NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć. Mickey. Uzależniona od seksu i miłości.
Wszystko się układa. Mam fajnego chłopaka i pracę.
OŚRODEK REKREACJI
Boję się, że coś mi odbije i wszystko popsuję.
KOŚCIÓŁ PREZBITERIAŃSKI
Tak przywykłam do autosabotażu, że mogę zacząć to robić,
nie zdając sobie z tego sprawy.
To dziwne, że wszystko udaje mi się naraz.
Że wiedzie mi się i w pracy, i w związku.
Cały czas czekam, aż coś się rypnie.
Co zrobię, by to spieprzyć?
Póki co nam się układa.
Oboje jesteśmy szczęśliwi, dobrze nam razem.
W pracy idzie jej świetnie.
Dręczy mnie pytanie...
czy lubię ją za to, że jest taka niepoukładana?
Czy lubi mnie tylko dlatego,
że jest niepoukładana?
To ciekawe pytanie, Mario.
Zanim podejmę podobną decyzję, zadaję sobie pytanie:
gdy za pięć lat spojrzę wstecz, z której decyzji będę dumny?
Jak dotąd w moim życiu ta metoda się sprawdza.
To żadna zbrodnia lubić samego siebie.
Gdy chwyci mnie niepokój,
będę oddychać, policzę do dziesięciu
i powiem sobie, że zasługuję na szczęście,
w co nadal nie wierzę.
Nie wierzę, że zasługuję na szczęście,
ale kiedyś to się zmieni.
Póki co, spróbuję niczego nie schrzanić.
To moja dewiza: „Nie schrzań dziś tego”.
Czasem czuję się jak miska makaronu z serem.
Na początku smakuje wspaniale,
ale gdy zjesz połowę, myślisz:
„Mam już tego dość”.
A pod koniec:
„Już nigdy tego nie tknę. Ohyda”.
Czasem czuję, że jestem dla niej jak miska makaronu z serem.
Nie chcę, by miała mnie dość.
Wiecie, jak funkcjonuje wszechświat?
Rzucając nam wyzwania, zmusza nas
do wspinania się na wyższe szczeble.
Zamiast go przeklinać,
może warto mu podziękować.
Dalszy ciąg po przerwie.
Spójrzcie na moją rękę. Widzicie te zadrapania?
O północy zmienię się w Mroczną. Musicie mnie zabić.
Oszalałaś? Nie zrobię tego.
Nie macie wyjścia. Gdy się przemienię, zniszczę was.
- Czekaj. - Przekręca swoje kwestie.
Olewamy to?
I okropnie gra.
Zdążę znaleźć antyserum.
Wiem, gdzie go szukać. Chodźmy.
Cięcie.
Kurwa mać. Powtórka.
Powtarzamy!
- Sorki. - Jak na złość mam dziś mega kaca.
Byłaś na tej imprezie MTV?
Nie. Zjechali się kumple i balowaliśmy do późna.
O Boże, tylko teraz nie rzygaj...
Czemu nie gram w tej scenie? Byłam główną bohaterką.
Fakt. Bez sensu. Przykro mi.
Mój film będzie kasowym hitem. Będą sprzedawać moje figurki.
Ja to wiem. Powinni dać ci więcej kwestii.
Moi kumple przewijają sceny, w których nie gram. Są denne.
Moi twierdzą to samo.
Ta durna fryzura. Zrobiłam się brzydka czy co?
Nie mów tak.
Pogadam z nimi, wybadam, co się dzieje.
Wszystko będzie dobrze.
Mówię tylko, że to bujdy. Gluten to zwykły wymysł.
Pięć lat temu nie było tematu i jakoś nikt nie umarł.
Masz rację, ale obawy przed glutenem są realne.
Więc zorganizuj wyżerkę bez glutenu,
zanim jakieś świrnięte aktorki odmówią grania.
A co z technicznymi? Domagają się pączków. Z glutenem.
Lepiej ich nie wkurwiać.
- Wykombinuj coś. - Przepraszam.
Bardzo przepraszam. Jedno małe pytanko.
Czemu Arya nie gra w tej scenie?
Rozmawiałem z nią
i widzę, że nie jest szczęśliwa z tego powodu.
A ty to kto? Jej pieprzony agent?
- Nauczyciel... - Właśnie.
To czego się wtrącasz?
Rozmawialiśmy
i z tego, co widzę, martwi ją, że gra coraz mniej scen.
- Mniej i mniej... - Wiesz co? Dobra. Niech ci będzie.
Skoro się prosisz. Tak, gra coraz mniej.
Wiesz czemu? Bo mam pewne obawy.
Ja też. Miło mi to słyszeć.
Chyba jest mocno zestresowana. Tyle nowych aktorów.
To ją chyba onieśmiela. Jej film wchodzi na ekrany,
to też spory stres...
Jej rodzice się rozwodzą.
Żadna z tych rzeczy mnie nie martwi,
tylko to, że za dużo mnie kosztuje. Jasne?
Wiecznie się spóźnia.
W zeszłym tygodniu straciłam pięć godzin, bo nie mogła się skupić na kwestii,
choć to jej jedyne zadanie.
Ma dużo na głowie. To tylko dziecko.
Pamiętasz, jak to jest?
Jako dziecko nie zarabiałam 30 000 $ tygodniowo. A ty?
Nie. Pracowałem w lodziarni.
Podczas ostatniego sezonu usunięto mi torbiel jajnika wielkości cytryny,
a nawet o tym nie pisnęłam.
A ja dowiedziałem się, że mam 13-letniego syna.
Nie znam go, a zapłaciłem za jego bar micwę.
Trzymałem gębę na kłódkę i zawsze byłem na planie, bo na tym polega ta robota.
Serio rozważam usunięcie jej postaci. To poważny problem.
Świetny pomysł.
Usuńmy też Xandera. Odstawia fochy.
Dobry pomysł.
Przyhamujmy.
Nie musimy nikogo usuwać. Pogadam z Aryą.
Chętnie to naprostuję. Świetnie się dogadujemy.
Świetnie. Jasne.
Wiesz, że cię przedrzeźnia za twoimi plecami?
Widziałem to.
Tego nie widziałeś.
To parodia, w której myślisz, że widziałeś tę parodię.
- Pamiętasz? - Tak. Widziałam to.
- Z plecakiem? - Tak, widziałam.
Zagrała dużo lepiej niż na planie.
Kto się lubi, ten się czubi. Jestem jedyny, więc pewnie mnie lubi.
Naprawdę się wyżywa. To super śmieszne.
Gus, wracaj do swoich zajęć.
Tak jest. Załatwione.
- Fred, ogarnij to wreszcie. - Dobrze.
Może wyrwać serce albo nerkę.
- Nerkę. - Załatwione.
Byłbym wdzięczny, gdyby Stella mogła promować moją książkę.
Liczy się pierwszy tydzień.
Lista bestsellerów.
Jeśli na nią nie wejdzie, księgarnie nie będą jej zamawiać.
Stella mogłaby wspomnieć o niej na Twitterze.
Sam to zrób.
Skasowałem konto. Zbyt wielu trolli.
Może nie tak wielu, ale mnóstwo wrogich komentarzy.
Głównie antysemickich, nie wiedzieć czemu.
Nigdy nie potwierdziłem, że jestem Żydem.
Stella nie uprawia marketingu na Twitterze.
To nie jej broszka. Ja to zrobię.
Dzięki.
Bez urazy, ale to nie to samo.
Masz 50 śledzących.
- Stella ma 200 000? Ile dokładnie? - Prawie pół miliona.
Co? Pół miliona? Jak to...
Mam więcej niż 50.
Nie mogę jej zmusić. Jest dorosła.
Dałam jej książkę. Jak zechce, coś napisze.
Proszę o przysługę. Wiesz, co to takiego?
Wiesz co, Greg? Mógłbyś okazać wdzięczność?
Mickey spędzi z tobą cały dzień.
Będzie do twojej dyspozycji i pomoże ci z transmisją na żywo z księgarni.
To przysługa.
Wiecie co? Pójdę już.
Przygotuję się emocjonalnie i psychicznie na spotkanie z fanami.
Może ich pamiętacie?
Tysiące miłośników mojej audycji, dzięki którym nasza stacja prosperuje.
Dlaczego ja?
Dla dobra stacji. Umiesz się z nim obchodzić.
Ja mam go dość.
Wiesz, komu zadedykował książkę?
Nelsonowi Mandeli i Mitchowi McConnellowi.
Obstawił wszystkie fronty. Chryste.
Hej, lunch z kumpelą!
Co słychać? Co w trawie piszczy? Jak się masz?
Kiepsko. Chcę jeść z ekipą, ale nikt nie chce usiąść obok mnie.
Nikt? A ten tutaj?
Siedzi obok, nie? Jak tam scenariusz?
Niezbyt dobry. Mam scenę pocałunku.
A no tak. To scena z...
- Z Jaykiem. - Z Jaykiem?
No wiesz, ten aktor. Nowy.
Tak, znam go.
Całowałaś się już z kimś?
Miałam już pięciu chłopaków.
W porządku. Więc się nie denerwujesz?
Skądże.
Nie jestem Drew Barrymore, ale swoje przeżyłam.
Spoko, ale jeśli się denerwujesz, możemy pogadać.
Pójdę przećwiczyć kwestie. Przepraszam.
- Dobry pomysł. - Rozpraszasz mnie.
KSIĘGARNIA
Czekaj. Odpada.
Sprawdź, czy jest tylne wejście. Fani rzucą się na mnie.
Ilu ludzi się spodziewasz?
Nie wiem. Znając media społecznościowe, kto wie?
Wszyscy powinni wiedzieć, gdzie są wyjścia ewakuacyjne.
Może wezwę komendanta straży pożarnej.
Tak. Dobry pomysł.
- Co tam masz? - Co?
Co to?
Makijaż. Nie chcę się świecić.
No co? Mężczyźni nie mogą dbać o urodę? Tylko kobiety?
- Spoko. - W porządku. Dziękuję.
Kurwa. Jak zwykle.
Teraz się nie świeci, za to włoski mi sterczą.
Cholera.
SPOTKANIE Z AUTOREM OCALIŁEŚ MI ŻYCIE
- Hej. - Witam.
Pracuję w Grawitacji z dr Gregiem.
Todd. Telefonowaliśmy?
Tak, cześć, Todd.
Ilu ludzi możemy się spodziewać?
Tyle.
- To wszystko? - Tak.
- Odwołać? - Nie ma mowy.
Całe spotkanie? Nie, wszystko gotowe.
Dr Greg jest dość wrażliwy. Nie spodoba mu się to.
Na promocję Bosonogiej Contessy przyszły dwie osoby. Było szałowo.
Pytałeś może ludzi obok, próbowałeś ich ściągnąć...
- Nie mogę. Muszę być na miejscu. - Serio?
Może ich przekupimy? Ludzi z ulicy?
Nie da rady.
Coś jeszcze?
Nie lepiej odwołać? Na was to też źle rzutuje...
To podwójna frekwencja w porównaniu z Contessą.
Może usuń nadmiar krzeseł?
Tyle mogę zrobić.
To polepszy wystrój. Ludzie się napalili.
Kelsey Grammer też tak miał. Będzie dobrze.
To impreza dobroczynna na rzecz bezdomnych.
Wręczą mi nagrodę.
Napisz mi kilka dowcipów o bezdomnych.
Za ile?
To impreza dobroczynna.
Daję już kasę na Palestyńczyków. Nie stać mnie na więcej.
Znasz tyle dowcipów o bezdomnych.
- Daj mi jeden. - Nie podoba mi się to.
Przecież ich tam nie będzie.
- Mogę zamienić słówko? - Jasne, co u mojej dziewczynki?
- Nie daje się, co? - Tak, dobrze jej idzie.
Chyba trochę się denerwuje tą sceną pocałunku z Jaykiem.
Może powinniśmy jakoś ją wesprzeć?
Jakaś matczyna porada?
Nie. Ma 14 lat, szajba jej odbija
i nie chce ze mną gadać. Więc odpada.
Dajmy jej spokój, niech sama sobie radzi.
No tak. Chciałem mieć pewność, że da sobie radę.
Na pewno sobie poradzi.
Mam ważny telefon.
Hej, Jen. Idziesz dziś na spinning?
Martwię się o twoją córkę. To wszystko.
To pieczywo bezglutenowe?
Nie. To zwykłe pieczywo. Z glutenem.
Masz chleb Ezekiel?
- „Ezekiel”? - Tak.
Mam dwa rodzaje pieczywa. Ciemne i jasne. Wybieraj.
A te owoce są organiczne?
Nie. Stary, to korporacyjny chwyt.
Dobra. Wezmę marchewkę.
Królik Bugs. Jedz ciągutki.
- Nie lubię. - Hej!
Co słychać, panie C?
Pan C? To brzmi fajnie.
Mam do ciebie małą prośbę.
Arya stresuje się waszą dzisiejszą sceną.
Może moglibyście spotkać się przed zdjęciami? Odbyć próbę?
To mogłoby jej pomóc.
Nie znacie się aż tak dobrze.
No tak. Wiem.
Mam sporo na głowie, serial, moja muzyka.
Dziesięć godzin w tygodniu dbam o ciało.
Dziesięć? Sporo.
- Mógłbyś... - Jasne. Zrobimy próbę.
- Jasne. - Super.
Spójrz na ten olśniewający uśmiech.
Dzięki.
Powiem ci jako kumpel: czasem brzmisz jak pedofil.
Wiem. Uświadomiłem to sobie w trakcie.
Uśmiech? To zbyt specyficzne. Jakbyś obserwował jego usta.
Zejdź z niego. To nastolatek. Jajka mu jeszcze nie opadły.
Rozumiem, Kev. Dzięki.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, więc mówię wprost.
Nie ma tłumów.
Ile w przybliżeniu?
Gdyby sala była na cztery osoby, to impreza byłaby wyprzedana.
Ja pierdolę. Cztery osoby? Cztery, kurwa?
Zawsze powtarzasz, że wystarczy dotrzeć choć do jednej...
Nie mówiłem tego dosłownie.
Nie wchodzę tam.
Lepiej to jakoś ogarnij, bo to twoja wina.
- Moja? - Tak.
Gdybyś spędzała mniej czasu ze Stellą,
mogłabyś to wypromować.
Odwołajmy to i wracajmy do domu.
W mieście, w którym żyją miliony ludzi,
nie znajdziesz 40 potrzebujących pomocy?
Jak mam w pół godziny namówić 40 osób
na to spotkanie?
Nie wiem, lepiej się postaraj. Ściągnij ich, Mickey!
Dobra, nie ma sprawy!
Dobra, ściągnij ich!
Da się pani zaprosić na spotkanie...
Jestem umówiona.
Nie chcę słuchać, jak cię olewają.
Odejdź trochę dalej.
Dobra. Zaraz coś wymyślę.
MITYNGI AA W POBLIŻU
„Teraz mamy dziewięć ofiar, bo mnie tam nie było”.
„Dobra. Chcesz usłyszeć prawdę?”
„Nie mamy czasu na kłamstwa”.
„Wolę stracić dziewięć osób niż ciebie. Rozumiesz?”
„Coś ty powiedział?”
„Mogę żyć bez nich. Bez ciebie nie umiem”.
A potem się całujemy. Super!
Wybacz, nie jestem najlepszym aktorem
- do tej sceny. - Grasz super.
Masz talent.
Jesteś świetny i... Sama nie wiem.
Jesteś najlepszy z nowej obsady.
Dzięki. Nie musisz mi tego mówić. To nie rywalizacja.
- Trochę tak. - No tak.
- Podobno komponujesz. - Skąd wiesz?
Masz tu ten ogromny keyboard!
Tak, wszędzie go ze sobą zabieram.
Masz czas posłuchać mojej piosenki?
Tak.
Nikomu jej nie grałem. Sam napisałem.
O tym, że ci, których kochasz, najbardziej cię wykorzystują.
Znam to z autopsji. Pewnie mi się spodoba.
Nikt jej jeszcze nie słyszał.
Jestem gotowa.
Ta piosenka... Czekaj, zaraz znajdę.
Ma tytuł „Nie jestem tylko twój”.
Nie jestem tylko twój
- Słyszysz ten beat? - Tak.
Zarobiłem to, co mam
Trochę tobie dam
Tobie!
A ty sobą podziel się
Czekaj, refren... Czekaj. Zaraz będzie.
Kim jesteśmy? Kim jesteśmy?
Dalej, wtóruj.
Kim jesteśmy?
Teraz, śpiewaj.
Świetne.
- Dzięki. - Oryginalne.
- Nie słyszałam czegoś takiego. - Dzięki.
- Świetne. Kto ci pomógł? - Kumpel dźwiękowca Justina Biebera.
Zawsze to coś. Justin Bieber.
- Niesamowite. - No tak.
Byłem w szoku, że ze mną pracuje.
Super. Podoba mi się.
Dzięki. Zróbmy sobie zdjęcie.
Wrzucimy do sieci.
Chodź. Gangsterski gest.
Boże. Nie wrzucaj tego...
Co ty. Wrzucę, jak już pójdziesz, żeby cię wkurzyć.
Błagam, nie rób tego.
To jest fajne. O Boże, nie!
- Ładnie tu wyglądasz. Przestań. - Okropnie.
Przepraszam, że przeszkadzam. Jak idzie mityng?
Dobrze. Właśnie się skończył.
Nie mieszkam w okolicy, więc nigdy tu nie byłam.
Chciałam was o coś poprosić.
Znajomy ma pewne kłopoty.
O co chodzi?
Znacie może tego jegomościa?
Tak. Słucham jego audycji.
Naprawdę?
Świetnie. To radiowy psycholog.
Ma spotkanie na temat swojej książki,
ale przyszło niewielu ludzi.
Bardzo byście mi pomogli, gdybyście wpadli...
W tej chwili?
Za jakieś 20 minut. Dokończ palić.
Ja się piszę. Spoko.
Nie mam nic do roboty.
Prosto z Wiedźmowa, Arya Hopkins.
Gość muzyczny, Blind Melon.
Rany, Gus. Wymyśl coś nowego.
Uśmiechasz się. Widzę.
Lepszy humorek? Próba z Jaykiem się udała?
Tak. Powiedział, że wrzuci nasze zdjęcie do sieci.
Ach tak? To poważna sprawa?
Tak jakby.
Moich zdjęć jakoś nie wrzuca.
Załamka, nie? Czuję się urażony.
22 POLUBIENIA W moim kamperze
To ta fotka?
Zarobiłem to, co mam
Kto to filmuje?
- Świetnie! - Jayke. Może to selfie.
- Czyj to głos? - Zajebioza.
To Brooklyn?
To nie jej głos. Nie sądzę.
Kto to filmuje?
- Może jego mama? - Jezu!
Może to jego mama?
Hej, Arya.
Widziałem ostatnie sceny. Świetna gra.
Dziękuję. Wspaniały scenariusz, prawda?
- Zbyt skromna. Nie słucha komplementów. - E tam.
Nie słucha.
O Boże. To Arya Hopkins z Wiedźmowa.
Nie mam czasu. Pędzę na plan.
Pomachajmy jej.
Śpiewaj ze mną.
Kim jesteśmy? Kim jesteśmy?
Nie jestem tylko twój
„Gdy słuchaczka, którą znałem jedynie jako Fran z Irwindale, wyjąkała podziękowania pośród wdzięcznych szlochów, rzekłem:
»Podziękuj sobie. Sama do tego doszłaś.
Ja jedynie wskazałem ci drogę«.
Trzy lata później dowiedziałem się, że urodził im się śliczny chłopczyk.
Dali mu na imię Greg.
Nigdy nie spytałem, czemu”.
Przejmujące.
Pora na pytania.
- Będzie poczęstunek? - Nie.
Dzień dobry. Mam pytanie.
Super. Jak pani na imię?
Fran z Irwindale. Z twojej książki.
Tak.
Wspaniale, że tu jesteś... Fran.
Jak brzmi pytanie?
Zmyśliłeś wszystko, czy tylko moją historię?
Gus! Wszędzie cię szukałem.
- Co jest? - Wiesz, co się dzieje?
Nie...
Arya zamknęła się w kamperze.
- Ma kryzys na Instagramie. - Serio?
Tak, wrzuca serię smutnych zdjęć.
Patrz. Kryzys.
O Boże.
Kryzys. Tragedia, stary.
- O Boże. - No.
Jasna cholera!
Nie widziałem tego na jej Instagramie.
- To konto Finsta. - Dała ci dostęp?
Tak. Tobie nie?
Pewnie dała. Nie sprawdzałem. Aż tak się nie interesuję.
Nie mam teraz na to czasu.
Zrób coś. Idź i pogadaj z nią.
- Co? No dobra, jedziemy. - No idź.
Nie. Złaź.
Masz wózek. Będzie szybciej.
Mam wózek, bo jadę po pączka. Idź pieszo.
Dobra, jedź po pieprzonego pączka.
Jedź sobie po pączka.
Zmieniłeś całą moją historię.
To kłamstwa. Wszystko wyssane z palca.
- Chwileczkę. - Mały Greg nie istnieje.
Dobrze. Być może zmieniłem kilka szczegółów. Zgoda.
Piszesz, że znów jestem z mężem.
Dokonałem pewnych zmian, by zachować zwięzłość i przejrzystość.
Musiałem trzymać się pewnych ram
i uwzględnić walor edukacyjny.
Oszust z ciebie, Colter.
- Nie nazwałam cię doktorem. - Owszem.
Wolałbym, byś nazwała mnie doktorem,
bo tak brzmi mój sceniczny tytuł i to od wielu lat.
Wszystko przekręciłeś! Moje życie jest skończone!
Jestem rozwódką i samotną matką. Mój mąż pieprzy inne kobiety!
Twój mąż nie był zaspokojony seksualnie.
Doradziłem mu, by nad tym popracował, by wasz związek miał szansę.
Był zaspokojony! Zaspokajałam swojego męża!
Pod tym względem byliśmy świetnie dobrani!
Zaspokojeni mężowie nie posuwają dziwek w Tajlandii,
o ile wiem!
Nie! Proszę zostać! Proszę nie wychodzić.
- To leci na żywo? - Owszem.
Cholera.
Drodzy słuchacze, to była niezrównoważona kobieta.
Wykopaliśmy tę postrzeloną wariatkę.
Organizujemy odpowiednią pomoc, dzięki której,
miejmy nadzieję, odzyska równowagę.
- Ktoś jeszcze ma jakieś pytania? - Ja.
Nie chcę już mówić o książce.
Nikt z nas nie chce o niej mówić.
W porządku.
Moje pytanie brzmi... co w tym momencie sprawia ci ból?
Siadaj, stary.
Wszystko w porządku.
Hej, Arya.
Przykro mi. Wiem, jak się czujesz.
Nie wiesz.
Wiem.
Też miałem złamane serce.
Całowałem kogoś, kto nie chciał mnie pocałować.
A ja nie. Nigdy się nie całowałam.
Jak to? Mówiłaś, że miałaś chłopaków.
Kłamałam.
Nie mam przyjaciół. Nie chodzę do szkoły.
Chłopcy boją się mnie,
bo zarobiłam miliony.
Tak mi przykro.
Czemu musi tak być?
Opowiedzieć ci kompromitującą historię o sobie,
żebyś lepiej się poczuła?
Pierwszy raz się całowałem po filmie Truman Show.
Tak się poryczałem...
że moja dziewczyna pocałowała mnie na pocieszenie.
To żałosne.
Ona też tak myślała. Rzuciła mnie następnego dnia.
Nie dziwię się.
To nie jest smutny film.
Nie dlatego płakałem.
Smuciło mnie uwikłanie Trumana.
Zwykła bujda.
Wszędzie kamery, a przez 30 lat żadnej nie zobaczył.
Jego tragedia polegała na tym,
że spędził całe życie na planie filmowym.
Może się z tym identyfikujesz.
Jak mam to zagrać? Nie pocałuję kogoś, kogo nienawidzę.
Mój pierwszy pocałunek!
Powiem szczerze. To kijowa sytuacja.
Co nie? Kijowa.
Ale wiesz co możesz zrobić? Tylko ty?
Zrób pożytek z tego smutku i złości.
Włóż te uczucia w swoją grę.
Powalisz wszystkich.
No nie wiem.
Uwierz w siebie.
Dasz radę.
Przestań.
Tak naprawdę jestem tylko...
samotnym skurczybykiem...
który siedzi w studio...
i non stop rozsiewa własne ego w eterze.
Nic tylko: „Słuchajcie mnie!”.
Twój chłopak ma niezłe gadane.
To nie mój chłopak. Skąd pomysł?
Wyczuwam między wami więź.
Pracujemy razem. To moja praca.
Jesteś wolna? Moglibyśmy ze sobą chodzić?
Nie, mam chłopaka.
Jasna sprawa.
- Wiesz, co by ci pomogło? - Co?
Zacznij być ze sobą bardzo szczery.
Aż do bólu.
Nakłamałem w mojej książce.
Nie sądziłem, że prawda była wystarczająco dobra,
i że ja byłem wystarczająco dobry.
Co z tym niewidomym chłopcem, który częściowo odzyskał wzrok?
On zmarł.
Jezu Chryste.
Gdy oddzwaniałem do ludzi, by sprawdzić, jak sobie radzą,
wszyscy mieli dużo bardziej...
popieprzone życie...
niż wcześniej.
Tak jest. Wyrzuć to z siebie.
- Będzie ci lepiej. - To uczucia.
Poczujesz się lepiej, bracie.
- Świetnie mu idzie. - Tak.
Słuchaj, Greg, gdybyś przestał udzielać porad,
gdybyś kompletnie z tym skończył...
kim byś wtedy był?
Zaraz. Nie mów mu, żeby przestał.
Po to właśnie tu jestem. Chcę zadać pytanie.
Doktorze Greg, dzwonię pierwszy raz.
Mam pytanie.
Mam problem z wytryskiem.
Nie daję rady, chyba że ktoś obcy przywali mi w twarz.
To nienormalne?
I na tym kończymy. Pora wracać do biura.
Chodźmy.
Dziękuję wszystkim. Cudowna widownia.
I jakież uzdrawiające doświadczenie.
Klaps.
Proszę o ciszę.
Akcja!
Jednak potrzebuję twojej pomocy.
Musimy zamknąć wrota piekła, by ich powstrzymać.
Jak to? Odesłałeś mnie do domu,
wiedząc, że zaatakują.
Chciałem cię chronić!
Wspaniale! A teraz dziewięcioro z nas nie żyje.
Dobrze. Chcesz poznać prawdę?
Nie mamy czasu na kłamstwa.
Wolę stracić dziewięć osób niż ciebie. Rozumiesz?
Coś ty powiedział?
Mogę żyć bez nich, bez ciebie nie umiem.
Za to ja potrafię żyć bez ciebie.
Może być?
Tak.
Kurwa... Cięcie!
Tniemy.
Jezu Chryste.
Tak mi wstyd.
Daj spokój.
Takie akcje nie są mi obce.
To poszło w eter.
Niska słuchalność wyjdzie ci na dobre.
Niewielu ludzi to słyszało.
Pewnie się cieszysz, co?
Że kompletnie się obnażyłem i upokorzyłem?
Tak, bo dzięki temu wydajesz się bardziej ludzki.
Hej... ktoś tu kupił twoją książkę.
Doceniam to.
Na koszt firmy.
Co z tym zrobisz?
Nie wiem.
Może napompujemy się z Gusem kofeiną i odegramy scenki z rozdziałów.
Niezła zabawa.
Owszem.
Zdrzemnę się.
Dobrze.
- Hej. - Cześć.
Co słychać?
Bertie i Randy poszli na kolację i do kina.
Na co?
Nieważne...
Bzyknijmy się w tym pokoju.
Bzyknijmy się w każdym.
O raju.
Bzyknęliśmy się w pokoju Bertie.
No. Jak wilki, które znaczą swój teren.
„To nasz rewir. Spadajcie!”
Nigdy się nie dowie.
- I o to chodzi. - No.
Nigdy się nie dowie.
Odlot.
Jak ci dziś poszło z Aryą?
Dobrze. Co prawda zrobił się mały zamęt.
Nie chciała wyjść z kampera i wszyscy odchodzili od zmysłów...
Poszedłem z nią pogadać
i w końcu wyszła, i zagrała genialnie.
- Naprawdę? - Tak, niesamowicie.
I to nie genialnie jak na dziecko.
Dorównała poziomem Jessice Chastain. Albo Alicii Vikander.
Uwielbiam Chastain.
Świetna aktorka.
Niezłe to było. Poszedłem do niej...
Siedziała zła i zasmucona.
Powiedziałem: „Obróć to w sztukę”.
Jak reżyser.
Jasne. Jesteś w tym dobry.
Zrób to. Nakręć własny film.
- Co? To moje Okno na podwórze? - Tak!
Zaoszczędziłeś trochę kasy,
masz kumpli do pomocy.
Poproś, kogo się da i zrób to.
Fajnie by było. Dałbym radę. To proste.
Tak! Spójrz na mnie. Nagle zostałam producentką i to dobrą.
Tak, powiem: „Jestem reżyserem” i tyle wystarczy.
- Jestem reżyserem. Kurwa, dam radę. - Jesteś reżyserem!
Znów ci stoi?
Już się spuściłem.
No to się pieprzymy!