-Geldiğine inanamıyorum. -Parti vereceğini söylememiştin.
Arkadaşlar arasında küçük bir kutlama sadece.
Kasetlerimi almak için uğramıştım, sonra hemen gideceğim.
Neden biraz kalmıyorsun? Kendine bir içki al.
Yeni insanlarla tanış, değişiklik iyidir.
Bilemiyorum.
Sam, bu Mathieu.
Merhaba.
Damian ve Zoë geldi, seni arıyorlar.
-Eşyalarım nerede? -Bekle, hemen döneceğim.
Lütfen artık kasetlerimin nerede olduğunu söyle de gideyim.
-Bir sorun mu var dostum? -Sadece eşyalarını almaya gelmiş.
-Ne eşyası? -Bende kalan birkaç parça şey.
Hepsini bir kutuya koydum. Müzik kasetleri falan.
Nerede olduklarını söyle ve gideyim.
Alacağını al ve siktir git buradan.
Sorun yok, ben hallederim. Sam, bekle.
Sam, lütfen.
Koridorun sonundaki çalışma odasında.
Lütfen beni orada bekle, hem daha sessizdir.
Birazdan geleceğim, baş başa konuşuruz. Olur mu?
Tamam.
Affedersin. Benim öküzlüğüm.
Fanny?
Geri dönün! Hadi! Binadan çıkmayın!
Sadece sana "Seni seviyorum" demek için aradım.
Paris'te bir binada mahsur kaldım. Her yerde kan var.
Arayıp, seni seviyorum, demek istedim.
Daniel, hemen buraya gelmelisin. Chris kafayı yemiş durumda.
Üzerime atlayıp, beni ısırdı.
Kaçmayı başardım ama çok korkuyorum.
Hemen buraya gel Daniel, lütfen.
Kimse var mı?
-İngilizce lütfen. -Merhaba, geliyorum.
125 gram.
Alfred, değil mi?
Ben Sam. Tanıştığımıza sevindim.
Demek bir doktorsun.
Dünyanın her tarafını gezdin, değil mi?
İğrenç şeyler görmüş olmalısın.
Ama hayatta kalmayı başardın.
Muhtemelen, uykunda, sessiz bir ölüm bekliyordun.
Sonra, başına bu geliyor.
Sence bunun tedavisi var mıdır?
Yoksa ölüm, hepimizin değişmez sonu mu?
İşin en kötü tarafı...
...aileme ne olduğunu bilmemek.
Çünkü, annem pek de öyle güçlü bir kadın sayılmaz.
Tahminim, sonunun çok çabuk geldiği yönünde.
En azından insafsız bir hastalığın pençesine düşerek ölmedi.
Kanser gibi. Ya da araba kazasından falan.
Diğer herkes gibi öldü.
Diğer herkesle birlikte.
Tıpkı senin gibi.
Ölüm, artık yeni hayat biçimi.
Normal olmayan benim.
Gel buraya kedicik.
İkimiz arkadaş olacağız. Gel hadi.
Gel. Acıktın mı?
Gel buraya kedicik.
Hadi, gel.
Aç mısın?
Neredesin lanet hayvan?
Kim var orada?
Burada birisi var mı?
Çık ortaya. Cevap ver.
Orada kimse var mı?
Dostlarının hepsi gitti. Günlerdir onları görmedim.
Seni burada bıraktıkları için onlara kızgın değil misin?
Tek başına.
Artık...
...seninle ben, aynıyız.
İkimiz de yalnızız.
Kusura bakma.
İsteyerek yapmadım.
Hep böyle çirkin olmak zorunda mısın?
Gülümse biraz ulan, biraz çabala. Senin sıkıntın ne, biliyor musun?
Çok sıkıcısın. Eğlenmesini bilmiyorsun.
Çocukların hiç evde olmadığın için çok mutlulardı eminim.
Günün birinde, canıma tak edecek ve buradan siktir olup gideceğim.
Sen de burada sik gibi tek başına kalacaksın.
Oradan çıkamadığın için ölemeyeceksin bile!
Sonra bu konuşmalarımızı düşünüp pişman olacak ve şunu soracaksın...
..."Neden gitmesine izin verdim?" Ama çok geç olacak çünkü ben...
...burada çok uzaklarda olacağım. Beni duydun mu?
Sana söylediklerim için özür dilerim.
Doğru değildi.
Sam.
Geliyor musun?
İstemiyorum.
Gel hadi Sam.
Bu sabah geç mi kaldı?
Uyan hadi. Aç gözlerini, lütfen.
Uyan...
-İçindeki ne? -Güvercin eti.
Fena değilmiş.
Ne oldu?
Suratının halini görmelisin.
Bir şey yok.
Sadece evde yeni bir ses duymak biraz garip geldi.
Sandım ki... -Dünyadaki son insan olduğunu mu?
Hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm.
Adın ne? -Sam. Adım Sam.
-Ben de Sarah. -Tanıştığıma memnun oldum.
Hayatta kalan başkaları var mı? -Fazla değil.
Apartmanlarda saklanan birkaç adam var.
Senin gibi.
Çoğu da kafayı tırlatmış zaten.
Yine, senin gibi yani.
Tek başıma olmak, hayatımı kurtardı.
Ya sen?
Bunca zaman nasıl hayatta kaldın? -Cidden hiç bilmiyorum.
-Saklanacak iyi bir yerin var mı? -Hayır.
Bir çatıdan diğerine geçip duruyorum.
Saklanmak için pek de iyi yerler değil.
Bir yerde bir haftadan fazla kalamıyorsun.
Bir kere buldular mı da boku yiyorsun.
Gitmene gerek yok. Burada güvendesin.
Haklı olabilirsin ama böyle ses çıkarmaya...
...devam edersen çok uzun sürmeyecektir.
Aşağıda kaç tane olduğunu gördün mü?
Zamandan başka şeyleri yok. Yapacak daha iyi de bir işleri de.
Ben de seninle geliyorum.
Ama daha ayakta bile duramıyorsun.
Daha fazla odada kalmak istemiyorum.
Tamam.
Bunun adı Alfred.
Kendisi en başından beri benimle birlikte.
Fırsatını bulunca seni öldürecek. Bunu biliyorsun, değil mi?
Hayır. Haline baksana.
Bizi yiyecek durumda değil.
Merhaba Alfred.
Sarah'ı yemek ister misin?
Burası senin evin.
İstediğini yapmakta özgürsün.
Sence başarabilir miyiz, ikimiz de?
Sarah hakkında ne düşünüyorsun?
Evet, sana katılıyorum.
Sarah.
Neredesin?
Ne yapıyorsun?
Buradan gitmek için bir yol arıyorum.
Aşağı inmek intihar olur.
Tek yol, atlamak.
Şaka yapıyorsun, değil mi? Bu çılgınlık.
O kadar uzağa hayatta atlayamam.
-Biraz çalışmayla, neden olmasın? -Hayır, hiçbir yararı olmaz.
Oraya atlamanın imkânı yok.
Anlamıyorum. Burada güvendeyiz işte.
Bir süre yetecek yiyeceğimiz de var.
Asıl ben seni anlamıyorum.
Tüm bu karmaşadan uzak durabileceğimiz...
...bir sığınak olabilir. Bu riski almaya değer.
Kalmak mı istiyorsun?
Ama seni burada bekleyen son çok yakın.
Ya, yanılıyorsan?
Ya, bahsettiğin gibi bir sığınak falan yoksa?
Her şeyi bir hiç uğruna heba etmeye değer mi?
-En azından denemiş olurum. -Evet.
Sokaklar, denemeye çalışırken ölenlerle dolu.
Gerçekten burada, tek başına başarabileceğini mi sanıyorsun?
Kendini kandırıyorsun.
Er ya da geç, içeri girecekler. -Hayır, giremezler.
Sonra da beynini uçurmaktan başka çaren kalmayacak.
Sarah, sen haklısın. Buradan kurtulmamız gerek, özür dilerim.
Lütfen, aç hadi. En başından beri haklıydın, tamam.
Sarah, bana cevap ver.
Uyan hadi.
Aç gözlerini, lütfen.
Uyan hadi.