NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Całkiem zabawne.
Super. Podoba ci się?
Może być.
Szczerze. Myślałaś kiedyś, że ubieram się bez gustu?
Nie uważałam cię za bezguście,
tylko że nie kupiłeś nic nowego od czasu gimnazjum.
I kto to mówi?
Ty miałaś na sobie kostium do pływania.
Podobał ci się, szczurze lądowy.
Fakt.
Początkowo wzięłam cię za Węgra.
Nie.
Zdziwiło mnie, że mówisz po angielsku.
- Poważnie? - Nie.
Żartujesz.
Ale pamiętam, kiedy zacząłeś mnie kręcić.
Tak?
Opowiedz.
Pomagałeś Bertie wnieść komodę do domu.
Ujrzałam twoje seksowne ramiona
i pomyślałam: „Przeleciałabym go”.
Co?
Boże. Nie miałem pojęcia. Mogłem przystąpić do akcji.
Byłeś taki miły. Pomogłeś Bertie...
Nie mów mi takich rzeczy.
Nuda. Wolę, jak traktujesz mnie przedmiotowo.
Spoko.
Włożysz dziś tę marynarkę, ogierze?
Nie wiem. Nie jest zbyt luzacka?
Za nic w świecie nie chcę wyjść na nadgorliwca.
Twój rąbnięty zespół da koncert przed publicznością.
Być może jednorazowy. Warto dobrze wyglądać.
Tak, ale gdy kręciłem scenę z Aryą,
nawrzeszczałem na kumpli. Nie chcę teraz wjechać na scenę
w nowej marynarce. Wyjdę na dupka.
Przeszło im. Jak nie, jebać ich.
Konflikt nakręca każdą dobrą grupę.
Taka Metallica czy Spice Girls.
To prawda.
Ostateczna decyzja. Kupić ją?
Tak. Kupujesz marynarkę,
a ja zbędne okulary przeciwsłoneczne.
- Dobra. - Tak jest.
A ta? Zbyt ponura?
Jeszcze jak.
Gdy na nią patrzę, chcę się pochlastać.
Co ma wyrażać twoja walizka?
Coś w tym stylu: „Hej, Cruikshankowie,
jestem dorosłym, ustatkowanym facetem z walizką”.
I to wszystko.
Boisz się swojej rodziny?
Nie.
Choć nie jestem zbyt zachwycony perspektywą tej wyprawy.
Przydałoby ci się wsparcie.
Co takiego?
Nic. Tylko to trochę dziwne.
Nie dosłyszałem. Co mówiłaś?
Nie zaprosiłeś mnie na spotkanie z rodziną.
Jesteśmy parą. Poznałeś mojego tatę.
Wybacz.
Kupiłem bilet, zanim między nami porządnie zaiskrzyło.
Zresztą to żadna atrakcja.
Całe pięć dni. Okropne nudy.
Wiązanka nudnych rzeczy.
Dakota Południowa, rodzina, kościół, krewni,
przyjęcia rocznicowe, wynajęte ciasne auta...
Skończ tę wyliczankę. Aż tak mi nie zależy.
Byłoby mi miło, gdybyś mnie zaprosił.
Jak wariatka myślałam, że jesteśmy gotowi.
Jesteśmy. Ale...
Chcę, byś poznała moich rodziców i rodzeństwo.
Nie wszystkich durnych kuzynów.
Choć Heather jest całkiem fajna.
Dobra. Zapomnij. Poznam ich kiedy indziej.
Hej, spójrz. No nie.
Auto na stoisku z walizkami?
Dziwne, nie?
A potem...
Jadę tyłem.
- Proszę pana. - Tak?
Proszę przestać.
Przepraszam. Wygłupiałem się, by rozśmieszyć dziewczynę.
Nieskutecznie.
No wiem.
Hej. Patrz.
Wózek z owocami. Ma mango.
- Lubisz mango. - Tak.
Tak? Kupię ci.
Dziękuję.
I co? Smakuje?
- Pyszne. Dziękuję. - Nie ma za co.
NIERUCHOMOŚCI DOM OTWARTY
Mają dom otwarty. Idziemy?
- Pewnie. - Taka mała przygoda.
Witam. Angela.
Zapraszam.
Włóżcie je, proszę.
- Niedawno odnowiono podłogi. - Jasne.
Najpierw wpiszcie się na listę.
Dobra.
Ja jestem Genevieve Vavance...
i nadal używam maila AOL.
Ty to Bastian. Bez nazwiska.
Jasny gwint! Podwójna umywalka.
O Boże. Ale frajda.
Gdybyśmy tu mieszkali, żylibyśmy jak wyższe sfery.
Odłożyłbym szczoteczkę do zębów
i powiedział: „Zaprośmy Cunninghamów na kolację”.
Cholera. Angela i tak ma nas już dość.
Daj mi to.
Proszę. Nikt się nie dowie.
Podwójna umywalka.
Uzależniłam się od telefonu.
Jeśli ustawię sobie przypomnienie i mój telefon się odezwie,
to cieszę się jak głupia, bo myślę, że to SMS.
Świetnie cię rozumiem.
Gdy powiedziałaś,
że twój telefon się odezwał, to aż się podnieciłem.
Jak widać, nadal palę.
W tym roku rzuciłam już zbyt wiele innych nałogów.
Cokolwiek złego nie powiesz, to dla mnie nic nowego.
Nie przejmuj się. Rzucisz, jak będziesz gotowa. Spoko.
Palę od kiedy miałam 15 lat.
Dwa miesiące nie zrobią różnicy.
Wiedz, że możesz mi o tym mówić
tyle, ile zechcesz.
Dzięki.
Jest coś, co chcę ci powiedzieć.
Dobrze.
Wszystko szło jak po maśle.
A potem dr Greg odstawił numer,
poszłam do baru z Trumanem i Stellą
i zamówiłam drinka.
Nie martw się, nie wypiłam go.
Ale prawie się skusiłam.
Cieszę się, bo to bardzo ważne, byś nie piła.
Też się cieszę.
Ktoś nie jest zadowolony.
E tam. Potrzebuje nas. Podnosimy atrakcyjność jej nieruchomości.
Jak sądzisz, ile kosztuje ten dom?
1,2 miliony dolarów.
Byłoby mnie stać,
gdybym robił wszystko inaczej przez ostatnie 15 lat.
Nigdy nie mów nigdy. Wierzę w ciebie.
Może kiedyś wspólnie będzie nas stać.
Tak.
Niepotrzebnie to powiedziałam.
- Nastraszyłam cię? - Nie.
Serio, nie mam nic przeciwko, by kiedyś wspólnie zamieszkać.
Tak. Myślałam o tym.
Oboje nie mamy nic przeciwko.
- Spadajmy stąd. - Dobrze.
Wybacz, że nie poprosiłem, byś ze mną pojechała.
To był błąd, przepraszam. Pojedź ze mną.
Nie ma sprawy.
Nie. Spoko. Było, minęło.
Nie. Postąpiłem jak głupek.
Myślałem tylko o sobie. Naprawdę bym tego chciał.
Pojedź ze mną. Proszę.
Nie proś mnie, bo ci głupio.
Nie jest tak.
Miałeś rację.
Chcę poznać twoich rodziców i rodzeństwo, a nie wszystkich Cruikshanków w Ameryce.
Poza tym pięć dni to bardzo długo.
No tak. Słusznie.
Gotowy na dzisiejszy występ?
Tak. Jak cholera.
Nieprawda. Wcale nie jesteśmy gotowi.
To kiepski pomysł.
Jeśli zrobi się kaszana,
zacznę krzyczeć, że się pali i zdejmę koszulkę.
Super.
Dziękuję.
Chcesz zapalić, zanim tam wejdziemy?
Namawiasz mnie?
Nie jestem gotowy, by spojrzeć Ruby'emu i Wade'owi w oczy.
Od kiedy poniosło mnie na planie,
nasz grupowy czat całkiem ucichł.
Przyznaj się do winy i przeproś,
to pewnie ci wybaczą.
Brzmi rozsądnie.
Nie musisz być szczery.
- Nie, byłbym szczery. - Tym lepiej.
Będę przy tobie. Jakby co, ściśnij moją dłoń.
- Dobra. - Tak?
Tak. Przygotuj się. Będę ją ściskał jak cholera.
Przy mnie nie będą się wyżywać.
Boją się mnie.
Nie. Tak.
Cześć.
Fajna marynara.
Dzięki.
Gotowi powymiatać?
- Gotowi. - Tak.
Chłopaki, chciałem coś powiedzieć
odnośnie mojego wybuchu na planie z Aryą.
Bardzo mi głupio...
Gus, nie kończ.
Wyluzuj. Co było na planie, niech tam zostanie.
Chyba chciał nas przeprosić. Chętnie to usłyszę.
Dobrze.
No tak. Bardzo mi pomogliście,
a ja kilka razy straciłem panowanie,
więc przepraszam.
Dzięki.
Nie przyjmuję tych przeprosin. Nadal czuję się urażony.
Poważnie?
Nie.
Widzisz? Żartowałem. Zabawmy się dziś.
To ja już pójdę. Nie jestem w zespole. Pa.
Na razie.
Przejrzyjmy nasz zestaw.
Tak, dobry pomysł.
Nie powinniśmy zacząć od „Gran Torino”.
Popieram. Zaczynając od ballady,
uśpimy publiczność.
Dostałem dodatkowe dni na planie Wiedźmowa.
Super. Jestem z ciebie dumna.
Mam być na planie o 7 rano, więc nie mogę dziś przeholować.
Słyszysz, co ja mówię? „Na planie”. Uwierzysz?
Nie.
Cholera. Wybacz. Napijesz się czegoś?
Dzięki, nie trzeba.
Na pewno?
Chcę robić więcej dla ciebie.
Kupować ci drinki i biżuterię.
Nie kupuj mi biżuterii.
Załóż konto oszczędnościowe.
Hej, stary.
- Siemasz, Rand-man? - Hej.
Co słychać?
- Tak mnie nazywają? - Nie wiem. Powinni.
- Poznaliście się już? - Tak.
- Cześć, Bertie. - Cześć.
Po drodze widziałam okropny wypadek.
O nie.
Dość poważny. Przyjechały dwie karetki.
Myślałam, że widzę spaghetti,
ale to chyba były wnętrzności gościa na motocyklu.
O czym rozmawiacie?
Możemy odbyć spotkanie Izby Czempionów?
Jasne.
Tak nazywam nasze mieszkanie. Dla zabawy.
Sama nie wiem czemu.
Bo jesteśmy czempionkami.
- Chodźmy. - Dobra. Nara.
- Postawić ci drinka? - Nie trzeba.
Będziesz miał czym zająć drugą rękę.
- Super. - No.
Sypiam z Chrisem.
Co?
Zaczęliśmy się spotykać. Na początku jako kumple,
ale przerodziło się to w związek fizyczny.
I teraz mi na nim zależy.
To przez nasze mieszkanie zamieniamy się w rozwiązłe flirciary?
Co robić?
Nigdy nie powiedziałam Gusowi o Dustinie.
Ale jeśli zależy ci na Chrisie,
to może uczciwie byłoby zerwać z Randym?
Jest taki wrażliwy.
Wzruszył się do łez, oglądając Wojny magazynowe.
To nie powód, żeby z nim być.
Pojebana sytuacja. Wjebałam się.
- Wszystko gra? - Tak.
Jesteś jakiś...
- Wybacz. - ...nieobecny.
Może coś cię gryzie.
- Skądże. - Spoko.
Zapowiada się ubaw.
Tak. Nie mogę się doczekać.
Cieszysz się, że jedziesz do domu?
Tak, 40. rocznica ślubu moich rodziców.
Zapowiada się zajebista balanga.
Gratulacje dla Marka i Vicky. Para wariatów.
Tak. Ich zdrowie.
Wytrwali są.
Mickey wreszcie pozna twoją rodzinę, co?
Tak.
Cóż...
Właściwie to nie.
Zaprosiłem ją, ale odmówiła.
Lipa.
Bo ja wiem? Może i lepiej.
Nie zobaczy, jacy z nich dziwacy. I jak ja przy nich dziwaczeję.
Będzie zamieszanie.
Poza tym znamy Mickey.
Mogłaby narobić niezłego siana.
No tak.
Nie musisz tak mówić, ale to prawda.
Może tak jest lepiej. Ale ja ją kocham.
Jasne, jest super.
Ale wyobraź sobie, że grasz z rodziną w scrabble,
a ona nagle wchodzi i odgryza nietoperzowi łeb.
Mogę postawić ci drinka?
Mówię z góry. Jestem tu z chłopakiem i nie piję.
No cóż...
Który to? Zobaczę, czy popełniasz błąd.
Nieźle.
Ten w wojskowej marynarce.
Poważnie?
Ten facio jak z dziecięcego obrazka?
Myślisz, że jesteś zabawny. Odczep się.
O Boże, zaraz zaczynamy!
- Nie mogę się doczekać. - Co się dzieje?
Wzięłaś moje fajki?
- Nie. - Wiem, że tak. Kłamiesz.
Nie kłamię. Po co mi Kool Ultra Lajty?
Jestem dorosła.
Nie potrafisz kitować.
Skoro mówi, że ich nie ma, to ich nie ma.
Nie twój biznes, koleś.
Wracaj do zespołu. Ponoć jesteście do dupy.
Bzdura. To nasz pierwszy występ, więc nikt jeszcze tego nie wie.
Udowodnij, że ich nie masz. Otwórz torebkę.
Pierdol się.
- No już. - Hej. Wypierdalaj.
Uspokój się.
Nie mam zamiaru. Zabieraj się stąd, sztywniaku.
Dobra. Zatrzymaj je sobie. Mam lepsze rzeczy do robienia.
To idź je robić!
Zwinęłam mu te fajki.
Domyśliłem się.
Dobra.
- Na razie. - Pa.
Dzięki, panie i panowie. Jesteśmy Roger and The Eberts! Gramy piosenki przewodnie z filmów, które ich nie mają.
Rozpocznijmy, jak należy. Od deseru.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Nie skusi mnie rolada Nie skusi mnie piernika smak
Mam gdzieś sernik waniliowy
Liczy się tylko Czekolada
Nie skusi mnie rolada
Nie skusi mnie piernika smak
Mam gdzieś sernik waniliowy
Liczy się tylko Czekolada
Następny kawałek jest o człowieku ptaku. Tytuł piosenki „Birdman”.
Trzy, cztery...
Birdman!
Czyli nieoczekiwane pożytki z niewiedzy
Birdman!
Czyli nieoczekiwane pożytki z niewiedzy
Birdman!
Czyli nieoczekiwane pożytki z niewiedzy
Birdman, Birdman, Birdman Birdman, Birdman
Footloose
To jedyna piosenka przewodnia z
Footloose
To jedyna piosenka przewodnia z
Footloose
Dzięki ci, Sully
Ocaliłeś mnie
Moje dzieci
I moją żonę
Dzięki ci, Sully
Ocaliłeś mnie
Moje dzieci
I moją żonę
Dzięki.
Ostatni kawałek dedykuję panu Eastwoodowi i mojej ukochanej
Dobbsy.
Raz, dwa, trzy, cztery...
Słodsza niż owoc granatu
Lepsza niż Grand Prix
Jesteś moim Gran...
Torino
Jesteś moim Gran...
Torino
A kościotrup woła Won z mojego trawnika!
Kościotrup woła Won z mojego trawnika!
Won Won z mojego trawnika!
Torino
Jesteś moim Gran Torino
- Zajebisty występ. - Przestań.
Mój najlepszy koncert od lat, powaga.
Dzięki, Mickey.
Chcę jechać z tobą do Dakoty.
- Naprawdę? - Tak.
Jesteśmy parą. Pubujajmy się w stanie przelotowym. Lepiej tak nie mówić przy twoich rodzicach?
- Lepiej nie. - Dobra.