W ROLACH GŁÓWNYCH
CORMORAN STRIKE
W POZOSTAŁYCH ROLACH
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
NIESPOKOJNA KREW
Dobrze. Tak zrobimy. Dziękuję.
Oonagh nie pamięta chustki.
Cześć, Anna. Mam do ciebie pytanie.
Czy mama miała na ciele znaki szczególne?
Bliznę po lewej stronie?
- Znaleźliście coś? - Nie jesteśmy pewni.
Możesz spytać tatę?
Wolę go tak nie denerwować.
Spytam Cynthię.
- Jeśli możesz. Dziękuję. - Do widzenia.
Co z Glorią Conti, Sam?
Przekopałem się przez rejestry. Teraz szukam przodków.
Saul?
Działam, szefie.
Do roboty. Wracasz do obserwacji śliskiego.
Biuro Strike'a.
- Ilu mamy żywych? - Niewielu.
Dr Brenner umarł. To pewnie jego żona.
To Gloria Conti.
Z Oonagh rozmawialiśmy.
Co na przyjęciu świątecznym robi Steve Douthwaite?
Przyjaźni się z kimś?
- Policji nic nie mówił. - Co o nim wiemy?
Carl Oakden, autor tego gniota o sprawie Margot,
sensacyjnie odkrył, że Douthwaite pracował na obozie wakacyjnym Baxton.
Jako Steve Jacks.
W Internecie nic o nich nie ma.
To Janice Beattie i Irene Hicks.
Irene, ty pracowałaś na recepcji,
a Janice była pielęgniarką środowiskową.
Co pamiętacie na temat Margot?
Gdy umarła, każdy miał na temat jakąś teorię, prawda?
Nie wiemy, czy umarła.
Pewnie, że tak.
Bądź realistką.
Jakie to były teorie?
Jeden czubek...
- Jak mu tam było? Athorpe? - Chyba Applethorpe.
Tak, Applethorpe.
Rozpowiadał, że zabił ją swoją magią.
Umarł pod mostem.
Którym? Mam na końcu języka...
- Gdzie ten most? - Na Walter Street.
Właśnie tak.
Musiałaś odwiedzać Applethorpe'ów!
- Mówiłaś, że śmierdzi. - Byłam tylko raz.
Jego żona i dziecko byli upośledzeni.
Ciężko im się żyło.
W każdym razie mnóstwo osób mówiło,
że było tak albo inaczej, ale pisały o niej gazety.
Chcieli, żeby ktoś ich zauważył.
Bardzo przepraszam.
Jadłyśmy curry.
Mówiłam, że z jej kiszkami nie powinna.
Londyńska woda szkodzi na drażliwe jelita.
Pamiętacie Glorię Conti?
Tak! Była w porządku.
Piekielna dziewucha.
Mówiła, że jej rodzina to mafia, a brat sprzedaje narkotyki.
- Może, ale... - A czy pamiętasz,
jak sypała je do herbaty doktora, bo go nienawidziła?
Brenner mógł umrzeć!
Myłam po nim kubki i znalazłam amytal.
Ale dowodu żadnego nie mamy.
Jan powiedziała Margot, ale ona nic nie zrobiła, a ja wiem czemu.
Matkowała Glorii.
- Czemu? - Ruch wyzwolenia kobiet.
Wiecznie wyrzucała mi, że źle się ubieram,
ale miałam to gdzieś, bo jak wszystkie lubiłam, jak chłopcy na mnie patrzą.
Mogę wam pokazać zdjęcie?
Czy któraś z was poznaje mężczyzn,
z którymi Gloria wyszła z przyjęcia?
Żadnego nie kojarzę.
Ten młodszy to chyba jej chłopak. Często czekał na nią pod pracą.
Może drugi to jego tata?
Są tak samo ubrani.
- Pamięta pani imię chłopaka? - Nie.
Nie przedstawiła nas sobie, a mnie nie zależało.
Wiecie może, czy Margot miała bliznę w okolicach brzucha?
Nic o tym nie wiem.
Ale kiedy niby miałam ją widzieć nago?
Ja chyba wiem, o co chodzi.
W końcu miała aborcję.
To inna blizna, zresztą nie wiemy na pewno.
Tylko próbuję pomóc.
To było miesiąc przed jej zniknięciem.
Odebrałam telefon. Pytali, czy Margot stawi się na wizycie
w klinice na Bride Street.
W tamtych czasach ludzie chodzili na Bride Street
tylko po to, żeby... usunąć ciążę.
Chcemy tylko powiedzieć, że Margot była dobrym lekarzem. Znała się.
Pewnie tak.
Bo leczyła twojego Keva.
Chcę tylko powiedzieć, że teraz nie ma co jej oczerniać.
Nie lubiłam jej.
Była snobką.
Nie pozwalała nam robić sobie herbaty, bo mówiła, że dajemy za dużo mleka.
Ale gdy spadał jej cukier, zaraz wysyłała mnie po ciastka.
Kazała dzwonić do męża, kupować pieluchy dla dziecka...
Nie od tego byłam.
I to ma być feminizm?
Raz kryłem się w rowie obok zepsutej owcy.
Smród gorszy niż te pierdy?
Porównywalny.
Wspomnienia wróciły.
- Robi się chłodnawo. - Faktycznie.
Dobrze was było zobaczyć.
Dr. Gupta?
Dzień dobry.
Dziękuję za wideo i spotkanie. Cormoran Strike.
Miło mi.
Mogę mieć więcej filmów o Margot.
- Poszukam. - Dziękuję.
Poznaje pan któregoś z nich?
Nie.
A mam świetną pamięć. Wszyscy mnie tu znają.
Teraz żyjemy z wynajmu.
Wychodzimy lepiej niż na leczeniu.
Próbujemy znaleźć Glorię Conti.
Margot ją uwielbiała. Ale odkąd odeszła, nie widziałem jej.
Pokażę jej dawny gabinet.
Tu był mój, tu Josepha Brennera,
a to Margot.
Wiedział pan, że Margot dostaje pogróżki?
Z Margot to było tak,
że jeśli ktoś potrzebował aborcji, zgadzała się bez dociekania.
Wszyscy o tym wiedzieli, a to katolicka okolica.
Ludzie mieli swoje poglądy.
Wie pan, czy Margot miała na brzuchu bliznę?
Nie mam pojęcia. Spytajcie męża, Roya Phippsa.
Margot zatrzymała swoje nazwisko, ale Roy żyje.
- Kiedy widział go pan ostatni raz? - W tym gabinecie.
Przyszedł zabrać rzeczy osobiste Margot.
- Policja była wcześniej? - Oczywiście.
Gabinet trzymaliśmy zamknięty.
Słyszeliśmy, że dr. Brennerowi ktoś wrzucił do herbaty kapsułkę amytalu.
Kto tak powiedział?
Wszystko zachowamy dla siebie.
Proszę posłuchać. Joseph Brenner był dobrym lekarzem,
ale uzależnionym.
To częstsze, niż sądzicie.
Wypisywał za dużo recept na benzodiazepiny.
- Dla siebie? - Dla chętnych pacjentów.
Przestał to robić, gdy jeden z nich zmarł.
Miał...
zawał pod mostem na Warner Street.
Na pewno Warner Street?
Nie Walter Street?
Warner.
- Nazywał się Applethorpe? - Athorn.
Bardzo nam pan pomógł, dr. Gupta.
- To był Athorn? - A-T-H-O-R-N.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Jacyś Athornowie mieszkają przy Albemarle Way.
Janice mówiła o żonie i dziecku. Może to ci?
Tędy szła Margot, żeby się spotkać z Oonagh.
Tu widziano szarpiącą się dwójkę.
Zjemy w przyszłym tygodniu kolację?
Tak.
Mój współlokator zagra żołnierza. Chce cię obejrzeć.
- Byle miał piwo. - Dzięki.
Nazywam się Cormoran Strike. To moja wspólniczka, Robin Ellacott.
Chcemy pomówić o tacie.
Nie żyje. Nie ma go.
Idź.
Dzień dobry.
Mam na imię Robin. Możemy pomówić o pani mężu?
Gwilhermie?
To tata wtedy. A to teraz.
Postaw go, Samhain.
Ktoś nam powiedział, że chwalił się korzystaniem z magii.
Rozmawiał o swojej lekarce,
- doktor Margot? - Tak.
Co takiego mówił?
Obudził mnie z płaczem, mówiąc, że zabił ją swoją magią, ale nie chciał.
Ja powiedziałam, że mu się śniło, a on, że zrobił to przez pomyłkę.
Słyszałem, jak czarował, żeby ożyła.
Napiję się czekolady. Chce pan?
Dzięki. Chętnie.
Pomogę panu.
Dla ciebie nie ma.
Ten będzie tutaj.
Wiem, kto naprawdę ją zabił.
Ale ludzie nie lubią tych, co mówią.
Ktoś, kogo pan zna?
Naprawdę dobra.
Rzecz w tym, że jestem detektywem i nam można mówić.
To nic złego.
To Nico i jego chłopcy.
- Jaki Nico? - Nico Ricci.
Pakuje ludzi w beton.
Kto panu powiedział?
Beth.
- A kim jest Beth? - Z opieki społecznej.
Powiedziała, że to nie tata, tylko Nico Ricci.
Gwilherm mówił innym, że zabił Margot?
Ułóż jeszcze coś.
Gwilherm znał dr Bamborough? Był jej pacjentem?
Też widział tego starego.
Wszystkich bolał brzuch, a tylko Gwilherm zmarł. To smutne.
Poznaje pani
któregoś z nich?
Nie, nie lubię wychodzić.
Może pan poznaje?
Mam problem z twarzami.
Wspomniał o Nico Riccim.
Powiedziałem, bo detektywom trzeba mówić.
Ona dobrze układa.
Wszystko robi dobrze.
- Słyszała pani o Nico Riccim? - Pakuje ludzi w beton.
Gwilherm mówił.
Że śmierć w betonie jest straszna.
- Idźcie już. - Słucham?
- Możecie? - Pewnie.
Dziękujemy.
Z opieki społecznej?
- Mogę w czymś pomóc? - Zwrócić za tych kretynów,
bo zbierają śmieci, a mnie wali się sufit.
- Mają czysto w mieszkaniu. - Bo zagroziłem im sądem.
Ale zniszczenia zostały. Te przygłupy...
- Proszę przestać. - Nie są tacy głupi. Posprzątali,
żeby nie było problemu, a ja zostałem z rachunkiem.
- To dupki czy głupki? - Pan jest jednym i drugim.
Cwany drań.
Kto jest twoim szefem?
- Kim jest Nico Ricci? - To chyba lokalny gangster.
Czas spytać eksperta.
O, tak!
Najlepsze śniadanie świata.
- Kto rozbija? - Ja.
Po piątaku.
Stoi. Robin?
Fartnęło ci się. Nie myśl sobie.
Chcieliśmy cię popytać o Clerkenwell.
- Kojarzysz Glorię Conti? - Pracująca?
- Tylko takie znasz? - Próbuję pomóc.
- Zerknij. - Czekaj. Robin pudłuje.
Super.
Kojarzysz ich?
- Twój faul. - Nie dotknęłam!
Pieprzyć to. Razem mnie podpuszczacie. Moja kolej.
- Czyli poznajesz? - Po co mi ich podtykasz?
Pytam, kim są.
Słowa nie powiem, dopóki nie dowiem się, po co ci ta wiedza.
Szukamy zaginionej.
- Domyślam się. - Nie tylko ty ich znasz. Popytamy.
Nie manipuluj mną, Robin.
Po nim się spodziewałem, ale ty?
- Starszy to Nico Ricci? - Po co pytasz, skoro wiesz?
Dopiero teraz wiem.
Dość tych zagwozdek.
Tak. Ten starszy, a teraz stary, to Nico Ricci.
"Mucky" Ricci. Dorobił się jako alfons i na porno.
Młodszy to jego syn, Luca.
Luca robi wszystko.
Sądzili go za podpinanie elektrod do worka jednego gościa,
a biedak, którego torturowali, zeznał, że sam się prosił.
Że go to kręciło. Nic, kurwa, z takich!
W każdym razie Luca trochę posiedział, a teraz wyszedł.
Unikajcie ich.
Jeśli odpowiedź to Ricci, nie zadawajcie pytania.
Bunsena Luca rozwali, ale nie chcesz być kobietą, której da lekcję.
- Będziemy ostrożni. - Nie.
Wiem, jak podchodzicie do takich typów. Macie jaja i zwykle to szanuję,
ale to jest ten inny przypadek. Trzymajcie się z dala.
Wyszukałam Lucę.
Wyskoczył na stronie domu opieki św. Piotra w Clerkenwell.
Latem wpłacił 500 funtów.
Wspaniały człowiek.
Do datku dołączył wiadomość: "Niech staruszek będzie szczęśliwy".
Jeśli to Nico, mogę z nim pomówić.
Nie sypnie. A Luca dowie się, że wokół niego węszymy.
Nie spytam wprost. Ustalę, z kim pracował,
pokażę mu osoby z tego filmu.
Shanker wie, co mówi.
Nie zbliżamy się.
Dzięki, Pat.
Postawię znaki zapytania przy tych, których nie znaleźliśmy.
A jeśli znajdziecie?
- Jak to? - Zamażesz znak zapytania?
Sensowniej przykleić na karteczce.
Nie mamy przyklejanych.
Mamy. W szufladzie jest cały bloczek.
Dobrze.
Mówią, że Margot lubiła Glorię, a Gloria chodziła z Lucą,
którego tata, Nico, był niezłym ziółkiem.
Co łączy Margot z tą dwójką?
Czemu opiekunka Athornów powiedziała, że to Nico?
Mam numer. Zapytam. Na razie skupmy się na bliźnie Margot.
Siostra znowu pytała, czy jesteś. Mówię, że nie wiem.
Dzięki.
Wszystko gra?
Lucy lubi nad wszystkim panować, a nad guzem Joan nie może.
Pewnie tam pojadę.
- Dam radę. - Zaczekam do weekendu.
Nie. Jedź, skoro musisz.
Sprawdziłem drzewo genealogiczne Conti.
Trudy Mattison figuruje jako jej kuzynka.
- Wiek pasuje. - Super.
Trudy Mattison?
- Tak. - Jestem Venetia Hall.
Lubi pani drzewa genealogiczne?
- Skąd pani wie? - Niczego nie sprzedaję.
Moi klienci budują nową wyszukiwarkę i dobieramy testerów.
- Serwis będzie dla pani darmowy. - Całkiem?
Całkowicie.
Jeśli poświęci mi pani 10 minut
i poda informacje o bliskich, żeby popularyzować bazę.
Tylko nazwiska, daty urodzenia i miejsca pobytu.
Dzień dobry. Rozmawiam z Mary Jaubert?
Tak.
Dzień dobry. Jestem Robin Ellacott, prywatna detektyw.
Prowadzę sprawę zaginięcia Margot Bamborough.
Znała ją pani jako Gloria Conti.
- Skąd ma pani numer? - To mój zawód.
Wiem też, że wyszła pani za Francuza, ma troje dzieci i mieszka w Nimes.
Mamy sporo do omówienia.
- Przylecę, jeśli pani chce. - Nie trzeba.
Nie chcę o niczym rozmawiać. To było dawno.
Proszę więcej nie dzwonić.
Niech mnie pani posłucha.
Z tego, co wiem, Margot była dobrym człowiekiem.
Pozostawiła pustkę w życiu wielu osób, co z tego, że dawno, Glorio.
Za odmowę współpracy skończy pani w sądzie.
Razem z Lucą Riccim.
- Jak się czujesz? - A jak wyglądam?
- Jak zwykle cudnie. - Nie bardzo umiesz kłamać.
Ty zaczynasz umierać, a wszyscy zaczynają kłamać.
Mówią, że masz się dobrze czuć. Wielkie kłamstwo.
- Boli cię? - Tak.
- Będzie gorzej? - Może być.
Dziękuję.
Słodki z ciebie chłopak.
Tyle lat marzyłam o dzieciach,
a zabijają mnie jajniki.
To ma być śmieszne?
Czuję, że miałam dzieci.
Lucy od dziecka mówiła mi mamo.
Nie wiedziałem.
Nie przy tobie. Wiedziała, że ci to przeszkadza.
W porządku.
Kochałeś Ledę.
Wiem, że to niczego nie ułatwiało.
Pomogę Tedowi przy kolacji.
Niech tak wszystkiego nie soli.
Sól ci nie służy?
Nie...
Po prostu mi nie smakuje.
Dzięki.
Joanie chce zaplanować pogrzeb.
Lucy uważa, że ważna jest głowa.
Nie można wygrać, gdy planuje się pogrzeb.
Jest smutna,
bo nigdy nie pozna twoich dzieci.
Nie będę miał dzieci.
Cóż, pewnie ją to pocieszy.
Powiem ci jedno.
To, że moja siostra was urodziła, to najlepsza decyzja w jej życiu.
Cieszyliśmy się z tego.
- Przepraszam. - Lepiej późno niż wcale.
Zaczynajmy już.
Długopis?
Dobrze. Sam?
Jeszcze wcześnie, ale mój cel ma romans.
Posuwa babkę. W stałym miejscu.
- Można założyć pluskwę. - Najpierw zdjęcia.
- Saul? - Za tydzień dam jego asystentce podsłuch.
- Słucham? - Zmiękczam ją.
- Będzie moją bronią. - Miałeś unikać kontaktu i obserwować.
- Zadzwoń do Strike'a... - Nie muszę. Zdecydowałam.
Mówiłem mu o niej.
Chyba uznał, że warto.
- Jesteś zła? - Skąd!
Wyglądasz.
Mamy nową robotę w Fulham. Pat cię wprowadzi.
Daj mi jeszcze tydzień na śliskiego. Chcę to zrobić dobrze.
- Brzmi sensownie. - Skupcie się. Robin jest szefową.
Robimy, co nam każe.
- Serio, Rob. - Tydzień i będzie po śliskim.
Już mówiłam.
Staramy się znaleźć kogoś, kto wie, czy twoja mama miała bliznę.
Nie chcę sugerować, ale może Paul Satchwell?
Mieszka w Grecji i nie odpowiada.
Masz jak dyskretnie podpytać tatę?
Pomyślę.
- To coś zmieni? - Twoja decyzja,
ale tak, wg mnie to ważne.
Zdecyduj.
Dobrze. Do widzenia.
Diddy!
Wpadasz i nic nikomu nie mówisz?!
- Już mogliśmy się zrobić! - Powinien spędzać czas z Joan.
- Jak się ma? - Adekwatnie do stanu.
A dzisiaj? Widziałeś ją w ogóle?
Wpadłeś. Powodzenia.
- Masz czas na jednego? - Dzięki za transport.
Do usług, Luce. A ty... następnym razem dzwoń.
Skończyłeś pracować? Chodźmy do Joan.
Właśnie idę do św. Piotra. Jestem z agencji badania rynku.
Znajdzie pan dwie minutki? Bardzo dziękuję.
- U kogo pan był? - U żony, Enid.
- Dbają tu o nią? - Oby, skoro tyle trzeba płacić.
Zanotuję, że drogo.
Cześć.
Ja do Enid. Ma też przyjść wujek.
Minęliście się.
Dzięki.
Panie Ricci?
Chcę pana spytać o Margot Bamborough.
Pamięta ją pan?
Czyli tak?
Nie uśmiechaj się, bydlaku. Wiem, co zrobiłeś.
Jak myślisz, co teraz zrobię?
Też zawiążę ci torbę na głowie.
- Kim jesteś? - Rodzina?
Syn.
Wychodziłam, a on zaczął jęczeć.
- Myślałam, że umiera. - Jęczy, ale to nic, prawda?
To nie przeszkadzam.
- Właśnie tak, jakby się dusił. - To zupełnie inny dźwięk.
- Jak ci na imię, bo nie kojarzę? - Vanessa.
- Kogo odwiedzasz? - Prababcię.
- Która to? - Sadie.
Leży kilka pokoi dalej.
Mama wyjechała, to pomyślałam, że wpadnę.
Urocze.
Dbasz o rodzinę.
- W końcu to święta. - Właśnie.
Wiesz, co lubił dostawać w prezencie?
- Nie. - Buziaka od dziewczyny.
- Śmiało. - Żartujesz?
- Pocałuj go. - Jasne. Miłego dnia.
Dobrze, że staruszek żyje.
- Nie do Sadie? - Już śpi.
- Nie do ojca? - Nie da się z nim gadać.
Zapomniałaś się wypisać.
Fakt.
Dzięki.
- Ty nie do Sylvie? - Sadie.
Enid też zostawiłam prezent.
Po co te pytania?
Z uprzejmości.
- Podrzucić cię? - Dzięki, ale nie.
- Idę. - Już schodzę.
Nie.
Wrócę na święta. Będą wyjątkowe.
Takie jak zawsze.
Właśnie tak.
Zapomniałam się wypisać.
Dzięki.
TATA ZGODZIŁ SIĘ NA SPOTKANIE
Jak wycieczka?
Anna Phipps pozwoliła nam pomówić z tatą. Wyjaśni się kwestia blizny.
Super. Też nie próżnowałam.
To Luca Ricci napisał wtedy do Margot.
Tu mam dowód. Ten sam charakter pisma.
Dokładnie tak samo dziwnie stawia litery.
Skąd to masz?
- Z domu opieki? - Tak.
- Kiedy? - Gdy cię nie było.
Choć zabroniłem?
Ktoś musiał. To dowód, że Luca maczał palce.
Ile zajmie mu znalezienie ciebie?
Zmieniłam wygląd i nazwisko. Nie dotrze do nas.
- Nie możesz powiedzieć: "Dobra robota"? - To oczywiste.
Nie chcę, żeby oblał cię kwasem. Albo mnie.
Skończyłam na dziś.
- Uważałam. - Mogłaś to ze mną omówić.
Jestem Gloria Conti.
- Mogę iść? - Dzięki, Pat.
- Proszę, pani Conti. - Dawno mnie tak nie nazywano.
- Dzieci znają mnie jako Mary Jaubert. - Jak nas pani znalazła?
Rozmawiałam z panią Jaubert. Nie liczyłam na wizytę...
Ja też, ale...
czytałam o was i pomyślałam, że jesteście ci dobrzy.
A ja muszę z wami pomówić, bo...
istnieje spora szansa,
że Margot umarła... przeze mnie.
- Coś do picia? - Najlepiej mocnego.
Robi się.
Dziadek pracował w handlu, ojciec w transporcie. Nie byli przestępcami.
Ale ja byłam nieśmiała i bardzo mi to przeszkadzało.
Chciałam być twarda.
Nosiłam nazwisko Conti, a właśnie wyszedł "Ojciec chrzestny".
Uznałam, że taka właśnie będę.
- Dalej się tego wstydzę. - Nie osądzamy.
Margot powiedziałaby to samo.
Zawsze potrafiła mnie przejrzeć.
Chciała, żebym wróciła do szkoły,
ale ja wolałam być żoną Michaela Corleone.
A skończyłam...
z Lucą Riccim.
- Czekałem. - Musiałam zamknąć.
- Miałaś skończyć o 18:00. - Wtedy kończymy. Ja wychodzę ostatnia.
Masz mnie za głupiego? Czekam tu 15 minut.
Żadnego pacjenta, nikogo,
potem Pakistańczyk, a ty za nim. Co jest grane?
To dr Gupta. Uzupełniał dokumenty.
To mój szef. Nie mogę...
Myślisz, że nie wiem, kim jesteś, kurwo?
- Skąd wzięłaś na płaszcz? - Oszczędzałam!
Jeśli tak chcesz zarabiać, poślę cię na ulicę.
- Szukałam cię. Muszę wrócić. - Ona...
Jeśli będziesz tu, gdy skończymy, wezwę policję.
Wysiądź, Glorio.
Otwórz. Już idę.
Zapal silnik i jedź.
- Nie wiesz, do kogo mówisz. - Wiem, do jakiego faceta.
Leczyłam żony takich jak ty i zeznawałam w sądzie.
Teraz też mogę.
Dlatego się od niej odpierdol.
Powiedz Glorii, że widzimy się później.
- Nie zawsze taki jest. - Mam go gdzieś.
Liczysz się ty. Jesteś bystra.
Gdy tacy jak on to odkrywają, karzą za to.
Nienawidzą kobiet, które potrafią ich przejrzeć.
- Pozwoliłam na to. - Wszyscy popełniamy błędy.
Grunt, to ich nie powtarzać.
Nie zakończyłam tego.
Próbowałam, ale...
wciąż powtarzałam te same błędy.
Mój były mąż trzy razy zdradził mnie z tą samą kobietą.
Długo trwało, nim się zorientowałam.
- Wini się pani za to? - Tak.
W końcu to zrobiłam. Powiedziałam Luce, że z nami koniec.
- Dzięki. - A wtedy zjawił się na przyjęciu.
Z ojcem.
Bałam się sceny.
Chwileczkę.
Nie musisz iść.
Muszę, dr Bamborough.
Miła z ciebie dziewczyna, Glorio. Mój syn cię lubi.
Po co go ranisz?
I zaszłam w ciążę.
Myślałam, że to koniec, że muszę go poślubić.
Margot pomogła w aborcji?
Zapisała mnie na swoje nazwisko.
Siedziała ze mną po zabiegu.
Ocaliła mi życie.
Była tam pani ostatniego dnia. Co się działo?
Byłam sama, a potem zjawiła się dziewczyna.
Usiądź.
Theo? Może Theodora?
Dziewczyna prosi o przyjęcie.
- To już jutro. - Bardzo cierpi.
Dobrze. Przynieś mi pączka z lodówki.
- Możesz zostać dłużej? - Tak.
- Mogę otworzyć... - Nie ruszaj, proszę.
To była ciąża pozamaciczna. Margot uratowała dziewczynie życie.
Margot wyszła przed panią?
Oonagh już dawno czeka.
Koszmarna pogoda.
On cię zabije, Glorio.
Wiesz o tym.
Tacy faceci nigdy się nie poprawiają.
- Dobranoc. - Dobranoc, dr Bamborough.
Zostałam jeszcze jakieś 10 minut.
Pogasiłam światła.
Dlaczego uważa pani, że to jej wina?
Myślę, że to Luca ją porwał.
Nie osobiście, bo z nim byłam, ale mógł to zlecić kuzynowi.
Wiedział, że Margot chce, żebym od niego odeszła.
Powiedział, że jeśli to zrobię, każe ją zabić.
Mówił, że jego ojciec zabił informatorkę, Karę.
Pokazał zdjęcia mężczyzny, któremu wyrwali zęby. Uwierzyłam.
Od razu po zaginięciu mogłam iść na policję,
ale Luca mówił, że płacą detektywom.
Gdy zrozumiałam, że Margot... już nigdy nie wróci...
pojechałam do Francji i już tam zostałam.
Pierwszy raz wróciłam do Londynu. Zmienił się.
Jedyną osobą, która wie o aborcji, jest mój mąż.
- Zachowamy dyskrecję. - Nie.
Chcę powiedzieć,
że jeśli ustalicie, że zrobił to Luca, pójdę do sądu.
I powtórzę to, co dzisiaj.
Choć tak mogę podziękować Margot.
Była najodważniejszą i najlepszą osobą, jaką znałam.
Ocaliła mnie.
Świetnie, że ją znalazłaś.
W ogóle jesteś świetna.
Przepraszam, że się czepiałem.
Nie ma sprawy.
Widzimy się jutro u Phippsa?
Anna twierdzi, że możecie mieć informacje na temat Margot.
Liczymy, że wyjaśni pan kilka wątpliwości.
Zgłosiliście się do mojej córki, obiecując nowe informacje?
Tak, ale chcemy wiedzieć, czy Margot miała bliznę.
Dr Bamborough.
Czy dr Bamborough miała na tej części ciała bliznę.
Nie, nie miała.
Najwyżej kilka pieprzyków.
Ma pan zdjęcia?
Nagiej żony, by mógł pan sobie zabrać?
- Kim jest ten człowiek? - On tylko próbuje pomóc twojej córce.
Cynthio?
Wakacje.
Nasze ostatnie. Latem 1974.
Francja. Pod koniec.
To nie ona.
- Czemu nie powiedziałeś, że je masz? - Przeleżały tu pół wieku.
Myślałam, że to coś z medycyną.
Nie mówiłeś, że masz tu zdjęcia mamy.
Ja mam z nią tylko dwa zdjęcia. Dwa!
Nie pamiętasz jej.
Woleliśmy dać ci dom pełen życia, a nie mauzoleum.
- Okłamaliście mnie. - Nie chcieliśmy.
Dziwiłeś się, że ci nie ufam? Traktujesz ją jak skrywany sekret.
Wynajęłam tych detektywów, żeby ustalili, co się stało.
A zatem to ty okłamałaś mnie.
Jesteś tchórzem. Podejrzewałeś ją o romans z... Paulem Satchwellem.
A ja miałam dowód, że mogła nawet nie zginąć!
To nie jej naszyjnik!
Twoje zachowanie potwierdza jedynie,
że słusznie postąpiłem, niemądra dziewczyno.
- Bzdura! - Spotkałem się z innymi,
których kobiety zaginęły, i to ich zniszczyło!
Brian Tucker zniszczył sobie małżeństwo, bo obsesyjnie szukał zaginionej córki.
Siadywałem z nim w pubie i niemal dałem się wciągnąć.
A Terry Wolfson? Zapił się na śmierć, tak szukał swojej siostry, Kary.
A Brian domagał się rozkopania połowy Londynu!
To szaleństwo.
Nie było żadnego dowodu, że to Creed zabił którąś z naszych kobiet.
One po prostu... odeszły.
I tylko to nas łączyło.
Nie zapomniałem twojej matki, Anno.
Próbowałem nie dopuścić, by to nas zniszczyło.
Próbowałem dać ci szczęście,
bo sam miałem tylko cierpienie.
Tato?
Tato!
- Jeśli umrze... - Przestań.
Ma rację.
To sprowadziło na nas jedynie ból.
- Nie mogę kontynuować. - Rozumiemy.
Ale ja chcę ją znaleźć.
Proszę tylko, byś pozwoliła nam szukać Margot.
Porozmawiamy w przyszłym tygodniu. Czekamy na wieści o tacie.
Dziewczyna z nagrania to Kara Wolfson.
Pracowała w klubie Carnival.
Wyszła z pracy i zniknęła rok przed Margot.
To jej pornograficzne materiały. Widać bliznę.
Jutro Scotland Yard dostanie nagranie.
Mamy wszystko. Znamy ofiarę, wiemy, że zabił ją Nico Ricci.
Morderstwo się nie przedawnia.
Może stanąć przed sądem?
Nie mówi. Ale pytania rozumie.
Byli też ci, którym zlecił atak.
Masz ich nazwiska?
Pójdzie za to siedzieć, prawda?
Czyli Nico Ricci dostaje na święta czekoladki,
Luca jeździ sobie Aston Martinem,
Kara nie ma nawet grobu, a my nic nie zrobimy?
Przykro mi. Jestem realistą.
Dzięki, George.
Mam dość tego tygodnia.
Panie Strike!
Jestem Brian Tucker.
Mam dowód na to, kto zabił Margot Bamborough. Spisałem zeznanie.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński