SERIAL NETFLIX
DELIKATNY DOTYK
DANIE DNIA RYBA, RYBA, RYBA, RYBA
Podoba ci się?
Powiesiłem wyżej, żebyś nie mógł…
Panie Mokra Serwetko, nie pomagaj mu mazać po menu!
Nie przestawaj.
Howell i Wesley znów się kłócą.
Chyba pójdę się zdrzemnąć.
Czekaj, przygotuję ci łóżko.
Wybacz, jedyny deser, jaki umiem zrobić, to galaretka.
Dobra, gotowe.
Wygląda wygodnie.
Jestem gotowa.
Chcę mieć go pod…
Pod zadkiem. Więc sama to zrobię.
Miło, że lubisz moją kuchnię.
Wszystko, co robisz, jest świetne.
Naprawdę tak myślisz?
Tak.
Może i usiadłam na tej galaretce,
ale i tak ją zjem, kiedy obudzę się z drzemki.
Miło się z tobą gada.
Wiem.
A teraz mnie ukryj.
Masz tu napiwek.
Sporo ich już mam.
Przestań karmić ludzi moimi rybami.
Wszystkie są ranne lub chore. Nikt takich nie zje.
A kiedy im się polepszy?
Wtedy wrócą do morza.
Wesley. Oddawaj moją miotłę!
Jesteś małym, spoconym zdrajcą.
Może zrobię toaletę z ciastek w naszej szafce do drzemek.
Co?
- Bee. - Przepraszam!
Nie gniewam się.
Jeszcze.
Wracaj do pracy.
Czemu jest taka spocona?
Dobra robota, Tim.
Mamy sporo zamówień.
Zostaniesz trochę dłużej, Kryspin?
Pomogę ci później w twoim dziwnym warsztacie.
Witamy w Kociej Kawiarni.
O, Merlin.
Nie poznałam cię w okularach.
Jak szkoła medyczna?
Ostrożnie. Jest w ciąży.
Ta kotka.
Puszczaj.
To jak było w szkole medycznej?
Merlin, wróciłeś. Jak było w szkole medycznej?
Wszyscy tu są.
Zróbmy sobie rodzinne zdjęcie.
Hej, ludzie!
Wychodzimy! Teraz!
Dobra, ustawmy się w rzędzie.
Od najstarszego do najmłodszego.
Dobra. Tak.
Wszystko się zgadza.
Tak. Od najstarszego do najmłodszego.
A ja stanę tutaj.
Jeśli stoimy według wieku, powinieneś być w środku.
Ale czy będę tam pasować?
Nie wyglądam tu dobrze?
Lepiej?
Nie wiem.
Powinniśmy zawołać Bee.
Racja, niech ona zrobi nam zdjęcie.
Będzie lepszy kąt.
Nie.
Chodziło mi o to, żeby zrobiła sobie z nami zdjęcie,
bo była z nami od dzieciństwa…
Więc…
Fakt.
Bee! Chodź zrobić sobie rodzinne zdjęcie!
Idę!
To jak było w szkole medycznej?
Szybko!
Aparat zaraz się włączy!
Pospiesz się, Bee!
Tak, tak.
Nie, kotki!
Wasze nerki!
Nie!
Mój ulubieniec.
Od krzyków opadły mi kwiatki.
To takie przykre.
Wyglądają tak staro.
Deckard, jestem smutny.
Zamieńmy się miejscami.
- Dobrze. - Nie!
Jestem!
Droga Bee, dzięki tobie postanowiłem pójść do Akademii.
Wiem, że zajmiesz się moją rodziną, gdy mnie nie będzie.
Wybacz, że się nie pożegnałem. Napisz do mnie.
Gdy znów się spotkamy, będę już umiał robić desery.
O nie.
Deckard wykorzystał jeden z moich weksli.
Pracowałam z nim w Kociej Kawiarni.
A kiedy chciałam się poobijać, dawałam ludziom takie weksle.
To obietnica zrobienia czegoś, jeśli ktoś wyświadczy ci przysługę.
A Deckard wykorzystał weksel, by powierzyć mi opiekę nad swoją rodziną.
To Howell. Wylał mnie za drzemkę.
Za ciągłe drzemki. Bezustanne.
To żenujące. Więc przestałam z nim gadać.
Zapomnij o nim.
Kto to jest?
Wesley…
To facet ze zdjęcia!
Na żywo wygląda jeszcze lepiej!
Znów otaczają go płatki kwiatów!
O co chodzi?
WEKSEL NA PRZYSŁUGĘ
Tylko nie to. Naprawdę chcesz go wykorzystać?
Odpowiedział wzruszeniem ramion.
To było mega fajne.
Zaraz zrobi coś fajnego.
Niemożliwe!
Też muszę spróbować!
Widział to!
Puppy.
Utopię się.
Przesadzasz!
To chyba coś twojego.
Ryby czasem w nie wpadają.
Powinnaś zabrać swoje rzeczy.
Nie lubię być pod wodą.
Znów to zrobi!
Dobrze być odpowiedzialnym.
Ma kształt czaszki!
Nawet kupka fajnie na nim wylądowała!
Znów to zobaczył!
Obrazisz się, jeśli nie pomogę ci ich wnieść?
Wesley jest fajny. Lubię go.
Czemu nie chcesz tam wejść?
Bo tam jest mój były szef.
Kazałem ci o nim zapomnieć.
Pójdę tam i będę ćwiczyć ciosy.
LADY LUBI: UWAGĘ NIE LUBI: UWAGI
Mogę ją ugotować?
Gdybyś pozwolił mi ugotować te ryby, zarobilibyśmy górę forsy.
Dziękuję.
WYKORZYSTAŁ: WESLEY
Nie patrzcie na mnie!
Powinnaś wejść do środka.
Nie powinnam.
Dwoje twoich ulubieńców miało kociaki.
Są wielkości mojej pięści. Siedem.
Tak, siedem.
Siedzą w koszu otoczonym babeczkami.
Może tylko zajrzę przez okno?
Co?
PuppyCat, nie!
Biłeś te kociaki?
No co? Im się to podoba. A ja chciałem, żeby przestało.
O rety! Ale z was kociaki!
Wyglądasz zupełnie jak mamusia.
A ty wyglądasz jak tatuś.
A ty wyglądasz…
Tak.
- Wiedziałem, że cię to ucieszy. - Wesley.
Howell.
Dajmy sobie spokój z czarnym sosem.
To chyba odstrasza klientów. Wygląda strasznie.
Nigdy. Ten sos odchudza potrawy.
A jedzenie pod spodem jest jeszcze gorsze.
Ktoś wchodził?
Nie.
Słyszałem jakąś rozmowę.
Nie lubię go.
To moja stara szafka na drzemki.
Co tu robią te papiery?
ZALEGŁY RACHUNEK
Czy ta szafka się zmniejszyła?
Miau.
Wyślę ludzi do domu, żeby oszczędzić pieniądze.
Bez Deckarda jedzenie jest brzydkie
i nikt już nie przychodzi.
Zrobię to, PuppyCat.
Będę odpowiedzialna i pomogę.
Zjem coś brzydkiego.
Byliście już u nas wcześniej?
Chyba nie.
Mam na imię Howell i będę waszym kelnerem.
Wiem.
Spróbuję nie zjeść dania w drodze do stolika.
Mieliśmy tu kiedyś kelnerkę, która tak robiła, prawda?
Kpi z ciebie.
A ty mu pozwalasz.
To brzmi okropnie.
Mam nadzieję, że zwolniłeś ją w najmilszy możliwy sposób.
PuppyCat, nie!
Co?
A macie tu placki?
A, placki. Chcesz? Ja wolę mówić „naleśniki”.
Zabawne, że są różne określenia.
Nie!
Nie chcesz placków.
Nie, to po prostu nie jest zabawne.
Jest.
Zmieniłam zdanie. Chcę gryczanego gofra z truskawkami.
I zupę cebulową.
I miks pieczonych warzyw korzeniowych.
I samosy z quiche ze szpinakiem i grzybami.
I trio sorbetowe, i brokuły.
Dobra.
I crème brûlée à la mode!
Crème brûlée. Jasne.
Ciekawe połączenia.
To było dziwne zamówienie.
Ale dziwne.
Mam dziś zlecenie, więc urwę się wcześniej.
Muszę zapłacić czynsz, a Kardamon nie chce już resztek.
Ktoś tu jest głodny.
Nie zostawiaj mnie.
Chcę przenieść ryby do łazienki.
Co? Czemu?
Nie chcę, żebyś mnie pytał o powody.
Dobra!
Przestań ćwiczyć bicie mojego szefa.
Znaczy byłego szefa.
Cześć, Charles. Przyszedłeś mnie pocieszyć?
„Charles jest powściągliwy w uczuciach”.
„Sam do ciebie przyjdzie”.
Howell ma trochę zaległości ze sprzątaniem.
Proszę bardzo.
Wesley to przyrządził.
Oraz nasz specjał ze skórzanym sosem.
Nie zamawiałam tego.
Smacznego.
Ohyda.
Przykro mi, Wesley. Próbowałem.
Ohyda.
Tylko to smakuje normalnie.
PuppyCat, masz tu przyjaciela.
Ty jesteś moją przyjaciółką.
Nie, w buzi. Brokuł się z tobą zaprzyjaźnił.
Co?
Mówię, że masz coś między zębami.
Nie tam. Z drugiej strony.
Nie.
Z drugiej strony.
Jeden ząb dalej. Za daleko. Już prawie go miałeś.
O? Nie.
Nieważne.
Źle to wygląda. Przyniosę ci wykałaczkę.
Zapomniałam portfela!
Nie powinnam tu przychodzić.
Howell znienawidzi mnie jeszcze bardziej!
Dam mu nauczkę, a potem uciekniemy.
Nie, muszę zapłacić!
Tak działa umowa społeczna restauracji!
Poza tym, to byłoby żenujące!
I zupełnie przekreśliłoby mój wielki gest!
I oni wiedzą, gdzie mieszkamy!
Obok nich!
Dobra, idziemy!
A możesz się nie ruszać?
Wesley przyrządził ten brokuł. Jest fajny.
Cześć wam. Gotowi do pracy?
Tak!
Uważajcie na siebie.
Mieliśmy tu ostatnio kilka dziwnych przypadków.
Dziwne rzeczy.
Ręce.
Ręce w kosmicznym kamuflażu pustoszą planety,
na których mieliście ostatnio zlecenia.
Nasza agencja pracy próbowała znaleźć źródło tych rąk,
ale są za długie.
Dziwne.
Żaden problem.
Oto wasz przydział mundurków.
Zostaliście ostrzeżeni.
Cześć. Chcemy się pozbyć naszych dzieci.
Muszą się wynieść. Są już dość duże.
Cieszę się, że moje dzieci będą odkrywać świat,
ale też mi smutno, bo będę za nimi tęsknić.
Mam dokładnie te same odczucia.
O rety!
Mogę zrobić wam zdjęcie?
Pewnie. Może być tak?
Idealnie.
A może bardziej z góry?
O wiele lepiej. Możesz mi to wysłać?
Tak. Masz telefon?
Tak.
Nie, telefon.
Tak.
Nie, telefon.
Tak.
Nie, telefon.
Ach, tak.
To chyba nie.
Urocze.
„Jak ci mija dzień?”. Wyślij.
- Tak, zrób to! - Przywal im mocniej!
Twoje ciosy są takie miękkie. Dziękuję.
Zawsze będę pamiętać twój delikatny dotyk.
„To ciasto wygląda niesamowicie.
Widziałam dziś kociaki w kawiarni”.
Dziękuję!
„I Howella”.
Dziękuję!
„Nie było ci niezręcznie?
Nie widziałaś go, odkąd cię zwolnił”.
Wyślij.
„Nie wiem. Schowałam się przed nim”.
„W twojej szafce do drzemek?”. Wyślij.
Buźka z krzywym uśmieszkiem. „Tak”.
Dziękuję!
Czeszcie się.
- Będę tęsknić! - Kochamy was!
PuppyCat, zrobił ci się odcisk od bicia.
Jestem świetny w biciu.
Tak, jesteś świetny.
W biciu!
Dziękujemy za te delikatne ciosy.
Dzięki wam nasze dzieci będą zwiedzać wszechświat.
Ja nic nie zrobiłam. Nie ma za co!
O nie, monety?
Mam zapłacić monetami?
Nie teraz, Charles.
Jak tu weszłaś?
Chcę tylko zapłacić rachunek.
Daj spokój. Nie chcę od ciebie pieniędzy.
Proszę, pozwól mi zapłacić za jedzenie.
Monetami?
Choć to sporo monet.
Sam nie wiem. Musiałbym je umyć. I ochronić przed Timem.
Chcę choć raz być odpowiedzialna.
Proszę.
To twoja wina, że Deckard poszedł do szkoły kulinarnej,
a skoro klienci odeszli, bo nikt z nas nie umie gotować,
przyjmę zapłatę.
W każdym razie dzięki.
Deckard kocha gotować. Nie wiem, po co mi ta kawiarnia.
Może dla uwagi.
I żeby rozkazywać ludziom.
Ja lubiłam, gdy mi rozkazywałeś.
Powinnaś częściej wpadać. Miło się z tobą rozmawia.
Przenoszę rybki do łazienki.
Wesley, spójrz!
Ładnie.
Wygląda jak róż.
Fajnie.
KONIEC!
Napisy: Marta Racka