W ROLACH GŁÓWNYCH
CORMORAN STRIKE
W POZOSTAŁYCH ROLACH
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
NIESPOKOJNA KREW
Masz jedną wiadomość.
Otrzymano wczoraj o 10.14.
Chciałam tylko spytać, czy wszystko gra.
Pogadamy?
Przepraszam.
Poznaję pana z gazet.
- Detektyw. - Nie szkodzi.
Po służbie?
Obserwuję mewę, ale czysto prywatnie.
Jest pan na urlopie i nie chcę przeszkadzać, ale...
Obiecałaś!
- Wiem, ale... - Zniknęłaś!
- Muszę spróbować. - O co chodzi?
Mam sprawę.
Nie wiem, czy tak się to nazywa,
ale oddam wszystko za 10 minut rozmowy.
W porządku.
Chodzi o kobietę, która zaginęła dawno temu.
W 1974.
Nazywała się Margot Bamborough.
W noc zaginięcia miała się spotkać z przyjaciółką w pubie,
ale zatrzymał ją pacjent.
Nie ma żadnych szczegółów.
- Oonagh już czeka. - Koszmarna pogoda.
Dobranoc.
Dobranoc, dr Bamborough.
Z przychodni do pubu miała 5 minut spacerkiem.
Nikt jej więcej nie widział.
Margot Bamborough była moją mamą.
Dowiedziałam się o niej, gdy miałam 8 lat.
- Ty jesteś Anna Phipps? - Tak.
- To zdjęcie dla mamy? - Tak.
- Która to? - W brązowym płaszczu.
To nie twoja mama.
Twoja mama to dr Margot. Dała sobie uciąć głowę.
Co się stało, skarbie?
To nieprawda. Zaczekaj.
Jak śmiesz tak mówić do mojego dziecka?!
Po tym zdarzeniu mój świat się rozpadł.
Gdy spytałam o to tatę, powiedział, że nikt nie wie, co się stało.
Że zrobił, co uważał za najlepsze.
Że Cynthia zastąpiła mi mamę, że mnie kochała
i to powinno wystarczyć.
Wkrótce wszyscy, którzy znali mamę, umrą
i nigdy nie dowiem się prawdy.
Policja przyznała, że pokpiła śledztwo, ale go nie wznowi.
Mam pieniądze.
Wiem, że szans nie ma praktycznie żadnych, ale czuję, że muszę spróbować.
Pomoże mi pan?
Proszę.
- Cześć. - Jak śliski?
Siedzą tam dwa dni. Nie mam ani zdjęcia.
Czemu opłacalne zlecenia muszą być nudne?
Wziąłem zaginięcie.
Z 1974.
- Jutro spotkam się z klientką w Falmouth. - Przyjadę.
- To daleko. - I tak siedzę w wozie.
Jeśli ruszę teraz, w Kornwalii będę już... za miesiąc.
Lub za rok, jak złapię gumę.
- Wyślij adres. Będę. - Jasne.
Jak Joan?
- Dziś będą wyniki. - Daj znać.
Wyślę ci adres. Cześć.
Co myślisz?
Musimy poczekać na to, co powiedzą lekarze.
Lucy zerknęła do Internetu.
Mówi, że leczą już prawie wszystko.
- Ja to zrobię. - Ale ja lubię. Usiądź, Joanie.
Nie chcę!
To co powiedzieli?
Nie owijali w bawełnę.
Muszę wziąć lekarstwa,
potem może będzie operacja i tyle.
- Pozwól, żebym przy tobie był. - Nie trzeba, głuptasie.
Jakie lekarstwa?
- Zapisane. - To dobrze.
Zerknę na listę.
W torebce?
Skończ ziemniaki!
RAK JAJNIKA. 4. STADIUM.
NIEULECZALNY. OPIEKA PALIATYWNA.
- Ładny ten placek. - Dziękuję.
Kiedy będzie Lucy?
Za godzinę.
Trzeba wstawić ziemniaki. Chłopcy będą głodni.
Nad czym pracujesz? Tajemnica?
Mam spotkanie w Falmouth.
Adres wzięłam ze spisu. Właścicielka ziemi to Anna Phipps.
Wyszukaj. Jej mama zaginęła w 1974. To główny podejrzany.
Dennis Creed, co najmniej siedem ofiar.
Zaczyna rozmowę, proponuje drinka, ale są w nim narkotyki.
Ofiara budzi się w piwnicy Creeda.
Czekaj. To głos Olliego Boremana!
Był Learem, a ja Edmundem!
Czuć było ten zapach.
Nic nie ukrywał.
Części ofiar znajdowaliśmy w zlewie, wannie, lodówce...
Najgorsze z miejsc zbrodni, jakie widziałem.
Zidentyfikowano siedem ofiar.
Policja obawia się, że były też inne.
Październik 1974.
Dr Margot Bamborough idzie z pracy na spotkanie z przyjaciółką.
Świadek widzi dwie szarpiące się osoby, ale nikt nie reaguje.
Z miejsca ataku odjeżdża furgonetka. Tak właśnie działał Dennis Creed.
Lecz Demon z Paradise Park nie odpowiada na pytania.
Strzeże swych tajemnic i karmi się bólem swoich ofiar.
Szukasz seryjnego zabójcy?
Nie dowiedziono, że to Creed zabił Bamborough.
Ona wciąż jest zaginiona.
Wszystko to ustaliłaś na podstawie adresu?
W latach 90. miałem chłopaka, którego chętnie odszukam.
- Pakuję się, bo rano ruszam. - Dobranoc.
Cześć, mówi Matt. Słyszysz mnie?
- Mieliśmy rozmawiać przez prawników. - Oszczędzę ci czasu i forsy.
- Nie chcę tej ugody. - Powiedz prawnikowi.
Można i tak. Ale mnie stać, żeby płacić papugom.
Fiut.
- Może cię jednak podrzucę? - Lubię prom. Przypomina mi dzieciństwo.
Drewniana pułapka.
Rozgryziesz to.
Jesteś w tym dobry.
Gotowy? Do zobaczenia.
Jednego na drogę?
Nie dokładaj do tego wszystkiego jeszcze alkoholizmu.
Mam dość.
- 20 lat co tydzień rozmawiam z mamą. - Nie jest naszą mamą.
Leda urodziła mnie i nic poza tym.
Joan i Ted naprawdę nas chcieli.
To mój jedyny dom.
- Mieszkasz w Londynie. - Odczep się.
Zapominasz, że cię znam.
Szukasz zagadek do rozwikłania, żeby uniknąć poważnych tematów.
Może to nie to samo? Ja wybrałam Joan, ty Ledę.
Ja przynajmniej nie byłam sama. Leda kochała tylko siebie.
- Joan mówi, żebyś poślubił Robin. - Cicho.
Bo niby czemu nie?
Spieprzyłbym to.
Straciłbym przyjaciółkę i wspólniczkę. To dwa powody, a lista jest dłuższa.
Widzimy się za kilka tygodni.
Kocham cię.
Świąteczne przyjęcie zarejestrowane 10 miesięcy przed zniknięciem.
To ostatnie znane ujęcia dr Margot Bamborough.
Komisarz Bill Talbot prowadził śledztwo w sprawie zaginięcia.
Na tym etapie uważam, że dr Bamborough została uprowadzona.
Mąż, dr Roy Phipps, nie jest podejrzany.
To był i jest bardzo trudny czas dla rodziny dr. Phippsa.
Ich córka, Anna, nie dowie się, co spotkało jej matkę.
- Cormoran ma tu korzenie. - Ale stąd nie pochodzi.
- To dla nich najlepsze. - Kochasz ich, ale my też kochamy.
I w odróżnieniu od ciebie możemy przy nich być.
- Ty wrócisz za miesiąc. - Nie mów mi, co zrobię!
- Pewnie wrócę. - Z dziećmi tak się nie da!
- Potrzebują stabilności. - Są moje, Joan!
Po prostu go kocham, Corm.
Potrzebuję kilku dni, żeby zobaczyć, czy się uda.
Co z Joan?
Jest, jak jest.
- Mam ciastka. - Nie jestem głodny.
- Wprowadzić cię w sprawę? - Tak.
Proszę.
Mama wyższa, obok jej przyjaciółka, Oonagh.
Tata pewnie opróżnił jej gabinet i wszystko upchnął na strychu.
Nie wie, że mam te rzeczy.
Przykro mi, jeśli są nieprzydatne,
ale to wszystko, czym dysponuję.
Nie rozmawiajcie z tatą.
Jest już bardzo słaby, a nasze stosunki wciąż nie są najlepsze.
Nie chcę, żeby o tym wiedział.
Czy ktoś poza policją badał sprawę?
Ja próbowałam.
Niejaki Carl Oakden napisał książkę.
Jego rodzic pracował z mamą.
Niepotrzebnie przeczytałam, co napisał.
Sugerował, że mama miała romans z byłym chłopakiem.
Nie mogłam przestać o tym myśleć.
Na szczęście pisał o wielu osobach, które znały mamę.
Zaczęłam po nich dzwonić.
Zaakceptowałam fakt, że niemal na pewno umarła,
lecz wciąż chciałam ją poznać.
Ustaliła pani coś nowego?
Anonimowo przysłano mi medalion.
Z notką: "Chcę, żebyś to miała".
Pokazałam tacie, a on zbladł.
Mama miała go na szyi w noc zaginięcia.
Prowadzący sprawę detektyw potwierdził.
Ten?
Sądzi pani, że wysłała go mama?
Nie wiem.
Nie, pewnie nie.
Tata powiedział, że to nawet nie ten medalion, tylko podobny.
I że zachęciłam żartownisiów, żeby robili nam kawały,
i jeśli nie przestanę, odetnie się ode mnie.
I przestałam.
A ten detektyw?
Inspektor Simon Layborn.
Służy jego syn, George. Znamy go.
- Co się stało z medalikiem? - Tata wyrzucił.
Musi pani zrozumieć, że to bardzo stara sprawa.
Możemy nie znaleźć odpowiedzi, a koszty będą spore.
Sugeruję określić maksymalny budżet.
Dobry pomysł. Pomyślimy i się odezwiemy.
Kontakt do mnie.
Psycholożka?
Wszyscy opowiadają mi o matkach.
Właśnie staliście się konkurencją.
Pomogłaby nam lista osób, z którymi mamy pomówić.
Zaczniemy od tych, którzy z panią rozmawiali.
I jak?
Oonagh ma kod pocztowy 01-962.
To Winchester. Zajrzymy, wracając.
Pamiętasz?
Charlotte.
Mówi komisarz George Layborn. Zostaw wiadomość.
Mówi Cormoran Strike. Twój staruszek pracował nad naszą sprawą. Przekręć.
Liczę, że odwalili większość roboty.
Ale jej nie znaleźli.
Dobry wieczór, Oonagh.
- Przepraszamy, że tak nagle. - Lata na to czekałam. Zapraszam.
Dziwię się, że Roy nikogo nie wynajął. Stać go.
Anna płaci?
- Tak. - Niech jej Bóg błogosławi.
Tyle przeszła...
Gdy będę mówić o Margot, poleją się łzy,
ale niech to was nie powstrzymuje.
Tej nocy sprzątaczki strajkowały.
Dziewczętom płacono koszmarnie,
a samotne powroty do domu były niebezpieczne.
Margot się angażowała?
We wszystko, co dotyczyło pensji lub pracy kobiet.
Wyrosłyśmy w biedzie.
Czasem funt w kieszeni znaczył więcej niż wymyślne teorie akademickie.
Ale je też znała. Wszystkie.
Była mądra.
Mówiłam.
Pytaj, kochanie.
Zacznijmy od tego, jak poznała pani Margot.
Dobrze.
Poznałyśmy się w 1966,
gdy pracowałyśmy w nocnym klubie.
- Nie obgryzaj. - To z nerwów.
Mężczyźni przychodzą się tu odprężyć.
Macie być czarujące, troskliwe, zrelaksowane.
Drinki na szóstkę.
Widzicie? Gazele, nie hipopotamy.
Zabawiaj, Margot.
Trudny tydzień, skarbie? Dołożysz sobie uszkodzenie wątroby?
- I po pensji. - Tylko żartowałam.
Proszę. Przepraszam.
Odrobisz z napiwków,
tylko nie chlap językiem.
Bez języka? Oczywiście.
Teraz ty, Dolly.
Dziewczęta z klasy średniej mogły palić staniki i nie golić nóg.
My musiałyśmy się utrzymać.
Nigdzie w Londynie nie płacili jak w tym klubie.
Nasi ojcowie zarabiali mniej, a ona jeszcze studiowała.
Dystalny, środkowy, podstawny, kości śródręcza,
które składają się z trzonu, podstawy i głowy.
Żywiła się cukrem. Naprawdę!
I nigdy nie tyła.
Ideał.
Mężczyźni ją kochali.
Nie mogłyśmy się umawiać.
Wynajęci detektywi sprawdzali, czy jesteśmy grzeczne.
Wystarczyło dać komuś numer telefonu i skończone.
Margot i tak nie była zainteresowana.
Dopóki nie spotkała Paula Satchwella.
Był artystą.
Straciła dla niego głowę.
To była jej pierwsza wielka miłość.
Chcę wam coś pokazać.
Kupiłam na jego wystawie.
Jedyny obraz, jaki w życiu kupiłam.
Bałam się, że ktoś go zobaczy i powie jej rodzicom.
Długo był schowany,
bo w końcu namalował go Satchwell,
ale to przemija.
Teraz widzę Margot i cieszę się, że go mam.
Czemu nie lubi pani Satchwella?
Sądzę, że ją zabił.
Przyłapała go na zdradzie.
Złamał jej serce.
Martwiła się, bo pozwoliła mu robić sobie zdjęcia.
A gdyby pojawiły się w jakimś sprośnym pisemku?
Genialna córeczka mamusi i takie rzeczy?
- Nie możesz tu przyłazić! - Oddaj negatywy.
- Nie są twoje! - Ciało jest moje!
- A sztuka moja! - Oddawaj.
Nie stać cię.
Jeśli je komukolwiek pokażesz,
jeśli ktoś je wydrukuje,
opowiem o tobie policji.
Otwórz, bo wezwę policję!
Otwórz!
Nie waż się do niej zbliżyć!
- Co ci powiedziała? - Nic!
To nie pytaj, bo gdy usłyszę, że gada,
wykończę ją i ciebie.
Kapujesz?
Spierdalać.
Co takiego robił?
Margot nie powiedziała,
ale skoro robił jej zdjęcia,
to może w coś takiego był zamieszany? Nie wiem.
Anna powiedziała, że zanim zniknęła, znów pojawił się w jej życiu.
Mogli do siebie wrócić?
Z Royem szczęśliwa nie była.
Może Satchwell przypominał jej o łatwiejszych czasach?
Pracę uwielbiała, ale z nikim tam nie była blisko.
Sądzę, że nade wszystko czuła się samotna.
- Roy ze mną nie gada. - Satchwell nie jest rozwiązaniem.
Powiedziałam Royowi o spotkaniu.
- Czemu? - Nie wiem.
Żeby pomyślał, że mnie straci, i zaczął się starać.
- Wściekł się. - Zawsze to coś.
Jak się czujesz, Kevinie? Lemoniady?
Wypił już cztery. Pochoruje się.
Kto to?
- Daj spokój, Margot. - Słucham?
Jesteś mężatką. Zachowuj się.
Nieważne. Schlała się. Przyniosę wody.
Tylko mówię.
Wiem, że była pijana,
ale część mnie myślała: "Ona ma rację, Margot".
Satchwell przekonywał ją, że jest jeszcze piękniejsza,
że jest jego muzą.
Potrzebowała tego.
Satchwell chciał do niej wrócić, nie ją skrzywdzić.
W dniu zniknięcia zadzwoniła, że musi ze mną omówić pilną sprawę.
Może chciała mi zdradzić jego wielki sekret, a on to odkrył
i postanowił zrealizować zapowiedzi, wykończyć ją?
Może z nim uciekła?
Nigdy nie zostawiłaby Anny.
Obyście ją znaleźli.
Wątpię, by wciąż żyła.
Wiem,
ale zmarli nigdy nie znikają do końca, prawda?
Dopóki ktoś ich kocha.
Dostarczyli rzutnik. Masz w gabinecie.
- "Dziękuję" to za wiele? - Dzięki, Pat.
- Jest Robin? - Tak.
Przyszła przede mną. Pracowita, co?
Śliski się nie ruszył.
- Spróbuję z asystentką. - Licz godziny.
Cześć. Co oglądasz?
Kolega Margot, dr Gupta, przesłał mi nagranie z tamtego przyjęcia.
Chętnie się spotka.
- Wyślesz? - Jest na wspólnym.
Znalazłam Paula Satchwella. Mieszka na greckiej wyspie.
- Przekręcić? - Za wcześnie. Spłoszysz go.
- Kiedy dajemy prezenty? - Jakie prezenty?
Wczoraj miała urodziny.
Cała reszta coś jej kupiła.
Ilso,
podrzuć mi coś dla Robin.
Co zwykle nosi?
Nie mam pojęcia.
Wie pan, jaki zapach?
Znaczy jak pachnie?
Może coś pani poleci?
Jasne. Może Carnal Flower?
Nie.
Dobrze.
Te są popularne i naprawdę cudne.
- To znaczy... - "W twoich ramionach".
Wszystkiego najlepszego. Dla ciebie.
Dziękuję! To miło.
Wybacz, że tu siedzę. To materiał od Anny.
Poszedłbym gdzie indziej, ale tam nie ma drzwi.
- To problem? - Muszą mnie oddzielać od Pat.
Jest dobra w tym, co robi. Czemu prosiłeś ją o rzutnik?
George przyniesie oryginalne akta. Mówi, że się przyda.
- Znalazłaś coś? - Niezbyt.
Tylko to.
Wśród zamówienia leków.
- Ktoś groził jej śmiercią. - "Zostaw moją dziewczynę, pizdo,
bo powoli i boleśnie odeślę cię do piekła".
Policja to widziała?
"Dziewczyna" może być czyjąś córką lub kochanką.
Satchwell ją poznał, a Margot próbowała ostrzec?
- Mam cztery pudła. Pomóż. - Wpuszczę cię.
- Dajesz radę? - Tak.
- Jesteśmy wdzięczni, George. - Robię to dla staruszka.
Mówił o tej sprawie.
Źle ją rozwiązano. Wiecie o prowadzącym?
- Twoim ojcu? - Nie! Przed nim był Talbot. Odbiło mu.
Wierzył, że w Londynie ktoś uprowadza kobiety.
Podciągnął Margot Bamborough pod swoją teorię.
Ale to nie on zwinął Creeda.
Odbiło mu i tata musiał wszystko zaczynać od zera.
Talbot nie miał notatek?
Nie było z nim kontaktu. Trafił do psychiatryka.
Co ustalił twój tata?
Podejrzewał Creeda,
ale dowodów nie znalazł, a Creed nic nie powie.
Ale jeśli to nie Creed,
- to ktoś, kto się znał. - Czemu?
Niełatwo pozbyć się zwłok.
Śmierdzą albo ktoś wykopie kości.
A Bamborough zniknęła.
Pięciominutowy spacer w Londynie,
niezbyt późno, trzeźwa i bystra.
A zniknęła.
To przemawia przeciwko Creedowi.
W mieszkaniu miał trofea po siedmiu zamordowanych.
Ale nie po niej.
- Zerkniesz? - Pewnie.
Pudła nie były lekkie.
To omówienie sprawy i osób w kręgu zainteresowań.
Margot Bamborough, lekarz w przychodni św. Jana.
Tu mamy personel.
Dorothy Oakden, sekretarka.
Janice Beattie, pielęgniarka,
dr Margot Bamborough,
dr Dinesh Gupta,
dr Joseph Brenner.
Gloria Conti i Irene Hickson, recepcjonistki.
Gloria Conti widziała, jak o 18:15 Margot wyszła spóźniona
do pubu Three Kings na spotkanie z Oonagh Kennedy.
Margot zwykle się nie spóźniała.
O 18:45 Oonagh zadzwoniła i rozmawiała z nianią, Cynthią,
która potwierdziła, że Margot nie wróciła i nie dzwoniła.
W punkcie A widziano szarpiące się kobiety.
Później okazało się, że to pani Fleury i jej matka.
W punkcie B świadek widział pędzącą białą furgonetkę.
Punkt C to praktyka św. Johna.
Podejrzani.
Roy Phipps.
O 21:00 mąż Margot powiadomił policję.
To dobre. Słuchajcie.
Notatka twojego ojca z rozmowy z Phippsem.
Powiedział pan funkcjonariuszom, że mogła uciec z Paulem Satchwellem.
Jak widać nie.
- Czemu pan tak pomyślał? - Kiedyś go znała. Węszył wokół niej.
- Podejrzewał pan romans? - Tego nie powiedziałem.
Tylko że warto to sprawdzić.
Omawiałem to z det. Talbotem. Nie czytał pan?
Widzę, że w tym czasie uwzięli się na pana wandale.
- Przebijali opony, tłukli szyby. - Prymitywy.
Nie będę pana trzymał.
Pańskie alibi na noc zniknięcia.
Leżał pan chory w łóżku, co potwierdziła niania.
- Zgadza się? - Tak.
- Co pana z nią łączyło? - Zatrudniałem ją.
Nie można tego opisać jako coś więcej?
Cynthia jest ode mnie 12 lat młodsza.
- To osiemnastolatka. - Musiałem spytać.
I moja kuzynka.
"To znaczy, że nie?"
"Nie".
- Co? - 7 lat później Roy i Cynthia się pobrali.
Klasyka!
- Miał kiepskie alibi. - Żyje?
Tak, ale jest nietykalny. Życzenie klientki.
On,
Paul Satchwell, może być powodem, dla którego Phipps nie mówi o Margot.
Ma alibi. O 17:30 jadł w Camden.
Wielu świadków potwierdza jego wersję.
Ostatni pacjent Margot. Znamy go jako Theo.
Policja go szukała, ale się nie zgłosił.
To kolejny pacjent Margot, handlarz szybami Steve Douthwaite,
opisywany jako kobieciarz.
W ostatnim tygodniu był u Bamborough trzy razy.
Podobno wysyłał jej prezenty. Zaprzeczył temu.
Znajomi twierdzili, że był zdrowy.
Ludzie ciągle kłamią w sprawie zdrowia.
Dalej.
Uzyskane zgodnie z nakazem akta medyczne Steve'a Douthwaite'a.
Narzekał na bóle głowy, brzucha, palpitacje i kłopoty ze snem.
Margot zdiagnozowała stres i niepokój.
I kilka pękniętych żeber.
Trudny fach.
Ten artykuł pojawił się sześć dni po zniknięciu Margot.
- Znalazłaś go w 4 sekundy?! - Wykupiłam dostęp do archiwum.
To gazeta z XIX wieku.
"Policja próbuje ustalić miejsce pobytu Steve'a Douthwaite'a,
który opuścił mieszkanie wkrótce po zaginięciu doktor".
- Znaleźli go? - Zdaje się, że w Waltham Forest.
Przesłuchano go w lutym 1975.
Już wcześniej chciałem się przeprowadzić.
Słowo!
Oglądałem mieszkania.
Proszę powiedzieć które. Sprawdzimy u agentów.
Przeglądałem ogłoszenia.
I nie ma pan alibi na wieczór zaginięcia dr Bamborough?
Magicznie nie sprokuruję.
Siedziałem sam w domu.
To był kiepski okres. Nie wychodziłem.
Podejrzany typ.
Skoro notatki Talbota zaginęły, skąd ten wywiad?
Pewnie z akt lokalnej policji.
Staruszek dawał z siebie wszystko, ale musiał zacząć od nowa.
Jest więcej. Słuchajcie.
Miewa pan... nietypowe sny?
- Że jak? - Co się panu śniło, gdy ją pan znał?
Kiedy Talbotowi zabrano sprawę?
W marcu albo kwietniu 1975,
ale Douthwaite'a przesłuchano jeszcze dwukrotnie.
Skonkludowano, że bez nowych ustaleń wątek jest martwy.
- Znajdę go. - Ci ludzie są po siedemdziesiątce.
Żeby nie tracić czasu, zacznij od aktów zgonu.
Kolejny podejrzany to Dennis Creed.
Złapano go rok później. Zabił co najmniej 7 kobiet.
Mieszkał w Paradise Park i działał w czasie, gdy zaginęła Margot.
Dalej żyje? Może z nim pomówimy?
Będzie was zwodził. Nigdy nic nie powiedział.
Dzięki, George.
Pamiętam, jak Anna Phipps przychodziła rozmawiać z tatą.
- Musiała robić wrażenie. - Śliczna dziewczyna.
Pytania miała przygotowane jak fachura,
tylko ciągle płakała.
Nie pamiętała mamy, ale strata była ogromna.
Tata chciałby, żebym pomógł.
Jeśli będziecie czegoś potrzebować, dzwońcie, a załatwię.
Kontakt z rodziną Talbota.
Tata nie oszalał.
Miał nadczynność tarczycy. Zdiagnozowali ją dopiero w szpitalu.
Nie mógł spać.
Po kuracji jego stan się poprawił.
- To dobrze. - Musimy się rozwijać,
coraz lepiej przystosowywać, prawda?
A nie pozbywać się każdego, kto choruje. Mleko, cukier?
Im więcej, tym lepiej.
Mam żal.
Kilka rodzin ofiar winiło ojca,
bo pokpił dochodzenie w sprawie Creeda, a tak nie było.
Pracował niezwykle ciężko.
Byłem tam. Pamiętam.
- Ile miał pan lat? - 10.
Kompletnie położyłem egzaminy, ale to nieważne.
Chce pan pomóc Annie, a nie pisać o tacie?
Dam to panu na piśmie.
On i mama chodzili do kościoła.
Sądzę, że gdy chorował, wpływało to na jego wnioski.
Szukał zła.
Kiedy choroba wyszła na jaw?
Zaczął rozsypywać sól.
Pod naszymi drzwiami.
Moimi i brata.
Właśnie o tym mówię. Był dobrym człowiekiem.
Myślał, że nas chroni i...
Cóż,
pokażę panu.
To był taty gabinet.
Zwykle go zamykał.
To Bafomet.
Mama znalazła go tu płaczącego. Wezwała karetkę i koniec.
- Mogę? - Tak.
- Baliście się? - O niego.
Tak.
Znaczy ja.
Gdy był w szpitalu, mama wysprzątała pokój
i nigdy więcej o tym nie rozmawiali.
Creeda już złapano i wszystko się skończyło.
Ale Margot Bamborough nie znaleziono.
- Pana ojciec sporo się napracował. - Kto inny wszystko powtórzył.
Te ustalenia nie były bezwartościowe.
A żona policjanta nie wyrzuciłaby akt sprawy.
Jeśli cokolwiek ocalało, mogłoby nam pomóc.
Tak.
Chciałby tego.
Proszę tylko, by go pan nie oceniał.
- Nie będę. - Tak pan mówi.
Mam zespół stresu pourazowego. Budzę się, bo do mnie strzelają.
Co więcej, moja...
przyjaciółka zabiłaby nas, bo miała atak paniki za kierownicą.
Jej też nie oceniam.
To boli, gdy ludzie mówią, że bliska ci osoba zawiodła.
- Oby tata wam pomógł. - Dziękuję.
- Jeszcze pracujesz? - Zjawił się klient.
Nie mogłam go zostawić w twoim gabinecie samego, prawda?
Uciekam.
Cześć, bracie. Jak leci?
Trudno cię złapać.
Zastanawiałem się, co by zrobił mój brat?
Umówiłby wizytę.
Nie wkurzaj się, chętnie zapłacę.
Nie trzeba.
Ale mam pracę.
Jesteś jeszcze, Pat?
Tak trudno zrobić dwa kroki? Musisz krzyczeć?
Możesz skombinować projektor i ekran?
- Proszę. - Z rozkoszą. 16 mm czy 8?
Super 8.
Chyba cię lubi.
Słuchaj...
Tata wie, że dał ciała.
Ale gdy się zjawiłeś, rozpadło się jego małżeństwo.
Do tego doszła sytuacja z zespołem i narkotykami.
Czego chcesz, Al?
Z okazji 50-lecia wydają płytę i organizują przyjęcie.
Bardzo chce, żebyś był.
Nie.
Coś jeszcze?
Daj mu szansę.
To w końcu nasz ojciec.
Próbuje wszystko naprawić.
Al,
lubię cię.
Nie chcę się kłócić,
ale nie.
Kocham cię, brachu.
Po prostu to przemyśl.
TO CHŁOPIEC! DZIECKO GWIAZDORA Z FANKĄ.
Talbot całą teorię oparł na znakach zodiaku.
Nie cierpię ich.
- Jaki jest twój? - Nie wiem.
Daj spokój. Każdy zna swój znak. Nie udawaj.
Strzelec. Słońce w pierwszym domu.
Mama miała na tym punkcie bzika.
- Czemu w pierwszym domu? - Nie mam pojęcia.
Patrz.
"Zabójca to Koziorożec. Koziorożec zabija Julie W".
- Miał podejrzanego. - Rogatego kozła.
Do sądu nie zaciągniesz.
Wariat też może mieć rację.
Slogan na lodówkę.
Nie odrzucajmy teorii Talbota, bo chorował.
Zerknij w notatki.
Był przekonany, że wszystkie ofiary zabiła jedna osoba.
Większość ludzi uważa, że to Creed.
A dowody? To chory z obsesją, nie policjant.
- Znalazłam. - Super. Dziękuję.
- Jeśli zepsujesz, płacisz 100 funtów. - Nie zepsuję.
- Tylko ostrzegam. - Wychodząc, pstryknij światło.
Z rozkoszą.
Jest bardzo sprawna.
Też byłaś, a nie chciałem cię wyrzucić oknem.
Pochwała?
Zaczynamy.
Tenner mówi, że Talbot przyzywa tu zmarłych.
To Margot?
Co to jest?
Daruj, że cię ściągnąłem, ale musisz to zobaczyć.
Wstrząsające.
To na pewno Margot Bamborough?
Wzrost i budowa pasują.
Spróbujemy ustalić, czy miała bliznę.
Mąż wie.
Nie wolno nam.
To kiepsko.
- Akta medyczne? - Mam. Nic o bliznach czy zabiegach.
W papierach Margot znaleźliśmy notatkę.
"Zostaw moją dziewczynę,
bo powoli i boleśnie odeślę cię do piekła".
Ominąłeś słowo.
Myślisz, że to ta groźba?
Wygląda powoli i boleśnie.
Chcę jeszcze na coś zerknąć. Możemy?
Widziałem taką obrączkę.
Tutaj.
Cholera!
- W większości cała. Masz zdjęcie? - Tak.
Gdzie ją widziałeś?
Na materiale z przyjęcia, który przysłał dr Gupta.
Ci dwaj przy drzwiach.
Obraz kiepski, ale palec i rozmiar się zgadzają.
Wiesz, kto to jest?
Nie, ale wychodzą z recepcjonistką, Glorią Conti,
która ostatnia widziała Margot żywą.
Przekażemy sprawę policji, ale to zwiąże nam ręce.
Daj nam kilka dni, żebyśmy mogli podziałać.
Po pół wieku kilka dni nic nie zmieni.
- Ale pamiętajcie, ja nic nie wiem. - Jasne.
Trzymasz się?
Nigdy nie byłam tak wściekła.
Nieważne, czy to pół wieku, czy godziny.
On musi zapłacić za to, co jej zrobił.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Hiventy Poland
Tekst: Wojtek Stybliński