NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zobaczysz. Będzie znowu to samo.
Zerwiesz ze mną, a potem zmienisz zdanie
i wrócisz do mnie.
Darujmy to sobie i bądźmy razem.
Przepraszam. Wiem, że cię zraniłam,
i to się już więcej nie powtórzy.
Nie musisz mnie zapewniać. Nie o to chodzi.
Chcę, byśmy...
Chcę sprawić ci jak najmniej bólu,
bo jesteś kimś wyjątkowym i chcę się nadal z tobą przyjaźnić.
Zostaniemy przyjaciółmi?
Jasne.
To chciałem usłyszeć, misiu.
Może za jakiś czas
uznamy, że powinniśmy być razem.
- Nie sądzę. - To spierdalaj!
Nie chcę kwasów, gdy na siebie wpadniemy.
Wiesz co? Będzie kwas. Na całego!
Chcę cię tylko spytać,
czy mogę mówić innym, że to była wspólna decyzja.
Możesz mówić, że to ty mnie rzuciłeś. Potwierdzę to.
Nie. Wspólna decyzja.
Niech ci będzie.
Trzasnę drzwiami.
Dobrze.
Mam ją trzymać w uwodzicielski sposób?
Podczas każdej sesji ktoś wyskakuje z: „Wiecie co? Dajmy jej miotłę”.
Jakby pierwszy na to wpadł.
Pamiętaj, że jesteś wiedźmą. Trzymaj miotłę i odchyl się.
Wiesz co?
Zrobisz jej kilka solo?
- Jasne. - Dzięki.
Zabieram ten symbol falliczny. Też mi wiccanka!
- Cruikshank. Hej. - Hej.
Coś ty sobie myślał?
O czym?
Zaangażowałeś Aryę do filmu?
Przepraszam. Myślałem,
że zrobię to, a potem będę błagał o przebaczenie.
Zaciekawiłam się.
Poprosiłam Wyatta, by zdobył kopię scenariusza,
żebyśmy mogli się z niego pośmiać.
Jasne. Dzięki.
Przeczytaliśmy go i... spodobał mi się.
Nie mówię, że jest świetny. Bo nie jest.
Ale widzę przebłysk talentu.
Miło mi to słyszeć.
Ciekawa sprawa. Gdy wpadłem na ten pomysł, pomyślałem, że to właśnie to.
Przestań. Skończ ten słowotok.
Szefowie sieci zlecili mi nowy serial.
Pracuję nad odcinkiem pilotowym.
Thriller polityczny osadzony w kolonii kosmicznej.
- Super pomysł. - Tak.
Zbieram zespół scenarzystów,
którzy dostaną etat, gdy ruszymy pełną parą.
Chyba byś się nadawał.
- Bez jaj. Serio? - Bez jaj.
To tematyka sci-fi,
więc zaryzykuję
i założę, że znasz się na tym.
To, że noszę okulary i tak się ubieram,
o niczym nie świadczy,
ale rzecz jasna, interesuję się science-fiction.
Chcesz tę robotę?
Tak, poproszę. O Boże. Tysiąckrotne tak.
- Tylko bez rozrób. - Jasne.
Żadnego rzucania laptopami scenarzystów i tym podobnych.
Mam to już za sobą.
- Na pewno? - Przysięgam.
Dziękuję, Susan.
Przepraszam za ten uścisk. To nieodpowiednie?
Nie. To było okej.
Gus! Wejdź.
- Cześć. - Czemu zawdzięczam tę wizytę?
Pomyślałem po prostu, że wpadnę,
sprawdzę, jak się miewasz. Wyskoczymy na lunch?
Jest 10 rano.
Brunch?
- Drugie śniadanie? - Dobrze. Super.
Tylko to dokończę.
Jasne. Nie przeszkadzaj sobie.
Rób, co musisz.
To Gus Cruikshank, chłopak legenda?
Stella Emmett? Autorka audycji, którą uwielbiam,
choć sprawia, że czuję się nieswojo?
Prawidłowa reakcja.
Wreszcie się poznaliście.
Mickey tyle o tobie mówi. Wydaje mi się, że cię znam.
Pewnie same superlatywy.
No raczej. Ile razy słyszałaś:
„Gus ma za dużego fiuta”?
Każdego dnia.
No to już wiesz. Pewnie jest dość duży,
w przeciwnym razie to nie byłoby miłe...
Lub przynajmniej przeciętny.
Nieważne. Już nic nie mówię. Mogę popatrzeć?
- Tak, tylko nie gadaj. - Dobrze.
O Boże. Poważnie?
Zaczynamy w przyszłym miesiącu.
- Kochanie, gratuluję! - Dzięki.
Dziękuję ci za wszystko.
Bez ciebie nie dałbym rady.
Też ci dziękuję.
Zanim cię poznałam, miałam gdzieś robotę.
Dzięki tobie jestem lepsza.
A ja dzięki tobie.
- Pokazałaś mi, jak kopać tyłki. - A ty, jak je całować.
Sam spójrz. Odnosimy sukcesy na każdym kroku.
Wszechświat nagradza nas za to, że pozbieraliśmy się do kupy.
Też tak sądzę.
To zabrzmi dziwnie, ale w Dakocie odkryliśmy klucz
do naszego związku.
Właśnie.
Klucz. Wiemy dokładnie, co to jest.
O ile będziemy wobec siebie szczerzy i otwarci,
damy sobie radę.
Musimy tylko... To proste.
Wystarczy wyczaić: „Czuję się tak a tak.
Powiem o tym Mickey”.
Ty też mi się zwierzysz.
Wspieramy się nawzajem i ze wszystkim sobie poradzimy.
Żal patrzeć na inne związki, w których ludzie
nie potrafią być ze sobą szczerzy. Wiem, że nie uznasz mnie za frajera.
Nie.
- O co w ogóle mielibyśmy się kłócić? - No właśnie.
Z czym nie moglibyśmy się uporać?
Z niczym. Ze wszystkim sobie poradzimy.
Tak samo będzie za rok.
I za pięć lat. I za 40.
Właśnie. Więc myślę: „Skoro tak samo będę się czuł za 40 lat,
to czemu po prostu...” Czemu po prostu się...
Co? Powiedz.
Nie.
- No co? - Muszę się pohamować.
- No weź. Mów. - Nie chcesz tego usłyszeć.
Wiem, że już raz się komuś oświadczyłem,
ale gdybym miał oświadczyć się tobie...
chciałbym, byś wiedziała, że mówię serio.
I nie chciałbym zwlekać.
Co masz na myśli? Szybki ślub?
Może.
O Boże!
Nie macie pietra?
Ekscytujące, nie?
Zaraz. Gdzie? Jak? Kiedy? Co jest, kurwa?
Bierzemy szybki ślub na plaży na Catalinie.
Plaża. Cudownie.
Sędzia pokoju jest na miejscu. Już z nią rozmawialiśmy.
Terry. Wydaje się bardzo miła.
- Terry. Idealnie. - No.
Około 18 spotkamy się na plaży przy hotelu i odprawi ceremonię.
Ma licencję.
Catalina. Cudowne miejsce.
Byłaś tam?
Nie, ale z tego, co słyszałam, to miejsce, które chcę kiedyś odwiedzić.
Jedziesz z nami? Potrzebujemy świadka.
Terry miała nam kogoś załatwić, ale...
Wolimy ciebie niż przypadkowego typa.
Chcesz być naszym świadkiem?
Byłabym zaszczycona, gdybym mogła być waszym świadkiem.
Ciepło tam jest? Wziąć kostium?
Spakuję tak czy siak.
Ale się cieszę!
Chcesz jeszcze komuś powiedzieć? Naszym rodzicom?
Wolałabym nie.
Mój tata zrobiłby wielką aferę, a mamie się to nie spodoba.
Myślałem, że się dogadujecie.
Tak. Mama jest super.
Ale nie chcę, by zaczęła mi prawić morały.
No tak.
Miałaby rację, że postępujemy pochopnie?
Uznałaby to za pochopne,
ale może po prostu zdaję się na intuicję?
Chcę słuchać intuicji,
nim do głosu dojdzie moja skażona osobowość.
Gus, może zabrałbyś ze sobą kumpla?
Byłoby fajnie, druhna i drużba.
Pewnie. Dobry pomysł. Spytam Randy'ego.
Lepiej nie.
Zerwaliśmy.
Naprawdę?
Oboje tak zdecydowaliśmy. Tak mam mówić.
Jaka...
szkoda.
Tak będzie lepiej.
No to spytam Chrisa.
Świetnie.
Jest coś, co powinniście wiedzieć.
Chris i ja...
Coś do siebie czujemy.
Naprawdę?
Nieźle.
Od początku czuliśmy wyjątkową więź,
więc jak już rozstałam się z Randym, to ją zacieśniliśmy.
Wcześniej do niczego między nami nie doszło.
Cieszę się. Super.
Co za dzień.
- Ale się porobiło. - Porobiło się.
Po co się ograniczać? Zaprośmy wszystkich.
Wyślijmy zbiorowego SMS-a. Kto przyjdzie, ten przyjdzie.
Dobra. To nasz ślub. Robimy, co nam się podoba.
- I o to chodzi. - Dobra.
Zrobimy to po swojemu.
Jak przyjdą, super. Jak nie...
Urwiemy kontakt.
Tu Gus i Mickey. Bierzemy szybki ślub.
Piszę, co mówisz.
Chcecie wyskoczyć na Catalinę,
- to wpadajcie. - Tak.
Nikt nie jest zaproszony.
Ani niezaproszony.
O Boże.
Przepraszam.
Spoko. Czuję się tak błogo.
To dobrze. Cieszę się.
Fajnie się rozerwać, zanim ludzie się zwalą.
Tak, uwielbiam to.
Ale jazda, co?
Pewnie masz stracha. Nie sądzisz, że to zbyt szybko?
A ty tak sądzisz?
Szczerze? Tak. Trochę.
Trochę za szybko.
Gdyby ograniczenie było do 100, jechałabyś...
- 110. - Albo 130.
Dochodziłabyś do 140.
Nieważne. Wybacz. Pytam tylko, jak się czujesz.
Doceniam to. Wiem, czemu pytasz.
Pewnie nie rozumiem, na czym polega ten cały SLAA.
No tak, sytuacja nie jest idealna, ale oboje jesteśmy tego świadomi.
A ty i Chris?
Jeśli nie wolno przekraczać setki, to wy pędzicie jak rakieta.
To kwestia chemii.
Denerwujesz się?
Jeszcze jak.
Tak?
Mówisz o tym czy o ślubie?
- O ślubie. - Czuję się wspaniale.
- Tak? - Świetnie.
Cieszę się. Nawet nie wiesz jak.
Ja też.
Odczuwam radość, ulgę, jestem szczęśliwy.
Prawidłowe emocje. Pozytywna sprawa.
Przespałem się z Bertie,
gdy jeszcze była z Randym.
Co?
Skoro wszystko sobie mówimy...
Ciążyło mi to i chciałem się komuś wygadać.
- Czuję się podle. - Nie przejmuj się.
Nie osądzam cię.
Serce nie sługa. Co nie?
Kosztujemy miłości, którą oferuje nam świat.
Na studiach przespałem się z dziewczyną,
a potem okazało się, że to moja daleka krewna.
Nie kuzynka ani nic, ale mieliśmy wspólnych przodków.
I co z tego? Spoko.
Ale jazda!
Nie sądzisz, że to za szybko?
- Nie, to romantyczne. - Też tak myślę.
Chcesz wiedzieć, czy dobrze robisz?
Mój terapeuta radzi zadać sobie
trzy pytania, by się przekonać.
Trzy pytania. Jakie? Brzmi jak motyw z bajki.
Dobra, dawaj.
Pierwsze:
czy dobrze się z nim bawisz, gdy nie masz nic innego do robienia?
Na sto procent.
Wciąż odkrywamy nasze wspólne zainteresowania.
Do tego sporo się kłócicie, nie?
To pochodna łączącej nas namiętności.
- To by się zgadzało. - Jedna z możliwych interpretacji.
Boże, jak tu pięknie.
To prawda.
A drugie pytanie?
Drugie dotyczy istotnej kwestii.
Szanujecie siebie?
Nie chodzi o otwieranie drzwi, ale o głęboki szacunek.
Tak. Ja go szanuję,
choć dwa lata temu, on pewnie niezbyt by mnie lubił.
Ale ogólnie tak.
Czyli „tak”, ale z przypisem.
Na trzecie nie musisz odpowiadać.
Macie udany seks?
Nie minął rok, więc trudno, by było inaczej. Zobaczymy.
Kto wie. Jesteśmy 12 lat po ślubie,
a Jeff nadal robi mi minetę.
Zajebiście.
To pozytywny raport z małżeństwa Syd.
Jak sama mówiłaś, na początku seks trudno obiektywnie ocenić.
Jest nie z tej ziemi, więc nie mam obaw.
No to trzy twierdzące odpowiedzi.
Bosko.
Nie odradzam ci tego.
Mówię tylko, że nie ma to jak kawalerskie życie.
Myślę, że jestem stworzony
do życia w monogamicznym związku.
- Nie zatęsknię za kawalerskim stanem. - Niech ci będzie.
Zresztą to tylko taki kawał, nie?
Nie wierzę, że tak szybko ślubujecie.
Właśnie że tak. To nie kawał.
Nie taki zwykły. Chcecie kogoś wkręcić albo wkurzyć,
taki happening.
Sam pomyśl. Jesteś sam.
Wracasz z roboty, ściągasz skarpetki, ciskasz je na podłogę
i idziesz się wysrać. Może zapomnisz spuścić.
Wrzucasz bajgla do tostera. Smarujesz masłem.
Wolność jest słodka. Rozumiem.
Albo serkiem kremowym. Pykasz z bonga.
Wrzucasz Williego Nelsona. Robisz, co chcesz.
Jestem skłonny poświęcić to wszystko.
Zresztą nie macie porównania.
Razem mamy za sobą pięć rozwodów.
Kochaś poległ dwa razy,
- a ja trzy. - W miłości jak na wojnie.
Świetny plan. Wszystkich tu ściągnęliście.
Czuję, co się święci.
To nie kawał!
Żaden kawał.
Mickey, wyglądasz...
- Jesteś piękna. - Dziękuję.
Wewnątrz i na zewnątrz. Lubię cię z każdej strony.
Ja ciebie też.
Nie gap się już. To przynosi pecha.
Kurde. Wybacz. Nie wiedziałem.
- Terry? - Tak.
- Widziałam zdjęcie w necie. - Miło mi.
Mickey, panna młoda.
Bardzo mi miło.
Dziwnie to brzmi.
- Przyzwyczaisz się. - Super.
Jeśli chodzi o ceremonię, niech będzie jak zwykle.
- Dobrze. - Co do wątków religijnych,
spytam Gusa, ale ja bym pominęła.
Powiem tylko, że to niezły kawał i nikomu nie wygadam.
Nie wiem, o czym mówisz.
Ja też nie.
- Wiem, co jest grane. - Jasne.
Jasne, Truman.
Złożymy własne przysięgi małżeńskie.
Świetnie.
Ogólny styl to coś pomiędzy Mamma Mia! a Elvira.
- Postaram się. - Super.
Nie.
Uwielbiam „nie”.
Hej, nie rozumiesz słowa „nie”?
Prawda?
Serio, Bertie? Chris?
Robiliście to za moimi plecami?
Co? Nie.
Przestań, nie jestem głupi.
Zrywamy ze sobą i z miejsca
łapiecie się za rączki przy moich kumplach?
Pożałujesz tego.
Pewnego dnia dokonam czegoś przełomowego
i stanę się sławny albo bogaty,
albo jedno i drugie, i będzie ci głupio
mówić ludziom, że ze mną zerwałaś.
Mam nadzieję, że tak będzie.
Będzie.
- Hej, co tam? - Hej.
Wszystko w porządku?
Spoko. U mnie tak.
Tak było i tak będzie.
To raczej wy popsujecie wszystkim ten dzień.
Może chcesz się przejść
i pogadać albo coś?
Jasne. Przejść się
i przegapić ślub przyjaciół?
Nie sądzę, koleś. I wiecie co?
To wy jesteście draniami. Nie ja. Wy.
Szlag.
Mam pytanie. Układam przemowę.
Chcę się skonsultować. Będzie czas na toast?
Jasne. Znajdzie się czas na toast.
Miodzio. Opowiem, jak Mickey zjawiła się raz podczas próby
i zaczęliście się przy wszystkich kłócić.
Wciąż mam to w telefonie.
Może pokażę podczas toastu.
- Boki zrywać. - Tak, to było zabawne.
Ale lepiej to sobie daruj.
Spoko. Odpuszczę to.
To może o tym, jak pilnowaliście domu
i nie wiedzieliście, że tam jestem?
Byłem na górze, a wy się kłóciliście.
Aż iskry leciały.
Czymś w ciebie rzuciła. Myślałem, że cię zabije.
Byłbym świadkiem w procesie o zabójstwo.
W zasadzie to chyba nie będzie czasu na toasty.
Nie wyrobimy się, więc musimy sobie odpuścić.
- Żadnych toastów. - No dobra.
Dzięki.
Toast za zero toastów.
Koleś ani razu nie posłuchał mojej rady. Mickey jest świrnięta.
Wszyscy są świrnięci.
Mickey i Gus. Bertie i Chris.
Ciekawe, czy ty też.
Duży sok pomarańczowy.
Tak, dobrze. Czuję...
symfonię różnorakich emocji.
- To wyjątkowy dzień. - Jak najbardziej.
Chwileczkę. Przepraszam.
Słuchajcie, moi drodzy,
czas udać się na plażę,
bo chcemy zdążyć przed zachodem słońca.
Pora na zaślubiny!
Chwileczkę.
Najpierw coś powiem.
Nie. Proszę. Tylko nie teraz.
- Nie musisz... - Nie.
- Chodźmy już. - Nie powiem nic złego.
Chcę oświadczyć przy wszystkich tu zgromadzonych,
że Bertie słusznie postąpiła, zrywając ze mną.
- Super. - To miłe.
Tak. Dzięki, Randy.
Zasługujesz na kogoś lepszego. Chris jest dużo lepszy ode mnie.
Nie ma co ukrywać.
Jest silny.
Potrafi sporo udźwignąć. I nie ma brody.
Nie śpi w samochodzie. Nawet nie wierzy w duchy,
a ja się ich boję.
Nie stanę ci na drodze do szczęścia,
bo zasługujesz na wspaniałego faceta, jakim jest Chris.
Tak jak Gus zasługuje na wspaniałą dziewczynę, jaką jest Mickey,
a Mickey zasługuje na wspaniałego faceta, jakim jest Gus.
Skończyłeś?
Tak. Dziękuję.
To było przemiłe, Randy. Dzięki.
Dobra. W takim razie
chodźmy się chajtać.
Tak jest, chodźmy! Wszystko gra.
Mickey i Gus pragną wygłosić małżeńskie przyrzeczenia.
Kto pierwszy?
Dobra, raz kozie śmierć.
Nie śmiejcie się. Wypociłam to w godzinę.
„Gus, siemasz.
Mój Gus-Gus.
Ukatrupiłeś ohydne robale w mojej sypialni i od tamtej chwili
- wiedziałam, że to ty. - To mój leżak!
Byliśmy pierwsi.
- Że mogę na tobie polegać... - Były tu nasze koszulki!
- ...że będziesz mnie chronił i kochał. - Nie było.
- Miałbym kłamać? - Obiecuję, że będę w ciebie wierzyć...
Rządzisz tą plażą? Siadasz, gdzie chcesz?
...że będę cię wspierać
i nie będę się bała kochać cię bardziej.
- Obiecuję...” - Zwinąłeś ją?
Takie, kurwa, cyrki?
Jestem tu od trzech godzin.
Pierdol się! Zaklepaliśmy je na zachód słońca.
Łapy przy sobie!
Złaź z leżaka! Spadaj!
Przeczekamy to czy...
Dość tego! Wystarczy!
- Psiakrew. - Nic nie szkodzi.
- Dość! - To całkiem zabawne.
Czekamy, aż debile się dogadają.
Dość tego! No już!
Kochanie?
Źle z nim. Wezwij pogotowie.
Lekarza! Pomocy!
- Co się stało? - Nie wiem.
Zawał albo coś.
Chryste. Wygląda, jakby się przekręcił.
- Robimy przerwę? - No chyba.
Musimy przerwać na jakieś dziesięć minut.
To nic takiego.
Przejrzałem ich. Wiedziałem, że to wkręt.
I co teraz? Bierzemy to za zły omen?
Atmosfera zdecydowanie siadła.
No powiedz to.
Damy sobie spokój?
Tak. Miałem to samo na myśli.
Ten cały ślub był nieco...
- Pochopny. - Tak.
Powiemy im, że zrobimy to innym razem.
Nie przejmą się, bo przyjechali na imprezę.
Będą mieli imprezę. Spoko.
A co z nami? Jak sądzisz?
Jesteśmy zaręczeni? Czy nie?
Nie zaręczeni. Ale na dobrej drodze.
Bardzo, bardzo blisko.
Zgoda.
To rozsądna i dojrzała decyzja.
Dla ciebie, z pewnością dla mnie. Dla nas.
Tak.
Idealnie. Jesteś idealna.
Ty też.
Hej, co tam?
Dobre wieści. Pamiętacie gościa, co padł
i piana wyszła mu na usta?
- Trudno go zapomnieć. - Właśnie.
Wyliże się. Nie umarł.
- Faktycznie dobre wieści. - Tak.
Słuchajcie...
Uznaliśmy, że zrobiło się późno i urok prysł, więc...
odwołujemy ślub.
Nic złego się nie wydarzyło.
Nadal się kochamy.
Chcemy tylko postąpić odpowiedzialnie.
Prosimy, zostańcie tu
i imprezujcie z nami.
Pod hasłem: „Rozwijamy nasze osobowości”.
Zebraliśmy się tu dzisiaj,
by być świadkami zaślubin pomiędzy Gusem Cruikshankiem a Mickey Dobbs...