NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Już jesteśmy! Trochę wam zeszło.
Znasz ojca.
Razem z Kelly ustawiliśmy już krzesła, stoły i tak dalej.
Macie to z głowy.
- Pomoglibyśmy. - Mówiłam mu...
Nie! To żaden problem. A to kto?
- Nasz mały Andy? - Tak.
- Jak tam, niedźwiadku? - Siemasz.
Nie przebrałeś się?
No dobrze. Doskonale.
Gdzie statyw?
- Przyniosłaś? - Gdzie mam głowę? Spoko. Mam w bagażniku.
Ja wam zrobię zdjęcie.
Żaden problem.
Nie chcecie pamiątkowego zdjęcia z przypadkową laską Gusa.
Chcemy.
Nie w tym sensie, ale tak.
Niech pstryka.
Szczęśliwego czterdziestolecia!
- Gotowe. - Już?
- Super. - Świetnie.
- Włączę muzykę. - Dzięki.
- To kula dyskotekowa? - Tak.
- Skąd ją masz? - To 40-50.
W sklepie mieli też 30-40. Wybrałem 40-50.
- Hej. - Chryste!
Wiedziałem, że tak będzie.
Że cię przestraszę...
Czego chcesz?
Chcę cię przeprosić za to, co wczoraj powiedziałem.
Wracam do LA.
Co?
Sprawdzam odloty.
- Chcę wylecieć za kilka godzin. - Nie rób...
- Spodziewam się sałatki ziemniaczanej. - Zawsze ją robią.
- Gus-man! To ty? - Hej.
Oglądamy Wiedźmowo.
Opowieści z dreszczykiem.
Fajnie, że się wam podoba.
To moja dziewczyna. Mickey.
- A to... - Hej.
...wujek Pat i ciocia Jo.
Wszyscy są tam. Też zaraz przyjdę.
Dobrze.
- To na razie. - Na razie.
Tego chcesz?
Grozisz zerwaniem i wyjedziesz
z powodu głupiej sprzeczki?
Nadal nic nie rozumiesz. To nie była głupia sprzeczka.
Twierdzisz, że jestem nieobliczalna i nie widzisz dla nas przyszłości.
Słuchaj...
Z tego, co mówisz, wnioskuję,
że chyba źle zinterpretowałaś,
- co miałem na myśli. - Nie.
To nie był pieprzony poemat T.S. Eliota.
Nie ma co interpretować. Wiem, co miałeś na myśli.
Słuchaj, to...
To jakiś obłęd. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Nie wiem nawet...
Do diabła. Kurwa mać.
- Cześć. - A kto to?
Moja dziewczyna. Mickey.
A to moja kuzynka Lisa i jej rodzina.
Dzięki Facebookowi czuję, jakbym ją już znała.
- No tak. - Mają tam telewizor?
Nie sądzę. Przykro mi.
- Mówiłaś, że będzie! - Kłamałaś!
Nieprawda. Idziemy.
Wyjeżdżam. Nie mogę być w komitecie powitalnym.
- Wracam do LA. - Nie rób mi tego.
Bo co, kurwa?
To będzie istne piekło.
Mam tu tkwić i udawać, że wszystko gra,
choć ze sobą zrywamy?
Proszę cię.
Zostanę na przyjęciu,
ale potem wyjeżdżam, a ty możesz tu zostać, aż...
O Boże.
Możemy tam wejść? Nie chcę już się z nikim witać.
- Poszli? - Nie.
- Teraz. - Dobra. Catering jest wliczony
- razem z salą. - Tak?
Ładny wzorek, prawda?
- Śliczny! - Ale mięciutki.
Belki w WTC 7 były ścięte ukośnie.
- Z reguły przy wyburzaniu... - Dobra.
Wkraczamy do jaskini lwa?
Cześć.
Oglądałam twój serial.
I jak?
Obyłoby się bez czczenia szatana i pogaństwa.
Pewnego dnia okaże się,
że całym światem rządzi jeden rząd.
Tak sądzisz?
Sęk w tym, że kampery turystyczne
uważane są za zbędny luksus.
Problem stanowi słowo
„turystyczny”. Dlatego należy przekonać ludzi,
jak już mówiłem, że to luksus niezbędny.
Tak właśnie zwabiasz klientów.
Przepraszam.
Jestem taka dumna z moich dzieci.
Sprzedaż, fundacje dobroczynne, imprezy artystyczne,
edukacja... O nie, Gussie, twój film.
Nie zapominajmy też o tym.
Popieram kreatywność, ale nauczanie to szlachetne zajęcie.
Nauczyciele są bohaterami na miarę strażaków lub żołnierzy.
Uwaga!
Przede wszystkim oklaski dla państwa Victorii i Marka Cruikshanków.
No cóż. Czterdzieści lat! Poważnie?
Mało kto pewnie to wie,
ale rodzice nigdy nie pojechali w podróż poślubną.
- No właśnie. - Nie szkodzi.
Marzyły im się Hawaje,
ale, jak to oni, postanowili poświęcić się i zaoszczędzić pieniądze,
by zapewnić lepsze życie rodzinie i dzieciom.
Mamo, tato,
myślę, że dość tych poświęceń.
Oto rocznicowy prezent ode mnie,
Kelly, Niny i przyszłego wnuka.
Czas powiedzieć „aloha, Hawaje”.
- Lecicie na Hawaje. - Co?
Chodźcie tu!
- Mamy dla was lei. - Żartujesz?
Nie.
- Co proszę? - Wysyłają ich na Hawaje?
- Przegapiłem jakieś maile? - Nie.
Skarbie, dziękuję.
- Ja pierdolę. - Wszystko w porządku?
Też się tego nie spodziewałam.
Nic ci nie powiedział?
Spoko. Ledwo wyrabiamy ze spłatą hipoteki, ale spoko.
Kelly! Chodź tu.
Współczuję.
No chodź, skarbie.
- Ma ktoś aparat? - Te jego badziewne buty.
Mało nie posra się z radości.
- Nie trzeba było, Ken. - Powiedzcie „aloha”.
- Wymarzony prezent. - Zasłużyli na to.
Co ci odbiło?
No co? Chciałem zrobić im niespodziankę.
Wyszliśmy na dupków. Mogliśmy się dołożyć.
Wydaliście pieniądze na dojazd. To wasz prezent.
Ja tu mieszkam i tyle. Nie chciałem was obarczać.
To przesada.
Mogliśmy zrzucić się na coś skromniejszego.
Jak wtedy na TiVo. Trzynaście dolców od łebka.
Gus, wstaw się za mną. To był miły gest.
Owszem, bardzo miły. Ale w sumie mają rację.
- Serio? - Trochę tak.
Myślałem, że się ucieszycie, że wreszcie pojadą na Hawaje,
ale myślicie tylko o sobie.
O Boże.
Kutas z ciebie, wiesz?
Andrew, nie wyrażaj się.
- Drew, przyhamuj. - Ale to prawda.
Nie dał nam znać.
Nie mieliśmy szansy się dołożyć.
Nie chciałem was wystawić. To była niespodzianka.
Dość!
Nie martwcie się. Nasza trójka
też złożyła się na prezent.
Fundniemy wam czasopisma na drogę.
Tylko na wylot, nie na powrót. Na tyle nas nie stać.
I tę serwetkę.
To serwetkowa rocznica, nie? 40 lat.
A to kto?
Jestem staruszkiem z siwymi włosami.
Zakończcie te niesnaski.
Zupełnie jak ja i Hilary, gdy dowiedziała się o Monice.
Nic nie wiedziałem o prezencie Kena.
- Miałem rację, nie? - Że co?
Że moja rodzina jest pomylona.
Widziałaś Gusa?
Gdy robi się kwas, wciela się w Jerry'ego Seinfelda.
Świruje tak od czasu tej afery z Ridleyem Scottem.
- Mówicie o odjechanym prezencie Kena? - Nie. O wpadce z Ridleyem Scottem.
- Nie powinieneś. - To nic takiego.
Nie wiem, czy Gus ci mówił,
ale gdy zjawił się w LA, zrobił furorę.
- Co? - Tak.
- Serio? - Powaga.
Napisał scenariusz, który krążył po wytwórniach
i zapewnił mu spotkania z różnymi szychami.
- Nieźle. - Tak. Odlot.
Został asystentem Ridleya Scotta
i pomagał mu od strony kreatywnej. Był ustawiony.
Zapowiadało się obiecująco.
Aż tu nagle...
Nie wiem czemu, ale wmówił sobie,
że jego kariera posuwa się zbyt wolno.
Choć minęło ledwie kilka miesięcy.
Wysłał Ridleyowi maila, w którym narzekał,
że nie traktuje go poważnie i tak dalej.
- Gus tak napisał? - Tak.
Pokazał jaja. Super.
Ale do maila dołączona była jego długa dyskusja z mamą
o tym, jak powinien go sformułować.
Prosił ją o radę, co napisać,
i wysłał to wszystko wraz ze swoim mailem.
Ridley przesłał go wszystkim znajomym.
Reżyserom, agentom, menadżerom, kierownikom wytwórni z dopiskiem:
„Patrzcie, co dostałem od mamusi mojego asystencika”.
Widzieliście ten e-mail?
- Tak, koszmar. - Masakra.
Napisał nawet: „Dzięki, mamusiu”.
- Serio. - Nie.
O rany, mama się narąbała.
Dam jej moją tequilę. Zobaczymy, czy się jeszcze doprawi.
Chryste!
No co? Ostatnio tak się nawaliła,
że wepchnęła tatę do basenu Rasmussenów. Czad.
Chciałabyś coś takiego zobaczyć.
Idę zjeść ciasto.
Wcale nie. To przygnębiające.
- „China Doll” Davida Bowie. - Tak jest.
- Sprzątam ciasto. - Jasne.
- Chcesz się napić? Nie? - Nie teraz.
- Jak leci? Wszystko gra? - Tak. Świetnie się bawię.
- Usiądźmy przy stole. - Nie, tu mi dobrze.
Mam wszystkich na oku... O, Mickey! Hej!
Chodź tu! Moja kochana!
No chodź.
Moja dziewczynka. Chodź do nas.
Idzie.
Mickey, no proszę.
Uznaliśmy z Markiem, że ciebie lubimy najbardziej.
- Nie. - To prawda.
Miło, że tak mówicie.
Ze wszystkich dziewczyn Gusa, jesteś naszą numer jeden.
Dużo lepsza niż ta... Jak jej było? Natalie.
- Szykuj się na cios, Natalie. - To była suka.
Powiedzmy to sobie.
Wiedziałam to od początku. Matka zawsze wie.
- Vicks, nie zagalopuj się. - Kto tam jeszcze?
- No kto? Theresa. - Tak.
- Co nie? - No nie wiem.
To chyba zbytnie uproszczenie.
Proszę cię. Theresa była nudziarą.
Na pytanie skąd pochodzi,
odpowiadała tylko „Lansing”. Czy co tam. I tyle.
Przepraszam, jesteś z kosmosu?
- Prawda? - No fakt.
- Mickey jest najlepsza. - Numer jeden.
Numer jeden. Nie puszczaj jej.
- Musisz się jej trzymać. - Dobrze.
Nigdy jej nie puszczę.
Tata już idzie. Pożegnajmy się.
Jasne, pożegnajmy się z tatkiem.
- Pieprzyć to. - Hej.
Dokąd idziesz?
Na lotnisko.
Jadę na lotnisko!
Nic tylko kłamiesz. Wiem o Ridleyu Scotcie.
Słuchaj. Było późno w nocy.
Nie uważałem. Byłem rozproszony.
Pomieszały mi się maile.
Czemu mi o tym nie powiedziałeś?
Bo to nie jest historia, na którą mógłbym kogoś poderwać.
Na pierwszej randce nie powiem: „Hej, wiesz co, zbłaźniłem się
- przed połową...” - Daj kluczyki.
- Zamierzasz wziąć... - Tak.
Daj mi kluczyki.
- Dzięki. - Nie.
Poważnie?
- Dawaj. - Nie chcę.
- Dawaj! - Przestań!
Niby nie jestem gotowa, by być matką, a sam zachowujesz się jak dzidziuś.
Kłamiesz, robisz podchody i zatajasz fakty.
Byłeś zaręczony. Ten cały Ridley Scott.
Mówisz rodzicom, że chodzisz do kościoła.
Wyolbrzymiasz. Ja tylko chcę, by wszyscy byli zadowoleni.
Więc czasem kłamię i nie mówię wszystkiego.
Nie ma w tym nic aż tak złego.
Jak reszta twojej rodziny.
Moja jest szurnięta, ale wszystko sobie mówimy.
Nie znasz mojej rodziny aż tak dobrze.
Nie możesz wszystkich podsumować po dwóch dniach.
Może to nie przez nich nie chciałem, byś tu przyjechała.
Przeze mnie?
- Może. - Tak?
Może chodziło mi o ciebie,
a nie o mnie, moją rodzinę czy nasze sekrety. Czy co tam jeszcze sobie ubzdurałaś.
No dobra. Spoko.
To ja już pójdę.
Idź. Mam to gdzieś.
Możesz przynajmniej pożegnać się ze wszystkimi?
Wymyśl jakąś wymówkę, żebym nie wyszedł na durnia.
Jasne. Nie ma sprawy.
Daj mi chwilę.
Słuchajcie...
Mam złe wieści. Mickey musi wyjechać.
Jedzie prosto na lotnisko.
Co takiego?
Tak. Wyskoczyło mi coś w pracy i muszę wracać.
Dobra, Mickey, nie musisz się tłumaczyć.
Robi to z uprzejmości.
Jest na mnie zła, bo ją okłamywałem
i nie mówiłem jej o pewnych rzeczach. Wam też.
Albo dlatego, że mi głupio, albo, że się wstydzę.
Ten film, który kręcę z Aryą?
Zrezygnowała.
Nie zagra w nim, więc teraz mam pokaźny dług
i mogę się tylko pochwalić dwuminutową zajawką.
- Co to takiego? - To...
nic.
To...
tak naprawdę...
nic takiego.
Jednym słowem, zawaliłem sprawę.
Jak zwykle, gdy mam szansę coś osiągnąć.
Tak było z Ridleyem Scottem i z reżyserem Wolności w ogniu.
Nie będę scenarzystą Wiedźmowa,
bo gdy dali mi uczestniczyć w obróbce scenariusza,
wpadłem w szał i strąciłem babce laptop z biurka.
- Nie wiedziałam. - Ja też nie.
Tak, cóż. W sumie to nic nowego.
Nie panuję nad nerwami.
W zeszłym miesiącu wpadłem w niezły szał na drodze.
Straciłem panowanie nad kierownicą i zaliczyłem kilka stłuczek.
Nikomu o tym nie powiedziałem.
Zrzuciłeś laptop jakiejś pani?
Mamo, spróbuj nadążać,
bo będę kontynuował tę wyliczankę.
Nie wierzę w Boga.
Gdy miałem dziewięć lat, narzygałem mamie do torebki.
Pamiętacie Natalie, moją byłą dziewczynę?
Udawała, że mnie zdradziła, żebym z nią zerwał.
Nie zrobiłem tego i w końcu mnie rzuciła.
Tato, nie interesuję się sportem.
Udaję tylko, byśmy mieli o czym gadać.
No tak. Chcę chyba powiedzieć, że...
Że się staram. Wszystkich was nabrać,
że jestem idealnym synem i bratem, ale...
jestem nieudacznikiem.
Jedyne, co mi się udało, to Mickey.
Ale to też zdołałem spieprzyć.
Powiedziałem jej, że nie jest gotowa, by założyć rodzinę, ale...
nie mam racji.
To ja nie jestem na to gotowy.
Po prostu łatwiej było mi twierdzić,
że Mickey jest popieprzona, a ja mam wszystko poukładane.
Ale to ja jestem popieprzony.
W porząsiu. Dobrze wiedzieć. Posprzątajmy i wracajmy do domu.
Dobra. Dzięki.
- Przepraszam. Żenada. - Żartujesz?
Byłeś wspaniały.
- Serio? - Tak.
Odbyłam dość szczere rozmowy z rodzicami,
ale nigdy aż do tego stopnia. To wymagało niezłej odwagi.
Czuję się jak ostatni pojeb.
To jest to.
Dom.
Sytuacja zrobiła się podbramkowa w...
rany, gdzie to było?
- W Brookings. - Tak.
- Ale wyszliśmy z tego cało. - Zdecydowanie.
Jak widzisz naszą przyszłość?
Zamieszkamy razem.
Sprawimy sobie pieska.
- Super. Małego beagla. - Tak.
Udamy się na terapię dla par.
- Będziemy zwarci i silni. - Tak. A potem...
pobierzemy się i będziemy mieć dzieci.
Tak. Ostatni krzyk mody.