‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ฉันก็จะไม่ปล่อยไปเหมือนกัน)
‎ตื่นๆ
‎นายไม่เก่งพอที่จะมาหลับกลางชั้นเรียน
‎อือ ขอบใจ ฉันรู้
‎ที่จริงฉันว่าเราไม่เคยเจอกันมาก่อนนะ
‎ฉันรู้จักทุกคนที่นี่
‎แต่นายกลับเล็ดลอดสายตาฉันไปได้ทั้งเทอม
‎ใช่ ฉันรู้ ฉันมัววุ่นกับการไม่ให้ตัวเองสอบตก
‎ฉันมาที่นี่เพื่อทำเค้ก ไม่ใช่หาเพื่อนใหม่
‎นายก็รู้ว่าทำทั้งสองอย่างได้ ถูกไหม
‎ไม่ ฉันทำไม่ได้
‎ถ้าทำสองอย่างพร้อมกันได้ ‎ฉันคงไม่ทำอะไรแบบนี้ออกมา
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันต้มและทำมันไหม้ ‎ในเวลาเดียวกันได้ยังไง
‎มันมีตัวเลขต้องจำเยอะมาก
‎ฉันเกลียดการชั่งตวงวัด
‎ฉันนึกว่าฉันชอบทำอาหารเพื่อคนอื่นซะอีก
‎ก็รู้นะว่าการทำขนมไม่เหมือนการทำอาหาร ‎แต่ไม่รู้ว่าทำขนมมันจะยากขนาดนี้
‎การทำขนมน่ะง่ายจะตาย แค่ทำตามขั้นตอน
‎เด็กทารกยังทำตามขั้นตอนได้เลย
‎นายต้องหาทางออกให้ได้ ‎ก่อนสอบปลายภาคอาทิตย์หน้าแล้วล่ะ
‎มาทำความรู้จักกันเถอะ ‎ฉันติวนายเรื่องทำขนมได้นะ
‎คะแนนสอบปลายภาคเป็น 60% ของเกรด ‎ถ้าทำได้เต็มก็ผ่านแน่
‎ฉันอบขนมเก่งที่สุดในโรงเรียนนี้
‎ปีนี้ฉันถึงได้ฉายาว่า "เจ้าชายยอดกุ๊ก" ยังไงล่ะ
‎ทำไมไม่ใช่ "เจ้าชายยอดนักอบ"
‎ฉัน…
‎ฉันก็ไม่รู้
‎น้ำตาหายไปไหนหมด
‎อิหยังวะเนี่ย
‎นั่นใคร…
‎จับมัน
‎แกนี่เอง
‎จริงด้วย สัมผัสที่คุ้นเคย
‎เราเคยจับแกมาก่อน
‎ฉันว่าไม่นะ มั่นใจได้ว่าถ้าเคย ‎ฉันต้องจำพวกนายสามคนได้
‎แหวนฉัน
‎ฉันทำหายไปตอนเริ่มทำงานที่นี่
‎ตอนที่หมอนั่นตาย
‎ใช่ จริงด้วย
‎ครั้งที่แล้วตอนที่เราเกือบจับเจ้านี่ได้ แกก็อยู่ที่นั่น
‎และตอนนี้แกก็โผล่มาพร้อมสิ่งนี้
‎เห็นได้ชัดว่าแกอยากช่วยเรา
‎เปล่าซะหน่อย
‎จงพาเราไปหาเจ้านี่
‎ณ บัดนี้
‎นี่จะช่วยกันไหมเนี่ย
‎ไม่มีรูแล้ว
‎- อะไร มีสิ ‎- ฉันจะเป็นคนคุม
‎จงพาเราไปหาเจ้านี่ที่ฉันลืมชื่อไปแล้ว ณ บัดนี้
‎ว่าแต่นายชื่ออะไร
‎ฉันบอกชื่อฉันไปแล้ว
‎"โอ๊ย" ไม่ใช่ชื่อไม่ใช่เหรอ
‎แน่นอนว่าไม่ใช่ หัวนายเป็นอะไร
‎ไหนดูซิ
‎มันดูแย่ไหม
‎แย่นะ
‎ปกติหัวนายรูปทรงทะแม่งๆ อยู่แล้ว
‎เหมือนเมล่อนลูกโตสีน้ำตาล
‎เอาละ พอกันที ฉันจะกลับบ้าน ไม่เรียนแล้ว
‎ไม่นะ อะไรกัน
‎เป็นเพราะฉันบอกว่าหัวนายทะแม่งๆ เหรอ
‎เปล่า ฉันเลิกเรียนเพราะฉันเจ็บหัว
‎แล้วฉันก็เบื่อทำตัวเองขายหน้า ‎ต่อหน้าคนแปลกหน้าพวกนี้ด้วย
‎ไม่มีทางที่ฉันจะจำทุกอย่างได้ทันสอบปลายภาค
‎แล้วนายไม่มีเพื่อนเลยสักคนเหรอ
‎มีสิ ฉันมีเพื่อนอยู่ที่บ้าน ‎ซึ่งเป็นที่ที่ฉันกำลังจะกลับไป
‎เดี๋ยว ฉันยังไม่… นายชื่ออะไร
‎โห นายเลือกหอพักได้แย่สุดเลย
‎เป็นคนไม่ชอบหาข้อมูลก่อน ‎แล้วค่อยตัดสินใจใช่ไหม
‎ในนี้แคบจังนะ
‎แถมนายยังจัดระเบียบอะไรไม่เป็นด้วย
‎โอ้โฮ ถุงเท้าเยอะมาก
‎มีรูด้วย
‎เท้านายเป็นตาปลาหรือว่าเล็บเท้ายาวหรือเปล่า
‎ขอตั๋วรถไฟหนูสูบบุหรี่กลับเกาะเที่ยวถัดไปครับ
‎อุ๊ย ฉันลืมกระเป๋าตังไว้ที่บ้าน ‎นายจ่ายให้ทีได้ไหม
‎ฉันจะไม่ซื้อตั๋วให้นายตามฉันกลับบ้านหรอกนะ
‎ขอซื้อตั๋วไปที่เดียวกัน ‎กับที่ที่เพื่อนที่ไม่ยอมบอกชื่อของผมไป
‎หนึ่งใบครับ
‎ไหนบอกไม่ได้เอากระเป๋าตังมา
‎ก็ไม่ได้เอามา นี่มันกระเป๋าเหรียญ ‎จ่ายด้วยเหรียญมันน่าอายออก
‎ดูฉันสิ ยอมทำตัวเองขายหน้าต่อหน้านาย
‎สำนึกในบุญคุณด้วย
‎ฉันเกลียดน้ำ เกลียดที่ต้องมาทำสิ่งนี้ มันน่าเบื่อ
‎โอเค เต็มไม้เต็มมือฉันแล้ว กลับยานกันดีกว่า
‎ไม่ได้มาที่นี่ตั้งนานแน่ะ ฉันเลี่ยงมาตลอด
‎(ไม่ใช่ ต้องเอาไปใส่ตรงนั้น)
‎อ้อ ใช่จริงด้วย ขอบใจนะ
‎(ที่ชั้นใต้ดินของบ้านยังมีของอีก)
‎(ไปเอามากันเถอะ)
‎โอเค ก็ได้มั้ง แล้วเอาไปไว้ที่นั่นทำไม
‎(แล้วจะทิ้งทุกอย่าง ‎ไว้ที่ก้นมหาสมุทรให้มันได้อะไร)
‎(เพิ่มพลังให้การทำงาน)
‎(ฉันจะฆ่าโทสท์)
‎(เขาท้องไม่ใช่เหรอ เธอทำแบบนั้นไม่ได้นะ)
‎(ฉันจะเอาเด็กใส่ตู้อบแล้วจะเลี้ยงดู ‎ไม่ให้โตมาเป็นคนเถื่อนเหมือนแม่)
‎(ฉันกำลังนั่งรถไฟกลับบ้าน ‎น่าจะถึงตอนเที่ยงคืนนิดๆ)
‎(มารับหน่อยได้ไหม)
‎(นายกลับบ้านเหรอ ‎ได้สิ ฉันจะให้คริสปินขับไปส่ง)
‎ตรงนี้ดูสะอาดกว่า
‎ดีจัง
‎ดาวตก
‎ขอให้ผมไม่ได้เป็นเจ้าของบ้านเช่าอีกต่อไป
‎ขอให้แม่ผมฟื้น
‎อยากให้ผู้ใหญ่ทุกคนทำตัวให้สมกับที่ควรจะเป็น
‎(นี่ เอาอันนี้)
‎(กลับยานได้)
‎จู้จี้จริง
‎(ทำตามที่ฉันสั่ง)
‎(ไม่งั้นฉันจะใช้ปืนเคลื่อนสสาร ‎เคลื่อนย้ายเราไปที่กองอึ)
‎นั่นอะไร
‎นั่นใช่…
‎มูลลี่นี่นา
‎ปั๊บปี้แคท เราต้องช่วยมูลลี่
‎ปั๊บปี้แคท!
‎(ฉันอยากให้เอาเก้าอี้ไว้… ตรงนี้)
‎(ระวังเก้าอี้ฉันด้วยสิ)
‎แกต้องจัดลำดับความสำคัญ
‎(ฉันมีลำดับความสำคัญอยู่แล้ว)
‎(ฉัน)
‎(กับยานของฉัน)
‎(สายนี้เชื่อมกับยานหรือเปล่านะ)
‎(หรืออาจเป็นเส้นนี้)
‎ดีเลย เกือบถึงแล้ว
‎มูลลี่!
‎ได้ยินฉันไหม นายทำอะไรกับไอ้เส้นๆ นั่น
‎นั่นอะไรน่ะ
‎บี!
‎อ้าว เดคการ์ด นายกลับมาแล้ว ‎โรงเรียนทำอาหารเป็นยังไง
‎นายจะบอกเธอไหมว่ากำลังจะสอบตก
‎อะไ…
‎ทั้งหมดนี้เป็นความผิดฉันสินะ
‎ฉันอธิษฐานแล้ว…
‎ตอนนี้เราทุกคนกำลังจะตาย
‎โถ ไม่ร้องนะ
‎ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้อง ดึกแล้ว
‎แม่คิดถึงลูกนะ คาร์ดาม่อน
‎แม่เจ้า ลมแรงจริง ล็อกประตูฝั่งเธอด้วยนะ
‎ล็อกประตูฝั่งฉันลมจะได้ไม่เข้ามางั้นเหรอ
‎(พริตตี้แพทริค)
‎โห อันตรายนะเนี่ย สละรถดีกว่า
‎เฮ้
‎เดค…
‎เออนี่ แด็กเกอร์ หรือดอร์เบอร์ ‎มันเป็นชื่อเหรอเนี่ย
‎นี่ ถ้างั้น…
‎มันเกิดอะไรขึ้น เราควรอยู่ที่นี่เหรอ ‎นี่มันแปลกๆ นะ
‎นาย… นายคิดว่ามันแปลกๆ เหรอ
‎เอ่อ ใช่ นี่มันไม่ปกติ
‎ในที่สุด
‎ในที่สุดก็มีคนพูดขึ้นมาว่ามันแปลกๆ มันไม่ปกติ
‎ใจเย็นๆ ยัยบ๊อง
‎ใครไม่รู้ตีมือฉัน
‎นายกลับไปล้วงลูกตาหมอนั่นได้ไหม
‎ไม่น่าได้นะ
‎นายสองคนคุมร่างเจ้าตัวนี้ให้ได้มากกว่านี้ ‎ไล่ไอ้คนที่มาวุ่นวายกับเราออกไป
‎เราจะจับเจ้านี่ที่ฉันลืมชื่อไปแล้ว
‎และจะได้เลิกทำงานงี่เง่านี้สักที
‎มูลลี่ ฉันรู้ว่ามีแขนอยู่ในปากนาย
‎แต่ถ้าฉันทำนายเจ็บ พยายามบอกกันหน่อยนะ
‎เดี๋ยว บีนี่นา
‎(โอ๊ะโอ นั่นมันพุงกะทิของบี)
‎(โอเค พอกันที ‎ฉันจะไม่ทนกับคนสารเลวอย่างแก)
‎(ถ้าไม่เลิกยุ่งกับฉัน ฉันก็จะยุ่งกับพวกแก)
‎ที่นี่เละเทะไปหมด แกทำอะไรลงไป
‎(ไม่ใช่เรื่องของเธอ ไวโอเล็ต)
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องคุยกับคนไหนในหมู่พวกเธอ
‎แต่เราต้องไปพาพ่อเธอ ‎มาเก็บกวาดความเละเทะนี้
‎แกยังขับยานได้อยู่ไหม
‎(อย่ามาพูดจากับฉันแบบนั้นนะ)
‎โปรดทราบ ใครก็ตามที่ยังหลงเหลือ ‎อยู่บนเกาะอันพังพินาศของฉัน
‎ถ้ายังอยากจะอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้
‎พวกเธอควรกระโดดลงน้ำ ‎แล้วเริ่มว่ายกลับมาเดี๋ยวนี้
‎ไม่อย่างนั้นก็ผูกตัวเองเข้ากับอะไรสักอย่าง
‎ไง คนสวย
‎หลังจากนี้จะทำอะไรต่อจ๊ะ
‎ขอแค่ชื่อนายได้ไหม
‎เดคการ์ด
‎ไม่เห็นเข้ากับนายเลย
‎ก็นะ ยังไงมันก็เป็นชื่อฉัน ช่างเถอะ
‎(นี่ เราจะไปกันแล้วนะ ‎เธอจะเอาอะไรไปด้วยบ้าง)
‎(ฉันจะไปเอามาให้ อะไรที่เธออยากได้)
‎ฉันติด
‎ฉันไม่ติด
‎ฉันจะช่วยเอง
‎และมันจะต้องยอดมากๆ
‎ฉันไม่รู้ว่าเขาตื่นได้ยังไง ‎แต่เราสองคนต้องกลับไปนอนแล้ว
‎ถือนี่
‎เอาเสียบคอฉันที
‎ถ้าเจอคุณพ่อจอมทึ่มของเธอแล้ว ‎ก็ปลดสายให้ฉันด้วย
‎(ได้เวลาไปแล้ว)
‎(จบ)
‎คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์
‎(ขอบคุณที่รับชมกันนะ)