NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Za chwilę pierwszy przystanek,
czyli dom Freddy'ego z Koszmaru z ulicy Wiązów.
Wiem, że Freddy nie miał domu w filmie.
Tak go tylko nazywamy.
Dzięki za zwrócenie uwagi na to samo, co wszyscy.
Nieźle się najarałem na tę wycieczkę.
Ja też. Będzie super.
Może stawiam poprzeczkę zbyt wysoko,
ale czeka nas najlepszy dzień w życiu.
Racja. A przeżyłem sporo dobrych dni.
Tak, to zdecydowanie mój najlepszy dzień!
Zaraz. Odwiedzamy plenery filmów grozy?
- Miały być po prostu filmy. - Mówiłem, że chodzi o horrory.
Nieprawda. Zapamiętałbym.
Nie cierpię horrorów.
Po co oglądać coś i się bać?
Oglądałbym coś, przez co chce mi się pić?
Po co? Nie lubię tego uczucia.
Po prawej widzimy dom z filmu Koszmar z ulicy Wiązów.
Dom Freddy'ego.
Ekstra!
Nie da się go pomylić.
- Halo? - Nadal jestem u ciebie.
Zwymiotowałam w zsypie.
Widzicie te czerwone drzwi...
O Boże. Kurczę, nic ci nie jest?
Chyba musiałam się oczyścić.
Chcesz, żebym wrócił?
Czy...
Nie.
To nic poważnego. Przejdzie mi.
Jeśli chcesz, przerwę to i wrócę.
Nie przyjdę, jeśli nie chcesz.
Nie. Przejdzie mi. Zostań tam.
No dobrze, wyzdrowiej.
Jeśli zechcesz, bym wrócił,
daj znać i zjawię się natychmiast. Dobrze?
Tak. Dzięki, Gus-Gus.
Dobra, dzięki. Wykuruj się. Pa.
A Freddy na to:
„Dobra, ale bywam dość ostry!”.
Może pokazałby nam zwykłe plenery?
Jak dom Sheldona. Coś lżejszego.
Albo dziewczyn z Kochanych kłopotów. Ruby rozumie.
W porządku, Gus? - Wszystko gra? - Tak.
Wyglądasz nieco markotnie.
No tak. Nie wiem...
Chyba powinienem zajrzeć do Mickey.
Dziwnie się czuję. Bo ja wiem?
Jakby to był jakiś test.
No to pewnie tak jest.
Zdarzyło się komuś pomyśleć, że być może to test,
a potem okazało się, że jednak nie?
Poszedłem raz na imprezę Super Bowl
w dniu, gdy moja dziewczyna odkryła, że ma boreliozę.
Oblałem ten test.
A ty co sądzisz, Ruby?
Zjadłem trochę ziołowego żarcia.
Nie zadawaj mi pytań na temat związków.
- A gdybyś nie był naćpany? - Kto jest naćpany?
Słuchaj, Gus. Radzę ci wracać.
To jak pieprzona matura. Jeśli oblejesz,
nadejdzie dzień, gdy za to zapłacisz.
Jutro, za tydzień, może za kilka miesięcy.
Myślisz, że jest git. Mówisz: „Mickey, kopsnij batona z lodówki”.
A ona: „Kopsnij go sobie z autokaru”.
Nie chcesz dać się tak zaskoczyć.
- Jasne. - Wysiadaj.
Przepraszam. Może pan zatrzymać autokar?
Co?
Przepraszam, możemy się zatrzymać?
Zaparkuj, Ed. Mamy dezertera.
Przepraszam.
Wybaczcie.
Kolega najadł się strachu. Musi się ewakuować.
Nieprawda. Muszę zajrzeć do dziewczyny.
Nieważne. Nie jesteś ode mnie lepszy, bo masz dziewczynę.
Nie miałem tego na myśli.
Uważasz się za lepszego, bo myślisz
że nie mam dziewczyny. Słusznie.
Nieważne. Wyłaź.
Mickey ma bakcyla.
Co ty tu robisz?
Wolałem wrócić.
Nie mogłem zostać, wiedząc, że tu jesteś.
Wróciłem, żeby się tobą zaopiekować.
Przerwałeś swoją wycieczkę.
Bo chciałem. Bez wahania.
Chciałem być przy tobie.
Możesz się przysunąć, nie zarażam.
To zatrucie pokarmowe.
Dobrze. Przyjdę do ciebie.
Wybacz. Nie chcę zgnieść ci paluszków.
Dobrze?
Skąd wiesz, że to zatrucie?
Gdy ugryzłam krokieta z kraba,
od razu poczułam, że smakuje podejrzanie.
Nie chcę o tym mówić, bo się porzygam.
Jasne. Rozumiem.
O Boże.
Już dobrze.
Przygotujcie się,
bo przed nami dom Wallace'ów z Halloween.
A to kto?
Prosto z Halloween,
- jeden z najsłynniejszych odtwórców... - Ja pierdolę.
...Michaela Myersa, Glenn Michener.
Dzięki.
Wejdziemy do środka
jedynie dzięki uprzejmości obecnych właścicieli.
Bawcie się dobrze, ale uszanujcie fakt,
że są w trakcie wymiany podłogi w łazience dla gości.
- Ma się rozumieć. - Widzicie? Wiedzą, co jest grane.
Jak się czujesz? Lepiej?
Co mi kupiłeś?
Pełno różnych dobroci.
Tego koleżkę.
Przepłynąłem Pacyfik i życzę ci zdrówka.
Wybacz, bez sensu.
Facet za ladą mi to wcisnął.
Mam też kilka niezbędnych artykułów.
Herbatka, Pepto-Bismol, jak prosiłaś.
A kupiłeś mi US Weekly?
Kupiłem.
Gdybyś chciała wiedzieć, czy gwiazdy są podobne do nas.
Chciałam to wiedzieć, dzięki.
Nie ma za co.
Dzięki za to wszystko.
Jasne, skarbie.
Chcesz się czegoś napić?
Gatorade.
Niebieski?
Z tonu wnoszę, że uwielbiasz niebieski?
Każdy wie, że to najgorszy smak.
Przepraszam.
Gdy jesteś chory, wiesz dokładnie, czego chcesz.
Chyba tak.
Zachowali te same światła.
- Nawet na choince. - Jego rodzina tam była.
I co? Było strasznie?
Nie wiesz, co straciłeś. Wygląda jak karnawał. Zajebiście.
Michael Myers nas uwielbia.
To zasługa Kevina.
Udawałem, że go nie znam.
Celebryci to uwielbiają.
Dzięki temu czują, że są normalni. A nie są. Są dużo lepsi.
Dziesięć razy lepsi.
Pod koniec filmu Jamie Lee Curtis mówi:
„Glenn, lepszego Mike'a Myersa nie mieliśmy”.
A ja na to,
że pewnie. To chyba komplement.
Owszem. I to piękny.
Chcecie coś porobić?
Co masz na myśli?
Bo ja wiem?
Pójdźmy gdzieś, skoczmy na drinka. Czemu nie?
- Dobry pomysł. - Jasne.
- Chyba możemy. - Pobujamy się z Glennem Michenerem. Zupka, zupka Kto by jej nie lubił
Zupka dla Mickey Każdy by ją zjadł
Dostałeś wiadomość. Zdaje się,
że twoi kumple są z jakimś starszym gościem.
Jasny gwint! To Michael Myers.
Ten gość Glenn grał Michaela Myersa.
Genialne było to,
że zagrał to na swój sposób.
Nieważne, spoko.
Wybacz, nie nadążam za tobą.
O Boże. Imprezują z Glennem Michenerem.
I to na całego.
Obejmuje Ruby'ego.
Czyli co?
Ruby i Glenn Michener, kumple od serca?
Co jest, kurwa?
Hej.
Dobrze się czujesz?
Nie. Mam ostry ból w żołądku.
Mam gorączkę i łapią mnie dreszcze.
Kurwa... Miałaś to samo?
Tylko wymiotowałam.
Też ci się chce?
Tak.
Nie mówmy o tym, bo od tego właśnie
chce mi się rzygać. Nie mówmy o tym.
Lepiej... Nic nie mówmy.
Nic nie mów.
Przykro mi. Myślałam, że się zatrułam.
Czemu ci przykro?
Bo teraz ty cierpisz.
Tak?
Wybacz, że nie mogę się tobą opiekować.
Kiepsko na tym wyszłaś. Przykro mi.
Czuję, że mi przechodzi. Już mi lepiej.
Co robisz? Nie wal głową w ścianę.
Nie podoba mi się to.
Pomóc ci jakoś?
Nie.
Nic mi nie jest. Nie podchodź.
Nie martw się o mnie. To mnie krępuje.
Nie chcę ci sprawiać kłopotów.
Dobrze?
Wybacz, nie chcę być chamski. Tylko...
Chcę się tylko gdzieś zaszyć.
Jak zwierzę, gdy umiera albo hibernuje.
Nie zamknę drzwi,
żebyś nie myślała, że cię odtrącam.
Kurwa.
- Dzięki. - Bierz kielonek.
- Dużo tych kielonków. - Tak.
Dużo kielonków i dużo alkoholu.
Za Michaela Myersa.
Utnijmy sobie pogawędkę.
No już.
- Szlag. Kurwa. Do diabła. - Może ci pomóc?
Już. Gotowe. Spoko.
Spoko.
- Dobra ta tequila, co? - Tak.
Dobra. Pogawędka.
Jesteście fanami horrorów, prawda? Jaki jest wasz ulubiony?
Czuję się, jakbym właśnie w nim grał.
Numeranci.
Zabawny jesteś. To się liczy.
Dobra. Zadam kolejne pytanie.
Czego najbardziej się boicie?
Duchów. Bez dwóch zdań.
Przecież duchy nie istnieją.
Umierasz i po tobie. Koniec.
Czego jeszcze się boisz?
Że dziewczyna ze mną zerwie.
- Pokaż mi jej fotkę. - Fotkę?
Radzę ci zmierzyć się ze swoimi obawami.
Moim zdaniem powinieneś ją rzucić.
- Macie fotkę? - Zaraz znajdę.
- Chwila. - Proszę.
Świetnie.
Zapomnij! Ja cię kręcę!
Wygrałeś na loterii. Nie daj jej odejść.
Taki mam plan.
- Ran-man ma plan. - No tak.
Ty też jesteś niczego sobie, długonoga.
Dobra. Nie.
Ja też nie. Ale dziękuję bardzo.
A ty, kolego w dżinsach?
Co?
Lubicie się zabawić?
- Nie wiem, czy chcę... - Ja lubię. Fajnie się zabawić.
Zrobię popcorn. Nie ruszajcie się stąd.
Musimy stąd spierdalać. I to już.
Tak. Robi się dziwnie.
Mam nadzieję, że lubicie odlotowe masełko.
- Spieprzam stąd. - Czubek.
- Tak bez pożegnania? - Kto to w ogóle?
Chris, wracaj. Robi nam popcorn.
- Zacięły się. - Odwrotnie.
Otwierasz i zamykasz.
- Obracam. - Co ty odpierdalasz?
Właśnie praży dla nas kukurydzę.
Zrobiłem małą porcję, pół miski...
Gdzie się podziali?
Oni... nie lubią maślanego popcornu.
Idą rano do pracy, nie chcieli mieć tłustych palców.
Wiecie co?
Pieprzyć ich. Tak jest. Niech się pieprzą.
Będzie więcej dla nas, nie?
Szamajmy.
Puk, puk.
Spróbowałam niebieskiego.
- Nie był taki zły. - Całkiem smaczny, nie?
Chcesz?
Daj. Przetestuję.
To jest to.
Mój faworyt.
Posiedzieć z tobą, czy wolisz być sam?
Chodź tu.
Moja Mickey. Chodź.
Razem chorujmy.
Ale mnie to wykończyło. Nawet Stella aż tak nie cierpiała.
Stella też to miała?
- Tak. - To samo co my?
Dochodzę do wniosku, że tak.
Po niej paru ludzi w pracy zachorowało.
Co, kurwa?
Mickey, to...
Spoko, ale nie pojmuję.
Gdyby ktoś u mnie w pracy zachorował,
a potem inni złapali to samo,
to wykąpałbym się w odkażaczu
i odizolował od reszty świata.
Nie jestem takim bakteriofobem jak ty.
Nie rób ze mnie Howarda Hughesa.
To zwykła przezorność.
Gdybym zachorował, wiedziałbym,
gdzie, jak i kiedy złapałem wirusa.
To dla mnie niepojęte. Nie rozumiem.
Przepraszam. Chryste.
Nawaliłam, panie doskonały. Co teraz?
Jak możesz... być aż tak rozkojarzona?
Ty w ogóle...
myślisz?
Nie przejmujesz się? Co sobie myślałaś?
- Wredus. - Nie próbuję być wredny.
Byłam rozkojarzona, bo chorowałam.
Nie próbuję być wredny.
Mówię, co bym zrobił na twoim miejscu.
Widocznie masz inne priorytety, spoko...
Ten cholerny krokiet był nieświeży.
Nic mi nie było, a nagle zaczęłam rzygać.
Nie uznałbyś tego za zatrucie pokarmowe?
Co jest?
Muszę iść znów do łazienki...
bo jest mi niedobrze. Kurwa, niedobrze.
Znów idę do łazienki. Piekielny koszmar.
Tak właśnie nabiera się charakteru.
Randy?
Muszę ci coś wyznać.
- Tak? - No.
Skłamałem, gdy zwierzyłeś się na temat strachu przed zjawiskami paranormalnymi.
O czym ty mówisz?
O duchach, Randy. Duchy, kurwa, istnieją.
Przestań, nieprawda. Głąb ze mnie.
Istnieją i to na sto procent.
Kosmici też.
Kiedyś rządziłem całym światem.
Byłem pierdolonym Michaelem Myersem.
A teraz spójrzcie.
Nie mam nic.
W ciągu roku skurczyłem się o centymetr.
Zrzuciłem...
zero kilogramów.
Jestem spłukany.
Moje mieszkanie to zasrana nora.
Skąd wiem, że duchy istnieją?
Jednego masz właśnie przed sobą.
Ale...
to taka przenośnia.
Wiecie, jak to jest, cały dzień chodzić w masce?
Coś wam powiem.
To żadna przyjemność.
Ktokolwiek mógłby to robić.
Nie jestem naiwny.
Raz miałem takiego kaca, że musiał zastąpić mnie kuzyn...
i nikt się nie zorientował, że ktoś inny gra Mike'a Myersa.
A to pieprzony księgowy.
Otworzyłem się przed wami, znacie o mnie całą prawdę,
więc zostawicie mnie jak wasi kumple.
Jak wszyscy.
Ja cię nie zostawię.
To przez ciebie boję się horrorów.
E tam, przestań.
Sposób, w jaki grałeś...
Najpierw byłeś cały sztywny, ledwo się ruszałeś.
No.
A potem znienacka zaczynałeś biec, i to bardzo szybko!
To mój znak rozpoznawczy.
Ale teraz cię poznałem. Prawdziwego ciebie.
Faceta, który krył się pod maską.
I już się nie boję.
Już nigdy nie będę się bał, bo...
jesteś kimś więcej niż maską. Jesteś...
moim bohaterem.
Nie musisz tego mówić.
Ale to prawda.
Jesteś Michaelem Myersem.
Nie.
To mało powiedziane.
Jesteś Glennem Michenerem.
Randy, chcę tylko spytać...
czy może...
jeśli nie masz nic innego do roboty...
obejrzelibyśmy jedną część Halloween?
- Bardzo chętnie. - Super.
Odpalę magnetowid. W mojej sypialni.
Kurwa. Przejebane.
To, kurwa, przejebane, Mickey.
Gdybym wiedział, że to zaraźliwe...
Zostałbyś z kumplami,
co i tak chciałeś zrobić.
Nie zbliżałbym się do ciebie. Myłbym ręce. Nie całowałbym cię.
Dlatego nie chcę, byś mi pomagał, bo zawsze masz w tym jakiś interes.
Nie mam w tym żadnego interesu.
To żadna pomoc, jeśli oczekujesz czegoś w zamian.
- Zawsze chcesz coś za coś. - Nieprawda.
Po prostu nie wierzysz, że możesz na mnie liczyć.
A wiesz, czemu w to nie wierzę?
Bo gdy zadzwoniłam, zawahałeś się.
Nie chciałem od razu przybiec,
bo wiem, że to cię mierzi.
Co?
Chcesz, żebym był dupkiem.
Bym spędzał czas z kumplami
i pomiatał tobą. Sam nie wiem.
Właśnie, nie wiesz.
Chodziłam z takimi mnóstwo razy i nie chcę tego.
A ja nie chcę być współuzależnionym, nadgorliwym i uwieszonym ciebie...
Bądź sobą, kurwa!
Czyli głupkiem, który się błaźni, bo nie chce zostać zraniony.
Tak. Jak my wszyscy!
Czemu wrzeszczysz? Chcę tylko, byś lepiej się poczuła!
Wiem, bo mnie, kurwa, kochasz!
Tak, a ty mnie!
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- To bez sensu. - Wiem.
Beznadzieja.
Wybacz, że cię zaraziłam.
Wyliżemy się.
Chodź tu.