerę?”
Teraz znam odpowiedź – tak.
Jak się czujesz?
Jestem odrętwiała.
Wydaje się, że to było dawno temu.
Jasne.
Cieszę się, że Stevie była z tobą przez ten ostatni rok.
Bo wiem, że mnie nie było.
Przepraszam.
- Nie, to ja przepraszam. - Dlaczego?
Bo zmusiłam cię do strasznego kłamstwa.
Rozumiem, dlaczego nie chciałaś ze mną gadać.
Nie mogłam rozmawiać ani z tobą, ani z nikim innym.
To, co zrobiliśmy, było potworne.
Czułam się z tym... bardzo źle.
Poczucie winy nie dawało mi spokoju i...
Myślałam, że ty sobie radzisz.
Wcale nie.
Po prostu lepiej udaję.
Mam koszmarne sny.
Ze stresu zaczęły mi wypadać włosy.
- Mam łysy placek. - Nie widać.
Ja widzę.
Myślisz, że to jakaś cholerna kara za to, co zrobiliśmy?
Nie wiem.
Może.
Naprawdę mi przykro, że cię to spotkało.
Bardzo za tobą tęskniłam.
A ja za tobą.
Poleżymy sobie?
Wszystko będzie dobrze.
Jesteś pewna?
Nie.
Ale choćby nie wiem co, będę z tobą.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Zapytam o to, o czym wszyscy myślimy.
Ktoś nas prześladuje?
Brzmi to jak szaleństwo, ale to nie może być przypadek.
Zgoda, to nie przypadek, ale z drugiej strony brak w tym logiki.
- Wyatta z nami nie było. - Może to jakiś przypadkowy wariat?
Dani, zostawił napisaną krwią groźbę.
Muszę zacząć pić.
OK.
Kto jeszcze wie poza naszą piątką? Twój tata, Teddy?
Zabiłby kogoś akurat wtedy, gdy próbuje wypromować Southport?
- Mógł komuś powiedzieć. - Niemożliwe.
Poza tym to, co powiedział Robertsowi, było skuteczne.
Super.
Stevie, a ta twoja koleżanka?
Nic jej nie powiedziałam.
Ava, a twoja nowa znajoma z samolotu? Tyler?
- Poznałaś kogoś? - Tak.
Ma podcast o morderstwach, „Żyj, śmiej się, zabijaj”.
O Boże, znalazłam ją.
Atrakcyjna.
Bardzo.
Ma szczura?
Nie wiem.
Słuchajcie.
Co tam, zabójcza bando?
Za tydzień historia, która was wbije w fotel.
W 1997 roku morderca w rybackim sztormiaku terroryzował grupę nastolatków,
którzy chcieli uniknąć kary za morderstwo.
Zabijał ich po kolei przerażającym hakiem.
A wszystko zaczęło się od anonimowej wiadomości.
Dostałam anonimową wiadomość.
Tak. Dlatego tu jesteśmy.
Przeanalizujmy twoją teorię, Milo.
Tyler, przypadkowa dziewczyna z samolotu,
przyjechała aż do Southport, bo wie, co zrobiliśmy zeszłego lata.
I chce nas zabić na potrzeby podcastu. Bez sensu.
Nie powinniśmy tego wykluczać.
Zgadzam się z Avą. Nie sądzę, że to dziewczyna z podcastu, ale...
Wiadomości. Hak.
Jest dużo podobieństw do 1997 roku.
Nie możemy tego sprawdzić. Tata usunął wszystko z internetu.
Odstraszało inwestorów.
Chyba czas zgłębić lokalne legendy.
Lokalne co?
Cholernie upiorne miejsce.
Trudno uwierzyć, ile się tu zmieniło.
Jakby nigdy nie doszło tu do krwawej masakry.
Jest tak pięknie, że się chce umrzeć.
Ale taki był plan.
Kiedy ceny nieruchomości gwałtownie spadły po morderstwach w 1997,
przedsiębiorczy deweloper Grant Spencer postanowił wykorzystać okazję
i zamienić rybackie miasteczko w Hamptons południa.
Ale nie wszystkich ucieszyła ta „gentryfi-masakra”.
Zarąbiście.
Tyler. Cześć.
Hej!
- Dzięki, że przyszłaś. - Ucieszyłam się, że napisałaś.
Czułam się trochę samotnie, chodząc tak w pojedynkę.
Pokaż mi inną stronę Southport.
Wycieczka zaczyna się od...
Bayside House?
Nieistotne, co tu jest teraz. Ważne, co było kiedyś.
Chodź.
Bingo.
Żyj, śmiej się, zabijaj
O cholera.
Miejsce zbrodni przerobili na Soho House, co?
Nie rozumiem. Co wydarzenia z 1997 mają wspólnego z Bayside House?
Cóż. To miejsce jednego z najbardziej makabrycznych ataków Rybaka.
HELEN SHIVERS KRÓLOWA PARADY CROAKER
Ale czad!
To twoje dzieło?
Jasne. Sprzedaję je na Etsy.
Boże, jaka ona była seksowna.
Ale lipa, że nie żyje.
Dobra. Wyobraź to sobie:
Prawie 30 lat temu Julie James, mieszkanka Southport,
wraca z uczelni i znajduje anonimową wiadomość.
A potem zaczynają się ścielić trupy.
Wiesz, jak brzmiała wiadomość?
„Wiem, co zrobiliście zeszłego lata”.
Spójrz.
Paskudny charakter pisma.
WIEM, CO ZROBILIŚCIE ZESZŁEGO LATA!
Mój charakter pisma byłby o wiele straszniejszy.
Czy Julie James zginęła?
Nie. Jest jedną z dwóch osób, które ocalały.
Wykłada na Uniwersytecie Hoffmana. Miałam zrobić z nią wywiad, ale odpisała,
że nie chce się angażować.
Zaczekasz chwilę?
Jasne.
Zobaczę, czy nie ma czegoś ciekawego na górze.
SMS do grupy „Nie daj się zabić”.
Kto może wpaść do Bayside House? Tyler coś knuje.
Wyślij.
Tyler?
Fajny kostium, ale średnio mi się to podoba.
Serio, to nie jest śmieszne.
Ava? Kto to jest?
Tyler.
Tyler, uciekaj!
Nie!
Ava? Dokąd on poszedł?
Nie wiem. Nie wiem!
Cholera.
- Spróbuj rozsunąć. - Boże.
Ciągnij!
Uciekaj! Sprowadź pomoc!
Co za cholerne miejsce.
Rusz się!
Proszę!
Szlag.
Ava? Tu Stevie.
Stevie, jestem tutaj!
Ava!
Stevie!
Nie musisz tego robić.
Proszę. Jestem twoją fanką.
Proszę. Jestem fanką. Jestem fanką.
- Ava! - Stevie!
To ty.
- Stevie! - Drzwi się zacięły.
Czekaj!
- Jesteś cała? - Tak.
- Co się stało? - Nic mi nie jest.
Nie, nie.
Ava!
- Jesteś cała? - Tak. Nic mi nie jest.
- Musisz to ogarnąć. - Jasne, zajmę się tym.
Macie jakieś tropy? Domyślacie się, kto to mógł zrobić?
- Szefie. - Tak?
- Rodzice dziewczyny są na linii. - Już idę.
Wiem, że macie wiele pytań.
Jutro będzie zebranie w domu kultury. Omówimy ostatnie wydarzenia.
Muszę iść. Przepraszam.
Szefie...
Policja siedzi w kieszeni Granta. Nie pomogą nam.
To znajdźmy kogoś, kto pomoże.
To się znowu dzieje!
To nam mówi układ nerwowy,
kiedy jesteśmy wielokrotnie narażeni na niebezpieczeństwo.
Osoby z PTSD
mogą nie rozumieć w pełni własnych zachowań
i ich przyczyn.
Z czasem, jeśli nie rozprawisz się z traumą, ona rozprawi się tobą.
Bo trauma zmienia mózg w tajemniczy i złożony sposób.
Julie...
Julie!
Julie.
Nazywam się Ava Brucks.
Jestem z Southport.
I zostałam zaatakowana przez człowieka w rybackim sztormiaku.
- Bardzo śmieszne. - Nie żartuję.
Miał hak.
Wywinęłam mu się, ale moja koleżanka zginęła.
To druga ofiara w ciągu dwóch dni.
A moja przyjaciółka dostała anonimową wiadomość, zanim to się zaczęło.
Tak jak pani.
Co twoim zdaniem mam zrobić?
Musi mi pani pomóc.
Pani przez to przeszła.
Bardzo się boimy z przyjaciółmi.
Ktoś chce nas dopaść.
Mam tylko jedno pytanie.
Co zrobiliście minionego lata?
Cholera, przepraszam. Ja tylko...
Grzebałaś w moich rzeczach?
Cytrynowa z imbirem. Może być?
Tak, super.
Ci ludzie. Czy oni...
Nie żyją? Tak.
Ale tu nie chodzi o moich przyjaciół, a o twoich.
Wyciągając wnioski z przeszłości:
zabójcę coś łączy z chłopakiem, który zginął.
Co o nim wiesz?
Niewiele znaleźliśmy.
Serio?
Przecież całe wasze życie jest w internecie.
Nie jego.
Znaleźliśmy stary adres jakiegoś mieszkania w Southport,
ale nic poza tym.
Policja to bagatelizuje, bo nie chce straszyć turystów.
Widzę, że policja w Southport to wciąż mistrzowie manipulacji.
Pojechałaby tam pani ze mną?
To tylko 45 minut i dziś jest zebranie rady miasta. Przyciśniemy ich...
Dawno temu obiecałam sobie,
że nigdy nie wrócę do Southport.
Nie słuchali mnie wtedy, nie będą słuchać i teraz.
Hej.
Dla kogoś, kto to robi, to sprawa osobista.
Nie uciekniecie, nie schowacie się.
Musicie dowiedzieć się, kto to jest, i dorwać go, zanim on dorwie was.
DOM KULTURY W SOUTHPORT
Zwiększyliśmy obecność policji na czas świątecznego weekendu.
Jak mam wytłumaczyć swoim dzieciom to, co się wczoraj stało?
Współczujemy świadkom tego zdarzenia.
Ale była to zaburzona młoda kobieta, która kusiła los.
Co za bzdury!
Mogę prosić o spokój?
Ava, my... Przykro nam z powodu tego, co tam przeżyłaś.
Musiał to być ogromny stres.
Ale twoja koleżanka była poważnie zaburzona.
Dowiedzieliśmy się, że niedawno odstawiła leki psychotropowe.
To bardzo wygodna narracja.
Mogę zaproponować inną wersję, Grant?
Dwa dni temu mężczyzna został zamordowany w domu narzeczonej.
Wczoraj, zanim zginęła Tyler, gonił mnie po Bayside House
człowiek w rybackim sztormiaku z hakiem w ręku.
- Jasne? - Co?
A rok temu czwartego lipca...
Młody mężczyzna, który miał wtedy wypadek,
był uzależniony od narkotyków i rozbił skradzione auto.
To oczywiście tragedia, ale te zdarzenia nie są ze sobą powiązane.
Chcecie udawać, że nigdy nie wydarzyło się tu nic podobnego?
Powinniście jej posłuchać.
Nie pierwszy raz dochodzi tu do takiej przemocy i dobrze o tym wiecie.
Cześć, Ray.
- To twój szef? - Tak.
Zakładam, że chodzi o to, co cię spotkało w 1997?
Zgadza się.
Southport to dziś zupełnie inne miasto niż wtedy.
I nie widzę żadnego związku
pomiędzy wtargnięciem do domu i samobójstwem turystki,
a czymś, co przydarzyło ci się prawie 30 lat temu.
Odpuść sobie. Powiedziała, że gonił ją człowiek w sztormiaku.
Musicie się tym zająć. To się nie skończy.
Słuchajcie, chcę was wszystkich zapewnić,
że nasi przyjaciele z policji w Southport zwiększą swoją obecność.
Możecie się czuć bezpiecznie. I jeszcze jedno,
drzwi pastora Judah będą zawsze otwarte w kościele Trójcy Świętej w Southport,
jeśli ktoś potrzebuje życzliwego ucha w związku z tym tragicznym zdarzeniem.
- Pastorze? - Dziękuję.
Każdy jest mile widziany.
Dziś wieczorem jest spotkanie modlitewne. Rozpocznie się o 20:00.
Dziękujemy, pastorze.
Do zobaczenia na festynie.
BAR RAYA
Dlaczego nie mówiłeś, co cię spotkało?
Nie lubię o tym rozmawiać.
Co się dzieje, Stevie? O co chodziło na tym zebraniu?
Mówiłeś, że mogę przyjść ze wszystkim.
Musimy ci o czymś powiedzieć.
Jacy „my”?
Musimy się dowiedzieć, jakich znajomych miał Sam Cooper.
Każdy z kimś trzyma. Julie twierdzi, że to klucz do sprawy.
Zaraz, spotkałaś się z Julie?
Julie, czyli twoją... byłą żoną?
Moment, przepraszam. Pan był mężem Julie James?
Niestety.
Słuchajcie, wiem, co musimy zrobić.
Musimy włączyć w to Fleura.
O Boże.
- Kto to „Fleur”? - Nie pytaj.
Empatyk-jasnowidz.
Skoro ktoś nas ściga,
może po prostu spieprzajmy stąd?
Weźmy mój jacht i płyńmy na kilka tygodni na Bahamy. Proste.
Z powodów, o których nie powiem, nie zrobiłbym tego.
A to auto? Grant mówi, że było kradzione.
- Wiedzieliście o tym? - Nie.
To będzie w raporcie policyjnym?
Czy po zatuszowaniu tego przez Granta ocalał jakiś oficjalny raport?
Musieli gdzieś zabrać to auto, kiedy wyciągnęli je z wody.
Musicie ustalić, do kogo należało.
- Uważaj na siebie. - Ty też. Kocham cię.
Zadzwońcie później.
LANSKY - USŁUGI HOLOWNICZE
Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Może pan nam podać
dane auta, które tu trafiło.
Macie numer rejestracyjny?
Właśnie...
Bez niego nie da rady.
W tym problem.
Mój brat miał straszny wypadek,
a ja gdzieś zapodziałam dokument z numerem rejestracyjnym
i numer tablicy, no i...
Gdyby mógł mi pan pomóc. To wciąż boli.
- Spokojnie. - Bardzo mi zależy...
Pan nam pomoże.
- Proszę pana, to jest... - Dobra.
Macie cokolwiek?
Może markę i model?
- To był... - To był dodge.
- To był dodge pickup. - Z końca lat 90.
To było koło czwartego lipca zeszłego roku.
Dziękuję.
Dodge Ram z 1998.
Przywieziony piątego lipca ubiegłego roku.
Tak, to właśnie ten.
Był do kasacji.
Zarejestrowany na Judaha Gillespie.
- To pani brat? - Tak.
Tak... to on.
Pastor Judah?
Co my tu w ogóle robimy?
Cmentarz to jedyne miejsce, jakie znalazłam,
które łączy Sama Coopera z rokiem 1997.
Więc coś tu musi być.
„Barry Cox”.
Barry, co miał koks.
Zaraz, rok 1997 rok. To jeden z tamtej ekipy.
I Max Neurick.
HELEN SHIVERS 6 WRZEŚNIA 1979 – 4 LIPCA 1997
Helen Shivers.
O Boże!
Królowa Croakera, jak ja!
O mój Boże, królowo.
Cholernie przerażające. Możemy już iść?
Już wiemy, że tamci są nadal martwi, a ja nie zamierzam do nich dołączyć.
Ale z ciebie maruda.
Przykro mi, Helen.
Chodźmy stąd, robi się ciemno.
O rany.
Teddy.
To świeże kwiaty.
Ktoś ostatnio odwiedził ten grób.
Jeśli nikogo nie miał, to kto przychodzi?
- Halo! - Co ty...
Widział pan przypadkiem, kto zostawił tu te kwiaty?
Nie.
Ludzie przychodzą tu cały dzień.
A te kamery?
- Proszę. - Dobra.
- Dziękujemy bardzo. - Sprawdzę.
Pieprzyć to.
Chodźmy. On nie wróci.
Może ma dużo materiału do przejrzenia.
Chyba warto się dowiedzieć, kto zostawił te kwiaty?
Pójdę sprawdzić, ale gwarantuję ci, że się zmył.
Dobra.
Wyrazy współczucia.
Poczęstujecie piwem?
Spoko, przepraszam.
Szlag!
KRÓLOWA CROAKERA
Halo?
Nie!
Przepraszam.
To było niechcący.
Odpieprz się od niej!
Cholera.
Co jest, kurwa?
Właśnie! Zmyj się jak cienias!
Rozpierdolę cię.
Jesteś bezpieczna.
Już dobrze.
Nic mi nie jest.
Przytul się.
SYSTEM ZABEZPIECZEŃ DRZWI FRONTOWE – DRZWI NA PATIO
Wykryto ruch na patio.
Wykryto ruch na ganku.
Szlag.
Serdeczne powitanie.
Myślałam, że to morderca. A jest jeszcze gorzej.
Wierz mi lub nie, ale martwiłem się o ciebie.
Mogę wejść?
Wiem, że nie żyjemy w przyjaźni.
Ale przy tym, co się dzieje, byłoby nie w porządku,
gdybym nie wpadł i nie sprawdził, co u ciebie.
A tak naprawdę, o co chodzi?
Bo nie kupuję tego, że się o mnie martwisz i jesteś miłym gościem.
Pieprzyć to.
Co ci przyszło do głowy, żeby dawać takie rady Avie?
- No właśnie. - Kazałaś jej znaleźć zabójcę.
A potem co, zabić go? Kompletnie ci odbiło?
Prosiła o pomoc. Powiedziałam, co powinna zrobić.
Udzielasz rad, siedząc bezpiecznie w domu.
Wysłałaś ją na samobójczą misję.
W przeciwieństwie do ciebie nie wyparłam tego, co się zdarzyło.
Mierzę się z tym każdego dnia. Tak jak ty.
Ale żeby ich tym obciążać...
To nie w porządku.
Jedna z jej zamieszanych w to koleżanek pracuje u mnie w barze.
- To dobra dziewczyna. - Musiała zrobić coś złego.
Sama wiesz najlepiej,
że wystarczy po prostu nieodpowiednie towarzystwo.
Tak. Wiem o tym.
Ava?
Co tam, Stevie?
Czy gliny mają coś, co pomoże go zidentyfikować?
Nie.
Musimy pogadać z Judahem. Jeśli Sam ukradł mu auto...
A jeśli go nie ukradł?
- Coś łączy Sama i Judaha? - Judah zostawił te kwiaty?
Skończcie z tą zabawą w detektywów. Danica omal dziś nie zginęła.
Możemy...
Możemy jutro się zastanowić.
Pieprzyć to.
Na pewno nic nie potrzebujesz?
Mam wszystko. Jill dała mi xanax.
Cholera. Muszę...
Wracam do baru.
Pa.
Uważaj na siebie.
Jill przygotowała dla was pokoje gościnne.
Nikt nie śpi sam.
Pasuje ci to?
Tak. Tak.
To chyba dobry pomysł.
Kocham cię. Coś wymyślimy.
- Kocham cię. - Dobranoc, kotku.
Chcesz się przytulić?
Nikt nie śpi sam.
Wielka głowo.
Mam guza, jestem poobijana.
Nie wiem, co bym zrobił, gdyby coś ci się stało.
Tak.
Ale nie musisz o tym myśleć. Bo mnie uratowałeś.
Tak.
Przyłapałem tu kiedyś mamę Teddy'ego na całowaniu się z instruktorem tenisa.
Nieźle. Brawo, Jill.
Tak.
Duś mnie.
Ukarz mnie. Zasłużyłam.
Co?
Nieważne. Nie musimy.
Chwila.
Chyba potrzebuję minutki.
Dobra.
SMS do Teddy'ego
Bateria 10%
Co ty robisz?
Możesz ją ukarać. Nie ma sprawy.
Chce, żebyś ją dusił.
Więc duś. Wielka mi rzecz.
Gdzie jest ładowarka? Zaraz...
OK.
Ava?
Milo, przepraszam.
Po prostu nie wiem, jak sobie z tym wszystkim poradzić.
Oddzwoń, proszę.
Potrzebuję chwili. Odezwę się, jak będę gotów.
KOŚCIÓŁ ŚW. TRÓJCY
OCZY PANA SĄ WSZĘDZIE, WIDZĄ ZŁYCH I DOBRYCH
Milo się odezwał?
Jeszcze nie.
Dzień dobry.
Jak mogę pomóc?
Przepraszam panią. Szukamy pastora Judaha.
Hej, znam was.
Koleżanki Stevie.
Moje kondolencje.
Dziękujemy.
Właściwie, dlatego przyszłyśmy.
Trudno nam uporać się ze stratą.
Oczywiście.
Pastora nie ma, ale może ja mogę jakoś pomóc?
Tak.
Mogę skorzystać z toalety?
- Oczywiście. Na końcu korytarza. - Dzięki.
Ava?
Pastorze, dzień dobry.
Chciałam z pastorem porozmawiać.
To wszystko jest takie trudne.
Oczywiście. To straszne chwile.
Tyle śmierci.
A książka, którą mi pastor polecił? Ta o żałobie.
Rok temu zginął w wypadku ktoś z naszej kongregacji.
Dziękuję, Hannah.
Kiedy to się stało?
Nie pamiętam dokładnie.
Rozumiem, dlaczego jest ci ciężko.
Trudno zaakceptować, że śmierć czeka nas wszystkich.
SAMUEL „SAM” COOPER 10 KWIETNIA 1998 – 4 LIPCA 2024
- Poczekaj tu, zaraz wrócę z książką. - Wolałabym porozmawiać.
- To zajmie chwilę. Nalegam. - Jasne.
Wychodź. Judah wraca.
Niech ta książka ci przypomni, że śmierć jest częścią Bożego planu.
Dziękuję.
Judah coś ukrywa. Musicie z nim porozmawiać.
To bardzo niepokojące zarzuty. Dobrze, że przyszłyście do mnie.
Moment. Porozmawiam z którymś z oficerów.
Dzięki.
- Zaczekajcie. - Dziękujemy.
Dobra. Chyba nam pomoże.
Tu Milo Griffin. Zostaw wiadomość.
Wiem od Avy, co się stało. Nie czas ulegać emocjom.
Idę na siłownię. Muszę być gotowy na drania. Oddzwoń, proszę.
Panie Spencer, mamy tu panny Brucks i Richards.
Są roztrzęsione.
Pomyślałem, że moglibyśmy je tu zatrzymać.
To świetny pomysł. Niech spędzą tu noc,
korzystając z gościnności Southport.
SAUNA
TERAZ TWOJA KOLEJ
Gdzie on jest? Napiszesz do grupy? Padł mi telefon.
Mój został w aucie.
Zamknął nas.
- Żartujesz? - Hej!
- Hej! Wypuśćcie nas! - Proszę nas wypuścić!
Danica, niepokoję się. Gdzie jesteście?
Wszystko w porządku? Jak poszło z Judahem?
Oddzwoń, dobrze?
- Tu Teddy. Zostaw wiadomość. - Cholera.
Nie odbierają.
Hej.
Obiecałem twemu tacie, że się tobą zaopiekuję.
I chcę tej obietnicy dotrzymać.
Nic złego ci się nie stanie.
Słyszysz?
Tak, słyszę.
Wyjdziesz z tego, Stevie. Nikt nie zasługuje na to bardziej niż ty.
Chodź, idziemy.
Pomocy! Pomocy!
Pomocy!
Ratunku!
Mamo.
Mamo!
Jill!
Jeszcze moment!
- O Boże! - Tato.
Teddy! Teddy!
O Boże.
Pomocy! Niech nam ktoś pomoże!
Pomocy!
Teddy, już dobrze.
Teddy. Teddy!
Danica...
Ava?
Danica?
NIE DA SIĘ WYMAZAĆ PRZESZŁOŚCI
Nie. Nie.
To nie moja wina.
Oczywiście, że to twoja wina.
Jesteś tą dziewczyną ze zdjęcia.
Mam imię, wiesz?
Helen Shivers.
Nie waż się o tym zapomnieć.
Byłam królową Croakera w Southport dawno temu, w roku...
Nie będę się przyznawać do wieku.
To było... w 1996?
Uważaj, skarbie.
Mam hak.
Ładna jesteś.
Dziękuję.
Biedny drań.
- Nie zasłużył na to. - Ja nie chciałam.
Zabiłaś Sama Coopera.
Teraz twój narzeczony nie żyje.
Nie. To się nie dzieje naprawdę.
Może ja nie jestem prawdziwa, ale to ciało jest.
Umierał sam, a ty brałaś kąpiel.
Ja... Nie... Ja... Nic nie słyszałam, nie wiedziałam.
Umrzesz, Danico.
Proszę!
Chcę się obudzić!
Niech ci się to śni jak najdłużej.
Po drugiej stronie nie czeka cię nic dobrego.
Ja też nie chciałam umrzeć.
Ale zrobiliśmy coś złego.
A kiedy zrobisz coś złego...
musisz zapłacić!
Wszystko dobrze?
Tak.
Miałam totalnie popieprzony sen.
Coś się dzieje.
- Co? - Nie mam pojęcia.
Jesteście wolne.
- Wszystkie jednostki na promenadę! - Jedziemy za nimi.
Co pan robi? Proszę ich ściągnąć!
Proszę ich ściągnąć! Ava! Stevie!
Danica, chodź. Idziemy stąd.
Prosimy wszystkich o rozejście się.
Wiem, że to straszne, ale musicie stąd uciekać, bo inaczej tu utkniecie.
Napisz do Milo. Spotkajmy się przy dokach.
OK.
Ray.
To jego auto.
Dzięki Bogu. Jedziemy.
Milo?
Nie.
- Nie! - Czekaj!
- Nie! - O Boże.
Milo!
Nie, Milo. Nie!
- Będzie dobrze. - On nie żyje.
- Nie możemy go tak zostawić! - Musisz stąd iść.
- Ava! Przykro mi! - Nie! Nie!
- Ava! On nie żyje. Chodźmy stąd. - Nie, Milo!
KOŚCIÓŁ ŚW. TRÓJCY
Gotowi?
Ręce do góry!
Judah, ręce do góry, tak, żebyśmy je widzieli.
Jak się trzymasz?
Źle.
A ty?
Też źle.
Kotwica opadła na dno?
Nie wiem.
- Szefie. - Tak?
Spójrz na to.
To Sam Cooper.
Czy to...
Tak.
Ava!
On tu jest! Tutaj!
Czego ty chcesz?
Twojej śmierci, Danica. To już powinno być jasne.
Nie rób nic głupiego, królowo.
Jesteś szurniętą psychopatką!
Nie powinnaś tak mówić o kobietach, Ava.
To wielkie uproszczenie.
Silna, niezależna kobieta, która bierze los w swoje ręce,
zostaje uznana za stukniętą?
Będziesz mi dalej przerywać, czy pozwolisz dokończyć?
Kiedy moja rodzina straciła pieniądze, a ojciec nas zostawił,
załamałam się.
Ale poszłam na odwyk, wyszłam z nałogu i zaczęłam od nowa.
Poznałam Sama.
Byłam gotowa zapomnieć, że najlepsi przyjaciele odrzucili mnie jak śmiecia.
Sam się bał, że wrócę do nałogu. Dlatego przyjechał po mnie autem Judaha.
Nie wiedziałam, że to on, dopóki nie znaleziono jego ciała.
Judah wziął pieniądze od Granta w zamian za milczenie.
Już się nim zajęłam. Nie mogę zostawić świadków.
Dlaczego nam to teraz mówisz? Czemu nas po prostu nie zabijesz?
Zabrałaś mi człowieka, którego kochałam. A ja zrobiłam to samo tobie.
Powinniśmy byli tam zostać.
Mogliśmy mu pomóc.
Ty też wtedy odjechałaś, Stevie. Pamiętasz?
Bo Teddy powiedział, że jedziemy na komisariat!
I co teraz? Zabijesz nas? Ukradniesz jacht Teddy’ego?
- To cię uszczęśliwi? - Tak, mniej więcej.
Kiedy się dowiedziałam, że to Sam,
zaczęłam myśleć o samobójstwie.
Ale pomyślałam, po co, skoro mogę zabić was wszystkich?
Kurwa!
Cholernie w tym gorąco!
Pomocy! Pomocy!
Ratunku!
Tutaj!
Kłamliwa suko!
To za mojego narzeczonego!
Którego?
- Jesteś cała? - Tak, nic mi nie jest.
Uwięziła Danicę na dziobie!
Ava!
Zostaw moją przyjaciółkę, ty suko!
Niech pan ją zabije.
- Natychmiast! - Zamknij się!
Puść ją, Stevie.
Co tu robisz, Ray?
Policja cię szukała.
Nic im nie powiedziałem.
Stevie, puść ją! Tamci nie żyją! Masz wszystko, czego chciałaś!
Puść Danikę!
Mamy czas, żeby coś wymyślić, Stevie. Nie chcesz tego zrobić.
Nie!
Właśnie, że chcę.
Nie!
Danica!
Dlaczego do mnie nie przyszłaś? Ja...
To nie musiało się tak skończyć.
Musiało!
Odebrali mi wszystko!
Musi być jakaś sprawie...
Nie.
Już po wszystkim.
Po wszystkim.
Hej. Jestem bezpieczna. Wracam łodzią z Rayem.
Julie, przez cały czas to była Stevie.
Nie rozumiem tylko, jak sama tego wszystkiego dokonała.
STEVIE WARD SPRAWCZYNIĄ SERII MORDERSTW
O Boże.
NIE ZMIENIAJ SOUTHPORT POZWÓL, BY SOUTHPORT ZMIENIŁO CIEBIE
Musiała strasznie cierpieć, żeby zrobić coś takiego.
Julie twierdzi, że trauma nas zmienia.
Ale nie wiedziałam, że aż do tego stopnia.
Człowiek może się posunąć bardzo daleko, by się zemścić za to, co mu odebrano.
A pan jak sobie poradził po tym, co pana spotkało?
Z czegoś takiego się nie wychodzi.
To cię zmienia.
Powoli się dostosowujesz.
Chcesz czystą koszulkę?
Nie, dzięki.
Jak uważasz.
Chyba już pójdę. Bardzo dziękuję za wszystko.
Podrzucę cię do domu.
Nie, dzięki. Spacer dobrze mi zrobi.
Jest tylko jeden problem.
Wiesz, że to byłem ja, prawda?
Wiesz, że Stevie chciała cię oszczędzić?
Bo ty jedyna chciałaś wtedy zrobić to, co słuszne.
Zabił pan swoją wspólniczkę.
Tak sądzisz?
Proszę mnie nie zabijać.
Chyba nie mam wyboru.
Pomocy!
Ava?
Julie?
Julie.
O Boże.
Chyba...
OK. Hej.
- Wiesz co? - Co?
- Będzie dobrze. - Tak.
Policja już tu jedzie. Dziś nie umrzesz, słyszysz mnie?
Dobrze.
Tak?
Szczęśliwego 4 lipca, Julie.
Miałaś nigdy nie wracać do Southport.
Jak się domyśliłaś?
Ta Stevie poprosiła cię o pomoc, prawda?
Ci jej „przyjaciele” spieprzyli jej życie.
Chciała się zemścić, a ja wiedziałem, jak jej pomóc.
Nie ma lepszej sprawiedliwości niż porządna seria morderstw.
Więc nasze losy posłużyły za instruktaż.
Próbowali wymazać całą tę historię. Próbowali wymazać nas.
Chodzą po mieście, udając, że to się nigdy nie wydarzyło.
Chciałem, żeby ludzie pamiętali.
No i proszę.
Mamy powtórkę z roku 1997.
Sentymentalna podróż.
Sentymenty są przereklamowane.
Co z tego, że chcieli nas wymazać, Ray?
Musisz odpuścić.
Wiesz co...
chyba powiem, że to ty ich wszystkich zabiłaś.
Z początku myślałem, że to niedobrze, że się mieszasz.
Ale teraz widzę, że jesteś idealnym kozłem ofiarnym.
Szalona Julie James, która nigdy nie pogodziła się z przeszłością.
Odtwarza dawne zdarzenia, ale tym razem, to ona trzyma ster.
Na co czekasz, co?
Będzie bolało, skarbie.
Na co czekasz?
Mam cię.
Pieprzyć 4 lipca.
W pełni się zgadzam.
MIASTO SOUTHPORT KAROLINA PÓŁNOCNA
NOWA MARINA – JUŻ WKRÓTCE
SPENCER GROUP – NA SPRZEDAŻ
POLICJA – ZAKAZ WSTĘPU
O Boże. Wszystko w porządku?
Szpital.
Szpital, szpital, dobrze.
SZPITAL MEMORIAL W SOUTHPORT
Czuję się tak potwornie.
Jesteś trochę jak prawdziwa syrena.
Prawda?
- Tak. - Serio.
Wezwałaś auto?
- Tak. - To dobrze.
JESTEŚ SILNIEJSZA, NIŻ MYŚLISZ. ZAWSZE MOŻESZ NA MNIE LICZYĆ.
NIE PODDAWAJ SIĘ, JULIA
Mogę coś powiedzieć?
Umieram z głodu.
O Boże, ja też.
Kiedy ostatnio coś jadłyśmy?
Nie wiem.
Jak się czujesz?
Lepiej.
A ty?
Też lepiej.
Chociaż nadal jest bardzo źle.
Część mojego układu trawiennego została w oceanie.
Tak, całe to zdarzenie... zero na dziesięć.
- Ani jednej gwiazdki. - Ani jednej.
Najlepsze jest to, że nigdy by do tego nie doszło,
gdyby faceci chodzili na terapię.
Wiesz co...
kocham cię.
Ja ciebie też kocham, bardzo.
Jesteś moją bratnią duszą.
A ty moją.
Tak, można chyba śmiało powiedzieć,
że królowe wracają.
Zapomniałam ci powiedzieć.
Co?
Stevie żyje.
Że co?!
Nie powinnyśmy jej zabić?
To ekstremalne, ale... pewnie tak.
Na pewno.
KOSZMAR MINIONEGO LATA
Docierają do nas kolejne informacje w sprawie
serii brutalnych zabójstw, do których doszło
w Southport w Karolinie Płn. podczas świątecznego weekendu 4 lipca.
Początkowo policja sądziła,
że pastor jest wspólnikiem panny Ward.
Ale okazało się, że działała ona
z mieszkańcem Southport, Rayem Bronsonem...
Jasna cholera.
byłym mężem profesor Julie James z Uniwersytetu Hoffmana.
- Oboje przeżyli śmiertelne ataki, - Proszę.
które wstrząsnęły Southport prawie 25 lat temu.
- Bronson i James dwa razy przeżyli atak. - Współlokatorka z uczelni?
Tak.
Bronson zaatakował James, kiedy wróciła do Southport
w związku z ostatnimi zabójstwami.
Ktoś wciąż próbuje ją zabić.
Ray Bronson nie żyje.
Mam nadzieję, że poszła na terapię.
Dobra, idę spać.
Podobno jego wspólniczka, Stevie Ward, nadal jest na wolności.
Julie! O Boże.
Tyle lat.
Mogę wejść?
Oczywiście, wchodź.
Oglądałam wiadomości. Nie masz chwili spokoju.
Ray?
Tak. To był dziwny miesiąc.
Chodź do mnie.
Stęskniłam się za tobą.
Ja za tobą też.
Przepraszam.
Nie chciałam znów cię w to wciągać.
Co się dzieje?
Potrzebuję twojej pomocy.
TO NIE KONIEC
Kogo mamy załatwić tym razem?
Liczyłam na to, że tak powiesz.
Tekst: Agata Deka