NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie musimy być tu długo.
Przynajmniej wysłuchajmy przemówień.
Słusznie. Warto na to zaczekać.
To najlepszy moment.
Kompromitujące historie z dzieciństwa.
Obciachowe przezwiska.
Dowiemy się sporo dobrego.
Serio, daj znać, jak będziesz miała dość.
Żartujesz? Uwielbiam śluby.
Ludzie się upijają
i albo się kłócą, albo obmacują i tańczą. Super.
Stolik numer osiem.
Zapowiada się dobrze.
A ty lubisz śluby?
Tak. Lubię publiczne okazywanie uczuć.
Ślub to dla mnie istny Disneyland.
To jak, znasz tu kogoś?
Kogo tu znam? Z panną młodą kumplowałem się na studiach,
ale nie należałem do jej paczki,
więc kontakt nam się urwał.
Nie przyjaźnię się z nikim ze studiów poza Aaronem.
Pamiętasz? Jego mama poszła na bal z Unabomberem.
Co?
Jego mama poszła na bal z Unabomberem.
Tak, pamiętam.
Dobra. Idę do łazienki. Chcesz się napić?
Tak. Też coś chcesz?
Jasne. Może Jägermeister?
Hej, co słychać?
Co dla pana?
Poproszę wodę i jeszcze jedną wodę.
- Gus! Cześć! - Hej!
- Cześć. - Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Świetnie.
Wspaniale.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Spodziewałam się tu ciebie.
Ja też.
Też się tu siebie spodziewałem.
Nie do wiary, że Leah wychodzi za mąż.
- Kto by pomyślał? - Fakt.
Dopiero co
sikała po pijaku w krzakach pod akademikiem.
Całkiem o tym zapomniałam.
- I słusznie, prawda? - Tak. Obciach.
Jest tu ktoś jeszcze ze starej paczki?
Tak. Megan, Katie, ty i ja.
Tylko?
Tak, wymierający gatunek.
- Fakt. - No tak.
Wielka szkoda.
Często spotykasz się z Leah w LA?
Nie za bardzo.
Pewnie zaprosiła mnie,
żeby nie czuć się głupio, gdybyśmy na siebie wpadli.
No tak.
Proszę.
Dziękuję. Sarah, chcesz coś?
Poproszę kieliszek czerwonego wina.
Dziękuję.
Dwie wody. Jesteś aż tak spragniony?
Nie. To dla mnie i mojej dziewczyny Mickey. Też tu jest.
- Super. - Tak.
- Wspaniale. - Też z kimś przyszłaś?
Nie, jestem singielką.
- No i fajnie. - Tak. Fajnie.
- I gotowe. - Gotowe.
- Miło cię widzieć. - I ciebie.
Fajnie, że na siebie wpadliśmy.
Pogadajmy później. Chętnie posłucham, co u ciebie.
- Chcę poznać Mickey. - Dobra.
Fajnie by było.
A ja chętnie posłucham, co u ciebie.
- Za dużo napojów. - Tak, za dużo.
- Fajnie było cię zobaczyć. - Ciebie też.
- Twoja woda. - Dziękuję.
Z kim rozmawiałeś?
To Sarah. Chodziliśmy ze sobą.
- Wyczułam to. - Nie ma czego.
- Co wyczułaś? - Pewną iskrę.
Może byłą iskrę.
To było coś poważnego?
Nie. Jak to na studiach.
Wtedy lubiłem też filmy M. Night Shyamalana.
Chyba pora się przemieścić.
Dobrze.
Przyjemnie.
Słucham?
Nie chciałabym ślubu w tym stylu.
Wolałabym więcej gości i większą imprezę. Ale ten jest całkiem przyjemny.
- A ty co byś chciał? - Pytasz o ślub?
Nie wiem, nie zastanawiałem się nad tym.
To nieprawda,
ale nie mam żadnych preferencji.
Lubię wystawne wesela.
- Gus? Mały Gussy! - Cześć, Katie.
Cześć. To Matt, mój mąż.
To Gus. Byliśmy razem na studiach.
- Siemasz. - Hej.
- Cześć. Katie. - Cześć.
Gdzie moje maniery? Katie, to Mickey.
Mickey, Katie, Matt i Sarah.
Miło cię poznać. Śliczna sukienka.
Dziękuję. Śliczne kolczyki.
Dzięki. Bałam się, że przesadziłam, więc miło to usłyszeć.
Ładne kolczyki, ładna sukienka. Spoko.
- Cudownie. - Tak, bardzo miło. Podobała wam się ceremonia?
- Piękna. - Tak, urocza.
Warto było wybulić 110 000 $?
Boże. To spora suma.
Tak, korzystajcie.
Za wynajęcie hotelu dałem 40 000 $.
- Kurde. - No.
No i krzesła. Chcecie krzesła na ślubie?
Dobra. Kolejne 3000 $.
- Uzbierało się. - Drogo.
Tak. Zespół, 8000 $.
Do tego bar. Tu to dopiero robią człowieka w chuja.
Chcieli zamknąć o 23. Nie ma mowy. O 22.
Bo goście piją na mój rachunek.
A kurczak? Mają zostać same kości.
Zjecie wszystkie, kurwa...
- Żadnych torebek na wynos, jasne? - Zjemy go.
- Jedzcie kurczaka. - Dobrze.
Wiecie, czemu za to wszystko płacę?
Bo starzy panny młodej są, kurwa, spłukani.
- To mój nowy przyjaciel. - Zajebisty.
Gdzie ten cały kurczak? Umieram z głodu.
- Ja też. Jestem głodny jak wilk. - Patrz, Sarah.
- No, spójrz. - Pogadamy z nią?
Raczej nie. Nie trzeba.
Stoi tam całkiem sama.
Już się poznałyście.
Nieładnie tak ją ignorować.
Dobra. Nie ma sprawy. Czemu nie?
- Chodźmy. Super. - Dobra.
- Hej, jak tam? - Dobrze. Co u was?
W porządku.
- Piękny ślub, prawda? - Tak.
Widać, że Clay i Leah są bardzo zakochani.
- Piękny widok. Przemiły. - Wyjątkowy.
Miło byłoby wrzucić coś na ząb.
Jestem strasznie głodna.
Musimy zaczekać, aż młoda para strzeli sobie 300 fotek pod drzewem.
Właśnie. Nie mogli obfotografować tego drzewa wcześniej?
Kiedy tu przyjechałaś?
Wczoraj rano.
- Gdzie mieszkasz? - W Denver.
- Super. - Tak.
Jeśli gustujecie w pięknych lasach i górach,
to nie jest tam najgorzej.
A jak ci się podoba w LA?
Dziwna sprawa, bo wygląda, jakby sporo się tu pozmieniało.
W końcu nie mieszkałam tu aż tak dawno.
- Mieszkałaś tu? - Tak.
- Tak. Kiedyś tu mieszkała. - Rozumiem.
Nie pamiętam dokładnie kiedy...
Kiedy razem mieszkaliśmy?
- Jakieś sześć lat temu? - Tak.
- Coś koło tego. - Tak. To by się zgadzało.
To kiedy tu przyjechałaś?
Wczoraj rano. Już mówiłaś.
Też prawie o tym zapomniałam.
No tak, teraz wiemy na pewno.
Nie da się ukryć, że kiedyś ze sobą chodziliśmy,
ale co z tego?
Fajnie, że ci się ułożyło.
Miło widzieć was razem. Robi mi się ciepło na sercu.
- Dziękuję. To miłe. - To miłe z twojej strony.
Chyba podają jedzenie, Mickey.
Wreszcie skończyli sesję zdjęciową.
- To na razie. Smacznego. - Dobrze.
- Chciała nas wkurwić? - Nie.
Troszeczkę.
Nie sądzę.
Mam to gdzieś, ale wyczułam dziwne wibracje.
Pewnie masz rację.
- Nie gniewasz się, co? - Nie.
Ale mogłeś powiedzieć, że z nią mieszkałeś.
Myślałem, że ci powiedziałem. Pamiętasz tę imprezę?
Wszyscy mówili, z kim mieszkali.
Wydaje mi się, że powiedziałem wtedy o Sarah.
- Nie wiem. - Albo nie.
Wybacz, nie wiem, jak się zachować przy swoich byłych.
- Idziemy? - Tak.
Chcę się tylko dobrze bawić.
Ja tam bawię się świetnie.
No wiem. Ale nie masz się czym przejmować.
Nie musimy już z nią gadać.
Dobra.
Panie i panowie, powitajmy proszę
świeżo poślubionych Claya i Leah Reddych.
Dobrze, wznieśmy toast.
Za Uniwersytet Dakoty Południowej,
najlepszy uniwerek stanowy, na jaki było stać naszych rodziców.
Naprzód, Kojoty!
- Zdrowie. - Słusznie. Zdrowie.
Tak, wiem.
Poproszę. Dziękuję. Zauważyłaś, że...
- Poznaliście już pana młodego? - Nie.
A my tak. Przemiły gość.
To dobrze.
- Wiecie, jak się oświadczył? - Nie.
Zabrał ją do parku, w którym mieli pierwszą randkę.
- Super. - Uroczy gest.
Lepsze to niż oświadczyny Jima przez telefon.
- No dobra. - Jim!
- W porządku. - Tak.
Byłem na pogrzebie babci i zobaczyłem, jak dziadek cierpi.
Pomyślałem, z kim chciałbym spędzić resztę życia.
No i wiecie...
- Wiem. To było urocze. - Właśnie.
Bardzo.
Nie gustuję w wyszukanych oświadczynach.
Bywają kiczowate.
Dzięki. O kim to wczoraj mówili?
Jeden gość ściągnął swoich rodziców i rodziców dziewczyny do LA
i oświadczył się jej w planetarium czy równie durnym miejscu.
Nie pamiętam.
Właśnie że tak. A gdy się zgodziła, wyskoczył skrzypek
i zaczął grać „Maybe I'm Amazed”. Pamiętasz?
Coś ci się pomieszało.
Cholera. Dobra, nieważne. - Zaraz. To byłeś ty? - Tak.
- Przepraszam. - Spoko.
- Nie powinienem był... - Nie.
Wszystkim bardzo się to podobało.
E tam. Pogoda była kiepska, skrzypek też.
Do niczego. Durny pomysł. Naprawdę głupi.
To jej się oświadczyłeś?
- Tak. - Byliście zaręczeni?
Bardzo krótko.
Uwaga.
Chcę wznieść toast, jeśli mogę.
Nazywam się Sarah Miller.
Znam Leah ze studiów.
Tak przy okazji, to nasz studencki stolik.
Naprzód, Kojoty. Co nie?
Do dziś pamiętam,
jak Leah zadzwoniła do mnie, by opowiedzieć mi o niejakim Clayu.
Powiedziała: „Byłam na randce z Clayem.
To chyba ten jedyny”.
Ja na to: „Leah, posłuchaj mnie uważnie.
Ma jakiegoś kumpla?
I czy ten kumpel leci na rude?”.
A tak całkiem poważnie, rzadko zdarza się znaleźć bratnią duszę,
a wam właśnie się to udało.
No dobrze. Zdrowie Claya i Leah!
Zdrowie!
Wytrawny zespół.
Potrafią dać czadu i zagrać wolne kawałki.
Brzmią ładnie.
Przepraszam za tę sprawę z zaręczynami.
Nie chciałem cię zaskoczyć.
Próbuję to umiejscowić w czasie.
Byliście ze sobą na studiach i przeprowadziliście się do LA?
- Tak. - I zaręczyliście się?
Tak, ale to trwało bardzo krótko.
Po jakimś miesiącu ze sobą zerwaliśmy.
Gdy spytałam, czy to było coś poważnego, zaprzeczyłeś.
Bo nie było. Poważnie. Nigdy nie brałem tego na serio.
To było raczej jak zabawa w zaręczyny.
Możesz bagatelizować,
ale skoro to ukrywałeś, to musi sporo dla ciebie znaczyć.
Bo ty powiedziałaś mi wszystko
na temat swoich byłych?
Niczego nie ukrywasz? Żadnych sekretów?
To, że ktoś ma sekret,
nie musi oznaczać czegoś złego.
Nie pasowaliśmy do siebie.
To typ cierpiętnicy.
Może to cię kręci. Jestem w twoim typie.
Nie jesteś typem cierpiętnicy.
Ona próbuje się wszystkim przypodobać.
Czyli jest podobna do ciebie.
Co chcesz usłyszeć? Była beznadziejna. Okropna.
Podlizywała się wszystkim, a potem się na mnie wyżywała.
Ty taka nie jesteś.
Za to cię kocham. Jesteś jej całkowitym przeciwieństwem.
Jest taka przewrażliwiona. Dotykasz jej łokcia, a ta ma orgazm.
- Czemu mi to mówisz? - Żebyś wiedziała, jaka z niej świruska.
Idziemy?
Nie musimy od razu stąd iść. Zostańmy.
Idę na papierosa.
- Iść z tobą? - Nie trzeba.
Kurwa mać.
- Hej! - Cześć.
- Wyszłam zaczerpnąć świeżego powietrza. - Nie śledzę cię.
- Mogę? - Jasne.
Rzuciłam trzy lata temu, ale co parę tygodni mi się zdarza.
To lepiej niż ja. Nie potrafię rzucić.
Nigdy nie wiem, co mi wyskoczy na tablicy,
ale gdy pierwszy raz zobaczyłam wasze wspólne zdjęcie,
pomyślałam: „Ale ładna. Nienawidzę jej”.
Masz też dobry wpływ na jego styl.
Gratuluję, ubiera się dużo lepiej.
Dzięki, że zauważyłaś.
A co u ciebie?
Spotykasz się z kimś?
Nie. Jestem sama.
Nie smuć się, gdy ci to powiem,
bo ludzie czasem tak reagują, gdy to słyszą,
ale od roku jestem rozwódką.
- Przykro mi. - Nie, to było najlepsze wyjście.
Cieszę się, że układa ci się z Gusem.
Widać, że się nawzajem rozśmieszacie.
I wcale przy tobie nie udaje, że coś go bawi. Wiem, kiedy udaje.
Idę po następnego drinka. Też chcesz?
- Nie piję. - Rozumiem.
Też z reguły nie piję. Tylko na weselach.
Alkohol znieczula bolące stopy.
- Ulżyło ci? - Chce się z tobą pieprzyć.
Nieprawda.
Mam dobrą intuicję. Wiem, że chce.
Przeceniasz poziom mojej atrakcyjności.
Jest zawiedziona i samotna. Świeżo po rozwodzie.
Pragnie tego, co sprawiało jej przyjemność.
Wiedziałeś o jej rozwodzie?
- Owszem, wiedziałem. - No jasne.
Gus. Grają piosenkę Jamiroquai.
Może wybierzemy się na koncert?
Bardzo śmieszne.
Gus zaskoczył mnie raz i zaprosił na ich koncert.
Pewnie sami byli zaskoczeni, że ktokolwiek się zjawił.
Możecie się nabijać z Jamiroquai,
ale koncert był zajebisty.
Fakt, było całkiem fajnie.
- To zostawię was samych. - Nie. Tańcz z nami.
- Bawcie się przy Jamiroquai. - Nie. Zostań.
- Panie przodem. - Dziękuję.
Zwracam cię twojej pięknej dziewczynie.
Idę po drinka.
Mówiłam, że chce cię przelecieć.
- Dziękuję. - Na zdrowie.
Dziękuję.
Przepraszam. Moglibyście zagrać „Eternal Flame” Bangles?
- Jesteś piosenkarką? - Tak.
- Dziękuję. - Na pewno?
Cześć wam. To znowu ja, Sarah.
Dedykuję tę piosenkę
naszej zakochanej parze, Leah i Clayowi.
Niech wieczny płomień waszej miłości wiecznie płonie.
To zwrotka.
Możecie... Przepraszam.
- Pomożesz mi? - Jasne.
Będę za pięć minut w holu.
Nie rozumiesz? Przestań. Przestańcie grać.
Możesz przestać... Dziękuję.
Wspaniale.
A znacie... Może coś łatwiejszego.
- „Uptown Funk”? - Nie chcemy tego grać.
Zróbmy przerwę.
Pewnie by was rozjebało.
- Nie chciałam rzucić. - Wyglądało inaczej.
- Gotowa? - Tak.
Podrzucimy tylko Sarah do hotelu.
Nie chcę.
- Jest mocno wstawiona. - Niech ktoś inny ją podrzuci.
Czemu to komplikujesz?
Odwieziemy ją.
Odstawimy ją bezpiecznie i wrócimy do domu.
Podobno była okropna,
a wyglądasz, jakbyś był w niej zakochany.
Nie jestem w niej zakochany.
Oświadczyłeś jej się.
Ukrywałeś to przede mną. Co jest, kurwa?
O co ci chodzi?
Prosi mnie o pomoc i chcę ją odwieźć.
Zrobię to nawet bez twojej pomocy.
Zobaczymy się w domu.
Współczuję Leah. Zespół popsuł jej wesele.
Ludzie tańczyli i dobrze się bawili.
Jasne. Ale wiesz co, zespole?
Zwalniam cię.
- Można go jeszcze cytować? - Tak.
Dziękuję.
Odeskortowałeś mnie.
Nie ma jak w domu.
Wygodne to łóżko.
To dobrze.
- To ja już pójdę. - Nie.
- Miło cię było widzieć. - Usiądź.
Nie. Powinienem już wracać.
Na sekundkę.
Dobrze.
Wiesz, że się rozwiodłam. Niezły obciach.
Tak. Przykro mi.
Czemu jesteś tak daleko? W drugim końcu pokoju.
Chodź... Usiądź tu.
- Dobrze. - Proszę.
Tylko na dwie minuty, dobrze?
- Odmierzasz czas? - Nie.
- Ustawiłeś zegarek? - Nie.
Oto moja historia. Spodoba ci się.
Poznałam gościa w Denver. Myślałam, że był idealny.
Co się okazało?
Że ma dzieci i żonę.
Powiedział mi tak: „Nie lubię jej zbytnio. Kocham cię”.
A ja pomyślałam: „Chce się ze mną ożenić”.
Zamiast: „Rozbiję rodzinę”.
Proszę, nie osądzaj mnie.
- Nie osądzaj mnie. - Nie będę.
Nie uwierzysz.
Zostałam mamą wychowującą dzieci w domu.
Macochą.
Zgadnij, ile ich miał. Troje.
Niezły stres.
Trójka dzieciaków.
Dopiero po czterech latach
przestały się na mnie wyżywać.
Choć jedno z nich to urodzony podlec.
Aż nagle...
pewnego dnia rzucił mnie
dla innej.
Teraz jestem w tym dziwnym wieku.
Za młoda na rozwódkę,
ale za stara, by randkować.
I za stara, by robić karierę.
Nic mi nie zostało.
Przykro mi.
Wszystko się jakoś ułoży.
Bzdety. Skąd możesz wiedzieć?
Nawet zbyt dobrze mnie nie znasz.
Nie rozmawialiśmy przez pięć lat.
Nie mów takich rzeczy, jeśli nie wiesz wszystkiego.
Przepraszam. Nie wiem, czemu to powiedziałem.
Nie. To...
Wiesz co? Może... Fajnie się bawiliśmy na weselu, nie?
To prawda.
Ja się bawiłam...
Najważniejsze... że są szczęśliwi.
I przynajmniej jedno z nas.
To dobrze...
że jedno z nas jest szczęśliwe.