Napisy pobrane z https://kickasssubtitles.com
Wersja polska: BDiP.pl (Dakota, Zośka)
Premiera napisów: 19.06.2017 Aktualizacja: brak
Znajdź nas: facebook.com/BDiP.pl
Jerry?
– Jerry, co się dzieje? – Ktoś ukradł mi samochód.
– Że co? – Nie mówiłem?
Jerry, co się dzieje? Ktoś ukradł ci samochód?
Mówisz to samo?
Co?
Jerry?
Chyba jestem na haju.
– Dobry Boże. – Nie wiem, gdzie jestem!
Znalazłem takie coś.
– To Laury Palmer? – Tak.
„Przyśniło mi się to zeszłej nocy.
»Mam na imię Annie. Byłam z Dale’em oraz Laurą.
Poczciwy Dale jest w chacie i nie może wyjść.
Napisz o tym w pamiętniku«”. Koniec cytatu.
– „Dale”, czyli agent Cooper? – Zgadza się.
– Co to może znaczyć? – Nie wiem.
Pieńkowa Dama z pewnością chciała, żebym to znalazł.
„Annie” to chyba Annie Blackburn. Trafiła w tamto miejsce.
Te kartki na pewno pochodzą z pamiętnika Laury?
Tak, znaleźliśmy ten dziennik u jej przyjaciela, Harolda Smitha.
To trzy z czterech stron, które zostały wydarte ze środka.
Wciąż brakuje jednej.
I skąd miałyby się tutaj wziąć, w drzwiach do toalety?
Nie wiem, ale popatrz.
„Jest 1.30, płaczę tak mocno, że ledwo mogę złapać oddech.
Teraz już wiem, że to nie Bob. Wiem, kto jest winny”.
Na pewno Leland ukrył te strony. Zorientował się, że ona wie.
Pamiętam. Leland Palmer, jej ojciec.
– Kiedy mógł to zrobić? – Nie wiem, kilka razy tu zawitał.
Raz był przesłuchiwany w sprawie śmierci Jacques’a Renaulta.
Może myślał, że go obszukamy, i właśnie wtedy ukrył kartki.
Laura nie znała Coopera. Przyjechał tutaj po jej śmierci.
Napisała, że Annie przemówiła do niej we śnie.
Powiedziała:
„Poczciwy Dale jest w chacie i nie może wyjść”.
Ale Harry widział, jak Cooper wyszedł razem z Annie.
Doktor wraz z Harrym zabrali go do hotelu Great Northern,
ale jeśli poczciwy Cooper był w chacie i nie mógł wyjść,
to człowiek, który tamtej nocy wyszedł z chaty z Annie,
nie był poczciwym Cooperem.
I wkrótce potem wyjechał. Kto jeszcze go wtedy widział?
Jak mówię, doktor Hayward. Poza nim – nie wiem.
Poinformujmy o tym Harry’ego. Zobaczymy, co myśli.
Dasz go do telefonu?
Mogę poczekać.
Harry, co z tobą?
Żartujesz.
Cholera.
Współczuję.
Tylko chciałem z tobą pogadać o kilku sprawach.
Racja.
Odpoczywaj. Przedzwonię kiedy indziej.
Nie, nic pilnego.
Spokojnie, odpoczywaj.
Harry, wyświadcz mi przysługę. Nie daj szans choróbsku.
Na razie, brachu.
– Ale to twoje auto. – Wiem, że moje.
Nie mogę tu o tym rozmawiać. Mówiłem, proszę odejść.
– Muszę wiedzieć, kto prowadził. – Powiem, ale gdzie indziej.
Tutaj nie mogę. Proszę, musi pan odjechać.
Przecinka nad Sparkwood i 21.
– Przy Jonesach? – Za, obok strumienia.
– Tak, wiem. – Tam się spotkamy.
Będę za dwie godziny.
– 16.30. – Ale proszę już odjechać.
To ty, doktorze? Dzwoni szeryf Frank Truman.
Dobrze usłyszeć twój głos. Gdzie jest Harry?
– Harry kiepsko się czuje. – Przekaż mu pozdrowienia.
– Wiesz, co to jest Skype? – Ciągle go używam.
Kiedyś zdiagnozowałem tą drogą wykwit skórny u pani Mueller.
Nie ruszyłem się z krzesła.
Jaki masz login na Skype’ie? Wyszukam cię.
MiddleburyDoc.
Zaraz pogadamy.
– No i jesteśmy. – O czym chciałeś mówić?
Doktorze, pamiętasz ten wieczór, kiedy wezwał cię Harry,
żebyś przebadał agenta Coopera w hotelu Great Northern?
Nie pamiętam, co dziś jadłem, ale tamto pamiętam.
Co dokładnie?
Znaliśmy Coopa, ale tego ranka zachowywał się dziwnie.
No i?
Zawiozłem go do szpitala i został zbadany po obchodzie.
Godzinę później widziałem,
jak ubrany wykrada się z oddziału intensywnej opieki.
Odwrócił się, spojrzał na mnie...
i znowu zobaczyłem ten dziwaczny wyraz twarzy.
Odezwałem się do niego, ale nie powiedział ani słowa.
– Odwrócił się i wyszedł. – Co robił na tym oddziale?
Pomyślałem wtedy, że może chciał zajrzeć do Audrey Horne.
Ta przykra sytuacja w banku... Zapadła w śpiączkę.
Jak biorą ryby?
Ostatnio znalazłem w pidżamie dwa pstrągi potokowe.
Tak?
Chyba nigdy się nie dowiem, skąd się tam wzięły.
– Zrobiłeś z nich śniadanie? – Usmażyłem je zaraz przy rzece.
Miałem trochę jajecznicy
i muffinkę z dżemem z czernicy.
Świetnie się gadało, doktorze. Przekażę pozdrowienia Harry’emu.
O cokolwiek by nie chodziło, mam nadzieję, że będzie dobrze.
– Nie przestawaj dawać czadu. – Do zobaczenia, Frank.
Detektyw Macklay?
– Jestem kapitan Knox. – Miło poznać.
Dziękuję, że mnie pan przyjął. Nie zajmę dużo czasu.
Kilka dni temu dodaliście odciski palców do naszej bazy.
Musimy zweryfikować źródło.
Nie widzę żadnego problemu, ale zablokowano nasze śledztwo.
Wy za tym stoicie?
Chciałabym zobaczyć odciski. Pobraliście je z miejsca zbrodni?
Nie, ze zwłok.
– Są jakieś zwłoki? – Oczywiście.
– Gdzie jest reszta? – Nie wiemy.
– Ile ten człowiek miał lat? – Prawie 50.
– A kiedy umarł? – W ostatnich pięciu-sześciu dniach.
Jesteście pewni, że to ciało, z którego zdjęto odciski?
Tak, mogę ponowie je pobrać, jeśli pani sobie życzy.
Gdybyśmy wiedzieli, kto to jest, śledztwo byłoby łatwiejsze.
Przepraszam na moment.
Mówi kapitan Knox.
Tym razem to nie tylko odciski. Mamy ciało, to on.
– Jesteś pewna? – Odciski pobrano z tego ciała.
Dobrze, przekażę sprawę.
– Jeszcze jedna rzecz. – Słucham.
W zasadzie dwie rzeczy. Brakuje głowy, a wiek jest zły.
To znaczy, Cindy?
Chciałam powiedzieć tylko tyle, że nie mamy jego głowy.
Ciało należy do kogoś przed 50, kto umarł kilka dni temu.
Jeśli major umarłby niedawno, miałby ponad 70 lat.
– To jakaś pomyłka. – Sama widziałam zwłoki.
Koroner potwierdziła wiek i prawdziwość odcisków palców.
Zostań tam.
Jeszcze się odezwę. Teraz muszę wykonać telefon.
Tak jest.
– Nie dopuszczajcie nikogo do ciała. – Można wiedzieć, co się dzieje?
Nikomu nie powtarzajcie,
ale nie sądzę, żebyście długo pozostali przy sprawie.
Wejść.
– Jak poszło? – Kiepsko.
Mówię: „Cześć, Diane”.
Zapytała: „Chodzi o Coopera?”. Odparłem: „Może”.
Odpowiedziała, tutaj cytuję: „Zapomnij, kurwa”.
Po kwadransie byłem w domu. Przemoczony i bliski zgonu.
A panu jak minął wieczór?
To niekorzystne wieści. Powinna się z nim zobaczyć.
– Pana kolej. – Pójdziesz ze mną?
– Niech pan poprosi. – Co?
Słyszał pan.
Proszę.
FBI, kolego.
– Przyjaciele Diane. – Zapraszam.
Kto przyszedł?
Mój Boże.
– Do zobaczenia, Diane. – Do zobaczenia.
Długo nie pogadamy. Powiem dokładnie to, co jemu.
Spokojnie, siądźmy i utnijmy sobie miłą pogawędkę.
– Masz kawę? – Nie.
– Papierosów też nie. – Wspomnienie tytoniu.
– Rzuciłem palenie. – Pierdol się, Gordon.
Zaczyna suszenie głowy.
Chcesz mieć suszenie głowy? Ty też się pierdol, Albert.
– Skoro mamy za sobą uprzejmości... – Ja tak daleko nie dotarłem.
Diane, twój były przełożony i były agent specjalny, Cooper,
siedzi w więzieniu federalnym w Południowej Dakocie.
To dobrze.
Wypadałoby, żebyś delikatnie zmieniła swoje nastawienie.
Chuj ci do mojego nastawienia.
Twarda sztuka.
Zawsze taka była.
Dziękuję.
Cholernie dobra kawa.
No i?
Mów, co miałeś powiedzieć.
Mamy przeczucie, że coś nie gra. Nie wiemy dokładnie co.
Świetnie go znasz, pogadaj z nim i potem powiedz, co myślisz.
To bardzo ważna sprawa i dotyczy czegoś, o czym wiesz.
Więcej mówić nie trzeba.
Więzienie federalne.
Południowa Dakota.
„I nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”.
Sam fakt, że tutaj jesteś, wyraża więcej niż tysiąc słów.
Pierdol się.
Proszę popatrzeć.
Cooper przed 25 laty oraz w więzieniu dwa dni temu.
– Identyczne, prawda? – Może.
– Co pan widzi? – Kod jest po złej stronie.
Co to panu mówi?
Że jakiś dupek w więzieniu chciał, żeby wyglądały jak oryginalne,
ale musiał odwrócić napis.
– OZDRAB, odwrócony wyraz. – Co to wszystko znaczy?
Tammy, doskonale się spisujesz, zdając każdy kolejny test.
Wyciągnij ręce, obróć je.
„Jestem bardzo bardzo szczęśliwy,
widząc cię tu znowu, stary przyjacielu”.
To wzgórze duchowe, palec duchowy. Zastanów się nad tym, Tammy.
To jedyne zdjęcie Coopera, jakie mamy w ciągu ostatnich 25 lat.
Na obrzeżach Rio, jego dom.
Gdy go sprawdzaliśmy, należał do dziewczyny z Ipanemy.
Wygląda jak ten w więzieniu.
Ten w więzieniu.
10 minut i rozmawiam z nim sama. Najwyżej dziesięć minut.
– Albo koniec, jak powiem, że koniec. – Tak właśnie będzie.
– Ty kontrolujesz przesłonę i mikrofon. – Jesteśmy bardzo wdzięczni.
– Jak masz na imię? – Tammy.
Wal się, Tammy.
Wiedziałem, że przyjdziesz. Dobrze cię znów widzieć, Diane.
Czyżby? Kiedy to było?
Kiedy się ostatnio widzieliśmy?
Gniewasz się na mnie?
– A jak myślisz? – Myślę, że tak.
Kiedy się ostatnio widzieliśmy?
– U ciebie. – Zgadza się.
– Pamiętasz tę noc? – Zawsze będę ją pamiętał.
Ja też, nigdy jej nie zapomnę.
Kim jesteś?
– Nie rozumiem. – Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Dziękuję.
– To wszystko. – Na to wygląda.
Trzymajcie go, póki się nie odezwiemy.
Diane?
Posłuchaj.
To nie jest ten Dale Cooper, którego kiedyś znałam.
Wyjaśnij, co masz na myśli.
Nie chodzi o upływ czasu,
jak się zmienił, czy jak wygląda.
Chodzi o coś tutaj.
Tego zdecydowanie tu nie ma.
To mi wystarczy.
Ta noc, o której wspomniałaś, powinienem coś o tym wiedzieć?
Kiedyś o tym porozmawiamy.
– Zgoda? – OK.
Zdrowie FBI.
Posłuchaj mnie.
Powiedz dyrektorowi, że mam dla niego wiadomość.
– Musimy porozmawiać w jego biurze. – Jasne.
Powiedz mu, że musimy pogadać o truskawce.
Posadźcie go i wyjdźcie.
Wyłączyłem kamery. Możemy rozmawiać swobodnie.
– I w cztery oczy. – Psia łapa.
Pies miał cztery łapy.
Jedną znalazłeś w moim bagażniku.
Pozostałe trzy znikły z informacją, o której teraz myślisz.
Dwóch ludzi, których tu nie chcesz, jeśli stanie mi się coś złego.
Skąd mam mieć pewność, że coś wiesz o tym?
Joe McCluskey.
– Czego chcesz? – Samochodu, taniego, z wypożyczalni.
Dla mnie i Raya Monroe’a.
W schowku ma być kumpel. Dziś o pierwszej w nocy.
Gładko i bezpiecznie.
Jeśli pomyślisz o miejscu, z którego mógłbym nie wyjść żywy,
pamiętaj o psich łapach.
Nie obchodzisz mnie.
Więcej mnie nie zobaczysz i nikt nigdy już nie usłyszy
o Joe’m McClusekym czy twoim zmarłym panu Truskawce.
Czemu się do mnie nie odzywasz?
O czym rozmawiałeś z Bushnellem?
Widziałem, jak wchodziłeś do niego niosąc całą górę teczek.
– Policjanci chcą się z tobą widzieć. – Policjanci.
Muszę gdzieś zadzwonić.
Policjanci.
Mam ich wprowadzić?
Pan Jones?
– Detektyw Fusco. – Odznaka.
– Co tu się dzieje? – Kim pani jest?
Jego żoną.
– Co tu się dzieje? – Chodzi o jego auto.
Dlatego tu przyszłam.
– Co pani ma na myśli? – Odbieram go.
– Nie wie, gdzie jest jego auto. – Zostało skradzione?
– Twoje auto skradziono? – Skradziono.
– Zgłosił pan kradzież? – Pan.
– Zgłosił pan kradzież auta? – Nie, nie zgłosił, wiedziałabym.
Auto zginęło, nie wiedzieliśmy go. To nie pana wydział?
– Tak, gdy jest zgłoszenie kradzieży. – Cóż, można to zrobić teraz.
On nie wie, gdzie jest auto. Nie widział go od paru dni.
Więc istnieje duże prawdopodobieństwo, że samochód został skradziony.
Skradziony.
Dobrze, panie Jones, gdzie ostatnio zostawił pan auto?
Gdybyśmy to wiedzieli, moglibyśmy je znaleźć, czyż nie?
Może pan je opisać?
Okropny, wiecznie w warsztacie, srebrny, czterodrzwiowy, tani ford.
Dealerzy mówią o takim: „używany”.
Kiedy auto zaginęło?
Dougie?
Dougie.
– Kilka dni temu. – Kilka dni temu.
– Czemu nie zgłosiliście kradzieży? – Powiem panu dlaczego.
W życiu są nie tylko auta.
Za dużo aut, za wiele zachodu, a Dougie żyje ostatnio w stresie.
Ja też chcę znać prawdę.
– Panowie, znaleźliście auto? – Kim pan jest?
– Właścicielem tej firmy. – Bushnell Mullins.
Dougie dla mnie pracuje.
Nie znaleźliście jego auta, prawda?
Samochód został znaleziony. Brał udział w eksplozji.
– Wiele ofiar. – Czemu od razu nie powiedzieliście?
Ofiary miały powiązania z gangiem zajmującym się kradzieżą samochodów.
No i macie odpowiedź.
Wybaczcie, ale syn siedzi sam w domu i czeka na kolację, a jakby co,
to pilnuje go nasza sąsiadka, więc już pójdziemy.
Powinniśmy być już w domu na koniec długiego, ciężkiego dnia.
Później ci powiem, Dougie.
– Idziemy. – Chwilę.
Wiem, że przeszkadzamy, ale musimy wypełnić papiery.
Ale możemy to zrobić, kiedy będzie państwu pasowało.
Proszę zadzwonić rano. Dziękuję państwu za współpracę.
– Miłego wieczoru. – Wieczoru.
Cóż, pewnie, nie będzie miał kłopotu z odzyskaniem ubezpieczenia.
Mam parę pytań o te akta, którymi się zajmowałeś.
Ale idźcie już, możemy się tym zająć jutro.
Dziękuję.
Spotkałam się z nimi, powiedziałam, jak to załatwimy,
dałam im więcej, niż zasługują i to już koniec z nimi.
Jeśli idzie o samochód, będą pieniądze z ubezpieczenia.
Nie wiem ile, ale pomyśl, gdybyś nie przepuścił kasy,
25 000 plus ubezpieczenie, miałbyś nowy świetny samochód.
Teraz, kto wie, co dostaniemy.
Ale nie zgadzam się, byś znikał i grał znowu w kasynie.
Pieniądze są dla małego i dla nas.
To, że je masz, nie znaczy, że możesz stracić choć centa.
Słyszysz, żadnego hazar...?
Zostaw go!
Wykręć mu rękę.
Dougie!
O Boże, Nic ci nie jest?
W porządku?
On...
Dougie skoczył, walnął go w krtań i powiedział: „zostaw”.
A ja go kopnęłam i walnęłam. Dougie się wszystkim zajął.
Tak, kochanie?
– To było straszne. – A co z tym, który miał broń?
Biegło prosto na mnie. Prawie mnie przewrócił.
Śmiesznie pachniał.
Nie zachowywał się jak ofiara. Douglas Jones poruszał się jak kobra.
Wszystko było zamazane.
– Kiedy to usłyszałaś? – W zeszłym tygodniu.
– Ale teraz jest chyba głośniej. – Może dlatego, że nikogo nie ma.
Nie ruszaj się, posłuchaj uważnie.
Skąd według ciebie pochodzi?
– Teraz chyba dochodzi stamtąd. – Dokładnie.
Nie, tu też nie.
To może być ciekawe. Przyszło dziś pocztą.
Mój Boże, jaki stary. Wprowadziliśmy karty 20 lat temu.
Pokój 315.
Zaraz.
Chyba w tym właśnie pokoju strzelano do agenta Coopera.
– Kto to taki? – FBI.
Był tu jakieś 25 lat temu.
Prowadził dochodzenie w sprawie morderstwa Laury Palmer.
Kim jest Laura Palmer?
To, moja droga, długa historia.
Niech konserwator sprawdzi to brzęczenie rano.
Chyba już pora iść.
– Dziękuję, panie Horne. – Ben.
– Dobranoc, Ben. – Beverly.
Przepraszam za spóźnienie. Jak on się czuje?
Mieliśmy ciężki dzień.
Już mu lepiej, ale musiałam mu dać dodatkowo środek przeciwbólowy.
Dziękuję. Jadł coś?
Czekał.
– Kolacja jest na kuchence. – OK.
Tęskni za tobą.
Widzimy się jutro, Marge.
Przepraszam, że tak późno. Jesteś głodny?
Słyszałem, jak podjechałaś.
Dlaczego się spóźniłaś?
Miałam parę rzeczy do zrobienia. Masz chęć na kolację?
Jakich rzeczy?
Musiałam coś zrobić. Coś wypadło i musiałam to załatwić.
Jesteś głodny?
Nie bardzo.
Posłuchaj, Tom.
Wiem, że jesteś chory i cierpisz.
Ale nie wykorzystuj tego, by lecieć ze mną w chuja.
Nie chciałam wracać do pracy.
Wiesz, jakie to szczęście, że mam tę robotę i możemy przeżyć?
Na litość boską, nie spieprz tego!
Roadhouse, Jean Michel.
Jasne, że mu się podobało.
Co? Dwie.
Wysłałem mu dwie i wisi mi za dwie.
Nie znam ich imion. Chciał blondynki, więc mu wysłałem.
Co, kurwa, ile lat? Miały dowody osobiste.
To nie ma nic wspólnego z Roadhouse. Należy do rodziny Renault od 57 lat.
Nie zamierzam go stracić z powodu dwóch piętnastoletnich uczennic.
Te dwie były zwykłymi kurwami.
Słyszałem, że były wzorowymi kurwami.
Wisi mi za dwie.
Beżowy wynajęty, a tu masz telefon. Kluczyki są w samochodzie.
Ty prowadzisz.
– Ktoś widział Binga? – Nie.
Wersja polska: facebook.com/BDiP.pl