SERIAL NETFLIX
PTASI PRZYJACIEL
PROBLEM – ROZWIĄZANIE NIEDOSTĘPNE
Skąd ja wezmę nóż?
Zgadnij, co właśnie zrobiłam.
Co to?
Nie wiem. Leżało na podłodze.
Sporo tu smacznych rzeczy.
Nie, pytałam o to.
Prywatne sprawy.
No wiem. To mój pamiętnik.
JUŻ NIE PAMIĘTNIK BEE
Ładny i kradziony.
To moje sekrety!
No dobra, rozumiem.
- Uszanuj moją prywatność! - No dobra!
Zaraz.
Ohyda!
Przepraszam.
Przylepo, nie!
Dzień dobry, Merlin!
ZWYKŁE CHRUPKI
ENERGIA DO PRACY!
Wygląda w porządku.
O nie! Działaj!
No dalej!
Potrzebuję wymówki, żeby siedzieć w pokoju cały dzień.
Cas! Nie znam nikogo mądrzejszego!
Wiem.
Musisz mi pomóc!
W tej chwili mam na głowie coś innego.
Proszę!
Jestem zajęta.
Zajęta i mądra.
Umarł.
Nie, on śpi.
To tryb uśpienia.
No dobra! Czas na walkę!
Co?
Nie słyszałaś, co powiedziałam?
Czy mam ci to wytłumaczyć jak dziecku?
CAS JEST BRZYDKA
„Cas jest brzyd…”
Nieważne. Nie będę bić ciężarnej.
Jeśli nie staniesz do walki, zaatakuję twój pokój!
Bo teraz walczę za dwoje!
Wybieram ciebie.
Wiedziałam.
Walcz ze mną i moim dzieckiem!
Dziwne. Nigdy tu nie byłam. Pachnie jak…
Pachnie jak ty.
Byłaś tu.
Nie, nigdy.
Cóż…
No dobra.
Napraw to.
A co to niby jest?
Ostatnio trochę się rozmiękczył.
Ale dziś jest absolutnie…
ohydny.
Odwróćcie oczy od mojego wstydu.
Zostaw mnie. Każdy dotyk boli jak tysiąc igieł.
Ten migdał był tak zakurzony, że wyglądał jak śliwka.
Co mu zrobiłaś?
Musiałaś jakoś zepsuć tego kota.
Nie jestem kotem.
A jeśli się przekręciłam i zgniotłam go podczas snu?
Ludzie robią okropne rzeczy, gdy śpią.
Smakują mi te migdały. Są jak cukierek z niespodzianką.
Moja koleżanka ci pomoże.
Wypluj to.
Aha. Dziwne.
Mogę tak cały dzień!
Co to za dźwięk?
Fajne.
Może polejemy go wodą?
Zostawcie mnie, głupole.
Merlin jest lekarzem, ale nawet on nie pomoże temu czemuś.
Jestem człowiekiem.
Ale przynajmniej wydaje się szczęśliwy.
Widzisz? Uśmiech!
Załatwione. Spadam.
Co ja zrobię bez komputera?
Trzymaj to dziecko z daleka!
Martwisz się o moją ciążową wagę?
Nie rób tego, Kryspin!
Zrobię to. Nie powstrzymasz mnie.
Nie, zniszczysz ją! Teraz jest idealna!
Ty tego za mnie nie zrobisz, prawda?
Nie!
O rety.
Dobre dla dziecka!
Zafunduję ci miesiąc w gipsie, Castaspello.
Albo dziewięć.
Czemu musiałem jeść tutaj?
Głupio byłoby teraz wyjść.
Głupi idiota Kryspin.
Głupi!
O, wychodzą.
Trzymaj tę galaretę z dala ode mnie!
Kopnij ją, dziecinko! Teraz!
JUŻ NIE PAMIĘTNIK BEE
Co?
Boję się, że to się powtórzy.
Niby co?
Że się przemienisz.
Głowa się nie zmienia, ale ciało robi dziwne rzeczy.
Wciąż jestem głodny.
Zostało coś na podłodze?
Czy to taco?
Nie.
To całkiem sflaczała cytryna.
To jedzenie z podłogi!
Jedzenie z podłogi cię przemienia!
Musisz jeść z talerza.
Nigdy.
Właśnie. Nigdy.
Przynajmniej Cas odkryła, jak to naprawić.
Czy stereotyp niezwykłej siły matek jest prawdziwy?
Nie wiemy, Cas.
Może pochwa-lisz się, co o tym myślisz?
Kupmy Cas nowego laptopa.
Nie wiem, czy zauważyła, ale jej jest zepsuty.
Ale ona ci pomogła.
Tak, nowy komputer! Dobra robota!
O rety. Weź trochę, PuppyCat. Może da się zjeść.
Zaraz.
Zapomniałam, że mieliśmy jeść z talerzy.
Za późno.
Pozwoliłaś mi.
Co to ma być?
Czuję się, jakbym była pełna sałatki.
Wysłaliśmy wielu agentów, by opanować kryzys w Szkółce Roślin.
Zapraszam po sprzęt.
Patrz, inni agenci tymczasowi.
Chcę stąd iść.
Najpierw zaróbmy trochę kasy.
Róbmy to, co oni.
Jaki uroczy.
Spójrz tylko.
Idzie do mnie. Patrz, jak zasuwa.
Zaprzyjaźnimy się?
Spadajcie stąd. Wyjdziecie sami albo was wyniosę.
Co, proszę?
- Uroczy. - Można tak powiedzieć.
Przesuń stopę. Chcę tylko…
Myślałem, że to korzeń. Co to jest? Gałązka?
Spadajcie stąd. Nie zapłacimy wam.
Pieniądze to nie wszystko.
Czasem trzeba popracować dla samego siebie.
Albo dla innych.
Spójrz, co zrobił dla ciebie Stuart.
Hej, my tu znamy telepatię.
Nie udawaj, że ci na nas zależy.
Myślisz tylko o podatkach i stawianiu klocków.
Nie myślę o żadnej z tych rzeczy. Nigdy.
Wiem, że tak.
W sumie to chciałem znaleźć łazienkę.
Jeśli jakaś jest.
Zrobiłbyś to wszędzie.
Stuart!
To mówisz, że…?
Nie rób tego.
To mówisz, że…?
Co za obrzydliwe uczucie.
Wiem, o czym myślisz.
Nie dostaniecie forsy.
No to spadamy.
Co jest?
Nie, zostaw to!
Co nas goni?
PuppyCat, czy ty…?
Koniec z jedzeniem z podłogi!
Co zjadłeś?
Nic! Nie patrz na mnie!
O mój Boże!
To był mój pierwszy pocałunek.
Powiedz mi, co zjadł.
Nie pomożemy wam. Nawet was tu nie chcemy.
Ja też nie chcę tu być, ale nie pójdę,
dopóki mój przyjaciel się tam nie zmieści.
Nikt nie wyjdzie, dopóki są tu chwasty.
Zostaw. Nie trzeba.
Trzeba się nimi zająć, bo jeszcze mocniej się rozrosną.
Już sięgają do Tymczasu.
Patrz, Stuart skończył.
Co?
Dobra robota.
Mogę to pożyczyć?
Za krótkie.
Mogę pożyczyć twoją tyczkę?
Kiedy skończę.
Ale to potrwa.
Nie chcę pracować za darmo, więc się poobijam.
Czas to pieniądz.
A ja chcę pieniędzy.
- My też. - Ja też!
Nie wszyscy są jak Stuart.
Nie nadążamy z pieleniem.
- No trudno. - Dobra, ja to zrobię.
Z drogi!
Zapomniałam zrobić sobie wiosło.
Hej, to Cas.
Wesley, to Cas!
O, dzwonisz do niej.
Cas!
O nie. Znów ogłuchła.
Cas!
Szybko wiosłujesz!
Cześć, Cas.
Cześć, Merlin.
Nie zauważyłam was.
Wesley uczy mnie łowić ryby.
Takie ojcowskie nudy. Chcesz się przyłączyć?
Nie, próbuję wrócić do pracy, ale to stoi mi na drodze.
Też coś takiego złapałem. Wesley mówi, że należą do Bee.
Tak myślałam. Pasuje do rzeczy w jej pokoju.
Na razie.
Czekaj! Podrzucimy cię.
Chciałbym lubić pracę lekarza tak, jak Cas lubi siedzieć przed komputerem.
Zejdź mi z drogi!
Już prawie. Potrzebuję jeszcze kilku tyczek.
Nie ma więcej.
Zrobiłam to.
Wykonałam zlecenie.
Ale cały ten wysiłek to wciąż za mało.
Utknęliśmy tu.
Jesteś na tyle mała, że się zmieścisz.
Nieważne. Teraz tu mieszkamy.
Zróbcie przejście!
Spójrz na moją nową muszlę. Jest świetna.
Przepraszamy za kłopot.
Możesz już iść.
Nie mogę.
Tak, możesz!
Idź sobie!
Fuj.
Nie możesz odejść z powodu swojego przyjaciela.
Nie wiem, co robić.
Nie wiem, jak go odmienić.
Nie wiem, czemu wciąż je rzeczy, które przemieniają jego ciało.
Już…
My ci powiemy.
Nie!
Nie mów mi.
Ten powód to jego sekret.
Powie mi, jeśli zechce.
To powiemy ci chociaż, że zjadł starą skarpetę.
Kłamca! To był makaron!
My nie kłamiemy!
Nie jesteśmy zdolni do tego, co nazywasz kłamstwem.
Ja cały czas kłamię. To fajne.
Dla mnie i dla ludzi, których okłamuję.
Mówię im, że jestem chory, a potajemnie opuszczam miasto.
A po jakimś czasie moi starzy znajomi widzą mnie w telewizji.
W nowej czapce i w kolorze, który bardzo mi pasuje.
Wszyscy jesteście kłamcami!
PuppyCat, nie musisz mi mówić nic, czego nie chcesz.
Po prostu boję się, że zaszkodzisz sobie tym zajadaniem stresu.
Nic, co mógłbyś mi powiedzieć, nie zmieni tego, co do ciebie czuję.
Bo jestem trochę głupia.
Proszę. To mój jedyny sekret.
Teraz wiesz o mnie wszystko.
To w sumie nie jest sekret.
Tylko czasami jesteś głupia.
Poza tym każdy jest trochę głupi.
Na swój sposób.
Więc to żaden sekret.
To uniwersalna prawda.
Kocham cię, PuppyCat.
Szlag.
Mamy ogromne kłopoty!
Co?
Zawsze miałem kłopoty. Ale teraz tu jesteś.
A wszystko, co ścigało mnie, ściga nas oboje.
I nie chciałem ci o tym mówić.
Ale teraz ci to mówię!
Ale brzydko płaczesz.
Co jest z tobą nie tak?
O rety!
Zrobiłeś się taki lekki!
Świetnie. A teraz wypad.
Chyba naprawdę nam nie zapłacą.
Znalazłam to i uznałam, że ci przyniosę.
Ja też coś dla ciebie mam.
Bardzo nam dziś pomogłaś. Nie musiałaś być taka miła.
Dzięki, nie chcę…
Czekaj.
O tak. Muszę to mieć.
Oba?
No dobra.
To co u ciebie słychać?
Dawno tak po prostu nie gadałyśmy.
Tak.
Nie gadałam z nikim od wyjazdu Deckarda.
Rozumiem.
No to pa.
Zaraz, czekaj. Miałam dziś swój pierwszy pocałunek.
Z tym ptakiem?
To się nie liczy, bo ptaki nie mają ust.
Racja.
Jesteś bystra.
Pa.
Przylepo, nie!
Mój chłopak!
To znaczy ptak! Ptasi przyjaciel!
Nie możesz zbierać ptaków i wsadzać ich do więzienia, Przylepo.
Większość jest niewinna.
Większość.
KONIEC!
Napisy: Marta Racka