Ciernie i róże
Uśmiech i łzy
W jednym ogrodzie
Wyrosły mym
Dima, zaczekaj!
- Wygrałem. - Niech ci będzie.
- Wracajmy już. - Daj spokój.
Siergiej?
Zabaw się w końcu. Jeszcze raz. Proszę.
- Ścigajmy się do skał. - Uważaj, bo znowu przegrasz.
Gotowi?
Luiza, szybko.
Stać. Przedstawcie się.
- Stójcie albo będę strzelał. - Popow? To ja, Sidorow.
Sidorow?
Znowu wy.
Kuryłka, punkt dziewiąta.
Następnym razem będę strzelał.
Wołodia.
Z Popowem pójdzie łatwo. Dwie paczki fajek.
- Trzeba sobie radzić. - Nie każdy ma twoje koneksje.
Możesz mieć wszystkie moje znajomości, Luizo.
Przeklęte skały!
NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
BAZA LOTNICZA W HAAPSALU ESTONIA POD OKUPACJĄ ZSRR, ROK 1977
Wstawać!
Leniwe szkodniki.
Powolne i głupie.
Bezużyteczne szkodniki. Mamusia wam nie pomoże!
Szybciej.
- Baczność. - Spocznij.
Towarzyszu pułkowniku, druga eskadra gotowa do wylotu.
Pewnego dnia pułkownik otworzy swoje raporty lotnicze
i znajdzie tam twoje diagramy anatomiczne.
To najtrudniejszy egzamin.
A potem kolejny, z naukowego komunizmu. Nie będę mieć na nic czasu.
Na koniec się opłaci.
Czas na poranny raport.
Selenow, 1:34.
Tokariew, 1:12.
Nie przyjmiesz oferty pułkownika?
Daj mi jeden powód.
Dwa powody.
Możesz robić tutaj karierę,
zamiast przerzucać siano pośrodku niczego.
Co mi więcej pozostało?
Siergiej. Luiza. Zaczekajcie.
Siergiej, zrób nam zdjęcie dla potomności.
Tylko nie znowu.
- Idę do kantyny. - Proszę.
Uśmiechnij się.
Towarzyszu poruczniku.
Mamy rozkaz wykonać zdjęcie do tygodnika.
Spocznij.
Zrobię zdjęcie wam trojgu.
Przesuńcie się w prawo.
Którędy do biura dowódcy?
Towarzyszu poruczniku, zaprowadzę was.
Odkąd siły NATO wzmocniły nadzór naszych granic,
w powietrzu cały czas krążą cztery myśliwce.
Przypuszczamy, że każdy B-52 jest uzbrojony w głowice termonuklearne.
Jeśli choć jeden się prześliźnie,
będą mieć otwarty korytarz powietrzny na Leningrad.
Waszym obowiązkiem jest temu zapobiec.
- Zrozumiano? - Tak, towarzyszu pułkowniku.
Witamy w bazie, poruczniku Matwiejew.
Możecie odejść.
Wpuśćcie go.
Słyszałem, że odrzuciliście moją propozycję, młody człowieku.
Jakie macie plany?
Będę szukał pracy, towarzyszu pułkowniku.
Weźcie uaza i podwieźcie porucznika do bloku oficerskiego.
Na ostatnie tygodnie przydzielę wam nowe obowiązki.
Zrozumiano.
Ordynans.
Tak, towarzyszu majorze.
Nie, nie wrócił.
Zgłoszę to niezwłocznie.
Oto dokumenty.
Obawiam się, że nie ma tu gdzie wywołać zdjęć.
Teraz już jest.
- Też się tym zajmujecie? - Tak.
- Dokończę to sam. - Tak, towarzyszu poruczniku.
- Czy mogę się oddalić? - Możecie odejść.
Szeregowy.
Dziękuję, towarzyszu poruczniku.
Matwiejew.
Zdaliście z wyróżnieniem, co?
Podobno prymusi ze szkoły lotniczej
źle radzą sobie w powietrzu.
Słyszałem, że jeden z tutejszych pilotów ma z tym problemy.
Czas pokaże.
Dziś w nocy na posterunku jest Wołkow.
Obudził cały drugi oddział o trzeciej,
bo znalazł peta niedaleko koszar.
Kazał im przebiec dziesięć kilometrów, wykopać w lesie grób
i pochować peta z honorami.
Co za dupek.
Co?
Przynajmniej ktoś się dzisiaj zabawi.
Hej, Matwiejew.
Moja szansa już przepadła.
Teraz rozumiem, czemu nie chciała z nami popływać.
Co jest z tobą?
Mówiłem ci. Jak siostra”? Jesteś w niej zakochany.
Siergiej, musisz coś zrobić. Zanim będzie za późno.
Bezpieczeństwo eskadry jest priorytetem.
Pewnego dnia będziecie musieli wybrać,
czy chybić celu czy ocalić życie skrzydłowego.
Linia między odwagą a brawurą jest bardzo cienka.
Jutro przećwiczymy atak z dużej wysokości.
Na dziś to wszystko.
- Szeregowy Sieriebriennikow? - Towarzyszu poruczniku.
Spocznij. Czy zastałem Luizę?
Jest w dziale kadr, towarzyszu poruczniku.
Rozumiem. Przyjdę później.
Towarzyszu poruczniku. Czy mogę wam zadać pytanie?
Czy mielibyście czas na wywołanie kilku zdjęć?
Za słabo szorujesz. Ma być zrobione na błysk.
Kolejny list miłosny od cichej wielbicielki.
- Znowu otwarty. - Ktoś musi nieźle się bawić,
czytając te wszystkie listy od twojej matki.
Chodź. Gramy w durnia w sali Lenina.
Siergiej. Zejdź na chwilę na ziemię.
Może później.
Złap za róg...
i powoli...
umieść negatyw w kuwecie.
- Dobrze, towarzyszu poruczniku? - Tak lepiej.
Mów mi Roman.
Masz oko do ludzi, Siergiej.
Potrafisz uchwycić ich osobowość, ich duszę.
Szukam czegoś więcej...
ale zawsze mi to umyka.
Co masz na myśli?
Kiedy robisz zdjęcie...
jest coś szczególnego w tej przemijającej chwili.
Tej chwili, która już nigdy się nie powtórzy.
Jak duch ulatujący z tego świata.
Nie wiedziałem, że jesteś filozofem.
Chodźmy się napić.
Dałem mu niższy wynik.
Był tak wściekły, że mógłby stopić radio.
Krzyczał i odgrażał się, jakbym przespał się z jego żoną.
Znasz to?
Czajkowski.
Usłyszałem to po raz pierwszy, gdy miałem 14 lat.
Mój przyjaciel Misza w nim tańczył.
Nigdy nie byłem na balecie.
Jesteś z Orła. Jak możesz być tak nieokrzesany?
Często bywałem w teatrze, zanim mnie tu zamknęli.
Teraz nie ma na to szans.
Sprawdźmy, jak wyszły zdjęcia.
Ostrożnie, szeregowy.
Powinienem już wracać. Nie powinno mnie tu być.
- Lepiej prześpij się tutaj. - Nie mogę.
Powiem oficerowi dyżurnemu, że byłeś mi potrzebny w hangarze.
Nie, muszę już iść. Nie mogę zostać.
Posłuchaj. Jeśli w tym stanie pokażesz się w koszarach,
będziesz przez tydzień szorował latryny.
Cholera.
Wkładaj mundur, durniu!
Dlaczego nie umiesz się ubrać jak reszta tych wieprzy?
Lebiediew. Czy pozwoliłem ci opuścić tej nocy koszary?
Nie, towarzyszu sierżancie.
Więc dlaczego, do cholery, wyszedłeś zapalić?
A ty jaki masz problem?
Czemu wlepiasz we mnie to rozmaślone spojrzenie?
- Jesteś zboczeńcem? - Nie.
Więc czemu, do cholery, na niego wyglądasz?
Co cię tak śmieszy?
Przywal zboczeńcowi.
Głuchy jesteś?
Przywal cholernemu pederaście!
- Wszyscy na posterunki. - Na posterunki.
Ćwiczenie wojskowe.
Kiedy skończę w kwaterze regionalnej, chcę ci coś pokazać.
- Co takiego? - Zobaczysz.
OGNISTY PTAK - PREMIERA JUTRO
Przez całą drogę nie powiedziałeś ani słowa.
Chyba nie było tak źle.
Było wspaniale. Przepraszam.
Zawsze kiedy oglądałem sztukę z moim przyjacielem Dimą,
chciałem, żeby trwała wiecznie.
Dima wychował się bez matki, a ja bez ojca.
To stworzyło między nami niewidzialną więź.
Pisaliśmy do siebie listy i podpisywaliśmy je Walentin”.
- Walentin? - Zubkow.
Pilot wojskowy, który został aktorem.
Chcieliśmy być jak on.
Obiecaliśmy sobie, że pójdziemy do tej samej szkoły teatralnej.
Więc co się stało?
To było tylko naiwne marzenie.
STOP! STREFA GRANICZNA WSTĘP WZBRONIONY
Jakie masz plany na przyszłość?
Wrócę do gospodarstwa, będę pomagał matce, znajdę pracę.
Pomógłbyś jej bardziej, gdybyś poszedł na studia
i zatrudnił się w Mosfilmie.
- Nie dostałbym się. - Skąd wiesz?
Przyjmują tylko 20 osób z całego kraju.
Tutaj są setki rekrutów, a jednak pułkownik wybrał ciebie.
Jeśliśmy zeszli do nędznej sług roli, to nasza tylko, nie gwiazd naszych wina”.
Szekspir.
Zjedź na pobocze. To może trochę potrwać.
Spójrz.
Tańczą ze sobą.
Fuj.
To raczej nie była jagoda.
Masz w domu dziewczynę?
Nie.
A ty?
Niech to! Straż graniczna.
Co się z tobą wczoraj działo?
Myślałem, że będziesz o nią walczyć.
- Musiałem podwieźć porucznika. - Tak późno? Czekaliśmy na ciebie.
Luiza wciąż o nim mówiła, więc kazałem jej przestać.
Wściekła się na mnie i wróciła do siebie.
- Dokąd go podwiozłeś? - Do teatru.
A potem?
Trochę opóźnił nam się powrót.
- Co takiego? - Widzę to twoje spojrzenie.
Naprawdę. Byłem na posterunku.
Znalazłeś sobie inną, co?
- Opowiedz o niej. - Ktoś chętny do zamiany?
- Kola, ja cię zamienię. - Świetnie.
Dalej, Siergiej.
- Jaki on jest? - Kto?
Porucznik Matwiejew.
Nie jest jak inni oficerowie.
Tak właśnie myślałam.
W weekend mam go podwieźć do Tallinna.
Jak sądzisz? Dokąd powinienem go zabrać?
Mogę go oprowadzić, jeśli nie będzie miał nic przeciwko.
Naprawdę?
- Tak. - Oczywiście.
Stalin stoi na środku pola.
Obok jest też wieśniak, i Stalin... Nie, wieśniak...
Jeśli już musisz opowiadać, rób to dobrze.
Dupek.
Wieśniak pokazuje Stalinowi swoje pole ziemniaków.
Towarzyszu Stalinie, mamy tutaj tyle ziemniaków,
że gdyby ułożyć jeden na drugim, sięgnęłyby samego Boga”
- opowiada podekscytowany rolnik.
Kontynuujcie, szeregowy Sieriebriennikow.
No dalej. Lubię dowcipy.
Słucham.
Ale Bóg nie istnieje” - mówi Stalin.
Dokładnie” - odpowiada wieśniak. Podobnie jak ziemniaki”.
Dobre.
Chodźcie za mną.
Tego typu żarty mogą zagrozić waszej przyszłości.
Niesiemy na barkach ogromną odpowiedzialność za społeczeństwo.
Na waszym miejscu byłbym ostrożniejszy.
To się już nie powtórzy.
Mam taką nadzieję.
Dla waszego własnego dobra.
Jeszcze jedno.
Według raportu ordynansa
o waszej wyprawie do Tallinna oddaliście uaz o 22.34.
Jaka była przyczyna tego opóźnienia?
Porucznik udał się do teatru, towarzyszu majorze.
Mieliśmy opóźnienie w Risti. Szlaban znów nie działał.
Zrobiłem, co w mojej mocy, by wrócić jak najprędzej.
Z kim wybrał się do teatru?
Porucznik był sam, towarzyszu majorze.
Rozumiem.
Zgłoście się do mnie, jeśli zauważycie coś niepokojącego.
- Zrozumiano? - Tak, towarzyszu majorze.
Możecie się oddalić.
RAPORT KGB - SIERGIEJ SIERIEBRIENNIKOW
Kościół św. Olafa był najwyższą budowlą w średniowiecznej Europie.
Pod kaplicą Mariacką zakopano skarb.
Przepraszam.
Dziękuję.
Jak wyglądam?
Masz rację.
Dziękuję.
Poczęstujecie się?
Dziękuję, towarzyszu poruczniku.
To słynna brukowana ulica,
gdzie wykonano pierwszą parę butów dla Lenina.
Luiza?
- Olga. - Luiza.
Kopę lat.
- Wyglądasz pięknie. - Ty też.
Dzień dobry.
Który z tych kawalerów to twój mąż?
- Olga! - Niech zgadnę.
To twój mąż, a to musi być twój brat.
Olga, to moi koledzy z bazy.
Koledzy.
- Miło mi poznać. - Mnie również.
- Jest słodki. To twój synek? - Tak.
Towarzyszu.
Luizo.
Być albo nie być, oto jest pytanie”.
Być...
albo nie być...
Oto jest pytanie”.
Być...
albo...
nie być.
Oto jest pytanie”. Niech to!
Kto tu jest?
Wystraszyłeś mnie jak diabli.
Gdzie jest Luiza?
Chodźmy.
Pomożesz mi z moimi kwestiami?
- Jakimi kwestiami? - Do przesłuchania.
Marzyciel z ciebie. Dobrze wiesz, że wracasz do gospodarstwa.
Mówię poważnie, Luizo. Już złożyłem podanie.
Zostanę aktorem.
Będę czekać na twój pierwszy występ.
Najpierw raporty, potem kwestie.
Pietrow, 1:05.
Tokariew, 0:52.
Matwiejew...
- Towarzyszu poruczniku. - Spocznij.
Mały drobiazg ode mnie. Gratuluję wyników egzaminu.
Nie trzeba było, poruczniku Matwiejew.
Zaraz wracam.
Na czym skończyliśmy?
Selenow, 1:25.
Tak, towarzyszu pułkowniku?
Możecie wejść.
Miałeś rację. Jest inny.
Płatonow.
Wywiązaliście się ze wszystkich powierzonych zadań.
- Doskonale. To wszystko. - Niezupełnie.
Mam jedno pytanie.
Poruczniku Matwiejew,
czy znacie treść artykułu 154A kodeksu karnego?
Nie, towarzyszu majorze.
Kto wchodzi w relację seksualną z drugim mężczyzną,
podlega karze pięciu lat więzienia w obozie pracy.
Nie rozumiem.
Według raportu wdaliście się w niemoralny związek
z szeregowym.
- To podłe oszczerstwo. - Poruczniku Matwiejew.
Nie radziłbym wam znów mi przerywać.
Nazwisko szeregowego nie zostało wymienione.
Podajcie mi je.
Nie ma żadnego szeregowego.
Zapewniam was, że to kłamstwo.
Ważcie na słowa, poruczniku Matwiejew.
Towarzyszu majorze.
Kto to napisał?
Raport sporządzono anonimowo.
Bez honoru.
Wierzę porucznikowi.
Możecie odejść.
Tak, towarzyszu pułkowniku.
Poruczniku.
To byłaby wielka szkoda.
Co dostajesz za darmo, kiedy kupujesz nowy radziecki samochód?
- Nie mam pojęcia. - Rozkład jazdy pociągów.
- Teraz moja kolej. - Muszę już iść.
To gdzie drobiazg dla mnie?
Siergiej, słuchaj mnie i nie reaguj.
Ktoś złożył raport.
- O nas. - Co?
Nie wymienili twojego nazwiska...
ale KGB coś wie. Powinieneś już iść.
O nie. Fałszywy alarm.
Wszyscy na posterunki. Czerwony alarm.
Powtarzam, czerwony alarm. To nie są ćwiczenia.
- Baczność. - Spocznij.
Towarzyszu pułkowniku, mamy cztery bombowce B-52
w przestrzeni neutralnej. Lecą prosto na Leningrad.
Lecą za nimi 011 i 023.
011. Trzydzieści sekund do granicy. Czy mam pozwolenie na atak?
011. Odmowa. Nie atakować.
Dziesięć sekund do granicy.
011. Czekam na rozkazy.
Uwaga. Cele skręcają o 90 stopni na północ.
011 i 023, kontynuujcie lot.
011. Awaria silnika.
011. Raport?
Moc na 30 i spada. Brak chłodzenia.
Straciłem silnik. Czy mam pozwolenie na przerwanie misji?
Uwaga, mamy sytuację awaryjną.
011, zrzućcie pociski i zbiorniki paliwa. 023, podajcie współrzędne.
Podaję: 85 kilometrów. Wysokość 10 200 metrów.
To daje mu zasięg 73 kilometrów.
Zabraknie mu 10 kilometrów.
011, odmowa.
Katapultujcie się nad morzem na wysokości 3000 metrów.
Mogę lecieć z prędkością przeciągnięcia.
Niech go, próbuje wylądować.
Matwiejew, to zbyt ryzykowne. Potrzebuję cię żywego.
Katapultujcie się. To rozkaz.
Nie przyjąłem. Brak spadochronu.
Rozłożyć łapacza.
Mechanik do kontroli.
- Karamazin, Sieriebriennikow, do sieci. - Rozkaz.
- No, dalej! - Co się dzieje?
Bezpiecznik się przepalił.
Korba!
Niech to!
Ani drgnie!
011. Lotnisko w polu widzenia.
- Czy mogę lądować? - 011, udzielam pozwolenia.
Spróbuj teraz!
No, dalej.
Szybciej.
Ląduje. Biegnij!
Szybciej. Szeregowy, wracajcie na posterunek.
Sieriebriennikow, idziemy.
Hej, wy! Zabierzcie go stamtąd!
Sytuacja opanowana, poruczniku Matwiejew.
Mieliście dziś szczęście. Teraz odpocznijcie.
Towarzyszu poruczniku?
Tutaj.
Dla ciebie.
Żebyś o mnie nie zapomniał.
Weźmiemy samolot szkoleniowy i polecimy do Szwecji.
Dlaczego do Szwecji?
Nie wiem. Wszystko mi jedno...
dopóki będziemy razem.
Siergiej, jestem oficerem.
Nie mogę opuścić ojczyzny.
Jeśli dostaniesz się do szkoły teatralnej...
poszukam sobie czegoś w Moskwie.
Będziemy mogli pójść do kina, kiedy tylko zapragniemy.
Wybrać się w rejs po rzece, obejrzeć cały repertuar teatru Bolszoj.
Pójść na Arbat na lody,
a potem zwymiotować wszystko na kolejce górskiej.
No to postanowione.
Zgoda.
- Towarzyszu majorze. - Spocznij.
Widzę, że dobrze się bawicie.
Analizuję raport lotniczy, towarzyszu majorze.
- Sam? - Tak, towarzyszu majorze.
Rozumiem.
Gdzie je wywołaliście?
To osobiste zdjęcia.
Osobiste.
Matwiejew, jeżeli w tamtym raporcie jest chociaż odrobina prawdy...
przysięgam, że się o tym dowiem.
I nikt was wtedy nie ochroni, nawet Kuzniecow.
Osobiście dopilnuję, żebyście więcej nie usiedli za sterami.
Dobrej nocy.
Lepiej wracaj do koszar.
Uważaj, żeby nikt cię nie zobaczył.
Szybciej! Ruszać się!
Cholerne szkodniki.
Ruszać się!
Jeszcze jeden dzień i już nigdy go nie usłyszymy.
Powodzenia.
Towarzyszu poruczniku.
Wasja, zaczekaj tu. Rozkaz pułkownika.
Towarzyszu poruczniku.
O co chodzi, szeregowy?
Mam plan.
- Jaki plan? - Na Moskwę.
Wracajcie na posterunek, szeregowy.
Jak to? Zeszłej nocy...
Towarzyszu Sieriebriennikow, nie było żadnej zeszłej nocy.
Nic się między nami nie wydarzyło. Nic a nic. Zrozumiano?
- Wyjeżdżam do Moskwy. - Trzymam cię za słowo.
Wasja.
Pamiętaj, żeby napisać do mnie po przesłuchaniu.
Oczywiście.
Uważaj na siebie.
ROK PÓŹNIEJ
Zbawczy puginale. Tu twoje miejsce.
Tkwij w tym futerale.
Jeszcze raz.
Gdyby Julia poślubiła Parysa, mądrego i zamożnego, gdyby z wosku”,
nie doszłoby do tragedii.
Małżeństwo z rozsądku to nie prawdziwa miłość.
A jak wygląda prawdziwa miłość?
Nie możesz przestać myśleć o drugiej osobie.
Chcesz z nią być bez względu na wszystko.
Wciąż mogliby się potajemnie spotykać.
I żyć tylko połowicznie?
Romeo nie po to mówi: Drwię sobie z was, gwiazdy!”.
Jest oszalały z miłości.
Muszę iść na zajęcia.
Pójdę z tobą.
Miałbyś dziś czas powtórzyć parę scen?
Możemy pójść do mnie.
Nie mogę. Muszę popracować nad monologiem.
Tutaj jesteś. Twoja przyjaciółka przyszła.
Do zobaczenia.
Luiza.
Patrzcie go. Ale z ciebie przystojniak.
To zasługa przesiadywania w bibliotece. I normalnego jedzenia.
Twoja matka wygląda tak młodo.
- Co u niej słychać? - Wszystko w porządku.
Ale dość już o mnie. Jak ci idzie w szkole medycznej?
Nie złożyłam podania. Spróbuję za rok.
Dlaczego?
Nadal pracuję dla pułkownika.
Czas ucieka.
Odkąd opuściłeś bazę, sporo się zmieniło.
Potrzebowałam się z tobą zobaczyć.
Nie chcę, by między nami coś się zmieniło.
Oczywiście.
- Dziękuję. - O co chodzi?
Wychodzę za mąż.
Za Romana.
Romana?
To...
Jesteś pewna?
Oczywiście, że tak.
To wspaniale.
Cieszę się z twojego szczęścia.
Z waszego szczęścia.
Tęskniłam za tobą.
Przyjdziesz na nasz ślub, prawda?
- Słodzisz? - Tak.
Toast za Siergieja. Jesteśmy tu dziś dzięki tobie.
Na zdarowie.
- Na zdarowie. - Na zdarowie.
Jeszcze po jednym?
Hej! Gorko mołodym!
Gorko!
Dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem!
Trudno patrzeć, jak osoba, którą kochamy, odchodzi z innym.
Wiem, co się dzieje pod moim nosem.
To żadne pocieszenie, ale...
Gdyby porucznik nigdy nie zjawił się w mojej bazie...
jestem pewien, że wybrałaby ciebie.
Dziękuję, towarzyszu pułkowniku.
Przepraszam.
Jak się miewasz?
W porządku.
Jak idzie w szkole teatralnej?
O wiele lepiej niż w bazie.
To zupełnie inny świat.
Masz dziewczynę?
Kochasz ją?
Oczywiście.
Poświęciła dla ciebie wszystko.
- Musiałem cię chronić. - Przed czym?
Wiesz, co spotyka mężczyzn takich jak ty.
Takich jak ja?
- A co z tobą? - Właśnie ożeniłem się z ukochaną kobietą.
Myślisz, że wystarczy żyć w kłamstwie, by stało się prawdą?
Nic o mnie nie wiesz.
Zaczekaj.
Gorko!
Próbowałem...
bardzo mocno...
o tobie zapomnieć.
Ale nie potrafię.
Czekałem tyle miesięcy. Byłem pewny, że przyjedziesz.
Nie mogłem.
Co ty wyprawiasz?
Towarzyszu majorze.
Wasza małżonka was szuka.
Dziękuję, towarzyszu majorze. Zaraz wracam.
Muszę już iść, Siergiej.
Możemy pojechać razem do Moskwy.
Nikt nie musi się dowiedzieć.
- Pójść na Arbat na lody. - Siergiej.
Luiza jest...
w ciąży.
»Nie brak wam rozumu« - powiedział ojciec Zosima”.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
»Znajcie umiar tak w piciu,
jak i w mowie.
Nie zatracajcie się w namiętnościach, a zwłaszcza miłości do pieniędzy.
A nade wszystko nie kłamcie«.
»W kwestii Diderota?«
»Nie, nie w kwestii Diderota.
Nade wszystko nie okłamujcie siebie samego.
Bo ten, kto okłamuje siebie samego i w owym kłamstwie się zatraca,
przestaje dostrzegać prawdę w sobie«”...
- Tato! - ...»i wokół siebie,
a wówczas traci szacunek do siebie i innych.
Straciwszy szacunek, przestaje kochać«”.
Obiad gotowy.
To nie będą wakacje.
Będę zajęty do późna. Spędzałabyś całe dnie sama.
Lepiej byłoby dla ciebie zostać tutaj.
Nie chcę tu tkwić. A mały będzie tęsknił za tatą.
Tutaj masz całą swoją rodzinę. To tylko kilka miesięcy.
- Myślałeś o nas? - Tak.
I co?
Kiedy skończę w Moskwie, dostanę awans.
Wreszcie kupimy większe mieszkanie.
- Więc to już postanowione? - Tak będzie najlepiej.
Widziałaś mój sweter?
- Który? - Ten szary, na zimę.
Dlaczego musisz jechać?
Sierioża, niedługo się zobaczymy.
- Oboje jesteście okropni. - Sierioża...
- Ten? - Tak.
Właśnie za to cię kocham.
Powinienem jeszcze zdążyć na pociąg.
Do zobaczenia wkrótce.
Do więzienia?
Dania jest więzieniem.
Więc nim i świat jest także.
O, i wielkim! Pełnym turm, lochów i ciemnic.
Dania jest jednym z najgorszych.
Nie myślimy tak, mości książę.
Więc dla was nie jest taką.
W rzeczy samej, nic nie jest złem ani dobrem samo przez się.
Dla mnie...
Dania jest więzieniem.
W wakacje przeczytam wszystkie jego dzieła.
Oby to nie było twoje jedyne zajęcie.
Osobiście tego dopilnuję.
Inaczej wszystkie książki wylądują w rzece.
Siergiej? Masz gościa.
Co tu robisz?
Przyszedłem na twój spektakl.
Podobał ci się?
Książę był bardzo dobry.
Dziękuję.
Siergiej...
Muszę załatwić sobie mieszkanie,
więc mam tydzień wolnego, zanim wyjadę na akademię.
Czemu mi o tym mówisz?
Nie dostałeś mojego listu?
Co słychać u żony i dziecka?
Pojedź ze mną do Soczi. Mam dwa bilety.
Na pociąg o 18.
Myślisz, że wszystko rzucę, bo nagle się tu pojawiłeś?
O co chodzi, nie mogła jechać z tobą?
Siergiej...
Zaraz będę, Ilja.
Muszę wracać do przyjaciół.
Jak sądzicie, dlaczego uczymy się na klasyce?
Bohaterowie tych historii to nie intelektualiści.
To żywi ludzie...
z krwi i kości.
Pełni uczuć.
Z drżeniem...
w sercu.
Chcę, abyście uchwycili to drżenie własnym sercem i duszą.
Herbaty?
Pociąg numer 505 do Soczi odjeżdża z peronu drugiego.
- Nadal spotyka się z tą modelką? - Tak.
Przyszli w odwiedziny do Luizy.
Co u niej słychać?
Później, Siergiej.
Chodź!
Roman?
Boję się tego snu.
Boję się obudzić.
Boję się, że cię stracę.
Teraz jestem przy tobie.
Co się dzieje?
Pamiętasz mojego przyjaciela, Dimę?
Na jego 13. urodziny
moja matka upiekła mu szarlotkę.
Mieszkał tuż przy szkole.
Chciałem zanieść mu ciasto jeszcze ciepłe,
więc biegłem całą drogę.
Kiedy dotarłem na miejsce,
usłyszałem krzyki zza drzwi, więc podszedłem do okna.
Moje listy leżały porozrzucane na podłodze.
Jego ojciec przyparł go do stołu,
bił go po plecach
i krzyczał: Mój syn nie będzie cholernym pederastą”.
Nigdy nie zapomnę jego spojrzenia.
Jego wstrętu.
Dima spojrzał w górę i zobaczył mnie.
A ja uciekłem.
Po prostu uciekłem.
Następnego dnia nie przyszedł do szkoły.
W lesie za wioską jest jezioro.
Trzy dni później znaleźli tam jego ciało.
Nigdy nikomu o tym nie powiedziałem.
W tym miejscu obowiązują trzy zasady.
Żadnego alkoholu, żadnej głośnej muzyki i żadnych dziewcząt.
Po 23.
Znalazłeś świetne lokum.
Witaj w domu.
Zgodnie z prośbą. Sierp i młot.
Najpierw odcina ci nogi, a potem daje po głowie.
- Drinka? - Naprawdę musisz pytać?
Spójrzcie na to miejsce. Opłaca się być pilotem wojskowym.
Na zdarowie.
Siergiej zawsze jest taki poważny.
Będzie do końca życia grał Hamleta albo Wujaszka Wanię.
- Zdecydowanie. - To nic złego.
- Matwiejew. Paliwo się kończy. - Już nadlatuję.
Siergiej.
Wybacz na chwilę.
Kto by pomyślał?
Żeby piloci i aktorzy tak dobrze się dogadywali.
Nie wyobrażam sobie, by mogło być inaczej.
- Wiedziałem. - Nie.
Wołodia.
- Wołodia. - Trzymaj się ode mnie z daleka.
- Wołodia. - Wiedziałem.
Zwieriew powinien był zbadać mój raport.
Twój?
Mogliśmy pójść siedzieć.
Skąd mogłem wiedzieć, że chodzi o ciebie?
Dlaczego jej to zrobiłeś? Zniszczyłeś jej życie.
Wołodia...
- Kochamy się. - Przestań.
- Kochamy... - To nie jest miłość.
To obrzydliwe.
Brzydzę się tobą.
Pieprzyć to wszystko.
Nikomu o tym nie powiesz.
Ani Luizie, ani nikomu innemu.
Nie. To twoja robota.
Myślisz, że zostawi ją i siły powietrzne dla ciebie?
Kolejni radzieccy ochotnicy przybyli do Kabulu
wyzwolić afgański lud.
Afgańskie dzieci powitały żołnierzy tańcami narodowymi.
- Jesteś pewien? - Tak.
- Nie powie jej. - Dobrze.
Spodziewasz się kogoś?
Matwiejew?
- Roman Aleksiejewicz? - Tak.
Podpiszcie tutaj.
Na co czekasz?
Siergiej, proszę. Zabierz resztę swoich rzeczy.
Roman, ona nie może tu przyjść.
- Nie mogę jej odesłać do domu. - To zabierz ją do hotelu.
To moja żona.
Jesteś aktorem. Graj.
Udawaj, że przyszedłeś z wizytą.
Muszę udawać każdego dnia, kiedy tylko wyjdę za drzwi.
Nie będę tego robić w naszym domu. Powiedz jej, że to koniec.
I co dalej?
Wprowadzisz się ze mną do bazy?
Wracajcie na koniec kolejki.
Siergiej!
- Dobrze cię znowu widzieć. - O tak.
To jest Sierioża.
- Dzień dobry. - Witaj, Sierioża.
Dzień dobry.
Oczy ma po Romanie.
Prawda?
Jak się miewasz?
Miałem spędzić święta u matki,
ale Roman powiedział, że przyjeżdżasz,
więc zostałem, żeby się z tobą zobaczyć.
Zawsze jesteś mile widziany w naszym domu.
Najwyższy czas, żebyś poznał Sieriożę.
Zobaczmy.
Ale wielkie mieszkanie.
Kiedy Roman ma nocne loty, Sierioża siada przy oknie
i wpatruje się w niebo, wyczekując jego powrotu.
Tak.
Kiedy Roman skończy tutaj, pójdę do szkoły medycznej.
A on dostanie przeniesienie.
- Tak. - Tak.
Oczywiście. Dobrze być blisko tych, których kochamy.
Dokładnie.
Czy jest ktoś taki w twoim życiu, Siergiej?
On.
I ty.
I mały Sierioża.
Niech wasze życie będzie pełne miłości.
Nic i nikt...
nigdy mi was nie zastąpi.
Za waszą miłość.
Za bycie z tymi, których kochamy.
Za waszą cudowną rodzinę.
- Dziękujemy, Siergiej. - Dziękujemy.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Niech to będzie najszczęśliwszy ze wszystkich.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Romanie.
Twoje miejsce jest przy twojej rodzinie. Zawsze było.
Nie mogę odebrać cię twojemu synowi ani Luizie.
- Nie dotykaj mnie. - Wszystko ci wyjaśnię.
- Odejdź. Zostaw mnie. - Uspokój się. Luizo!
Nasza miłość może istnieć tylko tam, gdzie nie ma czasu ani przestrzeni.
Proszę...
nie szukaj mnie.
- Czy zamawialiście rozmowę zamiejscową? - Tak.
- Kuzniecow. - Kapitan Matwiejew melduje się.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Siergiej.
Gdzie się podziewałeś?
Pojechałem do domu spotkać się z matką.
- Roman tu był. Szukał cię. - Kiedy?
W zeszłym miesiącu, zanim wyjechał do Moskwy.
Zostawił dla ciebie list. Dorzuciłam do reszty poczty.
- Kuzniecow. - Towarzyszu pułkowniku.
- Dzwoni szeregowy Sieriebriennikow. - Sieriebriennikow?
- Tyle lat. - Przepraszam, że zawracam wam głowę.
Czy wiecie, gdzie zastanę kapitana Matwiejewa?
Muszę się z nim pilnie skontaktować.
Matwiejewa?
Luiza wam nie powiedziała?
Niedługo po Nowym Roku poleciał do Afganistanu.
Wyznaczono go do eskortowania konwojów między granicą a bazą.
W poniedziałek...
Straciliśmy go.
Nie.
To niemożliwe.
Siergiej...
Mówić a robić, myśleć a żyć
to dwie różne rzeczy, Siergieju.
Gdy otrzymasz ten list, będę już w drodze do Afganistanu.
Trzy dni, które Kuzniecow dał mi na zastanowienie, zbliżają się do końca.
Ale nad czym się tu zastanawiać?
Nie potrafię wybrać, nie krzywdząc tych, których kocham.
Nie mogę jednocześnie być ze wszystkimi i z nikim.
Proszę.
Zjesz z nami obiad, Nadio?
Po co tutaj przyszedłeś?
- Luizo, chciałem... - Co chciałeś?
Powiedzieć mi, że nasza przyjaźń nic nie znaczyła?
Czy że sypiałeś z moim mężem?
Tak mi przykro.
Powiedz to jego synowi. Ja nie chcę tego słuchać.
Skoro tak bardzo chciałeś z nim sypiać,
może położysz się obok niego w grobie?
Nawet nie wiesz, gdzie pochowano twojego ukochanego.
Dlaczego mieliby ci powiedzieć? Nie jesteś wdową po nim.
Kim w ogóle dla niego byłeś?
Byłeś nikim.
Więc dlaczego zamieszkał ze mną w Moskwie?
Przestań.
Nie.
To, co czułaś ty,
i to, co czułem ja, było tym samym.
Moja miłość
była nie mniejsza niż twoja.
Zrujnowałeś mi życie.
- Ufałam ci. - Jak miałem ci to powiedzieć?
- Jak? - Wyszłam za niego.
Nie rozumiesz?
Masz.
Weź je sobie. Nie będą mi już potrzebne.
Nie przy nim.
Wybacz, Luizo. Nie wiedziałam, że masz gości.
Przyjdę później.
Cześć, Sierioża.
Czy tata wrócił z wami?
- Nie. - Dlaczego?
Już o tym rozmawialiśmy.
Tata przeprowadził się do nieba.
Ale dlaczego?
Bo...
Bo musiał.
- A kiedy wraca? - Sierioża.
Chodź, zdejmiemy buty.
Co to takiego?
Siergieju, wybieram się w jedyne miejsce, gdzie wciąż czuję się wolny.
Niebo.
Proszę, nie czekaj na mnie.
Zapomnij o mnie.
Zawsze będę o tobie myśleć.
Nieważne, co przyniesie los,
zawsze będę przy tobie.
Siergiej i Luiza nigdy więcej się nie spotkali.
Artykuł 121 zniesiono w 1993 roku.
W 2013 roku Rosja wprowadziła zakaz propagandy homoseksualnej”.
KU PAMIĘCI SIERGIEJA FIETISOWA (1952-2017)
PODZIEL SIĘ TĄ PRAWDZIWĄ HISTORIĄ Z BLISKIMI @FirebirdMovie