‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สวัสดีจ้ะ สาวๆ
‪สาวคนเดียว
‪แม่ไปไหนล่ะ
‪คืนนี้หนูจะนอนบ้านพ่อ
‪แต่คืนนี้คืนเล่นเกมนะ
‪คุณตำรวจมาคืนเล่นเกมเสมอ
‪เคยมา... คืนเล่นเกม ‪ไม่แน่เพราะแบบนี้เธอถึงไม่ยอมตอบข้อความ
‪พ่อแม่ก็เข้าใจยากงี้แหละ
‪อันนี้เห็นด้วย
‪แม่เธอไม่ได้พูดเรื่องเป็นของขวัญอะไรใช่ไหม ‪แบบมาจากพระเจ้าน่ะ
‪เพราะถ้านั่นคือปัญหา
‪มันก็เป็นปัญหาเล็กกว่าที่แม่เธอคิดเยอะ
‪ปัญหาผู้ใหญ่
‪ไม่สนใจหรอก
‪อีกอย่าง ใครจะสนว่าแม่หนูอยู่ไหน
‪ฉันคนหนึ่งแหละที่สน
‪คืนนี้คืนเล่นเกม แล้วทริกซี่ก็มาแล้ว
‪งั้นฉันว่าเราเล่นเกมเศรษฐีกันก็ได้
‪ไม่เอา เกมเศรษฐีเล่นสองคนไม่สนุก
‪ก็ได้ บังคับกันนะเนี่ย
‪เพราะคืนนี้อาจเป็นคืนสุดท้ายของฉันบนโลกมนุษย์
‪เราไปที่บาร์กันเถอะ
‪พ่อแม่หนูคงไม่ชอบใจ
‪งั้นเหรอ ฟังดูเหมือนปัญหาของผู้ใหญ่นะ
‪หรือคุณเล่านิทานให้หนูฟังก็ได้นะ
‪ฉันหน้าเหมือนคุณโรเจอร์สหรือไง
‪ไม่ต้องสมมติอะไรขึ้นมาก็ได้
‪บางทีอาจจะแค่เล่าเรื่อง...
‪มีดสั้นเล่มนี้
‪มีดนี่เคยทำให้ใครตายรึยัง
‪ยังเลย ยัง
‪อันนี้ใช้ได้จริงไหม
‪ขึ้นกับว่าถามใคร
‪แล้วนี่ล่ะ
‪อะไร เล็บเหรอ ‪แค่ขัดแล้วทาเคลือบเงานิดเดียว
‪แหวนต่างหาก เล่าเรื่องที่มาของแหวนหน่อย
‪นอกจากจะอยากคุยเรื่องกุญแจมือมากกว่า
‪ต่อรองเก่งนะเรา
‪ก็ได้
‪คืนเดียวเท่านั้นนะ
‪คืนนี้จะเป็นคืนเล่านิทานในเพนต์เฮาส์
‪ปกติแม่หนูเริ่มด้วย "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว"
‪งั้นเหรอ
‪อ้อ งั้นก็...
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
‪จอมปีศาจไปที่กรุงนิวยอร์ก
‪ปีนั้น
‪คือปี 1946
‪(โรงแรม)
‪ยุคนั้นเป็นยุคที่วิเศษไปเลย
‪ผู้ชายสวมหมวก ‪ลูกเล่นชายกระโปรงกำลังมาแรง
‪อาชญากรรมก็เช่นกัน
‪เพิ่งจบยุคปันส่วนอาหาร ‪ทหารกลับบ้านมาจากสงคราม
‪และบรรยากาศก็เต็มไปด้วย ‪ดนตรีแจ๊สวงใหญ่และความเป็นไปได้
‪เพื่อนเก่าคนหนึ่งติดต่อมา
‪ให้ฉันไปเจอเธอและร่วมดื่มกันที่การ์เด้นคลับ
‪สมัยนั้นการ์เด้นคลับ ‪เป็นผับยอดฮิตบนเกาะแมนฮัตตัน
‪เพราะที่นั่นมีนักร้องหญิงคนเก่งเป็นดาวเด่น
‪ทั้งเมืองรู้จักเสียงเธอ ‪แต่ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ชื่อจริงของเธอ
‪ลิลิธ
‪เดี๋ยวนะ ลิลิธเป็นใคร
‪แม่ของเมซ
‪หน้าเหมือนกันเป๊ะ ‪แต่ทั้งสองคนไม่มีทางยอมรับหรอก
‪ฉันเบื่อที่จะสวยใส
‪แต่ไม่มีใคร
‪ล่า
‪ดังเช่นที่หาของเท่าเทียมกัน
‪ฉันอยากไปหาจอมปีศาจ ‪อยากชั่วร้ายเท่านั้น
‪นั่นผมเอง
‪ฉันอยากพูดกัดให้เจ็บ
‪อยากร้ายให้สะเด็ด
‪และโกงเก่งเป็นบ้า
‪ฉันอยากร้ายนี่นา
‪อยากโกหกนานา
‪อยากเป็นคนใจร้าย
‪อยากปาพายวุ่นวาย
‪ยามดูหนังกับใคร
‪อยากเปลี่ยนที่ไปด้วย
‪จะได้เดินเหยียบเท้าสวยๆ
‪อยากเป็นคนชั่ว
‪ไม่อยากจะโลกสวยนี่
‪อยากร้องเพลงเหมือนชายถูกขยี้
‪อยากร้ายสิ้นดี
‪อยากดื่มเหล้าคอทองแดง
‪และไม่ว่าจะเจออะไร
‪ฉันพร้อมแพ้พ่าย
‪ฉันอยากจะชั่ว
‪ความชั่วอย่างตัวฉัน
‪อยากใจร้ายและชั่วแสบสันต์
‪เท่าที่ฉัน
‪จะ
‪ทำได้
‪เมี้ยว
‪คิดว่าจะไปไหน พ่อหนุ่ม
‪ก็แค่จะไปคุยกับเพื่อน
‪แกไม่ควรจ้องลิลลี่ โรสแบบนั้น
‪นั่นผู้หญิงของสตอมปานาโด
‪ถอยทัพก่อน หนุ่มๆ
‪เชื่อฉันเถอะ
‪พวกคุณไม่อยากสู้กับรายนี้
‪ไปเทโซดาซดกันหน่อยไป
‪อ้อ และ...
‪บอกทอมมี่ด้วย
‪ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของใครทั้งนั้น
‪นานเท่าไหร่แล้วนะ
‪ผมว่าผมไม่ได้เจอคุณมาตั้งแต่...
‪งานเลี้ยงเปิดตัวมารี อองตัวแนตต์
‪แล้วนางก็เปิดตัวอลังการจริง
‪น่าเสียดายที่นางโดนแบบนั้น
‪แล้วเป็นยังไงบ้างในช่วงสองสามร้อยปีที่ผ่านมา
‪ก็ร้องเพลง ดื่มเฮฮาไปเรื่อย
‪อาละวาดในร้านเหล้าไปทีละแห่ง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี ‪จนกระทั่งมีคนขโมยแหวนของฉันไป
‪อ้าว น่าเสียดายนะ
‪เราหาอะไรทำดึงดูดความสนใจ ‪ให้คลายเศร้ากันดีไหม
‪ไปเหมาซ่องสักคืน หรือปล้นธนาคาร
‪เออร์นี่ เฮมิงเวย์ก็อยู่ในเมืองนะ ‪ชวนหัวเราะได้เสมอ
‪แต่ผมว่าคุณใส่ชุดนั้นออกไปไหนไม่ได้หรอก
‪ลูซิเฟอร์ แหวนวงนั้นเป็นสิ่งเดียวในทั้งจักรวาล
‪ที่มีความหมายกับฉัน
‪ฉันต้องหามันให้เจอ
‪และคุณจะต้องช่วยฉัน
‪ผมจะทำแบบนั้นทำไม
‪เพราะคุณเป็นหนี้บุญคุณฉัน
‪อ้อ นั่น
‪จอมปีศาจไขคดี
‪เป็นเรื่องไร้สาระที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา
‪นั่นมันตั้งนานก่อนที่ฉันจะมาเป็น ‪ที่ปรึกษาตำรวจ ฉันจึงต้องการผู้ช่วย
‪ผู้ช่วยมืออาชีพ
‪แจ็คเป็นคนอึดที่ฉันรู้จักมานานแล้ว
‪ชีวิตพังตั้งแต่กลับจากสงคราม
‪แต่ถ้าเป็นเรื่องไขคดีอาชญากรรม ‪เขาเก่งที่สุดในวงการ
‪เดี๋ยวนะ
‪ทำไมนักสืบต้องเป็นผู้ชายด้วย
‪แม่หนูก็ไขคดีอาชญากรรมตลอดเวลา
‪ก็ได้
‪อย่างที่เล่าค้างไว้
‪โห ลูซิเฟอร์ มอร์นิ่งสตาร์มาเอง
‪ต้องการอะไรมิทราบ
‪ผมต้องตามหาเครื่องประดับล้ำค่า ‪และหายากมากซึ่งถูกขโมยไป
‪แหวนวงนี้
‪ถ้าจะพูดกันชัดๆ
‪เดี๋ยว พักก่อน
‪คุณควรจะเล่าเรื่องแหวนของคุณให้หนูฟัง
‪แหวนคุณเป็นสีดำ
‪ตกลงอยากฟังนิทานไหมเนี่ย
‪เพราะจะให้ฉันไปที่บาร์ก็ได้นะ
‪โอเค ต่อเลยค่ะ
‪ขอบคุณ
‪งั้น...
‪แล้วผมจะแส่หาเรื่องไปทำไม
‪ก็ได้ ฟังอยู่
‪เห็นแหวนวงนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪เอาละ ฟังนะ ร้านนี้โหดหน่อย
‪มีเรื่องวิวาทได้เสมอ หลบหลังผมเอาไว้
‪ไม่ต้องห่วง ผมก็เจอเรื่องวายป่วงมาไม่น้อย
‪อ๋อ เหรอ ช่วงนี้เก็บนาซีไปกี่คนละ
‪ใจเย็น ทหาร
‪ถ้าเกิดต้องดวลกำปั้น ‪ผมสัญญาว่าจะให้คุณสนุกคนเดียวเลย
‪แล้ว...
‪เราควรจะคุยกับพวกคนไม่เอาอ่าวนี่คนไหนก่อนดี
‪คนเดิมที่ทุกคนไปคุยด้วย
‪แป๊บเดียวนะ
‪จะดื่มอะไร
‪จิน เตกีลา
‪เราอยากได้ข้อมูลเรื่องแหวนของลิลลี่ โรส
‪รู้ไหมว่าใครฉกไป
‪คนเขาลือกันว่า
‪มีหน้าใหม่มาด้อมๆ มองๆ ‪แถวห้องแต่งตัวของลิลลี่ โรส
‪ในคืนที่แหวนหาย
‪ผู้ชายขี้ขโมยคนนั้นชื่อลัคกี้ แลร์รี่
‪มีรูปพรรณสัณฐานไหม
‪มีสิ หล่อ ตัวล่ำๆ หน่อย
‪ผมสั้น หน้าเหลี่ยม
‪ปกติใส่สูทสีน้ำเงินเรียบๆ
‪กับผ้าปิดตาข้างหนึ่ง
‪อ้าว ทำไมไม่เปิดด้วยเรื่องนั้น
‪เอาละ
‪นี่
‪เห็นหมอนั่นไหม
‪หน้านั่นอย่างกับนกกะปูด ‪ที่แทบรอจะปูดความจริงไม่ไหว
‪นั่งรอนี่
‪ผมจะไปฟังเขาเอง
‪เยี่ยม
‪เหมือนที่หมอสั่งเลย
‪แจ็ค มอนโร นักสืบเอกชน
‪มีข้อมูลเกี่ยวกับลัคกี้ แลร์รี่บ้างไหม
‪ก็เห็นอยู่แถวนี้
‪หล่อ ล่ำหน่อย หน้าเหลี่ยม
‪- ผ้าปิดตา ‪- หมอนั่นแหละ
‪ฟังนะ
‪ผมไม่อยากมีปัญหา ‪แต่ถ้าอีกห้านาทีตามไปข้างนอก
‪ผมอาจบอกข่าววงในให้ได้
‪ตกลง
‪อ้อ
‪ดูเหมือนเขาวิ่งหนีหางจุกตูดไปแล้ว
‪เออ เดี๋ยวก็มา
‪มีอะไรจะบอกผม
‪เฮ้ย แกควรระวังหลังหน่อย
‪แกอีกแล้วเหรอ
‪โอย แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ผมเข้าไปเกี่ยว
‪ยืนเฉยๆ รู้สึกเหมือนไม่มีน้ำใจนักกีฬา
‪ขอถอนคำพูด
‪อุ่นเครื่องให้แล้วครับ คุณสตอมปานาโด
‪ขอบใจมาก หนุ่มๆ
‪เดี๋ยว แป๊บนึงค่ะ
‪โอ๊ย จะบ้าตาย
‪นึกว่าพูดว่า "นาย" สตอมปานาโด
‪"นาย" ก็ต้องเป็นผู้ชายสิ
‪ตกลงขอให้มีการสลับเพศตัวละครรึเปล่าเนี่ย
‪ฉันก็แค่เล่าตามคำสั่งนะ
‪พวกคุณอาจสงสัยว่าผมเรียกคุณมาในคืนนี้ทำไม
‪เรื่องของเรื่องก็คือ
‪ผมไม่ชอบให้คนมาถามซอกแซกในผับของผม
‪มาสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น
‪ดังนั้น...
‪ถ้าเลิกทำได้
‪ผมจะขอบคุณมาก
‪เพราะรอบหน้า
‪ผมคงไม่ใจดีแบบนี้แล้ว
‪นั่นแปลว่าคุณจะต้องตาย
‪และคุณ...
‪คุณโชคดีนะที่เป็นเพื่อนของลิลลี่
‪แต่อย่าสนิทกันเกินไปล่ะ
‪ขอให้เป็นคืนที่ดี
‪ไปกันเถอะ หนุ่มๆ
‪เออ ขอบคุณนะที่ช่วยระวังหลังให้
‪ก็คุณบอกให้ผมหลบหลังคุณ
‪ซึ่งไม่ง่ายเลย เพราะคุณนอนหมอบกับพื้นบ่อยมาก
‪แล้วยังไงต่อ
‪พรุ่งนี้เช้าเราจะไปตามที่ประจำของลัคกี้ แลร์รี่
‪พวกโจรชั้นต่ำมักชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยน
‪ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องโผล่มา
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ผมขอตัวไปกินดื่มเที่ยวเล่น ‪กับคนเก่งๆ ดีๆ ในเมืองนี้ก่อน
‪คุณก็คงมีแผนของตัวเอง
‪จะพูดยังไงได้
‪ชีวิตคนเราเป็นปาร์ตี้ครั้งใหญ่
‪ฉันไม่รู้เลยว่าแจ็คกับเชอร์ลีย์ เมียเขา ‪กำลังมีปัญหากัน
‪มันฝรั่งเป็นยังไงบ้างคะ
‪ฉันใส่ครีมอย่างที่คุณชอบเลยนะ
‪ตาไปโดนอะไรมา
‪ไม่มีอะไร
‪แจ็ค ฉันรู้ว่าคุณยังเคืองฉันอยู่
‪- แต่คุณไม่... ‪- ขอตัวนะ
‪ไม่อยากอาหารแล้ว
‪ขอเวลาสงบๆ หน่อยไม่ได้เลยใช่ไหม
‪ลัคกี้ แลร์รี่เหรอ
‪บอกชื่ออีกรอบสิ
‪ต้องขอบอกนะ ชุดคุณสีสวยมาก
‪ไม่ต้องล้างจาน ‪แล้วไปสนุกกันที่โคปาคาบานาไหมครับ
‪แหม ขอบคุณที่ชวนค่ะ คุณมอร์นิ่งสตาร์ แต่...
‪ฉันมีคู่เต้นอยู่แล้ว
‪หรืออย่างน้อยก็คิดว่าเคยมี
‪ได้เลย ขอบคุณ
‪ถ้ายังรักตัวกลัวตาย อยู่ห่างๆ เมียผมไว้
‪อ้าว ไม่นึกว่าจะถือสา
‪เห็นไม่พูดอะไรกับเมียคุณสักคำตั้งแต่ผมมาถึง
‪ผมเพิ่งวางสายจากแหล่งข่าว
‪ปรากฏว่าเมื่อวานนี้ ‪ลัคกี้ แลร์รี่ไปมีเรื่องกับคนที่ท่าเรือ
‪ทายาทโรงงานไส้กรอกชื่อวิลเลียม คินแคนนอน
‪คนเรียกกันว่าวิลลี่ เจ้าชายไส้กรอก
‪ฟังดูเหมือนคนน่านับถือนะ
‪เออ เราจะไปเค้นคอเขาพรุ่งนี้เช้า
‪แจ็ค จะไปไหน
‪ผม...
‪ผมว่าพรุ่งนี้ต้องเริ่มแต่เช้าและ...
‪ผมเลยจะ...
‪ไปนอนที่ที่ทำงาน
‪เมียคุณทำอะไรลงไปถึงได้โมโหขนาดนั้น
‪นอกใจคุณเหรอ
‪หรือเตะหมาคุณ ทำเสื้อตัวโปรดพังเหรอ
‪ไม่ใช่ทั้งนั้น
‪เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน ผม...
‪ไปดื่มกับเพื่อนทหารและ...
‪ดื่มไปได้สามสี่แก้ว ผู้กองก็บอกผมว่า
‪"แกกับเชอร์ลีย์ ‪เป็นเงิน 20 เหรียญที่จ่ายแล้วคุ้มสุดในชีวิตฉัน"
‪ผมนึกว่าชะตาพาให้ผมกับเชอร์ลีย์มาเจอกัน
‪ในห้องสมุดสาธารณะวันนั้น
‪แต่ปรากฏว่ามันเป็น...
‪แค่เรื่องเงิน
‪- เชอร์ลีย์เป็นนางทางโทรศัพท์เหรอ ‪- ใช่
‪ถูกแล้ว
‪และกลเด็ดของเธอก็เป็นงาน ‪เพื่อทำให้ผมหายช็อกจากสงคราม
‪แหม
‪คุณนี่โชคดีจริง!
‪คุณได้ประโยชน์ ‪จากประสบการณ์มากมายของภรรยา
‪ที่มีกับคนหลายสิบ หรืออาจจะหลายร้อย
‪ดับเพลิง ช่างตัดผม กะลาสี โฆษกละครสัตว์
‪เออ เข้าใจแล้ว
‪ถ้ามันกวนใจคุณขนาดนั้น ‪ทำไมไม่เก็บของแล้วจากไปเลย
‪ก็เพราะผมรักเธอ แล้วเธอก็บอกว่าเธอรักผม
‪เมื่อพบว่าเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิตเริ่มต้นด้วยคำโกหก
‪มันก็เหมือนสร้างบ้านในบ่อทรายดูด
‪ไม่ช้าก็เร็ว มันจะต้องพัง
‪ขอโทษที ฝันกลางวันไปหน่อย
‪เพราะปัญหาของคุณน่าเบื่ออย่างเหลือเชื่อ
‪เคยคิดถึงวิธีที่จะลืมๆ มันไปเสียไหม
‪ผมเคยคิดว่าจะลืมไหมเหรอ
‪นั่นเรียกว่าคำแนะนำเหรอ
‪จากประสบการณ์ของผม ‪ปัญหาก็เหมือนคนขายไบเบิลหรือ...
‪ฝีที่ของลับ
‪ถ้าคุณทำเหมือนมันไม่อยู่ตรงนั้น ‪ไม่ช้าก็เร็ว มันจะหายไปเอง
‪อย่างน้อยก็วาดดาบก่อนไม่ได้เหรอ
‪หนักเป็นบ้าเลย
‪หรือคุณจะอยากพักก่อน
‪ใช่
‪นั่งก่อนดีไหม วิลลี่
‪พวกคุณเป็นใครกัน
‪แจ็ค มอนโร นักสืบเอกชน
‪ลูซิเฟอร์ มอร์นิ่งสตาร์ จอมปีศาจ
‪คาร์มินา!
‪ขอชา!
‪ซิกมันด์เพื่อนผมคงวิเคราะห์คุณสนุกเลย
‪แหวนอยู่ไหน
‪อะไรนะ
‪ช่างเถอะ หาเองก็ได้
‪ทำอะไรของคุณ
‪เขาทำอะไรของเขา
‪ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าเขาทำอะไร
‪นี่ ผมไม่ห่วงเรื่องนั้นหรอก
‪เรื่องที่ผมจะห่วง
‪คือเราได้ข่าวว่าคุณมีปากเสียงรุนแรง ‪ที่ท่าเรือเมื่อวานนี้
‪กับคนที่ชื่อลัคกี้ แลร์รี่
‪แล้วไง
‪ลัคกี้ แลร์รี่ขโมยแหวนของเพื่อนผม ‪และสุดท้ายกลายเป็นศพ
‪โดนแทงข้างหลังจากมีดหรูหราเสียด้วย
‪เดี๋ยวนะ คิดว่าผมฆ่าเขาเหรอ
‪ไม่มีทาง
‪คือถ้าจำเป็นก็ทำได้ แต่ผมไม่ได้ทำ
‪และผมไม่รู้เรื่องแหวนอะไรทั้งนั้น
‪มีใครรู้ไหมว่าเมื่อคืนคุณอยู่ที่ไหน
‪มี
‪ศิลปินที่วาดภาพ
‪ผมเต๊ะท่าเป็นฮันนิบาลข้ามเทือกเขาแอลป์ ‪จนเกือบเที่ยงคืน
‪ค่าเช่าช้างล่วงเวลามันสูงจนไม่อยากคิด
‪แล้วคุณรู้จักลัคกี้ แลร์รี่ได้ยังไง
‪บางครั้งบางคราว
‪ผมจะซื้อของเล็กๆ น้อยๆ จากลอเรนซ์
‪แต่เขาได้ของเหล่านั้นมายังไง ผมไม่ได้ถาม
‪ผมสะสมของที่ระลึกจากสงคราม
‪ถ้าเขามีของที่ผมชอบ เขาจะโทรหา
‪ผมแค่ชอบสงคราม คุณไม่ชอบเหรอ
‪ชอบสิ
‪กองพันทหารราบที่ห้า
‪ยุทธการตอกลิ่ม
‪แล้วคุณล่ะ เคยรับใช้ชาติที่ไหนมา
‪ผมก็อยากไป แต่...
‪เป็นหืดหอบ
‪เพราะอย่างนั้นถึงได้โมโหลัคกี้ แลร์รี่
‪ที่ยืนยันให้เรานัดเจอกันที่ท่าเรือ
‪ที่นั่นมีฝุ่นดินเต็มไปหมด
‪ผมแทบจะแน่ใจว่าเหยียบมูลสัตว์ไปด้วย
‪ผมเริ่มคิดแล้วนะว่าวิลลี่ไม่มีปัญญา
‪พอจะขโมยแหวนของลิลลี่
‪จริง
‪ปกติคุณกับแลร์รี่เจอกันที่ไหน
‪ที่ห้องชุดของเขา
‪มันก็ไม่ได้สะอาดกว่าท่าเรือเท่าไหร่
‪และได้สิ ผมจะให้คาร์มินาจดที่อยู่ให้คุณ
‪ขอบคุณ
‪คุณเป็นคนที่ไม่มีใครเหมือนเลยนะ
‪มีคำหนึ่งที่บรรยายความเป็นคุณได้ ‪แต่ตอนนี้ผมนึกไม่ออก
‪เหมือนคำว่าฝนพรำ แต่เป็นคำฝรั่งเศส
‪มั่นใจว่าเดี๋ยวก็คิดออก
‪นักสืบคนนั้นหาแหวนให้เจอหรือยัง
‪ไม่ใกล้เคียงเลย
‪เบาะแสที่ใกล้เคียงที่สุดกลับมาตาย
‪ฟังดูแล้วแหวนนั่นมีความหมายกับคุณมากนะ
‪เมื่อนานมาแล้ว ฉันเคยแต่งงาน
‪กับคนชื่ออดัม
‪เรื่องระหว่างเราไปไม่ได้สวยเท่าไหร่
‪ฉันเข้ากับพ่อของเขาได้แย่กว่านั้นอีก
‪- เสียใจด้วย ‪- ไม่ต้องหรอก
‪ถึงตอนที่พวกเขาไล่ฉันออกมา ก็แทบโล่งใจ
‪ฉันแอบฉกของชิ้นหนึ่งจากสวนนั้นติดตัวมาด้วย
‪มณีที่เป็นหัวแหวน
‪ฉันไม่ได้ชอบอะไรเกี่ยวกับชีวิตช่วงนั้นเลย
‪แต่ฉันรักสวนแห่งนั้น
‪นั่นแหละ
‪แหวนนั้นเตือนให้ฉันระลึกว่า ‪ฉันไม่จำเป็นต้องมีอดัมหรือครอบครัวของเขา
‪ฉันไม่จำเป็นต้องมีใครทั้งนั้น
‪โถ ลิลลี่
‪คุณแต่งงานแล้วใช่ไหม
‪ใช่
‪แต่งกับบิล คู่รักตั้งแต่สมัยเรียน
‪เราแต่งงานกันก่อนที่เขาจะสมัครเป็นทหาร
‪เขียนจดหมายถึงกันทุกวัน
‪จนเขาบาดเจ็บที่กัวดาลคานาล
‪แต่เขาก็รอดมาได้
‪จนถึงโรงพยาบาลทหารผ่านศึกที่อัพสเตท
‪แต่พวกหมอไม่สามารถ...
‪เรารู้จักกันมาตลอดชีวิต
‪ฉันแค่ไม่อยากเชื่อว่า
‪ฉันอาจจะเสียเขาไป
‪ฉันคงโชคดีที่ไม่เคยผูกพันกับใครแบบนั้น
‪อย่าพูดแบบนั้นนะ
‪ทุกวันที่ฉันได้อยู่กับบิลถือเป็นของขวัญ
‪ทั้งที่รู้ว่าเราอาจไม่เหลือเวลามากนัก
‪ยิ่งทำให้ช่วงเวลานั้นหวานชื่นยิ่งขึ้น
‪ไม่รู้ทำไมคนถึงเรียกเขาว่าลัคกี้ แลร์รี่
‪ห้องชุดนี้เป็นที่ที่หดหู่ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา
‪ขนาดเห็นวังวนนรกของคาฟคามาแล้วนะเนี่ย
‪แหวนของเพื่อนคุณอาจไม่อยู่ที่นี่
‪แต่มีข้อมูลที่มีประโยชน์มากมาย
‪เห็นพรมที่พลิกขึ้นมานั่นไหม
‪ผมว่าที่นี่คือจุดที่ฆาตกรชกปากแลร์รี่
‪แลร์รี่ล้มหงายหลังมาตรงนี้
‪หัวกระแทก
‪กับโต๊ะตรงนี้ที่เห็นไม้บิ่น
‪แต่แล้ว
‪เขาก็ตั้งตัวได้
‪ลุกขึ้นมาเล่นงานฆาตกร คุณ แบบนี้
‪ทำจนเขาตั้งตัวไม่ติด
‪- โทษที ‪- ไม่เป็นไร ชอบสวมบทอยู่แล้ว
‪แลร์รี่เพื่อนเราน่าจะมีโอกาสรอด ‪จนฆาตกรควักมีดออกมา
‪แลร์รี่
‪พุ่งตัวไปที่หน้าต่าง แต่มันทากาวปิดไว้
‪เขาพยายามจะเปิดให้ได้
‪เขาออกไปได้ครึ่งตัวแล้วตอนที่ฆาตกร
‪มาถึงตรงนี้ แทงข้างหลังเขา
‪ทำให้เกิด
‪รอยเลือดกระจายนั่น
‪จากนั้น
‪แลร์รี่ก็หนีออกไปสู่ยามค่ำคืน
‪แค่เพื่อจะไปตายที่หน้าบ้านคุณ
‪ถ้ามีหลักฐานมากกว่านี้ก็คงดี
‪หลักฐานที่บ่งชี้ว่าใครฆ่าแลร์รี่ที่น่าสงสาร
‪เอ่อ ที่จริง
‪ผมอาจเจออะไรบางอย่าง
‪ซิการ์ราคาแพงระยับ เหลือแค่ปลาย
‪โรเมโอ เอ จูเลียตตา ‪ยี่ห้อโปรดของวินสตัน เชอร์ชิล และ...
‪- โทนี่ สตอมปานาโดเพื่อนเก่าเรา ‪- โทนี่ สตอมปานาโด
‪แสดงว่าสตอมปานาโดรู้เข้าว่า ‪ลัคกี้ แลร์รี่ขโมยแหวนแฟนของเขามา
‪แสร้งทำเป็นคนที่ขอซื้อ
‪เอาแหวนกลับมา
‪และฆ่าโจรเพื่อแก้แค้นให้กับสาว
‪แต่ถ้าสตอมปานาโดทำทั้งหมดนี้ ‪เพื่อให้ลิลลี่ โรสประทับใจ
‪ทำไมจึงไม่เอาแหวนให้เธอ
‪จริง
‪ตื่นได้แล้ว สตอมปานาโด
‪นั่นอธิบายได้เลยว่า ‪ทำไมเขาจึงไม่ได้มอบแหวนคืนให้ลิลลี่
‪ดูเหมือนคุณสตอมปานาโดจะเห่าดังแต่ไม่กัด
‪พวกนั้นควักหัวใจเขาไป
‪คิดว่าเอาไปทำอะไร
‪เขาดูไม่เหมือนคนที่เปิดใจให้ใครเห็นอยู่แล้วนะ
‪ผมจะลองดูที่พื้น
‪ดูเหมือนเราคิดถูกเรื่องที่สตอมปานาโด ‪ฆ่าลัคกี้ แลร์รี่
‪มีตราแบบเดียวกันกับมีดที่ปักหลังลัคกี้ แลร์รี่
‪แต่ใครฆ่าสตอมปานาโดล่ะ
‪ผมว่าผมรู้คำตอบ
‪คนที่ต้องการตามหาหัวใจ
‪และหาแหวนของลิลลี่ โรส
‪แต่ดูเหมือนเราจะสายไปสำหรับทั้งสองอย่าง
‪ใครมันกล้าพอที่จะฆ่าสตอมปานาโด
‪แล้วบนหน้าเขานั่นสัญลักษณ์พิลึกอะไรกัน
‪นั่นอักขระไฮโรกลีฟิก
‪ผมเชื่อว่าเป็นดวงตาแห่งฮอรัส
‪สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ วัฒนธรรมอียิปต์โบราณ
‪ดวงตาศักดิ์สิทธิ์
‪เคยได้ยินมาก่อน
‪ผมรู้แล้วว่าจะหาตัวศิลปินคนนั้นที่ไหน
‪- สวัสดีทุกท่าน ‪- ให้นรกกิน!
‪พวกคุณมาหา...
‪หนังสือเหรอ
‪ใช่ พวกเรามาหา...
‪หนังสือ
‪นึกว่ามาร่วมพิธีกรรมลับเสียอีก
‪ขอโทษที เพื่อนผมมือใหม่
‪พวกเรามาร่วมพิธีกรรมลับแน่นอน
‪ถ้าคุณจะช่วยชี้ทางว่าให้ไปที่ไหน
‪ทางประตูนั้นเลย
‪และถ้ายังไม่ได้สั่งเสื้อคลุมทางไปรษณีย์
‪ยังมีเสื้อเหลือๆ แขวนอยู่กับราวเสื้อโค้ต
‪เยี่ยม
‪ขอบคุณมาก
‪(สั่นกระดิ่งเรียกมหานักบวช)
‪เมลวินมหัศจรรย์พร้อมรับใช้
‪ที่นี่มันอะไรกันแน่
‪เป็นบาทหลวงผู้มีใบประกาศ เทพพยากรณ์
‪หมอผี และรับจดทะเบียนทุกประเภท
‪มีอะไรให้ช่วย
‪ถอนคำสาปรึ หรือรักษาผื่นร้าย
‪ผมมียาเสน่ห์ที่รับประกันว่า ‪จะเรียกคุณผู้หญิงทุกคนในระยะ 50 ก้าวได้
‪เรามองหาอะไรที่แรงกว่านั้นมาก
‪จะให้ดีขอเป็นของอียิปต์ ‪อาจเกี่ยวข้องกับการควักหัวใจ
‪คุณอยากทำพิธีกรรมแห่งอะนูบิส
‪ใช่แล้ว ขอหนึ่งครั้งครับ
‪ย่อมได้
‪มองไปทางนั้น!
‪ด้วยราคาเพียง 12 เหรียญเท่านั้นครับ
‪พิธีกรรมแห่งอะนูบิสชุดหรูของเราจะรวม
‪หน้ากากเข้าพิธี ผู้ติดตามสองคน
‪และกลองที่ทำจากผิวหญิงพรหมจรรย์แห่งเวสตา
‪ดาบสั้นปิดทองสำหรับทำบูชายัญ
‪และ...
‪ไก่เป็นๆ หนึ่งตัว
‪เกิดเป็นไก่จบไม่เคยสวย
‪หรือคุณอาจสนใจ
‪ชุดพิธีกรรมราคาประหยัด
‪เพียงหกเหรียญ!
‪หัวใจไก่ควักไว้พร้อมบูชายัญเพื่อความสะดวก
‪ไม่ตรงกับพิธีตามประวัติศาสตร์นัก
‪แต่เลือดสาดทีเดียว ‪ตุตันคาเมนเพื่อนเก่าผมคงชอบ
‪ในยุคสมัยใหม่ พวกเราถูกสอนให้กลัวความตาย
‪แต่คนโบราณเข้าใจว่าความตายนั้น
‪คือพลัง
‪รู้สึกทรงพลังไหม
‪ตอนที่ถือหัวใจของทอมมี่ สตอมปานาโดในมือ ‪หลังจากที่ฆ่าเขา
‪มีคนฆ่าทอมมี่ สตอมปานาโดเหรอ
‪คุณคงไม่ได้เชื่อว่าผมมีส่วนเกี่ยวข้อง
‪เราเชื่อแน่ๆ
‪ใช่ บอกหน่อย เมลวินมหัศจรรย์
‪คุณปรารถนาอะไรกันแน่
‪- ผม... ‪- ดี...
‪ต้องการ...
‪ดี
‪รถพอนติแอคทอร์ปิโดปี 1941
‪เครื่องยนต์แปดสูบ 103 แรงม้า
‪เร่งเครื่องจากศูนย์ไป 40 ไมล์ต่อชั่วโมง ‪ในแค่สามนาที และ...
‪ราคาจับต้องได้จนประหลาดใจ
‪หากทำพิธีหรูสัปดาห์ละไม่กี่ครั้ง
‪ขายของศักดิ์สิทธิ์อีกนิดหน่อย
‪ฤดูร้อนหน้าผมก็ไปขับรถกินลมเล่นได้แล้ว
‪คุณฆ่าสตอมปานาโดและขโมย ‪แหวนพิเศษของลิลิธเพื่อนผม
‪ลืมเรื่องขับรถกินลมไปเลย ‪ที่เดียวที่คุณจะได้ไปคือสถานีตำรวจ
‪ช้าก่อน สหาย
‪คุณพูดถึงแหวนแห่งลิลิธอยู่เหรอ
‪เพราะลูกค้าผม...
‪ผู้อุปถัมภ์ของผม พร้อมจะจ่ายอย่างงาม ‪ต่อให้เป็นของปลอมที่ดูน่าเชื่อถือ
‪เราแบ่งกำไรกันได้นะ
‪ของวิเศษที่ทำให้เป็นอมตะ ‪เป็นสินค้าขายดีที่สุดของผม
‪อ้อ แล้วมีผู้อุปถัมภ์คนไหนเป็นพยานรู้เห็นที่อยู่
‪จากเที่ยงถึงหกโมงเย็นนี้ไหม
‪มีสิ ผมอยู่ที่นี่
‪พยากรณ์อ่านไพ่ไปสี่ครั้ง
‪ไล่ผีหนึ่งครั้ง
‪และทำพิธีบาร์มิตซ์วาห์อีกหนึ่ง
‪โทนี่ สตอมปานาโดโดนควักหัวใจ
‪ในแบบเดียวกันกับไก่ลวงโลกของคุณเลย
‪เท่ากับถ้าคุณไม่ได้ฆ่าเขา
‪ก็ต้องเป็นลูกค้าคนใดคนหนึ่ง
‪คุณได้บอกใครเรื่องแหวนแห่งลิลิธไปบ้าง
‪ต้องบอกอยู่แล้ว ผมขายแผนที่ ‪ไปหาหลุมศพของลิลิธมาหลายปีแต่...
‪นับไม่ถ้วนหรอกว่าใครซื้อไปบ้าง
‪อ้อ นั่นเสียเวลามากมายไก่กุ๊กๆ
‪เกรงว่าเราจะเจอทางตัน
‪ได้เล่นมุกหัวใจนิดหน่อย ขำขันเล็กน้อย แต่...
‪ดูท่าคุณจะต้องอยู่โดยไม่มีแหวนแล้วล่ะ
‪ให้ผมชดใช้หนี้ด้วยวิธีอื่นได้ไหม
‪เอาเป็นปราสาท เกาะส่วนตัว ‪หรือทองกองเท่าภูเขาดี
‪โลกนี้เป็นของคุณทั้งใบและผมพร้อมรับใช้คุณ
‪เวลาหลายพันปี ลูซิเฟอร์
‪แหวนวงนั้นอยู่กับฉันมาตลอด
‪มันเตือนให้ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
‪ทำไมฉันจึงทำสิ่งที่ทำลงไป
‪หมายถึงทำไมจึงส่งลูกๆ ลงนรกน่ะเหรอ
‪ฉันมอบกองทัพให้คุณ!
‪กองทัพที่ผมไม่เคยขอ
‪และ...
‪กองทัพที่ผมไม่รู้ว่าผมต้องการในตอนนั้น
‪แต่หากไม่มีพวกเขา ‪ผมคงใช้เวลาชั่วนิรันดร์อย่างเดียวดายและ...
‪เพราะอย่างนั้น ผมจะเป็นหนี้บุญคุณคุณตลอดไป
‪ผมถึงได้เสียใจมากที่ไม่อาจหาแหวนมาคืนคุณได้
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪งั้น...
‪ทำไมทุกคนถึงคิดกันว่า
‪แหวนวงนั้นทำให้คุณเป็นอมตะล่ะ
‪ฉันขอร่วมเดินทางท่องอเมริกาไปกับนักสำรวจ
‪ชื่อเฮอร์นาน คอร์เตส
‪หมกมุ่นกับทอง นองเลือด ‪และสร้างความหวาดผวาไปทั่วทุกที่
‪ตัวทำเสียบรรยากาศ
‪ฉันแยกตัวออกไปทันทีที่ขึ้นฝั่ง ‪และไปอยู่กับนักรบแอซเทคสุดหล่อ
‪มอนเตซูมา
‪เราดื่มกันไปนิดหน่อย เขาถามว่าฉันยังซิงไหม
‪ฉันตอบว่าใช่ ‪เพราะคนสเปนได้ยินคำนั้นทีไรก็ชูชัน
‪รู้ตัวอีกที
‪พวกนักบวชก็จับฉันโยนลงไปในภูเขาไฟ
‪ฉันรอดมาได้ และ...
‪มีคนจารไว้ในแผ่นหิน ‪คุณก็รู้ว่าเรื่องพรรค์นี้เริ่มต้นยังไง
‪ผมรู้
‪พวกมนุษย์น่ะนะ
‪ก็อยากเห็นสีหน้าเจ้าโจรนั่นนะ
‪เมื่อรู้ว่าแหวนนั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย
‪เดี๋ยวนะ
‪ถ้าแหวนไม่มีฤทธิ์
‪ก็แปลว่าโจรจะต้องหาวิธีทำให้มันมีฤทธิ์
‪ลิลิธ ผมว่าผมคิดวิธีที่จะชิงแหวนคืนมาได้แล้ว
‪เราแค่ต้องการนักบวช ‪ช่างทำเครื่องประดับและตัวล่อ
‪ด้วยฝีมือนักบวชมือใหม่สายเวทที่ผมรู้จัก
‪คนรู้กันแล้วว่าแหวนของคุณจะมีอิทธิฤทธิ์
‪ต่อเมื่อติดเข้ากับกำไลข้อมือ ‪ที่ค่อนข้างอุจาดตาวงนี้
‪ดังนั้นใครก็ตามที่ขโมยแหวนไป ‪จะต้องกลับมาเอาเจ้า...
‪กำไลนี่
‪โจรจะรอจนคุณขึ้นเวที
‪และแอบเข้ามาในห้องแต่งตัวเหมือนเคย
‪เว้นแต่ครั้งนี้ แจ็คเพื่อนเราจะคอยจับตาดู
‪แจ็คจับโจรได้ โจรคืนแหวนมา
‪รู้ตัวอีกที ของที่ระลึกเล็กๆ จากอีเดน ‪ก็จะกลับมาอยู่บนนิ้วคุณ
‪ที่ที่มันควรอยู่
‪นี่
‪ขอบคุณมากที่มาช่วย
‪ก็ลูซิเฟอร์เพื่อนคุณบอกว่าคุณต้องการฉัน
‪แต่จบงานนี้แล้ว ฉันจะขึ้นรถบัสไปดิมอยน์
‪ฉันจะย้ายกลับไปอยู่กับแม่
‪โอเค งั้น...
‪พอลิลลี่ให้สัญญาณ คุณก็รับกำไลมา
‪- ตกลงนะ ‪- แล้วฉันก็ร่อนอวดมันไปทั่วผับ
‪เอากลับไปที่ห้องแต่งตัว ใส่ไว้ในตู้เซฟ
‪เดี๋ยวก่อน
‪คือ...
‪ระวังตัวด้วยนะ
‪ฉันต้องการมากกว่านั้นค่ะ แจ็ค
‪อยู่บนโลกกันมานานขนาดนี้
‪คุณเคยผูกพันกับมนุษย์สักคนไหม
‪ผมเคยผูกสัมพันธ์ต่อมนุษย์มาหลายพันคน
‪ครั้งหนึ่ง คาลิกูลากับผมเคยทำรถไฟมนุษย์
‪- ทั้งหมด 37... ‪- ฉันไม่ได้พูดถึงเซ็กซ์ ลูซิเฟอร์
‪ฉันพูดถึง...
‪ความผูกพันทางใจ
‪ไม่มีเด็ดขาด
‪คงต้องใช้ปาฏิหาริย์จริงๆ ‪ผมถึงจะต้องการอะไรแบบนั้น
‪และผมค่อนข้างแน่ใจว่า ‪พ่อไม่แจกของพรรค์นั้นแล้ว
‪ทำไม
‪แค่สงสัยเฉยๆ
‪เอาภรรยาผมไปเลย
‪เอบ แกนซ์ ตลกที่สุดในแมนฮัตตันค่ะ
‪และด้วยคำขอพิเศษ
‪ฉันจะร้องเพลง ‪ที่เป็นเพลงโปรดของฉันมาพักหนึ่งแล้ว
‪ที่จริง...
‪แค่สิบเซนต์ค่ะ
‪ฉันไม่เคยเข้าใจความหมายของมันมาก่อน ‪จนกระทั่งตอนนี้
‪ขอโทษนะคะ ทุกคน
‪มีกำไลนี่มานานแล้ว มันเกะกะทุกที
‪ขอเปลี่ยนชุดนิดหน่อยก่อนร้องแล้วกัน
‪ช่วยเอาไปใส่ตู้เซฟให้หน่อยนะจ๊ะ
‪ลูซิเฟอร์ มอร์นิ่งสตาร์!
‪แจ็ค!
‪ขอบคุณพระเจ้าที่คุณไม่เป็นอะไร
‪มีผู้ชายอยู่ในห้องแต่งตัวของลิลลี่
‪ฉันทำให้เขาเห็นว่าฉันเอากำไลข้อมือใส่ตู้เซฟ ‪อย่างที่คุณบอก
‪ไปเร็ว ก่อนที่เขาจะหนีได้
‪เธอคือนางฟ้า เชิร์ล
‪- ไปเร็ว ‪- ตกลง
‪ยกมือขึ้น
‪ถอยมา
‪ค่อยๆ ถอยมา
‪หันหลังมา
‪คุณฆ่าทอมมี่ สตอมปานาโดเหรอ
‪แล้วผมก็ชิงแหวนมา
‪และทำพิธีแห่งอะนูบิสเพื่อปลดปล่อยพลังโบราณ
‪และตอนนี้
‪ผม...
‪ก็...
‪เป็นอมตะ!
‪นายเพี้ยนนี่เป็นคนฆ่าทอมมี่ สตอมปานาโด
‪วิลลี่เหรอ ไม่คิดว่าใจถึงนะนั่น
‪แลร์รี่ไม่ควรขายแหวนนั่นให้สตอมปานาโด
‪ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่ามีอะไรอยู่ในมือ
‪ฉันรู้หมดแล้วเรื่องแหวน
‪ฉันคือคนที่จ้างลัคกี้ แลร์รี่มาขโมยแหวน
‪วางปืนซะแล้วส่งมาดีๆ
‪เกอร์ตี้
‪ทำได้ยังไง
‪เพราะนั่นคือแผนของฉัน
‪ฉันตามล่าแหวนจนเจอ
‪ฉันเป็นคนบอกลัคกี้ แลร์รี่ ‪ว่าจะขโมยได้ที่ไหนและยังไง
‪ฉันบอกเขาด้วยซ้ำว่าให้เอาทุกอย่างในเซฟไป ‪แค่เอาแหวนมาให้ฉัน
‪แต่เขาทำอะไร
‪เอาไปขายให้เจ้าพ่อคลั่งรักที่สุดท้ายก็ฆ่าเขา
‪ขอเวลานอก
‪เท่ากับทั้งเกอร์ตี้และวิลลี่รู้เรื่องแหวน
‪จากเมลวินมหัศจรรย์เหรอ
‪ถูกต้อง
‪เกอร์ตี้จ้างลัคกี้ แลร์รี่ไปขโมยแหวน
‪แต่เขากลับทรยศเธอ ‪เอาไปขายให้สตอมปานาโดด้วยราคาที่สูงกว่า
‪แต่สตอมปานาโดฆ่าแลร์รี่แก้แค้น
‪เพราะขโมยแหวนของแฟนเขาแต่แรกเนี่ยนะ
‪ใช่เลย แต่...
‪สตอมปานาโดโชคร้าย
‪ที่วิลลี่เจ้าชายไส้กรอกก็อยากได้แหวน
‪เลยควักหัวใจเจ้าพ่อแก๊งออกไป
‪ทำพิธีลัทธิเก๊ๆ ของเมลวินมหัศจรรย์ ‪ในแบบที่จริงจังเกินไปมาก
‪เพื่อให้แหวนมีอิทธิฤทธิ์
‪ไม่ต้องคิดเลย ทริกซ์ ที่นั่นไชน่าทาวน์
‪อะไรอะ
‪ช่างเถอะ อยากฟังเรื่องที่เหลือรึเปล่า
‪ฉันไม่อยากทำร้ายใครทั้งนั้น
‪แต่ฉันต้องช่วยบิล
‪เครื่องประดับช่วยสามีเธอไม่ได้หรอก
‪- เกอร์ตี้ ‪- โกหก!
‪โกหก
‪คืนนั้นฉันเห็นคุณในตรอก
‪คุณโดนลูกหลงกระสุนปืน
‪ระหว่างเด็กๆ ของสตอมเปนาโด ‪กับแก๊งสะพานบรุกลิน
‪คุณโดนยิงไปหกนัด แต่ยังเดินออกมาได้
‪เข้าใจแล้ว
‪แต่นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับแหวนวิเศษเลย
‪ไม่มีของแบบนั้นหรอก
‪ไม่จริงแน่ๆ
‪มาจบเรื่องวงแหวนเวียนวนนี่กันเสียดีกว่า
‪อะไร
‪คุณยิงผม!
‪ใช่แล้ว
‪ผมเลือดออก
‪เลือดออกหมดตัว
‪แหม บ่นเยอะจริงนะ ไหนว่ารักสงคราม
‪ของเก๊
‪ฉันช่วยเขาไม่ได้
‪ช่วยไม่ได้อยู่แล้ว
‪ถ้างั้นยอมเสี่ยงทุกอย่างทำไมกัน
‪เกอร์ตี้ เธออาจตายได้นะ
‪ท้องผม
‪เราทุกคนต้องตาย ลิลลี่
‪และนั่นก็ไม่เป็นไร
‪ความจริงก็คือ...
‪ฉันยอมตายวันนี้ระหว่างที่พยายามช่วยคนรัก
‪ดีกว่าต้องอยู่ไปตลอดกาลโดยไม่มีเขา
‪โธ่ เกอร์ตี้
‪ฉันรวยเกินกว่าจะต้องเข้าคุก
‪ไม่!
‪โทรบอกพ่อฉันสิ! โทรหาพ่อ!
‪โทรหาพ่อ!
‪เรื่องนี้จบได้สองทาง
‪ให้เจ้าชายไส้กรอกรับโทษอย่างสาสม
‪ส่วนที่เหลือเราก็โทษสตอมปานาโด
‪หรือจะลากคุณบาร์เทนเดอร์สาวเข้ามาเกี่ยว
‪คุณเลือกเองนะว่าอยากแจ้งข้อหาไหม
‪ให้เธอมีความสุขกับเวลาที่บิลเหลืออยู่เถอะ
‪อ้อ คุณก็เป็นคนประหลาด แต่งานนี้
‪งานนี้น่าสนใจจริงๆ
‪ดูแลตัวเองด้วยนะ พ่อหนุ่ม
‪เช่นกัน ตาแก่
‪นี่ เชิร์ล
‪รถออกกี่โมงนะ
‪เที่ยงคืนค่ะ
‪อ๋อ ได้
‪ถ้ารีบก็ยังอาจไปทัน
‪ค่ะ
‪เชิร์ล!
‪ผม...
‪ผมคิดอยู่ว่าถ้า...
‪คุณไม่ว่าอะไร
‪ผมไปด้วยได้ไหม
‪ขึ้นรถไปดิมอยน์มันไกลนะ แจ็ค
‪ดี
‪เราจะได้มีโอกาสคุยกัน
‪มานี่สิ
‪แหวนหายได้คืน บุญคุณชดใช้แล้ว
‪อีกสองสามร้อยปีค่อยเจอกัน
‪ไม่ละ
‪แหม ต่อรองเก่งนะ ก็ได้ ‪ผมยกปราสาทให้หลังหนึ่งด้วย
‪ผมมีปราสาท 22 ห้องที่ออสเตรีย ‪แทบไม่โดนระเบิดเลย
‪ฉันไม่อยากได้ปราสาท
‪ทีนี้เริ่มเอาแต่ใจละ
‪คอร์เตส
‪มอนเตซูมา
‪วิลลี่เจ้าชายไส้กรอก
‪ทุกคนคิดว่าอยากอยู่ไปตลอดกาล
‪แต่พวกเขามีสิ่งที่มีค่ามากกว่านั้นอยู่แล้ว
‪เกอร์ตี้พูดถูก
‪การรู้ว่าชีวิตมีจุดจบ
‪นั่นต่างหากที่ทำให้เวลาที่เหลือมีค่า
‪นั่นคือสิ่งที่ผูกพันพวกเขาเข้าด้วยกัน
‪ทำให้พวกเขากล้าหาญแม้ในยามที่ไม่จำเป็น
‪ฉันว่าฉันเป็นอมตะมานานพอแล้ว
‪อยากให้คุณรับไว้
‪ถ้าทำแบบนี้ จะเปลี่ยนใจไม่ได้นะ
‪แน่ใจเหรอ
‪ขอแค่อย่างเดียว
‪คุณนี่ขออะไรไม่เคยจบจริงสินะ
‪แต่รอบนี้น่าจะจบจริงแล้ว
‪จะให้ผมเรียกลูกๆ ขึ้นมาบอกลาไหม
‪แล้วลบทั้งหมด ‪ที่พวกเขาได้เรียนรู้ในนรกน่ะเหรอ
‪ไม่มีวัน
‪ลูกๆ ของฉันไร้ที่ติ
‪พวกเขาไม่อาจ...
‪โดนเนรเทศ เพราะพวกเขาไม่มีบ้าน
‪ไม่อาจถูกทอดทิ้ง เพราะพวกเขาไม่มีครอบครัว
‪พวกเขาจะไม่มีวันถูกขับไล่ออกจากสวนสวรรค์
‪ห้ามบอกพวกเขาเด็ดขาด ‪ว่าวันนี้ฉันทำอะไรลงไป ลูซิเฟอร์
‪บอกไม่ได้ ถ้าอยากให้พวกเขาไร้เทียมทาน
‪ผมให้สัญญา
‪ก็...
‪ไม่คิดว่าจะต้องพูดคำนี้ แต่...
‪ขอให้มีความสุขกับชีวิตที่เหลือ
‪เช่นกันจ้ะ
‪(จบ)
‪แหวนนั้นมีอมตภาพของลิลิธอยู่เหรอคะ
‪ใช่
‪น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ
‪แต่ถ้าถามฉัน ความวิเศษอย่างเดียวของมัน
‪คือมันทำให้ฉันคิดถึงเพื่อนเก่า
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นกับแจ็คและเชอร์ลีย์
‪พวกเขาได้มีความสุขตลอดไปรึเปล่า
‪เอ่อ พวกเขาย้ายไปอยู่ดิมอยน์ เพราะงั้น...
‪คงไม่สุข
‪แม่หนูบอกว่าการจัดการกับปัญหาตัวเอง ‪เป็นทางเดียวที่จะผ่านมันไปได้
‪พนันว่าแจ็คกับเชอร์ลีย์ ‪คุยกันตลอดทางและแก้ไขทุกอย่างได้แล้ว
‪ใช่
‪ใช่ ก็อาจเป็นงั้น
‪เอาละ
‪หมดเวลาเล่านิทาน
‪ขอบคุณนะคะ ลูซิเฟอร์ สนุกดี
‪อย่าพูดเกินจริง
‪ได้เรื่องไหม
‪ฉันสอนเธอมาดีแฮะ ยัยหนู
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ‪จอมปีศาจไปที่กรุงนิวยอร์ก
‪ปีนั้นคือปี 1946
‪(เรโน เมืองเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก)
‪ลิลลี่ โรสใช่ไหม
‪ใครถาม
‪ฉันเอง
‪เมซิคีน
‪ลูซิเฟอร์บอกเธอเหรอว่าฉันอยู่ที่นี่
‪นึกว่าจอมปีศาจจะหุบปากเก่งกว่านี้
‪เปล่า ฉันตามหาคุณเจอด้วยตัวเอง
‪นี่คุณ...
‪อยู่ที่นี่มาตลอดเลยเหรอ
‪ฉันลองเสี่ยงดูสักตั้ง แต่มันไม่ได้ผล
‪แค่นั้นเหรอ
‪มีเรื่องจะพูดกับฉันแค่นี้เหรอ
‪ต้องการอะไรจากฉัน
‪ฉันอยากมาหาคุณ
‪อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงทิ้งเราไป
‪ทำไมถึงทิ้งฉันไป
‪ฉันทำเพื่อให้เธอแกร่ง แล้วมันก็ได้ผล
‪ดูเธอสิ
‪ฉันดูออกว่าเธอไม่ต้องการใครทั้งนั้น
‪ใช่
‪ดูฉันสิ
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม