NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Słuchaj...
Jeśli zostawiacie paczkę pod drzwiami...
a ktoś ją podkrada, to wasza wina.
Mam wydać sto dolców,
by dostać trymer, za który już zapłaciłem.
Świetna transakcja. Dzięki.
- Wszystko w porządku? - Niezbyt.
Mieszkam w podejrzanej okolicy
i podkradają mi pocztę.
Chyba synalek właścicielki mieszkania.
Przeprowadziłeś się?
Po rozwodzie Arya została w mieszkaniu, a my opiekujemy się nią na zmianę.
To pewnie ma swoje dobre strony, nie?
Własny kąt. Możesz sprowadzać laski.
Chciałbym. Nie zaliczyłem od rozwodu.
Cholera. Serio?
Typowe. Kiedyś było na odwrót.
Chciałem być żerującym w oceanie rekinem,
a nie żałosnym, niezaspokojonym węgorzem bez fiuta.
Współczuję temu węgorzowi.
No. Chcę pogadać o twoich zdjęciach.
Poszło świetnie. Arya wypadła genialnie.
Nie może w tym zagrać.
Co? Przecież już zagrała.
Nakręciliśmy jej sceny.
Nie podlegacie związkowi zawodowemu.
Jeśli wyjdzie z tego kaszana,
to zaszkodzi jej karierze.
To żadna kaszana.
Dziwne, że nie spytałeś nas o pozwolenie.
Nie sądzisz? To jeszcze dziecko.
Kto negocjuje z nastolatką
i angażuje ją do roli w amatorskim filmie?
Wykazałem inicjatywę.
Jak wszystkie wielkie szychy.
Najpierw działają, a potem błagają o przebaczenie.
Nie chcę być upierdliwy i robić ci kichy,
ale nie pozwalam na to.
Podamy cię do sądu,
będzie piekło, kto by tego chciał?
To nie bądź taki, tylko uznaj,
że to wspaniała rzecz i okaż mi wsparcie.
Fruit by the foot. Ale jaja.
Rany, znalazłem skarb.
Hailey, wiem, że się boisz. My też.
Powiedz mi, co widziałaś, nim znów ktoś zginie.
Grozili mojej rodzinie. Mogę być następna.
No dobrze.
Bez Aryi co nam pozostaje?
- Nic. - Nie mów tak.
Bądźmy pozytywni.
Była świadkiem morderstwa. Bez niej
zakończenie nie ma sensu.
Chwila.
Kurwa.
Mickey już tu jest. Musimy kończyć.
To co mogę z tym zrobić?
Można by to przerobić w zwiastun.
To miał by siedmioodcinkowy miniserial,
nie dwuminutowy zwiastun.
Może tak będzie lepiej.
Pokażesz same udane sceny.
Jak to: udane? To są też nieudane?
Tak uważasz?
Sam scenariusz jest świetny.
Dobrze się spisałeś. Ale jeśli chodzi o wykonanie...
Nic więcej nie mów, bo się rozpłaczę.
No dobrze.
- Zróbmy zwiastun. - Będzie spoko.
Tylko patrzeć, jak mój ukochany projekt stanie się 30-sekundową zajawką.
To wcale nie taki zły pomysł.
- Hej. - Co się tu wyprawia?
Wybacz. Omawiamy sprawy.
Magia kina? Jak wam idzie?
Świetnie. Znakomicie.
Co jest? Wyczuwam napięcie.
Nie. Tylko sobie rozmawiamy.
- No to na razie. - Dobra.
Pa!
Bawcie się dobrze w Dakocie.
- Cholerna... - Pomogę ci.
I co myślisz? Moim zdaniem mamy najwyżej pięć minut.
Raczej trzy.
Może da się wycisnąć trzy i pół.
- Wszystko gra? Wydajesz się podminowany. - Podminowany?
Nie chciałam użyć słowa nadpobudliwy, bo wydawałabym osąd.
Rozumiem. Owszem, jestem dość podminowany.
Bo ja wiem?
To dość stresujące. Spotkanie z rodziną.
Uwielbiam ich. Są spoko.
- Ale... - Ale...
Czasem są nie do zniesienia.
Ostrzegam, mój tata może wydać się zły
lub niemiły, ale po prostu jest cichy i powściągliwy.
Za to moja mama bywa hałaśliwa,
zwłaszcza po alkoholu. Ale w rozrywkowy sposób.
Nic to. Są super. Kocham ich. Serio, są w dechę.
Zdołałeś ich obsmarować w przemiły sposób.
Wyluzuj, będzie dobrze.
Wiem. Serio, chcę tylko, byś ich polubiła.
Są nieco konserwatywni, więc nie chcę ci mówić,
- byś z czymś nie wyskoczyła, ale... - Jasne.
O aborcji powiem im dopiero po kolacji.
Dziękuję.
Zrobisz coś dla mnie? Powiedz, czy mój dom ma specyficzny zapach.
Każdy dom ma specyficzny zapach.
No tak, wiem. Ale...
dorastałem tu, więc nie umiem stwierdzić.
- No tak. - Nie potrafię tego nazwać.
- Wiesz, jak to jest. - Wytężę nozdrza.
Rodzice pewnie już śpią.
- Chyba też się położymy. - Jasne.
No mów. Co czujesz?
Proszek do prania, szynkę i perfumy Shalimar.
- Twoja mama ich używa? - Tak.
Gus, to ty?
- O Boże. Cześć, mamo. - Skarbie!
- Wyglądasz wspaniale. - Dzięki.
- Tata. Hej. - Cześć.
Dobrze cię widzieć. A to Mickey.
Miło cię poznać.
- Świetnie. - Mickey, jestem Vicki.
No proszę. Mickey i Vicki.
- Powinnyśmy śpiewać w duecie. - Świetny pomysł!
- Jak się jechało? - Dobrze.
Trasa 212?
Tak i 14 na zachód.
Dobrze. Sprytne rozwiązanie.
Pewnie umieracie z głodu. Podgrzeję ziemniaki z serem.
- Ziemniaki z serem? - Tak.
Dwa ulubione produkty Dakoty Południowej w jednym.
Mam zabójczo wysoki cholesterol, ale już mi to zwisa.
- Pyszne! - Co nie?
Wszyscy je uwielbiają.
- Mama to świetna kucharka. - Dobrze, że zacząłeś jeść.
Był tak chudy, że bałem się, że wypadnie przez własną dupę.
Skarbie...
Mój Boże...
Gus mówił, że pracujesz w radiu.
To producentka pełną gębą. Wymiata.
- Imponujące. - Dziękuję.
A ty skarbie? Jak twoja praca?
Dobrze. Serial ma się dobrze.
Właśnie skończyłem swój film. Ekscytujące.
Obyś dobrze ulokował naszą kasę. Podobno Arya też w nim jest?
Arya? Owszem.
Skarbie, w czym ją widzieliśmy?
Co to za film z tym gliniarzem z serialu?
Przypomnij mi.
Gliniarz? David Caruso?
Nie. Ten, w którym prowadzą śledztwa.
- Na Kanale 4. Beverly go nie znosi. - Ten ze zbrodniami seksualnymi?
Nie, ten jej się podoba.
Ojej. Nie da mi to spokoju.
Arya ma już ustawioną kolejną robotę?
Obyś ty też miał.
Nie rzucaj pracy, nim nie znajdziesz nowej.
- Racja, Mickey? - Absolutnie.
Jeśli chcecie, mamy więcej jedzenia.
Możemy się przesiąść. Będzie wygodniej.
- A to co takiego? - Ulubione danie mojego synka.
- O ile dobrze pamiętam. - Tak. Roladki z niespodzianką.
Ogórek konserwowy i ser śmietankowy owinięty wędliną.
Jak mogłam bez nich żyć?
- Specjalność Dakoty Południowej. - Pychota, nie?
- Napijemy się wina? - My dziękujemy.
- Mickey, napijesz się? - Nie trzeba.
Daj jej odpowiedzieć, głupolu.
Dziękuję. Jestem abstynentką.
Rozumiem. Nieźle. Od kiedy?
- To niezbyt uprzejme. - Nie ma sprawy.
Kiedy to było? Zanim się poznaliśmy, nie?
- Nie. - Jak to?
Nadal piłam, gdy się poznaliśmy.
Ale mniej więcej wtedy, nie?
- Jasne. - Tak.
- Nie masz nic przeciwko? - Skądże.
W porząsiu. Więcej dla mnie.
Powiedzieliśmy wam już o nas. A co z waszą pracą?
Pewnie niełatwo być dyrektorem.
Z roku na rok coraz trudniej. Jeden z uczniów nazwał mnie faszystą.
No tak. Na szczęście ma swoje hobby.
Łowi ryby, poluje.
- Pokazać ci moje strzelby? - Tato.
Jest północ. Nie będzie oglądać strzelb.
Chętnie je obejrzę!
- Zamek czterotaktowy. Proszę. Potrzymaj. - Dobrze.
Oprzyj o ramię. Właśnie tak.
Trzymałaś już kiedyś broń?
Mógłbym się nabrać. Masz smykałkę.
To prawda. Jesteś taka opanowana.
To dziwne uczucie?
Nie. Podoba mi się to. Teraz rozumiem, o co tyle krzyku.
Nie wiedziałem, że masz instynkt łowcy.
Jem steki. To jak zabić krowę.
Nie ustrzeliłabym białego tygrysa, ale sporo ptaków nie lubię.
Przyjedź w październiku. Co roku z Kenem strzelamy do bażantów. Śrutówka.
- To dranie. Powiedz mu, że się piszę. - Sama mu powiedz.
Ken zajedzie tu rano z rodziną.
A Caroline i Andrew na wieczór przed przyjęciem.
- Przyjęcie! - Tak!
O Boże, nie mogę się doczekać.
- Czterdzieści lat? - No tak. Wiecie co?
Zleciało jak z bicza strzelił.
Mnie tam nic nie zleciało.
Jak długo się znacie?
Ile to już, Mickey? Osiem miesięcy?
Za 39 lat zrozumiecie, co mam na myśli.
- Jaka z nich urocza para. - To prawda.
O Boże. Przeurocza.
- Podoba mi się tu. - Tak?
Jakbym cofnęła się do czasów nastoletniego Gusa.
Gdyby te ściany mogły mówić, powiedziałyby...
„Ten to lubi sobie zwalić”.
Lubię twoich rodziców. I to bardzo.
Miło to słyszeć. Widzę...
że oni ciebie też polubili.
Widzę to w ich oczach. To miłe.
Nie wiem, czym się tak przejmowałeś.
Twój tata jest kochany. Mama też.
To prawda.
Po prostu mają wrodzone zahamowania.
Poza tym chcieli zrobić dobre pierwsze wrażenie.
Ale co tam. Uwierz mi,
cieszę się, że się nawzajem polubiliście.
Ty polubiłeś mojego tatę.
Tak, ale rozumiem, że nie zawsze dobrze cię traktował.
Warto innym wybaczać.
Żal jest jak rozżarzony węgiel w garści.
Sam się sparzysz.
To nauka z AA?
Kolejna to: „Żywiąc do kogoś żal, pijemy truciznę
z nadzieją, że to on ucierpi”.
Oraz: „Kwiat różni się od chwastu tylko tym, jak je postrzegamy”.
- Ta ostatnia mi się podoba. - Mocne zakończenie.
Tak, to dobre. Z tym że...
Mój brat Ken może dać się nam we znaki.
Ma się za eksperta od wszystkiego. Wytyka innym błędy...
Chcesz się pieprzyć?
Tak. Dobra.
Robiłeś to w tym łóżku?
Nie. Mam rozbić butelkę szampana o ramę?
Obawiam się nieco,
że rodzice się obudzą. Możesz udawać, że chrapiesz?
- Rozproszyłeś mnie. - Wybacz.
Rób, co chcesz.
Pobudka!
- Jak pantoflarz? - Hej, złotko!
W końcu!
Wreszcie wstałeś.
Chodź. Dzień dobry, Ken. Kelly, cześć.
- Cześć. - Kelly, Ken, to Mickey.
Cześć.
Przepraszam, że Nina was obudziła.
Nie szkodzi. I tak mieliśmy wstać.
Mamy inne geny.
Nie mogę długo spać. Budzę się o 5.30.
- Kawy? - Chętnie. Dzień dobry.
Dzień dobry.
Pewnie trudno ci się przy nim wyspać.
- Słyszałaś, jak nadaje przez sen? - Przestań.
Raz czy dwa razy. To całkiem urocze.
Pamiętasz, jak raz cię zawołałem,
a on chodził w kółko i mówił: „Ognisko trzeba rozpalić tutaj!”.
No weź.
To było zabawne. Śnił, że jest na biwaku.
Albo że rozpalam ognisko, by moi bliscy mogli się ogrzać.
- Kto wie. - Właśnie, Ken.
- Nie musimy... - Dobra.
Kocha cię.
Jasne. Tylko się z nim droczę. Super, że przyjechałeś.
- To miłe. - Dzięki.
To bardzo miłe.
To jakie mamy na dziś plany?
Nie ma co siedzieć w domu. Może Cornhole?
- To jakaś gra? - Jeszcze jaka.
Ustanowimy drużyny? Jak należy?
- Jasne. - Tata i Kelly.
Mama z Gusem. I my razem?
Dobra.
Mógłbym być z Mickey.
Chcę, by były wyrównane szanse.
Ci, którzy są w tym dobrzy, z tymi, którzy...
Nie mają wprawy.
- Czyli... - Mama ma wprawę,
- a ty nie. - Jasne.
- Wspomogę cię. - Super.
- Do dziurki! - Klasa!
Nie szkodzi, tato.
- Po co próbowałeś? - Ty też! Dwa razy!
Tak się to robi!
Tak jest!
Ken i Mick! Wymiatasz!
- Zrewanżujemy się. - Tak, spoko.
Nie zależy mi na rywalizacji.
Spoko. Świetna gra!
Przegrana drużyna sprząta!
Co, do cholery?
Fuj! Ohyda.
Chris, masz czas? Mam w domu małą awarię.
- Nieźle się wczułaś. - To dobra pieśń.
Śpiewa jak anioł.
- Co, kurwa? - Kurwa!
- Co jest? - Zatkana rura.
Myślałam, że wyszedłeś.
Zrobił się straszny upał.
To pierwszy raz? Spytaj Mickey.
Nie będę jej niepokoić. Sama to naprawię.
A potrafisz?
Nie wiem. A ty?
W życiu. Wezwijmy hydraulika.
Jesteś na mnie zła?
Jestem zła na to.
Ale ogólnie zachowujesz się dość dziwnie.
Wiecznie rozdrażniona. I nie spaliśmy ze sobą od...
Nie mówmy o tym, gdy jestem po łokcie w szlamie.
Kurwa!
Co jest?
Nic, tylko wkurzam się, że muszę się z tym użerać.
- Cześć, wejdź. - Hej.
Randy tu jest.
- Hej! - Hej, Chris.
- Hej. - O co chodzi?
Powiedziałam mu o zatkanej rurze i powiedział, że rzuci na to okiem.
- Tak. Ktoś wzywał hydraulika? - Ja.
Mogłaś poprosić mnie.
Miało cię nie być cały dzień
i sam powiedziałeś, że tego nie naprawisz.
Nie każdy ma takie ustrojstwo.
- Ale... - To tak zwana żmijka.
Jakoś dałbym radę.
Mogę pójść. Pożyczę ci to, jeśli chcesz.
To dość proste.
Wpuszczasz to w rurę i wyciągasz kłaki.
Nie. Zostań. Wspólnie to naprawimy.
- Za pomocą tej żmijki. Spoko. - Dobra.
Jak, Mickey? Dzięki, ojcze. Podobało ci się?
Daj spokój, nie wałkuj jej. Dzięki, ojcze.
- Bardzo odprężające. - Przyjęłaś komunię.
- To źle? Gus mówi, że nie powinnam. - Katolicy wierzą, że chleb i wino
to ciało i krew Chrystusa. Chciałem cię uświadomić.
Dlatego chciałam spróbować. Jak Anthony Bourdain i krowi mózg.
Dobrze, że spróbowałaś.
Popieram. Wszystkiego warto spróbować.
A ojciec Tom? Dobre kazanie, prawda? Mądry człowiek.
Podoba ci się. Podkochuje się w księdzu.
- Nie mów tak. - Stwierdziłaś, że jest przystojny.
Bo mnie zapytałeś. W miarę przystojny. Nie jak Jimmy Smits.
Gus, chodzisz do kościoła w LA?
Tak. Staram się.
No co ty. Wierzysz w ogóle w Boga?
No dobrze. To nie hiszpańska inkwizycja.
Zobaczymy się w domu. Dobrze?
Pokażę Mickey miasto.
Oprowadzę ją szybko i wrócimy.
- Dobra. - Pa.
- Na razie.
- Nie widziałam, byś chodził do kościoła. - Skłamałem.
- I po kłopocie. - Świetnie. Dziękuję.
- Spoko. - Tak, dzięki, Chris.
To ja już sobie pójdę.
Dobra. Wezmę prysznic, skoro już działa.
- W porząsiu. - Super.
- Miłego dnia. - Na razie, stary.
Wie o nas?
- Wyglądał na zazdrosnego. - Nie.
Zazdrościł, że tak szybko naprawiłeś usterkę.
Świetnie się z tym uporałeś. To całe...
- Niesamowite. - Dzięki.
Nie powinniśmy się spotykać, gdy nadal jesteście razem.
Czyli... Co proponujesz?
Gdybyś z nim zerwała, nie czułbym się tak źle.
Chcę z nim zerwać. To nie takie proste.
Ale bardzo cię lubię.
Ja ciebie też.
- Pójdę to zwrócić. - Dobrze.
- Na razie. - Pa.
Tam była moja pierwsza praca.
Przy okazji dziękuję ci bardzo za to,
że udawałaś, że podobał ci się kościół.
- To dla nich wiele znaczy... - Naprawdę mi się podobało.
- A co? Tobie nie? - Nie.
Pewnie by to zrozumieli. Nie doceniasz ich.
Widzę, że zakumplowałaś się
z Cruikshankami, więc przepraszam.
Co to ma znaczyć?
Co? No wiesz,
napaliłaś się na kościół, strzelby i Cornhole.
Nie poznaję cię. Dziwię się, to wszystko.
Bo dogaduję się z twoją rodziną?
Zanim tu przyjechaliśmy, bałeś się,
że się nie dogadamy.
A teraz się wkurzasz, bo się myliłeś?
Faktycznie, to nie ma sensu.
Wydziwiam. Spoko. Masz rację.
Tam właśnie wypaliłem pierwszego papierosa z kumplami.
A potem tutaj
zwymiotowałem przy wszystkich chili.
Słuchaj, ja to rozumiem. Znasz swoją rodzinę od innej strony,
ale spójrz na nich z mojej perspektywy. Zobaczysz, że są wspaniali.
Tak. Masz rację.
Gdy wrócimy do domu, wyluzuj i ciesz się nimi jak ja.
Jesteś bardzo mądra. Dziękuję.
- Nie znam nikogo mądrzejszego. - Wiem.
Twoi kumple to debile. Ruby ledwo się wysławia.
- Dawaj karabin. - Jest mój.
- Tata kupił go dla mnie. - Dla mnie też.
Nieprawda.
O Boże! Spójrz na siebie!
Czemu mnie to tak rozśmiesza?
Dobrze, że to było, zanim wszedłem w okres dojrzewania.
W przeciwnym razie zobaczyłabyś...
ogromnego pryszcza i maleńki wzwód.
Dobrze, że mam dowód na to,
jak podle mnie traktowałeś.
Nieprawda. Przecież go zaklepałem.
W końcu dał ci postrzelać.
- Hej, Cruikshanki! - Dzięki Bogu.
Dawać czerwony dywan.
O Boże. Lina. Jak się masz?
Dobrze. Cześć.
- Cześć, córeczko. - Cześć, tato.
Miło cię widzieć.
Cześć, miło cię widzieć.
Tęskniliśmy za tobą.
Akurat.
Caroline, poznaj Mickey.
Dużo dobrego o tobie słyszałam.
Super. To znaczy, że do wszystkich dochodzą łapówki.
Zająłem się tym.
Widzę, że uraczyliście naszego gościa rodzinną klasyką.
Mam pomysł. Skoro jesteście tu oboje,
może urządzilibyśmy małe...
- Nie ma mowy! - O mój...
Chwila. O co chodzi?
Od małego ci dwoje urządzali występy. I to wspaniałe.
Może kiedyś to było słodkie. Teraz byłby obciach.
Groteska, tak bym to nazwał.
Groteska? Uwielbiam to. No weź, Gus.
Proszę.
- Dobra. - Co?
- Gus, uległeś! - Przyniosę wszystko.
- Przyniosę stroje. - Pomogę. To Gus! Uległ!
Próba generalna w kostiumach.
Gdy byli dziećmi wyglądali tak słodko.
Żałośnie, ale zarazem słodko.
Obejrzeliście występ w rytm piosenki o kobiecym orgazmie.
Gratulacje.
Dzięki.
Idę spać.
- Dobranoc. - Ja też już padam.
Zaniosę Ninę do łóżka.
Słuchajcie, zanim pójdziecie,
chcemy coś ogłosić.
Miałem zaczekać na Andrew,
ale nie chcę...
- przyćmić jutrzejszego przyjęcia... - Powiedz to.
- Spodziewamy się chłopczyka. - Co?
Cudownie!
Wspaniale, gratuluję.
Wnuk. No proszę!
Będziecie mieć co robić!
Zostawili nas w tyle, Gus.
Właśnie. Przyhamujcie. Źle przy was wyglądamy.
Możecie to zmienić, nadrobić zaległości.
Może obdarzysz nas wnukami, Gus?
Nie nastawiajcie się.
Co to ma znaczyć?
Co? Nic, po prostu...
nie sądzę, że dalibyśmy radę. To szalony pomysł.
Czemu tak mówisz?
Może za cztery lata?
Gus, podpadłeś, brachu.
Podpadłem? Nie sądzę...
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Dobrze wyglądasz.
Nastawiam budzik na 9. O której chcesz wstać?
Nie odzywasz się do mnie?
„Nie nastawiajcie się”?
Na co?
Cytuję, co powiedziałeś swoim rodzicom.
„Nie nastawiajcie się”? To podłe!
- Żartowałem. - Wredny i głupi żart.
Może i głupi, ale nie chciałem cię urazić. - Nie powinnam mieć dzieci? - Może za cztery lata.
Dlatego to dodałem, żebyś się nie denerwowała.
- Powiedziałem: „Za cztery lata”. - Cztery lata? Niby czemu?
Bo wtedy...
zdecydujemy, czy chcemy mieć dziecko.
Co? Czemu?
Czemu akurat zaplanowałeś to dla mnie za cztery lata?
Niepotrzebnie robisz z tego problem.
Po prostu za cztery lata będziemy mieć...
- większą pewność co do... - Co do?
Wykrztuś to wreszcie.
Twojej abstynencji.
Będziemy wiedzieć, czy wytrzymasz. Bo ja wiem?
Nie sądzisz, że za cztery lata nadal nie będę pić.
I nie chcesz mieć ze mną dzieci.
Tego nie powiedziałem.
Sama powiedziałaś, że tydzień temu prawie się napiłaś.
Gdy słyszę coś takiego, to się denerwuję.
- „Do czego to zmierza?” - Jasne.
„Znów zacznie pić za tydzień lub za rok? Nie wiem”.
Jak to według ciebie działa?
Myślisz, że za cztery lata nie wróciłabym do nałogu?
Albo za dziesięć lat?
Lub za dwadzieścia?
Nie ma pewności.
Mogę ci tylko zagwarantować,
że staram się, kurwa, jak mogę.
Więc wcale mi to nie pomaga, że ty się teraz wycofujesz.
Nie widzisz już ze mną przyszłości,
bo powiedziałam ci, że prawie sięgnęłam po kieliszek.
To był kijowy moment.
Ale wiesz co?
Byłam z siebie dumna, bo jednak się powstrzymałam.
Jeśli nie widzisz tego jako triumfu i nabrałeś obaw, i myślisz:
„Boże, ona nie nadaje się na matkę moich dzieci”,
to co my tu robimy? Zejdź mi z oczu.
Zachowujesz się jak skończony dupek.
Chcesz, żebym był z tobą szczery. A kiedy to robię...
Skoro szczerze tak uważasz...
to może nie powinniśmy być ze sobą.
Co? Przestań. Nie chciałem...
Nie miałem tego na myśli.
Może nie powinniśmy być w związku.
Teraz chcesz to robić? W domu moich rodziców
chcesz zacząć rozmowę o zerwaniu?
Sam zacząłeś tym durnym żartem.
Nie ja mówiłem o zerwaniu, tylko ty.
Owszem. Ale twoje podejście daje podstawy do zerwania.
Daj spokój. Oboje się nakręcamy.
Jesteśmy pod sporą presją.
- Wyluzujmy, co? - Nie mam zamiaru.
Wynoś się. Nie chcę z tobą spać.
Zacznę krzyczeć, jeśli stąd nie wyjdziesz.
Randy, powinniśmy ze sobą zerwać.
- Kurwa! - Co jest, kurwa?
- Co jest? - No co?
Nie wiedziałem, że tu jesteś. Wybacz.
- Przyszedłem jakieś pół godziny temu. - Jezu.
Pierdnąłeś?
Tak. Bo mnie przestraszyłeś.
- Przepraszam. Dobrze cię widzieć. - Na razie.
Nie rób tak, nie jest aż tak źle.