SERIAL NETFLIX
TERAZ JESTEM NAPRAWDĘ SAMOTNY
Przepraszam.
To niezbyt miłe.
Prawda?
Teraz jestem sam. Tak jest gorzej.
Teraz jest mój.
Kradniesz mi czas, więc ja zabiorę ci biżuterię.
Teraz naprawdę jestem sam.
Mogę robić, co zechcę.
To nowość.
Nie wiedziałem, że mam towarzystwo.
Cześć.
Czekaj, co?
Teraz już zupełnie nie mam na co patrzeć.
Jeśli się na czymś nie skupię, to oszaleję.
No tak. Prawie zapomniałem.
Jak długo będzie się na nas gapić?
Dziwnie się czuję.
Jesteś niemiły.
I jak?
Świetnie.
Na pewno?
Nie wygląda jak na zdjęciu.
Widzisz?
Myślę…
Chyba brakuje paru części czy coś.
Nie, w porządku.
Podoba mi się. Jesteście w tym świetni.
Dzięki. No to będziemy się zbierać.
Oczywiście.
Nie mogę się doczekać, aż opowiem komuś o waszej pracy.
A może chcesz, żebym ci to udekorowała?
Mam coś takiego.
Są bardzo ładne.
Jak miło.
Pewnie.
Chętnie uwolnię was od tych kropel w worku na śmieci.
Dzięki.
Robisz mi dużą przysługę.
To na razie.
Ale fajne zlecenie.
Nigdy nie dostałam tylu komplementów.
Czuję się świetnie!
A teraz moja ulubiona część.
Słodka, dobra, słodka forsa.
Czy to czek?
Co to jest?
Pieniądze tak nie wyglądają, prawda?
Niedobrze.
Jasne. Dobra. Świetnie.
Jest źle.
Dobra. Powiedziałam, że świetnie!
Wysyłają nas na powtórne szkolenie.
Co? Przecież jestem świetna! A Kocia Głowa…
To były kłamstwa.
Ale to brzmiało szczerze. Usłyszeliśmy tyle miłych rzeczy.
No jasne.
Świetnie.
Spójrz, już go nie ma.
I nigdy już o nim nie usłyszymy.
Celowo udajesz naiwną.
Załatwiłaś nam zakaz pracy.
Nie dostaniemy zleceń, dopóki nie skończymy szkolenia.
Mamy zakaz pracy!
Po prostu załatwiłam nam wakacje!
To twoja recepta na wszystko. Zadek.
Tak. Zgadza się!
Mam trochę forsy w mojej starej skarbonce.
Możemy żyć z oszczędności przez…
Nie, na razie jakoś damy radę. O ile nic się nie…
Moully!
Moja ściana!
No tak. Cóż.
Może tak zostać, dopóki nie zacznie padać.
A do tego będzie miły przeciąg, jeśli otworzymy drzwi.
Ale nie kłóćmy się przy Moullym, dobra?
Nic nie mówiłem.
Pozwól, że…
Nie znasz Moully'ego?
Nie, raczej bym go zapamiętał.
Moully, to jest PuppyCat.
Miło mi.
Moully jest najlepszy. Może coś o sobie opowiesz, Moully?
Nie mam nic ciekawego do powiedzenia.
Cały Moully. Taki już jest.
Moully to…
Jaka byłaby skrócona wersja?
On…
Chyba znam cię tylko jako gościa, który spełnia życzenia innych.
To dobra umiejętność.
To bardzo miłe, Bee.
Aż zbyt miłe.
Ostatnio miałem szczęście pracować z nią przy pączkach.
To życzenia czy pączki?
Chcę oba!
Co tu robisz, Moully? Martwiłam się o ciebie.
Powinienem zadzwonić.
Nie!
Ten gość… Ten tutaj.
Gdy go ostatnio widziałam, te wredne ręce wciągały go w pustkę.
Mam to gdzieś.
Bee była dla mnie bardzo miła.
Serio mam to gdzieś.
Wciąż masz ten bandaż, który ci zrobiłam!
Pewnie zrobił się obrzydliwy.
Zagoiło się.
Trochę minęło, odkąd się widzieliśmy.
Racja.
Przybyłem, by się odwdzięczyć…
za twoją dobroć.
Jakoś.
Ale najpierw naprawmy tę ścianę.
Używacie tu waluty, prawda?
Tak. A ty nie?
Nie, ale lubię miejsca, które jej używają. To zabawne.
Nie zarabiałeś pieniędzy za tamte pączki?
Nie. Po prostu lubiłem je robić.
Lubiłem rozdawać pączki. I podobało mi się słowo „pączek”.
Nie płacili ci za twój czas?
Nie, ale to nic. Żyję już dość długo.
Nie brak mi czasu.
Mógłbym się czymś zająć, dopóki tu jestem?
Pewnie. Pomogę ci coś znaleźć.
Ja też mam mnóstwo czasu. PuppyCat też.
Prawda?
MASZ ZAKAZ PRACY, PAMIĘTASZ?
Jasne. Możemy wyjść przez tę dziurę, którą zrobiłeś, i zrobić jakieś zakupy.
Racja, ta dziura. Wybacz.
Nie, to całkiem wygodne.
Podoba mi się. Jest duża. I ma fajny kształt.
Dobrze mi się na nią patrzy. Sama nie wiem.
Idziesz z nami, PuppyCat?
Nie.
W porządeczku.
Pa, PuppyCat. Wychodzę.
Czuję się winna, ale poniekąd pomagam.
Choć może nie tak, jak tego chcesz.
Wygląda znajomo.
Mam tu coś.
Co? Dopiero się ich pozbyłam.
Wesley!
Mam pomysł, Wesley! To jest mój przyjaciel, Moully.
Robi niesamowite pączki.
Moglibyście sprzedać je w kawiarni.
Howell dziś nie pracuje.
Mieliśmy nie otwierać.
Chciałem tylko posprzątać.
Ale dam ci moją wypłatę, jeśli mnie zastąpisz.
Zajmę się tym. Będzie super.
Uwielbia chodzić na ryby.
Co to są „naryby”?
Tak.
Howell będzie chciał, żebyśmy odkupili te naczynia.
KOCIA KAWIARNIA OTWARTE
Masz takie ładne dłonie.
OTWARTE
Przepraszam, zamknięte.
Nie chcę nic jeść. Przyszedłem zobaczyć koty.
No dobra. W porządku.
Przychodzę tu, by odpocząć od mojego pas.
Żaden problem.
To za kłopot i twoje milczenie.
Nieźle.
Spójrz. Zarobiliśmy dość pieniędzy, żeby…
Żeby zapłacić za szkody, które wyrządziliśmy w czasie pracy.
DWIE GODZINY DO ODDANIA SKRYPTU
Może poproszę o przedłużenie.
Znowu.
Co to jest?
Nie!
Cześć, Cas!
Co? Wiedziałam, że jesteś dziwna!
Dzieją się wokół ciebie dziwne rzeczy!
A teraz masz dziwnego, wielkiego kolegę!
Moully, to jest Cas. Cas, to Moully. Umie robić pączki.
Tak, ale teraz próbuję ogarnąć surówkę.
Gotówkę.
Idźcie stąd. Muszę dokończyć zlecenie.
ENERGIA DO PRACY!
Coś za lekka. Dietetyczna?
Możemy ci przywieźć więcej napojów.
Są na zamówienie.
Dostawa z lądu na tę głupią wyspę zajmuje tydzień.
Przywieziemy ci je szybciej za drobną opłatą.
Macie dwie godziny.
Wtedy muszę oddać projekt.
Żaden problem.
Nienawidzę tego.
ENERGIA DO PRACY!
Tutaj są.
I to cała paleta.
Cas pewnie chciałaby ten breloczek i tę maskotkę, i tę kurtkę.
Tyle rzeczy by jej się tu spodobało.
Spójrz! Limitowana edycja o smaku letniej brzoskwini.
I toster w kształcie maskotki limitowanej letniej edycji!
ŚWIĘTY NIEŁAD
Nie mogę odwlekać tego w nieskończoność.
Przywieźliśmy ci napoje, ale mamy też prezenty!
Wiesz co?
Myślałam, że jesteś dziwna.
Masz tę dziwną toaletę i wcale się nie starzejesz.
No i twój kumpel nie jest człowiekiem.
Ale przywiozłaś mi górę fajnych rzeczy.
Więc mam to gdzieś. Dzięki.
To chyba nie wystarczy, żeby naprawić moją ścianę.
Podoba mi się to sekretne miejsce.
Wszystkim się podoba.
Za ile pójdzie ten używany parasol?
Hej!
To mój kryształ życzeń.
Możesz poprosić go o naprawę ściany.
O nie, brakuje kawałka.
Nie szkodzi. I tak go zjem.
Jeśli nie zje się go w całości, życzenia stają się dziwne.
Czasem się nie spełniają.
A czasem są po prostu dziwne, wiesz?
Nie wiem.
Trzeba zjeść spory kawałek.
Inaczej to nie zadziała.
Podoba ci się to?
To miła niespodzianka.
To wszystko moje rzeczy.
Jak to?
To tylko takie szpargały. Moje szpargały. Muszę je w końcu zabrać.
Chodźmy po nie, skoro tu jesteśmy.
Bardzo mi pomogłaś, więc chcę cię uszczęśliwić.
Nie lubię wody. Mogę na nią popatrzeć.
Ale nawet za tym nie przepadam.
A już w ogóle nie lubię do niej wchodzić.
Rozumiem.
Ale w sumie nigdzie mi się nie spieszy.
Mam czas dosłownie do końca wszechświata.
Po co się spieszyć?
Gips.
Ogród jest zaniedbany. Nałożę grzywnę.
Ładnie to wygląda w nocy.
Ale jutro będę musiała się nimi zająć.
Albo kiedyś.
Po co się spieszyć?
O nie! Kardamon znowu śpi na zewnątrz!
Możesz go podnieść? Mam zajęte ręce.
Biedactwo.
Wciąż się mnożą. Nie nadążamy ich wyrzucać.
Myślałam, że jeśli dam małemu pączka, poprosi o przebudzenie mamy.
Nie można ich używać, by wpływać na innych ludzi.
Można spełniać tylko własne życzenia.
Pies trochę zjadł.
W jej łzach też są kryształy.
Więc też je zjadła.
Podzielili się.
Dlatego żadne nie dostało tego, czego chciało.
Nie wiem, jak mu pomóc. Chciałabym, żeby jego mama się obudziła.
Śpi od tak dawna.
Nawet nie mogę się pozbyć tych głupich łez.
Zróbmy wymianę. Naprawa ściany za pozbycie się łez.
Naprawdę?
Poza tymi, na których śpi.
Tak. Umowa stoi.
Mogę przenieść się do osoby, która mi coś dała.
Znalazłem cię dzięki bandażowi, który mi zrobiłaś.
Więc może…
Do zobaczenia?
Dlatego nie możecie zakładać, gdzie znajdują się czyjeś usta, dobrze?
WYNIK
Nie!
Zgadza się, Bee. Odpowiedź brzmi „Nie!”
Właśnie.
A jaka jest pierwsza zasada, gdy przyjmujecie nowe zlecenie?
Mam to gdzieś.
Jesteś dziś w formie, Bee!
Mam nadzieję, że wszyscy robią notatki.
Bee ma absolutną rację.
Emocje sprawiają, że serce bije szybciej,
a ręka traci sprawność, jasne?
Troska to pierwszy krok w kierunku partactwa i katastrofy, jasne?
Nieważne.
Tak!
Bardzo dobrze, Bee!
To prawda, „nieważne” co robisz.
Strata czasu.
Tak mnie nie przekupisz.
Widać podłogę.
Drewno.
No nic.
Chyba już czas. Niech to!
Pora uprzątnąć śmieci z oceanu.
Dzięki za pomoc.
I za wszystkie inne rzeczy.
Zmęczyło mnie trzymanie lewej ręki w górze!
Co robiłeś lewą ręką?
Kogo to obchodzi?
KONIEC!
Napisy: Marta Racka