(ซีรีส์จาก NETFLIX)
(นกหนุ่ม)
(ปัญหา - วิธีแก้ ไม่ได้อยู่ในตัวเลือก)
(ฉันจะไปเอามีดมาจากไหน)
นี่ เดาซิว่าฉันเพิ่งทำอะไรมา
อะไรน่ะ
(ไม่รู้สิ ฉันเจอมันที่พื้น บอกตรงๆ ผักตกพื้นน่ะอร่อยทุกอย่างเลย)
เปล่า หมายถึงนี่น่ะ อะไร
(ไดอารี่ของบี)
(นี่มันของส่วนตัวนะ)
ใช่สิ ฉันรู้ ก็นี่มันไดอารี่ของฉัน
(ไม่ใช่ไดอารี่ของบีอีกต่อไป)
แหม น่ารักแต่ลักทรัพย์นะนั่น
(มันคือความลับของฉัน)
ก็ได้ๆ
(เคารพความเป็นส่วนตัวฉันด้วย)
โอเค เข้าใจแล้ว เดี๋ยวนะ
อี๋ หยะแหยง
โทษที
ขอโทษที
สติ๊กกี้ ไม่
อรุณสวัสดิ์ค่ะ เมอร์ลิน
(มันฝรั่งไร้รสชาติ)
(เพิ่มพลังให้การทำงาน)
ดูโอเคอยู่นะ
ไม่เอาน่า ติดสิ
ไม่นะ ขอร้อง ฉันต้องมีข้ออ้างอยู่ห้องทั้งวัน
แคส เธอเป็นคนฉลาดที่สุดที่ฉันรู้จัก
อืม ฉันรู้
ฉันมีเรื่องให้ช่วย
ฉันกำลัง…
วุ่นอยู่กับอะไรบางอย่าง
ขอร้องล่ะ
ฉันไม่ว่าง
ไม่ว่างและฉลาด
ตายจริง พังซะแล้ว
ไม่ มันแค่ง่วง เห็นไหม โหมดสลีป
เอาละ มาสู้กัน
ฮะ
อ๋อ ไม่ได้ยินฉันเรอะ
ให้ฉันตะเบ็งเสียงแห่งความเป็นแม่ให้ไหม
(แคสขี้เหร่)
"แคสขี้…"
ช่างเถอะ ฉันไม่นิยมซ้อมคนท้อง
ถ้าเธอไม่สู้กับฉัน ฉันก็จะสู้กับห้องเธอ
เพราะตอนนี้ฉันกำลังสู้เพื่อสองเรา เย่
ก็ได้ ไปกับเธอละกัน
กะแล้ว
ตอบโต้ฉันกับลูกสิ
แปลกแฮะ
ฉันไม่เคยเข้ามาข้างในจริงๆ สักที กลิ่นมันเหมือน…
เหมือนเธอเลย
เธอเคยมาแล้วนะ
ไม่นะ ไม่เคย
เหรอ… โอเค
แก้ให้หน่อย
ตัวอะไรเนี่ย
พักหลังตัวมันปวกเปียกๆ
แต่วันนี้มันน่าขยะแขยง…
เป็นพิเศษ
(อย่าหันมามองความอับอายของฉัน)
(ไม่ต้องมาจับด้วย มันเหมือนโดนจิ้มด้วยเข็มพันเล่ม)
(อัลมอนด์เม็ดนั้นฝุ่นเกาะเต็มจนดูเหมือนลูกพลัม)
เธอทำอะไรลงไป บี
เธอคงทำอะไรแผลงๆ เพื่อทำลายแมวตัวนี้สินะ
(ฉันไม่ใช่แมวนะ)
ฉัน… หรือว่าฉันกลิ้งตัวทับมันตอนหลับอยู่
คนเรามักทำอะไรน่ากลัวๆ ตอนหลับซะด้วยสิ
(ฉันชอบอัลมอนด์คลุกฝุ่น เหมือนช็อกโกแลตสอดไส้ที่ข้างในมีอะไรให้ลุ้น)
เพื่อนฉันจะทำให้แกดีขึ้น
คายออกมานะ
อาฮะ แปลกจริงด้วย
(ให้อยู่แบบนี้ทั้งวันยังได้)
เสียงอะไรน่ะ
โอ้โฮ เจ๋งดีแฮะ
ลองเอาน้ำสาดดีไหม
(อย่ามาแตะต้องตัวฉัน พวกวิตถาร)
รู้ไหม เมอร์ลินเป็นหมอ แต่ฉันว่าเขาช่วยเจ้าสิ่งนี้ไม่ได้หรอก
(ฉันเป็นคนนะ)
แต่ก็นะ มันก็ดูแฮปปี้ดี
เห็นไหม ยิ้มซิ
งั้นไปนะ ฉันจัดการให้แล้ว เจอกัน
วันนี้ฉันจะทำอะไรดีในเมื่อไม่มีคอมพิวเตอร์
อย่าทุ่มเจ้าเด็กเวรนั่นใส่ฉันนะ
กลัวน้ำหนักลูกฉันสินะ แคส
อย่าทำนะ คริสปิน
ทำแน่อยู่แล้ว นายหยุดฉันไม่ได้หรอก
ไม่นะ พี่จะทำมันพัง มันสมบูรณ์แบบของมันแล้ว
ก็นายไม่อยู่ทำให้ฉันนี่ ถูกไหมล่ะ
ไม่นะ
โอ้โฮเฮะ
บำรุงครรภ์ดี
ฉันจะทำให้กระดูกเธอหัก แคสตาสเปลล่า
ด้วยท่ามดลูกบีบรัด
ทำไมฉันถึงยังยืนกินมันฝรั่งอยู่
จะออกไปตอนนี้ก็กระอักกระอ่วน
ไอ้บื้อคริสปินเอ๊ย
ซื่อบื้อ!
โอ ดีจัง พวกนั้นไปแล้ว
อย่าเอาท้องโย้ดิ้นดุ๊กดิ๊กมาใกล้ฉัน
เตะเลย ลูกเอ๋ย เอาเลย
(ไม่ใช่ไดอารี่ของบีอีกต่อไป)
(อะไร)
ฉันกลัวแกจะเป็นอีกน่ะสิ
(จะเป็นอะไรอีก)
ที่ร่างกายเปลี่ยนน่ะ
ส่วนหัวยังเหมือนเดิม แต่ตัวเป็นอย่างอื่น
(ฉันยังไม่อิ่ม)
(ที่พื้นมีอย่างอื่นให้กินไหม นั่นแป้งทาโก้หรือเปล่า)
ไม่ใช่
(นี่มันมะนาวที่น้ำเหือดแห้ง)
เพราะกินของตกพื้นนี่เอง
กินของจากพื้นทำให้ตัวแกพิลึก
แกต้องกินอาหารจากในจาน
(ไม่มีวัน)
(ใช่ ไม่มีวันซะหรอก)
อย่างน้อยแคสก็ทำให้เรารู้ว่าจะคืนร่างยังไง
ที่เขาว่าคนเป็นแม่ มักจะแกร่งเป็นพิเศษน่ะจริงไหม
ไม่รู้สินะ แคส บอกสิว่าเธอคิดยังไง
เราควรซื้อแล็ปท็อปใหม่ให้แคส
ไม่รู้ว่าเธอจะรู้ไหม แต่แล็ปท็อป ที่ฉันเห็นเธอใช้วันนี้มันเสีย
แต่เธอช่วยแกนะ
เยี่ยม คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ ทำดีมาก
โว้ว ดูนี่สิปั๊บปี้แคท หยิบไป มันอาจกินได้นะ
ช้าก่อน
ฉันลืมไป เราต้องกินจากในจานเท่านั้น
(สายไปแล้ว เมื่อกี้เธอให้ฉันกินได้)
ไอ้นี่มันอะไรกัน
ฉันรู้สึกเหมือนมีสลัดเต็มท้องแน่นมาก
พนักงานเทมป์หลายคนได้รับมอบหมาย
ให้ไปช่วยกู้วิกฤติบนดาวเพาะพรรณพืช
ถอยไปเพื่อรับมอบอุปกรณ์
อ๊ะ ดูสิ ตรงนี้มีพนักงานเทมป์คนอื่นๆ ด้วย
ฉันอยากกลับแล้ว
(ปั๊มเงินกันก่อน)
ทำเหมือนที่พวกนั้นทำกันเถอะ
- เฮ่ย - อุ๊ย น่ารัก
ดูสิ
มาแล้วๆ ดูเขาเดินซิ
จะมาเป็นคู่หูคนใหม่ของฉันเหรอ
ไปซะ
จะไปดีๆ หรือจะให้ใช้กำลัง
ฉัน… อะไรนะ
น่ารัก
อืม คงงั้น
นี่ ขยับเท้าหน่อย ฉันแค่จะ…
อ้าว นึกว่ารากไม้ซะอีก นี่อะไรละเนี่ย กิ่งไม้เหรอ
ออกไปเลยนะ เราจะไม่จ่ายเงินนาย
ไม่ใช่ทุกอย่างจะเกี่ยวกับการหาเงินสักหน่อย
บางครั้งเราก็แค่ต้องทำงานเพื่อตัวเราเอง
หรือไม่ก็เพื่อคนอื่น
ดูสิว่าสจ๊วร์ตคนนี้ทำผลงานออกมาดีแค่ไหน
นี่ เรามีพลังจิตอ่านความคิดได้
อย่าบอกนะว่านายแคร์พวกเรา
ในหัวนายมีแต่เรื่องภาษีกับปวดขี้เต็มไปหมด
ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนั้นเลยเหอะ
ฉันรู้นายคิด
ฉันก็เคยคิดเรื่องหาห้องน้ำน่ะนะ
ถ้ารู้ว่าห้องน้ำอยู่ไหน…
จะอึตรงไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ
สจ๊วร์ต
เมื่อกี้นายว่า…
อย่าทำนะ
เมื่อกี้นายว่า…
น่าขยะแขยงมาก
ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ซึ่งไม่ เธอจะไม่ได้สักแดง
(ถ้างั้นเราจะกลับละ)
อะไรกันเนี่ย
นี่ สกปรกนะ วางเดี๋ยวนี้
ตัวอะไรไล่ตามเรามา
ปั๊บปี้แคท นี่แก…
เลิกหยิบของบนพื้นใส่ปากได้แล้ว
นี่ แกกินอะไรเข้าไป
(เปล่าซะหน่อย อย่ามามองฉัน)
ให้ตายสิโว้ย
ไม่อยากเชื่อว่านั่นคือจูบแรกของฉัน
นี่ บอกมาว่ามันกินอะไรเข้าไป
พวกเราไม่ช่วยเธอหรอก เราไม่อยากให้เธอมาที่นี่ด้วยซ้ำ
ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่นักหรอก แต่เราคงติดแหง็กอยู่ที่นี่
จนกว่าเพื่อนฉันจะผ่านปากนั้นออกไปได้
ห้ามใครไปไหนทั้งนั้นจนกว่าจะถอนวัชพืชออกหมด
อย่าแตะต้องมัน ทุกอย่างปกติดี
มันต้องได้รับการดูแล ไม่งั้นมันจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้มันกระจายเข้าไปในเทมป์สเปซแล้ว
ดูสิ สจ๊วร์ตเสร็จแล้ว แจ๋ว
อะไรยะ
เก่งมาก
ขอยืมเสานั่นได้ไหม
ยาวไม่พอแฮะ นี่ ขอยืมเสาของนายได้ไหม
ให้ฉันเสร็จก่อนนะ
แต่คงอีกนานกว่าจะเสร็จ
ฉันไม่อยากทำงานฟรี เพราะฉะนั้นฉันจะไม่รีบร้อน
เวลาเป็นเงินเป็นทอง
และฉันก็อยากได้เงิน
- ใช่ เราก็เหมือนกัน - ฉันด้วย
ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นเหมือนสจ๊วร์ต
มันงอกไวเกินกว่าที่เราจะถอนทัน
ทำไงได้
ก็ได้ ฉันจะทำเอง
หลีก!
ลืมทำไม้พายซะงั้น
อ้าว แคสนี่นา
เวสลี่ย์ นั่นแคส
ดีเลย โทรหาอยู่สินะ
แคส!
แคส
ไม่นะ เธอทำเป็นหูทวนลมอีกแล้ว
แคส
พายเร็วจัง
หวัดดี แคส
อ้าว ไง เมอร์ลิน มาตั้งแต่เมื่อไหร่
เวสลี่ย์สอนพี่ตกปลาน่ะ
เป็นกิจกรรมของพ่อ มันน่าเบื่อ อยากมาร่วมวงกับเราไหม
ไม่ ฉันพยายามจะกลับไปทำงาน แต่ถูกไอ้นี่ขัดขวาง
เออใช่ ฉันก็เจออะไรแบบนั้น เวสลี่ย์บอกว่ามันเป็นของบี
อืม พอจะดูออก หน้าตามันเหมือนของในห้องเธอ
งั้นลาล่ะนะ
เดี๋ยว พวกเราไปส่งได้นะ
ฉันอยากมีใจให้อาชีพหมอ
เหมือนกับที่แคสมีใจให้การนั่งหน้าคอม
ไปให้พ้น!
เกือบถึงแล้ว แค่ต้องใช้เสาอีกสองสามต้น
อ้าว ไม่มีเหลือแล้ว
ฉันทำแล้ว ทำงานเสร็จหมด
ถึงจะทำทุกอย่างไปหมดแล้ว มันก็ยังไม่พอ
เราติดอยู่ที่นี่
(แต่เธอก็ตัวเล็กพอที่จะออกไปได้นี่)
ไม่สำคัญหรอก ตอนนี้ที่นี่คือบ้านเราแล้ว
ขอทางหน่อย
ดูเปลือกใหม่ของฉันสิ พวกเราชอบมากเลย
ขอโทษที่สร้างความยุ่งยากให้เธอ
เธอจะไปก็ได้นะ
ไม่ ฉันไปไม่ได้
ไปได้สิ ไปซะไป๊
อี๋
อ๋อ เธอไปไม่ได้จริงๆ ด้วย เพราะเพื่อนตัวใหญ่ของเธอ
ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
ไม่รู้จะทำให้เขาคืนสภาพยังไง
ไม่รู้ทำไมเขาถึงเอาแต่กินของพวกนี้
ที่ทำให้ตัวเขาเหลวเละพิลึก
ฉัน…
อ๋อ
เราบอกได้นะ
ไม่ได้
ไม่ต้องบอกฉัน เหตุผลที่เขากินตอนเครียด เป็นความลับของเขา
ถ้าเขาอยากบอก เขาจะบอกฉันเอง
ก็นะ อย่างน้อยเราก็บอกได้ว่า สิ่งที่เขากินเข้าไปคือถุงเท้าเก่าๆ
(คนโกหก มันคือเส้นบะหมี่ต่างหาก)
พวกเราไม่โกหก
พวกเราไม่สามารถทำสิ่งที่เรียกว่า… โกหกได้
ฉันโกหกตลอดแหละ สนุกดี
มันทำให้ฉันสนุก คนที่ฉันโกหกใส่ก็สนุกไปด้วย
ฉันบอกคนอื่นว่าฉันป่วย แล้วก็แอบย้ายไปเมืองอื่นโดยไม่บอกใคร
จากนั้นพอผ่านไปสักพัก เพื่อนเก่าที่คิดว่าฉันตายไปแล้วก็เห็นฉันในทีวี
พร้อมหมวกใบใหม่และสีสันที่เข้ากันดีกับฉัน
(พวกนายขี้โกหกกันทุกคน)
ปั๊บปี้แคท แกไม่จำเป็นต้องบอก ในสิ่งที่แกไม่อยากบอกนะ
ฉันแค่กังวลว่าความลับของแก จะยิ่งทำให้แกเครียดแล้วก็จะยิ่งกิน
และทำให้ร่างกายเจ็บป่วย
ฉันแค่อยากให้แกรู้
ไม่มีอะไรที่แกบอกฉัน แล้วจะเปลี่ยนความรู้สึกที่ฉันมีต่อแกได้
เพราะฉันออกจะโง่
นั่นแหละความลับหนึ่งเดียวของฉัน
ทีนี้แกก็รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันแล้ว
(นั่นไม่ใช่ความลับสักหน่อย)
(เธอโง่แค่ในบางครั้ง ในบางเรื่อง)
(อีกอย่าง ใครๆ ก็โง่กันทั้งนั้น)
(ในแบบของแต่ละคน ดังนั้นมันไม่ใช่ความลับอะไร)
(ก็แค่ความจริงที่เป็นสากล)
ฉันรักแกนะ ปั๊บปี้แคท
(ฮือ เราเจอปัญหาหนักมาก)
อะไรนะ
(ฉันเจอเรื่องยุ่งยากไม่หยุดหย่อน)
(แต่ตอนนี้มีเธออยู่ด้วย)
(และทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยไล่ตามฉัน ตอนนี้มันไล่ตามเรา)
(และฉันไม่อยากบอกเธอ)
(แต่ตอนนี้ต้องบอกแล้ว)
โถ
ปั๊บปี้แคท แกนี่ร้องไห้ไม่ห่วงหน้าตาเลย
(เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย)
โอ ว้าว ตัวเบาขึ้นเยอะ
ดี ทีนี้ไปได้แล้ว
พวกนั้นไม่จ่ายเราจริงๆ สินะ
นี่ ฉันเจอไอ้นี่เลยหิ้วกลับมาให้
ฉันก็มีอะไรจะให้เธอเหมือนกัน
แบบว่าวันนี้เธอช่วยเราไว้จริงๆ ทั้งที่จะไม่ทำใจดีก็ได้
ไม่ต้อง ขอบใจ ฉันไม่ต้องการ…
เดี๋ยว
จริงแหละ ฉันต้องการสิ่งนี้
ทั้งสองอันเลยเหรอ
อืม ได้สิ
ว่าแต่เธอเป็นไงบ้าง
ฉันไม่ได้คุยเป็นเรื่องเป็นราวกับเธอมาพักนึงแล้ว
นั่นสินะ
ฉันไม่ได้คุยกับใครเท่าไหร่ ตั้งแต่เธอยุให้เดคการ์ดไป
อ่อ โอเค ไว้เจอกันละกัน
เดี๋ยวก่อน คือฉัน… จูบแรกของฉันเกิดขึ้นวันนี้
กับนกน่ะเหรอ
คือฉันว่าคงไม่นับเพราะนกมันไม่มีริมฝีปาก
ก็จริง
เธอฉลาดนะเนี่ย
ไว้เจอกันนะ
สติ๊กกี้ ไม่
เฮ้ย นั่นแฟนหนุ่มฉันนะ
หมายถึงนกหนุ่ม
สติ๊กกี้ แกจะเอาแต่คาบนก มาสะสมไว้ในคุกของแกไม่ได้นะ
พวกมันส่วนใหญ่ไม่มีความผิด
ส่วนใหญ่น่ะนะ
(จบ)
คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์