NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PROJEKT WYPRAWY NA MARSA RED 2 ZAKAZ WSTĘPU - HRABSTWO LOS ANGELES
Szukasz czegoś?
Cześć.
Tylko Lucyfera.
Skarbie, do tego doszło?
Pełne urojenia.
Poradzimy sobie.
Obiecuję.
W porządku.
Naprawdę wrócił. Ja…
Widziałam go wczoraj i mamy nową sprawę, więc…
Chwila. Lucyfer wrócił? Serio?
Tak.
Tak. Pełny zasięg, naładowana bateria, ale żadnych wiadomości. Super.
Nic dziwnego. Nie powiedział o odejściu.
Po co mówić o powrocie?
Wiem, że jesteś na niego zła
i masz powód, ale on też miał powód, żeby tak nagle odejść.
A gdy go nie było,
przeszedł…
piekło.
Mogłabyś mu trochę odpuścić.
Byłoby miło, gdybyśmy znów mieli starego, dobrego Lucyfera.
Tęskniłam za nim.
Nie tak jak ty, bo nie uważam go za atrakcyjnego.
- To jak mój brat. - Tak.
W każdym razie...
Dzień dobry.
Dzień dobry, jestem Lucyfer.
Lucyfer Morningstar.
Morningstar.
Jestem diabłem.
Diabeł dotrzymuje słowa.
Diabeł.
Dzień dobry.
Jestem Lucyfer, Lucyfer Morningstar.
Witam panią detektyw.
Nigdy bym nie skłamał.
Nie tobie, pani detektyw.
Pani detektyw.
Judy Mason?
Tak. Biedna Judy.
Była biochemikiem i dowódcą projektu wyprawy na Marsa Red 2,
symulacji stworzonej przez ludzi z Brody Aerospace.
Brody jak Anders Brody?
Miliarder? Gadaliśmy z nim przy sprawie. Miał łódź.
Tak. Ma też statek kosmiczny.
Jest bogaty!
Zresztą jak cała załoga tego projektu.
Judy była jedynym naukowcem.
Reszta to cywile i zapłacili majątek za miejsce na Czerwonej Planecie.
Brody zabierze ich na Marsa i stworzą tam pierwszą kolonię.
Jeśli testy pójdą zgodnie z planem.
To nie wygląda na jego część.
Nie, Judy została dźgnięta w szyję.
Jest jabłko i włosy, które utknęły w tym krwawym śladzie.
Sprawdziłam skafandry,
ale zabójca musiał wyczyścić krew,
bo skoro nie można wejść ani wyjść z kopuły, to musi być ktoś z nich.
Mamy tajemnicę za zamkniętymi drzwiami, mi amiga.
Dobra. A kamery nagrały coś?
Tak, ale większość nagrań już wyczyszczono.
Dobrze.
Muszę pogadać z ekipą i wracać na posterunek.
Dzień dobry, pani detektyw.
Lucyfer.
Cześć, wszędzie cię szukałam.
Cóż, jestem tu i tylko tu chcę być.
Nie wierzę, że wyjechałeś i nawet się nie pożegnałeś!
Cholera jasna.
Uciekłeś na Florydę i o nas zapomniałeś.
Na Florydę? Ja…
Tak, byłem na Florydzie.
Moja matka była chora.
Ponoć przejąłeś rodzinny interes.
Tak. Była chora, więc musiałem przejąć firmę.
Ale Floryda jest paskudna. Zdecydowanie za dużo robactwa,
no i nie ma panny Lopez.
Trudno się na ciebie gniewać!
Ale…
już tego nie rób, jasne?
Nigdy.
Co się stało?
Mogę…?
Tak.
Okłamałeś ją.
Nie, ty to zrobiłaś. Ja tylko nie zaprzeczyłem.
Nigdy nie kłamiesz.
Pamiętaj, że dla ciebie to były tylko dwa miesiące.
Ale ja byłem w piekle tysiące lat.
Coś mogło się zmienić, może nawet poprawić.
W końcu niewinne kłamstewko może się przydać.
- Hej. - Wróciłeś.
Świetnie.
Na przykład to. Danielu.
Naprawdę miło cię widzieć,
a wyglądasz niesamowicie.
Piękna bransoletka.
Sam ją zrobiłeś?
Nie. Nie, to ametyst.
Oczyszczam czakrę.
Powodzenia.
Dzięki.
Widzisz? Lucyfer 2,0.
Lucyfer wrócił? Co?
Tak! Tak, to niesamowite.
Jestem szczęśliwa.
Jestem zachwycona.
I siadamy.
Co się stało?
To pewnie nic takiego, ale Lucyfer zachowuje się…
inaczej.
Czyli jak?
Nie wiem.
Pewnie nie przez to, że powiedziałam mu, że go kocham,
tuż przed jego odejściem, a on tego nie powiedział.
Ale powiedział:
„Chodziło o ciebie, Chloe.
Zawsze”,
co jest ważne, bo użył mojego imienia,
czego nigdy nie robi. Jestem pewna,
że nie zachowuje się dziwnie, bo go wystraszyłam.
Cóż…
Sądzę,
że jeśli Lucyfer zachowuje się inaczej,
to pewnie dlatego, że był w…
piekle.
I choć dla nas to było kilka miesięcy…
powiedział mi, że tam czas płynie inaczej,
więc może dla niego były to tysiące lat.
Zgadza się. Mnie mówił to samo.
Chyba że kłamie.
Przynajmniej wiemy, że tego nigdy nie robi.
Prawda?
Właściwie dziś rano…
okazało się, że Lucyfer zmienił zdanie na temat szczerości.
Ciekawe.
Na pewno to, przez co przechodzi Lucyfer,
nie ma nic wspólnego z tobą ani jego uczuciami do ciebie.
Może potrzebuje czasu, by się zaaklimatyzować.
No cóż, pamiętaj...
jakie jest jego życie tutaj.
Jasne.
Tak.
Masz rację.
Muszę mu tylko przypomnieć, kim był, kiedy był na ziemi,
i dać mu się rozkręcić.
Właśnie. Dziękuję, Lindo.
Jesteś geniuszem.
Jesteście dla siebie stworzeni.
Może.
Z pięciu członków projektu wyprawy
musimy ustalić, kto miał motyw, by zabić Judy.
Przesłuchanie. Pamiętam. Kluczowy element rozwiązywania sprawy.
Może być nudno, ale z tobą będzie fajnie. Jak zawsze. Taki jesteś.
Przejdźmy do poważnych spraw.
Nienawidziłaś Judy, prawda?
Nie kochałam jej.
Prawda jest taka, że Judy była złodziejką.
Kradła nasze racje żywnościowe.
Apetyt rośnie w miarę jedzenia.
No tak, wszyscy mamy pragnienia, prawda?
Ciekawe, czego ona pragnie.
Pewnie chciała jeść własne jedzenie.
Czy Judy zrobiła coś, co cię wkurzyło?
Właściwie to tak.
Odwaliło jej, gdy zażyłem trochę grzybków.
Jak już będę latać, to chcę odlecieć, nie?
A właśnie.
Zostawiłeś to na moim biurku.
- Pani detektyw! - Chcesz?
Nie ma jeszcze południa.
Tak, rozumiem, jak takie zachowanie może działać na nerwy.
Nie wiem. Nigdy mi nie przeszkadzała.
Czasem głośno gadała przez telefon.
Poza tym była miła.
Kłamiesz!
Nie.
Nie kłamię.
Wybacz, chciałeś to zrobić?
Nie.
Chyba coś ukrywasz.
O zmarłych nie mówi się źle,
ale Judy psuła wszystkim zabawę.
Mieliśmy tam jakieś pięć książek,
a ona zdradziła zakończenie wszystkich.
I co zrobiłaś? Odgryzłaś głowę gackowi?
Dźgnęłaś ją w żałosny kosmiczny tyłek?
Co, Sharon?
Właściwie to mój mąż odgryzł głowę gacka.
Daj spokój! Kłamiesz.
Przepraszam za partnerkę. To było nieprofesjonalne.
Nie szkodzi.
Przy okazji, nigdy nie podziękowałam ci za wszystko, co zrobiłeś dla Ozzy’ego.
Od jednego księcia ciemności dla drugiego.
Więc poza sprawą z książkami, lubiłaś Judy?
Tak. Pewnie.
Wszyscy ją lubili, zwłaszcza faceci.
Była bardzo seksowna
i oczywiście mądra.
Ale nie tylko ona znała się na nauce. Czy wiecie,
że sama stworzyłam pięć zapachów?
Owocowe są nieco kontrowersyjne,
ale wszyscy uwielbiali moje melony.
Naprawdę?
Nic?
Poflirtuj choć trochę.
Po co? Może być zabójczynią.
Chwila. Nie zabiłam Judy.
Nie skrzywdziłbym Judy.
Nie jestem zabójczynią.
Nie zabiłem jej.
Czy to cynamon?
Nie, nie dźgnęłam jej w „żałosny kosmiczny tyłek”.
A niech mnie.
To nic nie dało.
Wiem coś o tym.
Co z tobą? Wszystko gra?
Oczywiście. Wszystko w porządku.
Nie zrobiłbyś czegoś impulsywnego,
niestosownego, grzesznego?
No wiesz... choćby...
Proszę, zjedz to.
Nie jestem głodny.
Nie dlatego jesz.
- Chyba… - Hej.
Cześć.
Hej, to mój pudding?
Tak! Tak, proszę bardzo. Pycha.
Dobra.
O co chodzi?
O nic. Wyglądasz na głodnego.
Naplułeś?
Napluł.
Mam coś, dzieciaki.
Te włosy, które znalazłam we krwi,
są owcze.
Jeśli ktoś lubi takie dziwactwa…
Ani słowa.
Nie zamierzam.
To znaczy,
że ktoś je wniósł z zewnątrz.
Ekscytujące! Brawo, panno Lopez.
Dobra, pora porozmawiać z prowadzącymi program.
Genialne!
Boże, jak miło znów mieć Lucyfera, co nie?
Nikt nie mógł wchodzić ani wychodzić,
ale ktoś uzupełniał zaopatrzenie, zgadza się?
Nie, chodzi o symulację prawdziwej podróży na Marsa.
Nikt nie przyjdzie, gdy będziesz 53 miliony kilometrów stąd.
A naprawy?
Konserwacje wykonują na miejscu, choć jest ich mało.
Wprowadziliśmy wiele usprawnień od pierwszego projektu.
Mniej martwimy się awariami niż ludźmi, którzy nawalają.
- Co to znaczy? - Prowadzimy te symulacje po to,
by sprawdzić wytrzymałość psychiczną podróżników.
Ciężko jest być z kimś obcym tak długo,
z dala od bliskich, wszystkich, których kochasz.
Tak. Brałem udział w projekcie Red 1.
Mogę powiedzieć, że to doświadczenie…
- zmienia człowieka. - Ale wkrótce po powrocie
poczułeś się bardziej sobą czy…?
Nie jestem pewien,
czy kiedyś będę taki sam.
Musiało się to odbić na twoich związkach.
Pani detektyw,
jeden z członków załogi chyba wspomniał, że Judy głośno rozmawiała?
- Może kłóciła się z kimś z domu. - Wątpię.
Telefony satelitarne służą do komunikacji w projekcie.
Są połączone tylko ze sterownią.
Czy ktoś miał problemy z Judy?
A Donovan?
Kto?
Pracował tu inżynier kosmiczny.
Ale gdy to Judy awansowała na dowódcę projektu Red 2,
wściekły rzucił się na Brody’ego,
więc ten go zwolnił.
Donovan był…
wzburzony przy odejściu.
Tak?
Dobrze.
Pani detektyw…
widzę, że pytania, które zadawałaś, nie dotyczyły tylko sprawy.
Martwisz się, że się zmieniłem.
Prawda jest taka…
że tak.
Ale wiedz, że moje uczucia do ciebie…
się nie zmieniły.
Byłaś bardzo cierpliwa.
Daj mi trochę więcej czasu.
Oczywiście.
Co tylko chcesz.
Dziękuję.
Jak mogłeś?
Po wszystkim, co razem przeszliśmy, jak mogłeś wrócić do domu beze mnie?
Nie jestem Lucyferem!
Lucyfer mówił,
że ma bliźniaka.
A ty jesteś Mazikeen.
Miło mi.
Jestem Michał.
Michał, tak?
Może jako Lucyfer udajesz Michała,
żebym nie skopała ci tyłka?
Lucyfer nie kłamie, pamiętasz?
Czy wyglądają jak skrzydła Lucyfera?
Dobrze. Co ty tu robisz?
Mam naprawić poważne zło.
Żyłem sobie w Silver City, robiłem swoje,
gdy przyszedł Gabriel i powiedział,
że Lucyfer wrócił do piekła
z własnej woli.
Pewnie wiesz, jak mnie to rozśmieszyło, ale…
potem Rafał zaczął mówić o tym, jak Lucyfer dojrzał,
i jeszcze Remi: „Cóż za poświęcenie”.
I nagle słyszałem tylko: „Lucyfer, Lucyfer, Lucyfer!”.
Więc jesteś zazdrosny?
Nie.
Jestem wkurzony.
Lucyfer w końcu robi to, co powinien,
bez marudzenia, i jest chwalony?
Zbuntował się przeciwko tacie.
Bogu Wszechmogącemu, na Boga.
Od kiedy gratulujemy skazańcowi odbycia kary?
A jeśli znam
mojego wiecznie samolubnego brata, a tak jest,
całe to poświęcenie i odpowiedzialność to bzdura, to tylko przykrywka.
Nie wiem, kogo chce oszukać, ale wiem…
że jak tylko usłyszy, że ktoś tu bawi się jego zabawkami…
może nawet kilka psuje,
przyleci tu w podskokach, by pokazać swoje prawdziwe oblicze.
Więc…
Witaj, Los Angeles.
Chyba tylko ty próbujesz oszukać ludzi.
Powodzenia.
Ludzie są mądrzy.
Zwłaszcza Chloe Decker.
Muszę przyznać, że robiła się podejrzliwa, ale…
będę grać Lucyferem, aż się porządnie uzależni,
a potem boleśnie złamię jej serce.
Wiesz, jak być Lucyferem?
Wiesz coś o ziemi? O ludziach?
Jestem uważny, panno Mazikeen.
Dużo wiem.
- I czemu myślisz, że pozwolę ci to robić? - Czemu miałabyś nie pozwolić?
Czemu nie miałabyś mi nawet pomóc?
Mówiłem, że dużo wiem,
i wiem, że mój brat cię wkurzył.
Dołącz do mnie.
Zwab go tutaj, a potem skopiesz tyłek prawdziwego Lucyfera.
Albo możesz dalej tłuc fortepian.
Twój wybór.
Witaj, bracie.
Hej, Lucek.
Lucek!
Jesteś!
Czekaj.
Jesteś.
Tak. Tak, trochę się nudziłem, więc pomyślałem, że wrócę.
Do zobaczenia.
Chwileczkę!
Potrzebuję więcej informacji niż to.
Na przykład kto pilnuje piekła?
Nikt. Ale spokojnie. Obiecały, że będą dobrymi demonami.
Zostawiłem talerz z serem i włączyłem bajki.
Wygadany jesteś.
Jak zawsze, bracie.
Wiem, o co chodzi.
Boisz się o małego Charliego.
Tak, Lucku, oczywiście.
Co powstrzyma demony przed zabraniem mojego syna?
Nie bez powodu wróciłem do piekła.
Też się martwiłem, ale już się nie martwię.
Wszyscy są grzeczni.
Dobra. To tu według wydziału komunikacji ostatnio mieszkał Donovan Glover.
Jak poleci na Marsa, nigdy nie znajdą Wally’ego.
Dziś bardziej przypominasz normalnego siebie.
Tak?
Donovan Glover?
Policja!
Chyba cię nie usłyszał.
Jedzie na most.
- Jedź na zachód… - Przetniemy mu drogę.
Czytasz mi w myślach.
Brawo, pani detektyw.
No dalej.
Policja! Wysiadaj!
Cóż…
fajnie było.
Pomyliłem was z komornikiem.
I komorniczką.
Przepraszam, wystraszyłem się, ale zostało mi tylko auto.
Może nie powinieneś wkurzyć Brody’ego,
- by cię nie zwolnił. - Wiecie o tym?
Zasłużył na to.
Awansował kogoś o niższych kwalifikacjach.
Chodzi o biedną Judy.
Kobietę, którą dźgnąłeś w szyję.
Chcecie powiedzieć, że Judy nie żyje?
Zdecydowanie.
Myślicie, że to ja?
Nie. Nie ma mowy.
Cały tydzień byłem w Teksasie na rozmowach. Wróciłem w nocy.
I nigdy jej nie tknąłem.
Brody miał mnie na czarnej liście.
Co by zrobił, gdyby skrzywdzono jego Judy?
„Jego” Judy?
Tak.
Mieli romans.
Czemu dostała pracę, a ja nie?
Szef łamał swoją zasadę niespoufalania się w pracy.
Brody jest żonaty.
Judy miała dość bycia kochanką.
Stąd wściekłe telefony.
Brody bał się, że żona się dowie.
Chciał być pewien, że tak nie będzie. Ma dostęp do sterowni.
I możliwość kasowania nagrań z monitoringu.
Tak. Musimy porozmawiać z Brodym.
Tak.
Dziękuję.
I nigdy nie będziesz Ryanem Goslingiem.
Cześć.
Co robisz?
Dosłownie nic.
Nigdy nic nie robisz.
Na pewno coś tu jest grane.
Cześć. Wiem, czemu nie możemy złapać Brody’ego.
Jest w raju?
Nie, w kosmosie.
Okazuje się, że do jutra testuje odcinek suborbitalny.
Czyli, no wiesz…
To znaczy, że ty i ja…
mamy wolny wieczór.
Jasne.
Chyba pójdę do domu na kolację.
Całkiem sam.
Do zobaczenia.
To było zaproszenie?
Mnie nie pytaj.
Ten facet to zagadka.
Lucyfer.
Mam to, co lubimy.
Burgery i frytki.
Pani detektyw.
Pani detektyw! Zaczekaj!
Pani detektyw, proszę.
Pani detektyw…
Proszę.
- Pozwól mi wyjaśnić. - Maze?
Maze?
Kompletnie się zmieniłeś.
Staram się być cierpliwa, Lucyferze.
- Zrozumieć, ale… - Pani detektyw…
Nie. Zostaw mnie. Ja…
Nie wiem już, kim jesteś.
Masz rację.
Szczerze mówiąc, sam nie wiem już,
kim jestem.
Byłem tam tak długo, że zatraciłem się w tym,
kim byłem.
Bardzo starałem się być znowu starym Lucyferem,
Lucyferem, którego znasz,
ale…
Gdy zobaczyłem Maze, piekło wróciło.
Chloe,
to nic nie znaczyło.
Tylko ty się dla mnie liczysz.
Tak?
Jak mam wiedzieć, że nie kłamiesz?
Bo teraz to robisz? Kłamiesz.
Nie ciebie.
Jesteś inna.
Nigdy bym cię nie okłamał.
Jasne, muszę iść.
Muszę pomyśleć.
Pani detektyw!
Nic tak nie inspiruje jak widok suborbitalny.
Oprócz tego z Czerwonej Planety.
Coś wam powiem.
Ten kosmobogol Bezos może nas cmoknąć!
Ale ta misja
zbliża nas…
- Pani detektyw… - Nie chcę o tym gadać.
- …do marzenia. - Przepraszam.
Przepraszam.
Jestem dumny.
- I powiem wam… - Możemy porozmawiać?
Przepraszam, proszę zostać z pozostałymi dziennikarzami.
Chwila.
Znam cię.
Tak.
To ty pomogłeś mi wybaczyć.
Tak.
Jak się masz?
Dzięki, stary.
To było bardzo miłe.
Dzięki, stary.
To było wspaniałe…
Jestem załamany śmiercią Judy.
To chore. Nikt nie chce tak stracić pracownika.
Wiemy, że z nią spałeś.
Wyrafinowana kobieta,
może nie chciała być tą drugą i się tobą dzielić.
Pewnie groziła, że powie twojej żonie albo wszystkim.
Potrzebuję prawnika?
Nikt nie miał dostępu do kopuły ani kamer.
Póki co nikt nie ma lepszego motywu.
Zdecydowanie potrzebuję prawnika.
To może być dobry moment na twoją działkę.
Moje co?
Trik z oczami.
Rzeczywiście.
Panie Brody. Przepraszam, ostatnie pytanie.
Odpal silnik.
Powiedz…
czego tak naprawdę się boisz?
Ja…
Boję się…
że…
ludzie się dowiedzą.
Że zabiłeś Judy?
Nie.
Że nienawidzę kosmosu.
Bycie kosmonautą mnie przeraża!
Zacząłem projekt wyprawy, by rywalizować z Bezosem i Muskiem.
To był chwyt reklamowy.
Nie chcesz lecieć na Marsa?
Dlatego pocisz się jak mysz?
Mam chorobę lokomocyjną.
Prawie zemdlałem przy symulacji.
Jak mam wystrzelić swój tyłek na Marsa?
Judy wiedziała, że to pic?
Nie od razu. Dowiedziała się w kopule.
Zadzwoniła do mnie wkurzona, zagroziła, że wszystkim powie.
- Kolejny powód, by ją zabić. - Nie.
Przekonałem ją.
Że nie mam wyboru, muszę kontynuować.
Pogodziliśmy się.
Mówię wam, nie miałem nic wspólnego z jej śmiercią.
- Masz alibi na noc trzy dni temu? - Byłem w domu
i wymiotowałem,
bo rano miałem wejść do tej głupiej puszki.
Ktoś to potwierdzi?
Chyba nie.
Nie powiem nic więcej bez mojego adwokata.
Więc to nie przyjaźń.
Dan, cześć.
Brody wezwał prawnika. Nie możemy nic zrobić bez dowodów.
Tak, wracam.
Ja…
Jeszcze bardziej cię wkurzyłem. Pytając, czego się boi.
Właściwie to…
wręcz przeciwnie.
To mi pomogło zrozumieć.
Nigdy nie byłam w piekle
i liczę, że nie będę, ale z tego, co mówiłeś…
to straszne miejsce.
A jeśli dla ciebie to były tysiące lat,
nic dziwnego, że wróciły nieuczciwość i strach.
Tak,
zmieniłeś się,
ale byłoby dziwne, gdyby tak się nie stało.
Chyba czas to zaakceptować.
Widzimy się na posterunku?
Tak.
Dobrze.
Mówiłam.
Po tequili ma nudności.
- Cześć, Lindo. - Cześć.
Już południe?
Chciałem do ciebie zadzwonić.
Zastanawiam się, czy mały Charlie
mógłby zostać jeszcze jedną noc.
Nie pracujesz?
Pracuję, ale najlepszym miejscem dla aniołka jest być blisko mnie.
Amenadielu,
kiedy ostatnio odłożyłeś Charliego?
Nie tak dawno, jakieś 15, 16 godzin.
Dobra, daj mi dziecko.
No dobra…
Co się dzieje?
Posłuchaj.
Nie chcę cię martwić. Ale…
Lucyfer wrócił.
Chloe mówiła. I co?
„I co?”
Nie ma go w piekle. Nie pilnuje demonów.
Lucyfer nie wróciłby, gdyby nie było dobrze.
Chyba tak. Tak powiedział.
A Lucyfer nie kłamie.
O co chodzi?
Chloe powiedziała mi, że najwyraźniej odkąd wrócił…
zaczął kłamać.
Co takiego?
Nie skłamałby w takiej sprawie.
Tak.
Jasne.
Nie, oczywiście, masz rację…
Obawy nie mogą nami zawładnąć.
Dobrze. Chodź, skarbie.
Decker.
Hej.
Więc…
wkurzyłaś się?
Widząc mnie i Lucyfera razem…
Maze, wiem, co chcesz zrobić.
- Tak? - Tak i nie wychodzi ci.
- Tak? - Tak.
Próbujesz przeprosić na swój dziwny, demoniczny sposób.
Tak?
Posłuchaj.
Byłam wkurzona.
To było druzgocące. Zastać tak ciebie i Lucyfera.
Ale wiem, że jesteś…
Jesteś teraz bezbronna. Jesteś samotna…
Tęsknisz za Ewą.
To pomogło mi zrozumieć,
że Lucyfer też cierpi.
Desperacko pragnie miłości i czułości.
To oczywiste, skoro spiknął się z tobą.
Zrozumiałam też,
że to ja chcę być przy nim.
Pod każdym względem.
Myślę, że nadszedł czas, by przenieść nasz związek na kolejny poziom.
Chcesz go przelecieć?
Chyba…
Liczę na trochę więcej romantyzmu.
Ale tak.
Chyba dość już czekaliśmy.
Aragorn, to nie twój miecz.
Nie śpię.
Chyba czas na kawę, Lucyferze.
Wystarczy.
Jestem głodna.
Chcesz coś z automatu?
Kurde, zapomniałam pieniędzy.
Mogę…?
Więc…
chcesz swoje ulubione?
Pikantne kulki czy…
może coś innego?
Trochę rozmyślałam.
Jesteś inny,
ale czasem zmiana jest dobra.
Wiesz…
podoba mi się ten nowy Lucyfer.
Dojrzałeś.
Uczepiłam się starej wersji nas i…
może czas, bym ruszyła naprzód albo…
byśmy razem ruszyli naprzód.
Może po rozwiązaniu sprawy…
wpadnę do ciebie?
No dobrze.
Spójrz na nas.
Tak.
Uroczy obrazek, prawda?
Może jest jakieś odbicie.
Przepraszam.
Odbicie.
Lucyfer.
Lucyfer?
- Dr Linda Martin! Cześć. - Więc to prawda.
Oto jesteś.
- Tak. - Świetnie.
Musisz być szczęśliwy.
Wszyscy muszą być…
Kto pilnuje piekła?
Spokojnie, wszystko gra.
Kiedy ostatnio nikt go nie pilnował,
demony porwały moje dziecko, więc potrzebuję więcej niż „wszystko gra”.
Wiem, że boisz się o dziecko.
Nie boję się, że spadnie z huśtawki.
Nie pamiętasz, co się stało?
Porwali Charliego.
Chcieli zabrać go do piekła.
To poważna sprawa.
Więc oczywiście będę się bać o moje dziecko.
Muszę chronić to dziecko.
Tak, rozumiem.
Boisz się o dziecko, ale…
jest coś więcej, prawda?
Boisz się być złą matką, prawda?
Dlaczego mam wrażenie…
że masz ku temu powód?
Ale nie martw się. Piekło jest pilnowane, przysięgam.
Im dłużej o tym myślę,
tym bardziej może tak pozostać.
Przejdziesz do chwili, gdy wyłączono kamery?
Nada, nic.
Do przodu.
Dalej.
Jeszcze… Jest. Zatrzymaj.
O rany.
Masz rację. Jest odbicie.
Ktokolwiek zabił Judy,
wyczyścił nagranie od chwili, gdy wkroczył w kadr.
Nawet nie pomyślał o swoim odbiciu.
Nie widzę twarzy.
- Można poznać, czyj to skafander? - Nikogo z nich.
Ma zewnętrzną rurkę tlenową,
a te z projektu wyprawy na Marsa Red 2 jej nie mają.
Muszą być wbudowane.
Czy taka zmiana byłaby poprawą?
Zdecydowanie.
Chyba wiem, skąd wziął się stary skafander.
Lucyfer, idziemy.
- Jasne. - Tak.
Już późno. Powinniśmy wrócić jutro rano.
Lucyfer, nie mamy nakazu.
Lucyfer.
Gdzie jesteś?
Nic.
Chodźmy.
Sam Chavez!
Policja! Wstrzymaj ogień!
Policja?
Dzięki Bogu.
- Rzuć broń. - Przepraszam.
Aresztuję cię za zabójstwo Judy Mason.
Chwila, co?
Nie zabiłem Judy. To Anders Brody.
- Myślałem, że to on. Dlatego strzelałem. - Skąd wiesz, że to Brody zabił Judy?
Judy dowiedziała się, że projekt to tylko chwyt reklamowy.
Zdradziła mi. Zaczęliśmy współpracę, by znaleźć dowód i dać go prasie,
ale była zbyt emocjonalnie zaangażowana w projekt i z Brodym, i…
Ostrzegałem ją, żeby unikała konfrontacji, ale…
stała się niecierpliwa i…
nie żyje.
- Czemu nam nie mówiłeś? - Znacie Brody’ego?
Reputacja to dla niego wszystko. Myślałem, że mnie dorwie.
Sprytne, ale nie zadziała. Wszystkie dowody wskazują na ciebie.
Jakie dowody? O czym ty mówisz?
Tylko ty masz dostęp do sterowni
i monitoringu. Miałeś skafander projektu wyprawy na Marsa Red 1.
Kamery uchwyciły odbicie twojego kombinezonu
idącego w stronę kopuły tuż przed wymazaniem nagrania.
I jeśli mam zgadywać, ten dywan jest z owczego włosia,
które pasuje do włosów z miejsca zbrodni.
Nie.
Macie rację, pójdę z wami.
Sam kłamie.
Nie zrobił tego.
To ja ją zabiłam.
Rzuć nóż, Mandy.
Nie chcę nikogo skrzywdzić, ale…
to narzędzie zbrodni.
Chyba Brody i Judy nie byli jedynymi
łamiącymi zakaz spoufalania się w pracy.
Nie rozumiem. Wzięłaś mój skafander
i zabiłaś Judy?
- Czemu? - Myślałam, że ją kochasz.
Zakradałeś się i…
ukrywałeś coś, przyłapałam cię szeptającego przez telefon.
Chcieliśmy zdemaskować Brody’ego. Cały projekt to ściema.
Słucham?
Czemu nic nie mówiłeś?
Chciałem cię chronić.
Przy pierwszym projekcie czekałam na ciebie.
Tak długo cię nie było.
A gdy wróciłeś, byłeś inny. Myślałam, że już mnie nie kochasz.
Nieważne, gdzie jestem. Tu, na księżycu, na Marsie…
To bez znaczenia. Nic…
nie zmieni tego, co do ciebie czuję.
- Nawet jeśli będę w więzieniu? - Nic.
Pani detektyw.
Nie. To tylko ja.
Wiem, co chcesz zrobić i nie pozwolę ci.
Mam swoje sprawy z Lucyferem
i jestem wkurzona na Chloe.
Ale to? Nie.
Całowanie mnie to jedno.
- Chloe jest dobra. Nie zasługuje na to. - Masz rację.
Masz rację. Chloe jest wyjątkowa.
Dlatego zmieniłem zdanie i…
jestem pewien, że Chloe też.
Wygląda na to,
że ten nowy Lucyfer podoba jej się bardziej.
- Powiedziałeś jej, kim naprawdę jesteś? - Nie.
Nie, ale kiedyś to zrobię.
Zdecydowałem, że nie zniszczę życia Lucyfera.
Przejmę je.
Więc przepraszam.
Jasne, ale to…
Nie mogę spóźnić się na randkę.
Lucyfer.
Zaraz przyjdę, pani detektyw.
Dobrze.
Dobry wieczór.
Cześć.
Pamiętasz, jak ostatni raz tu byliśmy?
Oczywiście.
Powiedzieliśmy, co czujemy.
Mam nadzieję, że wiesz, że mówiłam szczerze. Ja…
Kocham cię, Lucyferze.
Nadal.
Też mówiłem szczerze.
Kocham cię, Chloe.
Tak długo na to czekałam.
Ja też.
Widzisz?
Wciąż ją mam.
Widzę.
Wiesz…
że gdy to zrobimy…
już nigdy nie będzie tak samo.
Pewnie masz rację.
Postrzeliłam Lucyfera, by się upewnić, że to diabeł,
a teraz ciebie, by udowodnić, że go udajesz.
Tak myślałam.
Od jak dawna wiesz?
Całując cię, wiedziałam, że coś jest nie tak.
Ale zawsze miałeś dobre wytłumaczenie i świetne kłamstwa.
Chciałam ci wierzyć.
Ale potem zobaczyłam cię z Maze.
Wtedy się domyśliłam.
Lucyfer nigdy…
by mi tego nie zrobił.
Więc…
kim jesteś?
Jestem bratem Lucyfera.
Michał.
Miło…
Wiesz, że to mnie nie zabije.
Dzięki temu lepiej się czuję.
Dobra, rozumiem.
Rozumiem.
Co teraz?
Chyba nigdy nie lubiłaś nowego Lucyfera.
Nie tylko ty potrafisz kłamać.
I nie jesteś Lucyferem.
Nie wiem, dlaczego tu jesteś i nie obchodzi mnie to,
ale wiem, że się cieszę,
bo uświadomiłeś mi,
że moje obawy, że Lucyfer się zmienił, były tylko tym.
Obawami.
Mnie i Lucyfera łączy coś wyjątkowego.
To prawda. I nieważne, ile kłamstw mi powiesz,
nigdy nie stracę wiary…
w nas.
Naprawdę?
Koniec z kłamstwami?
A co powiesz na prawdę?
Jesteś…
darem od Boga, Chloe Decker.
Co to znaczy?
To znaczy, że nigdy nie miałaś istnieć.
Ojciec stworzył cię dla Lucyfera.
Zostałaś zesłana na ziemię tylko dla niego,
by być jego małą zabawką.
Czyż to nie wyjątkowe?
Nie wierzę ci.
Pora, byś sobie poszedł.
Wynocha!
Późno już…
Michale.
Gratulacje, bracie.
Myślałem, że się nie domyślisz, że cię zwodzę.
Nie powinieneś był używać strachu, by wejść w moje myśli.
Nie powinieneś był.
To było zbyt oczywiste.
- Ojciec wie, że tu jesteś? - Litości. Robię, co chcę.
Wracaj do domu, Michale.
Nie pasujesz tu.
Mógłbym.
A gdy tam dotrę, mogę też powiedzieć Remi, że czas wracać,
bo wiesz, kto też tu nie pasuje?
Zgadza się. Twój syn, Chucky.
Nie boję się ciebie, Michale.
Wracaj do domu.
Życie Lucyfera i tak jest do bani.
Tylko korki są gorsze.
Chyba za bardzo się zapierasz.
Jesteś dumny, że wykorzystujesz strach każdego,
ale my znamy twoje obawy.
Boisz się, że Lucyfer jest lepszy od ciebie.
Że zawsze będzie
lepszy od ciebie.
Litości.
Nasz brat?
Diabeł?
Ten, którego na wieki wygnano z nieba?
Właśnie, Michale, bo mimo tego
w głębi duszy wiesz…
że zawsze wygrywa.
Zobaczymy.
Bracie!
Co tu robisz?
Już czas, Lucku.
Musisz wrócić.
Dlaczego?
Co się stało?
Napisy: Liliana Reguła