NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
Dzień dobry.
Chrapałam jak niedźwiedź?
Nie odpowiadaj, bo przypomniałam sobie, że nie kłamiesz.
Dzień dobry, pani detektyw.
Dzień dobry.
Zimno ci?
Zimno? Nie, dlaczego?
Dziwne,
skoro piekło miało zamarznąć.
No tak, bo powiedziałam, że prędzej piekło zamarznie…
Myślisz, że jesteś zabawny.
Wiem, że tak jest.
Wiem też, że masz łaskotki.
O rety, dobra!
Dobra.
Umieram z głodu.
Na co masz ochotę?
Jajka czy placki?
- Tradycyjny koktajl? - Cokolwiek chcesz, będzie dobrze.
Daj spokój.
Musisz coś woleć.
Czego naprawdę pragniesz?
Ja…
Chcę się z tobą kochać jeszcze cztery razy. A raczej sześć.
Co…?
Użyłam na tobie mocy?
Nie wiem.
Droczysz się.
Czyżby?
Tak.
Droczysz się ze mną.
Głuptas z ciebie.
Dobrze. Jeść.
Dobra.
Wiesz co? Śniadaniowe burrito.
Zjem burrito.
Pani doktor!
Potrzebuję pomocy przy pilnym…
Co to za dźwięk?
Moje cycki.
Ściągam mleko. Laktatory do noszenia.
Najlepszy wynalazek od znieczulenia.
Pani detektyw ma moc.
Co?
Uprawialiśmy seks, a dziś rano…
Chwila…
Uprawialiście seks?
Nareszcie!
Cudownie!
Było cudownie, oczywiście, ale jak mówiłem,
malutki problem, może teraz robić to, co ja.
Obnaża pragnienia ludzi.
Jak to się stało?
Nie wiem, pani doktor. Po to przyszedłem do ciebie.
Wiem, że nie miała mocy, potem uprawialiśmy seks i ma.
Skąd wiesz, że to potrafi?
Przypadkowo.
Często widziała, jak to robię, więc zrobiła to dla żartu i…
Chwila.
Myślisz, że możliwe,
że oddałem tę moc wszystkim, z którymi spałem, nie wiedząc o tym?
Że mnie? Nie.
Robiliśmy to kilka razy i w różnych pozycjach.
Tak, pamiętam.
Mogłabym zapomnieć?
Ale, Lucyferze,
twoja moc to rodzaj supermocy.
Nie mam jej.
A może mam?
Nie próbowałam.
Spróbujmy teraz.
Pochyl się. Spójrz na mnie. Spytaj, czego pragnę.
To.…To znaczy…
Lucyferze.
Czego pragniesz?
Nie. Nada. Nic z tego.
Auć.
To kilka milionów uników.
Problemem jest tylko pani detektyw.
Czemu to problem?
Bo pragnienia to moja specjalność.
Dzięki mocy jestem jej potrzebny.
Jeśli ona też tak może, to jaka jest moja rola?
Kim ja jestem?
A nie możesz się z nią tym podzielić i być sobą?
Lucyferze, na tym polega bycie w związku,
na dzieleniu się, nie tracąc przy tym siebie.
Poza tym to,
że Chloe może używać na ludziach mocy, nie znaczy, że ty musisz przestać.
Masz rację.
Jestem i zawsze będę mistrzem mocy.
- Królem pragnień. - Tak.
Sułtanem najskrytszych pragnień.
Dziękuję, pani doktor.
Czego pragniesz?
Przepraszam, czego pragniesz?
Wciąż odciągam.
- Decker! - Hej.
Ty i Lucyfer w końcu załatwiliście swoje problemy i wskoczyliście
pod kołdrę potańczyć bez gaci?
Pewnie.
Przykro mi, Decker. Czasem…
Chwila, przepraszam.
Przewiń.
Powiedziałaś „tak”?
O mój Boże!
A już miałam przestać marzyć o Deckerstarze.
- Dlaczego? - Bo ciągle coś wam przeszkadzało.
Nie chciałam żywić nadziei.
Wiem.
To była długa droga, ale w końcu dotarliśmy.
Super.
Czemu mam wrażenie, że to nie tylko ciekawość? Co tam?
Przyłapana. Dobra.
Bardzo chciałam ci o czymś powiedzieć.
- O czymś? - Może coś mam.
Pamiętasz reportera? Wydawał się za grzeczny, by być w moim typie.
Postanowiłam spróbować,
wczoraj się spotkaliśmy i powiem ci,
że nie zawsze jest taki grzeczny.
Dzień dobry, panno Lopez, pani detektyw.
Raz jeszcze dzień dobry.
Przepraszam za spóźnienie. Wpadłem do Lindy.
Co mamy?
Jacyś świadkowie lub podejrzani,
gdzie moje umiejętności wywiadowcze są potrzebne?
Nie mam jeszcze nic o ofierze.
Ello, czy…?
Ello, Dan już tu jest?
El Espinoza dzwonił, że jest chory.
Znów spojrzał w lustro? Ostrzegałem go.
Powinniśmy…
Jasne.
Diane Luna, słynna sopranistka.
Zgon około 22 wczoraj.
Spójrzcie na to wkłucie.
Pewnie badania potwierdzą, że wstrzyknięto jej
środek paraliżujący.
- Tak zginęła? - Gorzej.
O wiele gorzej.
Widzicie ten krwisty wzór na liliach?
To przez kaszel Diane, gdy dusiła się własną krwią.
Zabójca wbił jej nóż w gardło,
wykonał dwa dokładne cięcia przez struny głosowe.
Chyba ktoś zadał sobie wiele trudu.
Wyczuwam wkurzonego sąsiada, który ma dość jej śpiewu.
Użyć mocy na wszystkich? Tak?
Nie ma śladu włamania, więc Diane pewnie znała napastnika.
Porzucony kochanek, sądząc po kwiatach.
Ale była sławną gwiazdą opery. Spójrz.
Ciągle mają kwiaty.
Ello, kto znalazł ciało?
Norman, sąsiad Diane. Tam.
Za pierwszym strzałem. Wkurzony sąsiad.
Zobaczył uchylone drzwi, znalazł ciało i zadzwonił.
Tak powiedział.
Tędy, pani detektyw. Sądzę, że usłyszymy przyznanie się do winy.
- Przepraszam. - Nic…
Cześć. Detektyw Decker. Mamy kilka pytań.
Jasne.
To musiało być irytujące mieszkać obok sopranistki.
Chciałeś ją uciszyć raz na zawsze, prawda?
Ucz się od mistrza. Powiedz, Normanie,
Normsky,
czego pragniesz?
Co?
Dziwne pytanie, stary.
Nie działa. Ale…
to znaczy…
Pani detektyw, chyba ukradłaś mi moją moc.
Nieważne.
Witaj, Wyrzbeski.
Oprócz łatwiejszego w wymowie nazwiska, czego pragniesz?
Chodzi o mikołajki?
Nie powinieneś pytać ludzi, czego chcą.
To psuje zabawę.
Rany.
Mikołajki?
Przepraszam.
Nie mogłem tego zrobić.
Całą noc byłem w Northrend.
- Gdzie? - W Northrend.
W Azeroth?
A tak, chodzi o gry wideo?
Wczoraj poprowadziłem swoją gildię na 17-godzinną wyprawę.
Byłeś w domu i nie spałeś całą noc?
- Słyszałeś coś? - No ba.
Najpierw straszne ćwiczenia wokalne, jak co wieczór,
a potem irytujący bonus: dwie godziny kłótni.
O co się kłócili?
Usłyszałeś jakieś szczegóły, imiona, cokolwiek?
Nie.
Gdy zorientowałem się, że nie cichną,
podkręciłem słuchawki, żeby słyszeć swój atak.
Nie można już w spokoju plądrować grobowca Króla Lisza.
Ciężkie czasy.
Potrzebujemy twojego dziennika gry, by potwierdzić twoje alibi.
Niewiarygodne.
Przepraszam.
- Lucyferze, co robisz? - Dosłownie nic. Jestem bezsilny.
Naprawdę straciłeś moc? Jak to możliwe?
Przeszła na ciebie przy seksie.
To niedorzeczne. Ja…
Rano to była tylko zabawa.
Nie mam twojej mocy.
Jest tylko jeden sposób.
Właśnie teraz? Nie!
Nie będę cię tu pytać.
- To się nie uda. - Spróbuj.
Spróbuj.
Dobrze.
Czego pragniesz?
Chcę odzyskać moją moc.
O Boże.
To prawda…
- Fajnie. - Nie, niefajnie.
Lucyferze, dopiero się zeszliśmy.
Już znajdujesz coś, by świrować.
Nic nie znajduję, ale coś tracę.
Tyle czasu szukaliśmy wspólnej cechy.
W końcu łączy nas coś dobrego.
Możemy się tym chwilę nacieszyć?
Oczywiście.
To chyba nie tak.
Linda mówiła, że idziesz z Danem na machanie kijami.
Mieliśmy iść na mecz baseballa.
Jeszcze gorzej.
Gorsze jest to, że Dan mnie wystawił.
Więc…
wróciłem trochę popracować.
Pracować? Budując kolejne coś dla Charliego?
Ile on potrzebuje?
Gdy dorastałam, miałam dwa kamienie.
Jeden ostry, drugi nie.
Ten ostry do dźgania. Ten tępy, by go ostrzyć.
To…
To wiele wyjaśnia.
Dlatego nie jestem rozpieszczonym bachorem,
a taki stanie się Charlie, jeśli dalej będziesz mu kupować zabawki.
To nie jest zabawka, Maze.
To stymulująca, edukacyjna forma rozrywki,
która jeśli…
Prawdą jest, że gdy Dan się nie zjawił, to jedyne, co mi przyszło do głowy.
Żałosne, co?
Nie pamiętam, jak spędzałem czas, nim urodził się Charlie.
Według kalendarza Diane, gdy jej sąsiad usłyszał kłótnię,
nasza ofiara spotkała się z kimś o nazwisku Mario Canales.
Skoro to była cotygodniowa wizyta,
Diane na pewno dobrze znała Canalesa. Zobaczmy, co jest w sieci.
Ma stronę internetową
i chyba jest nauczycielem śpiewu.
Jeśli spotkania były co tydzień,
to tłumaczy hałas, na który narzekał Norman.
Tak. A co z kłótnią?
Dobra.
Sprawdzam esemesy Diane i Maria.
Poprawka,
seksemesy.
Nie ma nic złego w dodaniu kreatywności do ćwiczeń gardła.
To mocna wymiana emotikonów.
I nabieram ochoty na mamine taco z bakłażanem.
Czyli mieli romans?
Tu jest napisane, że ma żonę i dzieci.
Może martwił się, że Diane wyśpiewa żonie,
więc ją odciął, nim to zrobiła.
Porozmawiajmy z Mariem.
O rany!
- Nic ci nie jest? - Co jest z tymi drzwiami?
- Przepraszam. - Hej. Cześć.
Przepraszam. Nie chciałem przeszkadzać.
Ale zdobyłem dwa bilety dla VIP-ów na konwent Star Trek.
Nie wiem, czy to lubisz,
ale ja bardzo,
i pomyślałem, że może ze mną pójdziesz.
Star Trek?
Litości, panna Lopez wie o tym więcej niż ty.
Nawet mówi jak Chewbacca.
Star Trek to coś twojego.
No cóż,
Lucyferze, XXIV wiek jest dość duży dla nas obojga.
Widzisz?
Dzielenie się nie jest trudne.
Przepraszam.
Detektyw Decker. Szukamy Maria Canalesa.
Jest trochę zajęty.
Już nie.
Brawo, panie Canales.
Znany nauczyciel śpiewu za dnia, w nocy śpiewak dżingli.
Słuchaj, to już. Nasza moc na niego działa.
Powiedziałeś, że to „nasza” moc.
No dalej. Dokończ dzieła.
Dasz radę.
Panie Canales, jestem detektyw Decker i muszę zadać kilka pytań.
Czego pragniesz?
Powiedzieć ci, co chcesz wiedzieć.
Bardzo dobrze.
Chcemy wiedzieć, dlaczego zabiłeś Diane Lunę.
Chwila, Diane nie żyje?
Koniec występu. Widzieliśmy twojego bakłażana.
Wiemy o romansie z Diane. Groziła, że powie żonie?
Co? Nie.
Rozwiodłem się prawie rok temu.
Zdjęcia rodzinne na stronie sugerują coś innego.
Robię to dla pozorów.
A kłótnia w noc, gdy zginęła?
Czy to nie oczywiste?
Nauczył Diane wszystkiego, a ona go przerosła.
Uczeń opuszcza mistrza. Kto by się ucieszył?
Ja.
Byłem z niej bardzo dumny.
Poza tym była moją wizytówką.
O to się kłóciliśmy. Nie chciałem, by to zmarnowała.
Czemu miałaby to zrobić?
Chciała publicznie oskarżyć pewną gwiazdę opery.
- Chciałem ją od tego odwieść. - Gwiazdę opery? Kogo?
Nie wiecie tego ode mnie…
ale Niels Schuman to tyran i dręczyciel.
Ten światowej klasy baryton?
Tak, jest światowej klasy palantem.
Rzuca w ludzi, czym popadnie.
Wpada w szał bez powodu.
Diane chciała go upokorzyć.
- Mówiłem, że to ją wykończy. - I tak było.
Myślicie, że to Niels?
Bardzo za tobą tęsknię.
Niech to szlag, Charlotte.
Tak walczyłaś, by być kimś lepszym.
Aż sam uwierzyłem, że też mogę być lepszy.
I staram się.
Ale jakoś się nie udaje.
I coś widziałem.
To dowodzi, jak ważne jest, by wszystko było dobrze.
By być dobrym.
Dobra wiadomość jest taka, że to znaczy, że jesteś w niebie,
jak powiedział Amenadiel.
Zła jest taka, że chyba do ciebie nie dołączę.
Jestem przerażony, Charlotte.
Boję się o siebie, o Chloe…
o Trixie.
Potrzebuję pomocy.
NA ZAWSZE W PAMIĘCI
Potrzebuję wskazówek.
Potrzebuję znaku, czegokolwiek.
Pomóż mi.
Proszę.
Pomóż mi.
Danielu Espinoza,
twoje modlitwy zostały wysłuchane.
- Lucyfer? - Nie jestem Lucyferem.
Spójrz.
On mi to zrobił.
Mój bliźniak mnie nienawidzi, bo jestem jego przeciwieństwem.
Jestem dobrem na jego zło.
Być może o mnie słyszałeś.
Jestem Archanioł Michał.
Archanioł?
Wiem, że masz problemy.
Wiem, że boisz się pójść do piekła.
Ale przynoszę dobre wieści, Danielu.
Twoje odkupienie nie jest stracone.
Jest sposób, by naprawić swoje zło.
To sposób na…
ochronę twoich bliskich.
Lucyferze?
Alibi Maria się potwierdziło i nie możemy przesłuchiwać Nielsa,
bo leci z występu w Nowym Jorku.
Więc nic nie możemy zrobić, dopóki nie wyląduje.
Nie zgadzam się.
Lucyferze.
Fajnie patrzeć, jak używasz mojej…
znaczy naszej, choć mojej mocy,
ale chcę ją odzyskać. Więc…
uprawiajmy seks, tym razem ja na górze.
Myślisz, że to zadziała?
Jakby twoja moc była chorobą weneryczną?
Musimy czegoś spróbować.
Tak cię to gryzie?
Uwierz,
to nie tak, że nie chcę się z tobą kochać, naprawdę bardzo chcę,
ale… wprowadzając taki harmonogram,
psujesz całą frajdę.
I proszę, nie rób sobie teraz żartów, bo…
Trochę się martwię,
że tak trudno ci się tym ze mną dzielić, bo…
w związku chodzi o dawanie i branie.
Łatwo ci powiedzieć. Póki co to ja daję, a ty bierzesz.
Miałam na myśli emocje, Lucyferze.
Dobrze wiem, co miałaś na myśli.
Terapia dla par?
Gdy jesteśmy parą od pięciu sekund?
Zupełnie nie to miałam na myśli.
Rozumiem.
Ale obawiam się, że by to się udało, obydwoje musicie chcieć tu być.
- Powiedziała, że chce. - Chcę.
Cieszę się, że tu jestem. Nawet bardzo.
Ktoś podejdzie do tego racjonalnie i się z tym zgodzi.
Lucyfer jest niedorzeczny.
Możesz mu powiedzieć,
że to bez sensu, że ukradłam mu jego moc podczas seksu?
No cóż…
Nie uważam, że Lucyfer jest…
niedorzeczny.
- Nie? - Nie.
Na studiach nie było nic o niebiańskich mocach.
Ale uprawianie seksu z kimś, na kim ci zależy,
wymaga oddania kontroli i oddania władzy.
Jeśli chodzi o emocje, rozumowanie Lucyfera
ma trochę sensu.
Dziękuję, pani doktor.
I to, że sam doszedł do tego dojrzałego emocjonalnie spojrzenia…
Imponujące.
To oznaka tego, że jest dorosły.
Punkt dla mnie. Przejdźmy do tego, jak uczysz panią detektyw,
jak oddać mi moją moc.
Tak… Chrzanić emocjonalną dojrzałość.
Posłuchaj. Spróbuj się postawić na jego miejscu.
Na przykład,
gdyby zabrano ci broń i odznakę,
by dać ją Lucyferowi?
Zaczyna mi się podobać. Dalej.
Przepraszam, nie nadążam.
Bycie detektywem to ważny element twojej tożsamości. Daje ci siłę.
Wyobraź sobie, że to stracisz.
Sprawy Lucyfera mogą czasem wydawać się…
delikatnie mówiąc, nie z tej ziemi.
Ale nauczyłam się tego,
że pod spodem zwykle coś jest,
czasem gdzieś mocno w głębi duszy,
co ma olbrzymie znaczenie,
i warto to zrozumieć.
Hej.
Mówiłaś, że chcesz mnie komuś przedstawić?
Amenadielu.
Poznaj starego siebie.
Brzmiałeś, jakbyś chciał odpocząć od ojcostwa.
- Włóż. - Maze, nie sądzę, że to…
Maze, co ty…?
Kiedyś dobrze się bawiliśmy.
Nie to miałem na myśli.
Jasne, że nie,
bo teraz jesteś tylko słabym tatusiem.
Nie kłam.
Podoba ci się.
To nie działa!
To nie działa.
Tak, chyba nie tego potrzebuję.
Nie chodziło mi o ciebie.
To nie działa dla mnie.
Myślę, że Linda ma rację.
Bezsilność to nie żart.
Ja tylko… Jestem tak przyzwyczajona do twoich wybryków,
że nie brałam cię…
Poważnie?
- Broń? - Lubię mówić, że to „nasza” broń.
Nie martw się, mam pozwolenie.
Nieziemskie, jasne, ale…
jeśli to emocjonalne oparcie, którego potrzebujesz,
by poradzić sobie z utratą mocy,
to zrobię, co mogę, by być wyrozumiałą.
Dziękuję.
Nie na moich oczach!
Urocze.
- Policja. - Policja.
Pewnie chodzi o Diane.
Okropne, co jej się stało.
Dla ciebie to pewnie ulga.
Słucham?
Wiemy, że zbierała świadków przeciwko tobie
i zebrała wiele dowodów na twoje agresywne zachowanie.
Wystarczająco, żebyś chciał przeciąć jej struny głosowe.
Jej oskarżenia nie skrzywdziłyby mnie.
Bo są fałszywe?
Nie, są prawdziwe, ale nieistotne.
W końcu jestem najlepszy
i nie jest nielegalne,
by żądać wszystkiego, co najlepsze
od tych, którzy ze mną pracują.
Zarzuty są poważne. Mogły zagrozić twojej karierze,
zmusić sponsorów do wycofania się, dać początek pozwom.
Im gorsza reputacja, tym lepiej.
Odstraszmy tych, którzy sobie nie radzą.
Nie miałem powodu, by chcieć śmierci Diane.
Pani detektyw…
użyjesz swojego nowo nabytego uroku na tym uroczym chłopisku?
Cóż, mogę, ale nie chcę wcierać soli w twoje rany.
Chciałbym, byś pocierała coś innego,
ale uczymy się dzielić, prawda?
Jasne.
Niels…
czego
pragniesz?
Szczerze mówiąc…
żeby to się skończyło, bym mógł wrócić na sesję fotograficzną.
Powiedz „naprawdę pragniesz”.
- Naprawdę. - Tak.
Niels…
czego
tak naprawdę pragniesz?
Ma udar?
Nie rozumiem.
Chyba że to znaczy, że go straciłaś, a ja go znów mam.
Proszę się odsunąć, pani detektyw.
Niels, powiedz.
Czego tak naprawdę pragniesz?
Tak rozwiązujecie przestępstwa?
Cześć.
Alibi Nielsa się potwierdziło.
Dupek, tak, zabójca, nie.
Jest jeszcze coś.
Pamiętasz Maria, nauczyciela Diane?
- Tak. - Dzwonił z prośbą o autograf.
Tak. Nie ma sprawy.
Co robisz? Nie, nie twój autograf. Mój.
To fan Nastolatek w wannie.
Wiesz, co to oznacza?
Że ma świetny gust filmowy?
Nie, Lucyferze, nie był pod wpływem mojej mocy.
Fascynują go gwiazdy ekranu.
Dlatego nie zadziałało na Nielsie.
Nigdy nie miałam mocy.
Na mnie zadziałała. Czułem to.
Spróbuj jeszcze raz.
Spójrz na mnie.
Czego pragniesz?
Ja…
Chcę…
żeby to się skończyło…
Nie wierzę.
Nigdy nie byłem tak zdenerwowany.
Posłuchaj, Lucyferze…
Przykro mi, że przez to przechodzisz, ale poradzimy sobie razem.
Jako zespół.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Pomocy!
Nic ci nie jest?
Dzięki Bogu.
Proszę, musisz mi pomóc.
Nie wiem, co się stało. Ja…
Dziękuję.
Nie!
Ta scena jest kopią tej z Diane.
Tak. Tak jak ciało.
To samo wstrzyknięcie, to samo wiązanie, ta sama przyczyna śmierci.
Nie było włamania.
Czuję się jak w pętli.
Mamy tu seryjnego zabójcę.
Myśleliśmy, że kwiaty były Diane, a to jego podpis.
Powinnam była się domyślić.
Pierwsze miejsce zbrodni było czyste. Za czyste.
To było skrupulatnie zorganizowane.
Nie zadręczaj się, Ello. To nic nie da.
Kto wie? Może popełnił błąd.
Też tak pomyślałam,
gdy znalazłam to na jej ubraniach, ale to ślepy zaułek.
Brokat to ryzyko zawodowe Madison.
O nie, była striptizerką.
Uczyła w podstawówce.
Zabójca zostawił tylko to, co chciał, żebyśmy znaleźli.
Jasne. Białe lilie Stargazer są rzadkie,
zadzwonimy do miejscowych sprzedawców,
by sprawdzić sprzedaż z ostatniej doby.
Szukamy okazji,
powiązania ofiar. Zbudujemy profil.
Sposób działania tego zabójcy jest wyjątkowy.
Cięcie strun głosowych.
Po co ktoś by to robił?
Nie wiem. Może chciał odebrać im głos?
Nie.
Chce odebrać im ich moc.
Moja przyjaciółka z FBI znalazła w bazie kilka trafień.
Olivia Sacks, zamordowana w Phoenix,
rok temu, lat 27, ten sam sposób.
Ten sam podpis.
Tak.
To Joy Goodman, lat 32.
Zaginęła trzy lata temu,
a jej ciało wypłynęło w San Antonio zeszłego lata.
Wrzucił je tam?
Podcięte struny głosowe, ale bez lilii przy ciele.
Trudno było je połączyć,
za dużo różnic między miejscami zbrodni, za duża odległość, za dużo czasu.
Teraz uderzył dwa razy w jednym mieście.
Tak, i przyspiesza. Okres wyciszania się kurczy.
Złapiemy go, Decker.
Czemu nagle jesteś taka optymistyczna?
Rozmawiałam z Pete’em.
Powiedział, by nie skupiać się na tym, co zrobiłam źle,
a na tym, co mogę zrobić dobrze.
Mogę pomóc, Chloe.
Mogę pomóc złapać zabójcę, nim skrzywdzi innych.
- Cieszę się, że znalazłaś dobrego faceta. - Ja też.
Fajnie mieć kogoś po swojej stronie.
Sprawia, że czuję się mniej bezsilna.
Cacuzza kazała ci to dać.
Świetnie, informacje z kwiaciarni.
Chodźmy sprawdzić.
Przydałaby mi się twoja pomoc.
Jak mógłbym odmówić?
Ile jeszcze zostało?
Zaczynam myśleć, że zabójca sam hoduje kwiaty.
To przedostatni sklep na liście, więc trzymajmy kciuki.
Przepraszam, Danilo?
Jestem detektyw Decker.
Dzwoniłeś w sprawie bukietu lilii sprzedanego wczoraj.
Zadzwoniłem, ale sprzedała je moja babcia.
- Możemy z nią pomówić? - Nie zna angielskiego.
To nie problem.
Mój wspaniały partner mówi w każdym języku.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ostrzegam, że nie lubi glin.
Jest wściekła, że dzwoniłem.
To też nie problem.
- Mój partner nie jest gliną. - Nie.
Ma wiele powiązań,
może wyświadczać przysługi i jest bardzo uroczy.
Jest jak mój własny szwajcarski scyzoryk.
Porozmawiasz z panią?
Jak mógłbym odmówić po takim przedstawieniu?
Dziękuję.
Używasz tej wstążki do każdego bukietu?
Tak. Babcia nalega.
To brokat.
Lucyferze.
Pamiętasz brokat na miejscu zbrodni? Spójrz na wstążkę.
To musi być on.
Jasne. Lilie kupił mężczyzna w średnim wieku.
Niestety zapłacił gotówką, ale moja nowa przyjaciółka, Jovita,
pamięta, jak przyszedł, i widziała, że odjechał uberem.
Uberem? Świetnie.
Możemy go namierzyć.
Dwadzieścia siedem!
Ciekawe, że nadal liczysz.
Ludzie liczą owce,
ja kieliszki.
I ile jeszcze przed tobą…
zanim powiesz, o co chodziło wczoraj?
Staram się o tym nie myśleć.
Maze, jeśli chodzi…
Nie chodzi o Ewę.
Boże, dlaczego wszyscy tak myślą?
Myślałem, że chodzi o twoją matkę.
Chyba chodzi o nią,
tylko dlatego, że to był jej głupi pomysł mieć bezduszne potomstwo…
to jej głupia wina,
że jestem skazana na wieczną samotność.
Wieczne męki.
Wyczuwam ironię.
Zaufaj mi.
A więc… wczoraj chciałaś co zrobić?
Próbujesz rozbudzić to, co mieliśmy?
Wszyscy mnie odrzucili, Amenadielu.
Ale to ja odrzuciłam ciebie.
Pomyślałam…
że może to był błąd.
Może…
Może tylko…
anioł może pokochać bezdusznego demona.
Nie odrzuciłaś mnie.
Ty…
Musiałaś odnaleźć swoją drogę.
I udało ci się.
To prawda.
Przebyłaś długą drogę, Maze.
Dojrzałaś.
Najwyraźniej za mało.
Słyszałeś, żeby demon dostał duszę?
Ja…
Nie przypominam sobie.
Ale…
nikt nigdy nie słyszał, by anioł i człowiek mieli dziecko.
Ani o kochającym diabła.
Nie wiem, czy musisz mieć duszę, by czuć się całością, ale…
wiem jedno.
Jeśli ktokolwiek ma znaleźć to, czego szuka,
to na pewno ty, Mazikeen.
I tak skopię ci tyłek.
Wiem.
Zapowiada się ciekawie.
Szukamy Lesa Klumpsky’ego.
Na zdrowie.
Przepraszam, niefortunne imię.
Na profilu z Ubera ma numer 507 jako dom.
Bez ciebie byśmy tu nie dotarli.
Widzę, co robisz, i możesz przestać.
Nie musisz mi schlebiać.
- Ale… - Wiem, chcesz pomóc,
ale chyba muszę to załatwić sam.
Tego właśnie pragnę.
Pięć zero siedem.
Idziemy?
Chwila.
Mamy nakaz.
Śmiało. Bierzmy drania.
Jasne.
Pusto.
Jego kolejna ofiara.
I rachunek za kwiaty.
Kupione kilka godzin temu.
Znowu zaatakuje.
Wkrótce.
Musimy ją zidentyfikować.
Może system rozpoznawania twarzy ją wychwyci.
- Jest tam coś przydatnego? - Nic.
Ten potwór kradnie życie, a ja nic nie mogę zrobić.
Lucyferze, nie musisz tego robić sam.
Jesteśmy drużyną.
Kiedy przyjedzie panna Lopez?
Powiedziała, że są blisko.
Oni?
Jesteśmy.
Przepraszam, przyjechaliśmy prosto z konwentu.
Jeśli… Dziękuję. Jeśli mogę jakoś pomóc…
Świetnie, tak. Mamy mało czasu. Przyda się pomoc.
Zabójca atakuje kobiety w ich domach.
To może być jego następna ofiara.
Jeśli mamy do niej dotrzeć przed nim, musimy dowiedzieć się, gdzie mieszka.
Przeszukajmy to miejsce, by znaleźć jakieś wskazówki.
Dobrze.
Proszę.
- Dzięki. - Jasne.
Dobrze.
Pete, znalazłam więcej zdjęć. Dużo.
Chodź zobaczyć.
- Pete, podasz mi…? - Jasne.
Dzięki.
Dobra.
Przepraszam za najdziwniejszą…
najmroczniejszą randkę.
Żartujesz?
Chcemy kogoś uratować. To…
Chwila.
Czy to…?
Cholera, Ells.
Chyba coś znaleźliśmy.
Idę.
- Co macie? - Zobacz.
Chloe, to chyba jego kolejna ofiara.
Spójrz na tapetę.
- I dywan. Kojarzycie? - Kojarzycie?
Mieszka w tym budynku.
Na dziewiątym piętrze.
Lucyferze, idziemy.
Pójdę tędy.
Halo?
Hej, znasz tę kobietę? Mieszka tu?
Widziałeś ją tu kiedyś?
Dzięki.
Halo?
Mam cię.
Jak to jest być bezsilnym?
Struny głosowe wyłączają się pierwsze.
Pocieszę cię.
Większość już by padła.
Jesteś bardzo silny.
Nigdy taki nie byłem.
Dlatego nigdy nie słuchali.
Teraz muszą słuchać.
Lucyferze!
Lucyferze.
O Boże.
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Lucyferze, co?
Policja!
Mamy go.
Udało się, Lucyferze.
Przyznał się do czterech zabójstw.
Tchórz.
Przykro mi, że to widziałeś.
Szkoda, że muszę o nim pisać.
O zabójcy?
Moja redaktor już wymyśliła chwytliwą ksywkę.
Podobno po odcięciu strun głosowych wciąż można szeptać,
więc chce go nazwać Zabójcą Szeptów.
Bardziej złowieszczo niż Les Klumpsky.
Nie cierpię brać udziału w tym, co karmi ego takich ludzi.
Wiesz co? To twoja praca.
Opiszesz to tak, jak chcesz.
Dasz radę.
Decker, podpiszesz te dowody?
- Oczywiście. - Dzięki.
Chyba mnie za bardzo nie lubisz.
Wszystko gra.
Nie myśl, że tego chcę.
Ella naprawdę cię lubi.
A ja lubię ją.
W zupełnie inny sposób, rzecz jasna.
Dobra, chcę powiedzieć, że chciałbym się dogadać.
Więc jeśli zrobiłem coś nie tak, powiedz.
Źle? Wręcz przeciwnie…
wygląda na to, że robisz wszystko dobrze,
przynajmniej z panną Lopez.
Stworzyliśmy dziś niezłą drużynę.
Cóż, to,
jak i fakt, że lubisz się dzielić, a to wprawia w osłupienie.
Poza tym wygląda na to, że…
dajecie sobie siłę.
Tak, to…
trochę przerażające.
Przerażające?
Tak, bo…
Masz czasem wrażenie, że nie jesteś dość dobry dla kogoś?
Pewnie ktoś taki jak ty tak nie ma, ale ja
jestem przerażony.
Ale pomyślałem, że nie ode mnie zależy,
czy jestem wystarczająco dobry.
To zależy od niej.
Mogę się tylko
otworzyć i wpuścić ją,
a ona sama oceni.
Prawda?
Jasne.
Trzymam kciuki, żeby znowu przespał noc.
W lodówce jest reszta lazanii, jeśli zgłodniejesz.
Nieźle.
Dziękuję.
Nie, to ja dziękuję.
Nie tęsknisz za koktajlami?
Dorosłymi?
Prawdziwą rozmową?
Koktajlami?
Właśnie piłem z Maze,
więc mam dość alkoholu na kilka miesięcy.
Wiem, co masz na myśli.
Jak tam Maze? Sporo przeszła.
Ona…
Pobiła się ze mną bez powodu.
I pocałowała mnie.
Prawie uprawialiśmy seks…
Chyba.
Że co?
Znasz Maze.
- Myślała, że musi walczyć. - Albo inne słowo na „w”.
Okazuje się, że potrzebowała rozmowy.
Jesteś dobrym przyjacielem.
Dobrym tatą.
Masz w sobie
opiekuna.
Wiesz, co myślę?
Może to dobrze, że nie mam teraz innego życia
poza Charliem.
Potrzebuje mnie, a…
bycie tatą to…
jedyne, czego mi trzeba.
To nie jest niezdrowe.
- Jest? - Nie.
Oczywiście, że nie.
Ciesz się całym sobą
tą fazą, póki trwa.
Póki trwa?
Jeśli zrobimy wszystko dobrze, będziemy potrzebni Charliemu coraz mniej.
Dobra, idę.
Miłej nocy!
Dziękuję!
Pani detektyw.
Cześć.
Co tu robisz?
Przeglądam sprawę.
Coś mnie gryzie.
To pewnie nic, ale muszę się upewnić.
Oczywiście.
Dla jasności, nie pytałem, co robisz,
tylko dlaczego tutaj.
Nie narzekam. Biurko nigdy nie wyglądało tak dobrze.
Pomyślałam, że to może być nasza nowa normalność.
Jeśli ci się podoba.
Ty pracujesz, a ja piję. To może się nie podobać?
Zwłaszcza
jeśli czasem robisz sobie przerwę. Jest piękny wieczór.
Przy mnie jesteś bezbronny…
i czasem zapominam, jaki jesteś silny.
Jak potężny.
Coraz mniej, jak wiesz.
Czuć się jak człowiek…
czuć słabość, polegać na innych,
to musi być dla ciebie trudne…
i przerażające.
To, co nazywam bezsilnością,
ktoś inny nazwie wtorkiem.
Rozumiem, dlaczego się denerwujesz.
Straciłeś swoją moc. Oczywiście, że to źle.
Ale zastanawiam się, czy to też może być coś dobrego.
Teraz pleciesz bzdury.
Chodzi mi o to, że skoro tak na ciebie działam…
może to znaczy, że mogę zrobić…
malutkie wgniecenie w ogromnym murze, który wzniosłeś wokół siebie.
Chyba po raz pierwszy w życiu
zaczynasz się na mnie otwierać…
by mnie wpuścić.
Racja.
Chyba straciłem czujność.
Pójdę się odświeżyć.
Zaraz wracam.
Szybko poszło.
A niech mnie.
Nadal cierpisz z powodu biegunki?
Tylko żartowałem, Danielu.
Dan?
Co robisz?
Przepraszam, muszę.
Nie!
Lucyferze!
Napisy: Liliana Reguła