W ROLACH GŁÓWNYCH
CORMORAN STRIKE
W POZOSTAŁYCH ROLACH
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
NIESPOKOJNA KREW
Od chwili narodzin Louise stała się moim światem.
Uwielbiałem ją wychowywać.
Była tak żywiołowa!
Nie mogła się doczekać dorosłości.
Jej przyjaciółki wracały same do domów. Pomyślałem, że to nic strasznego.
Że nauczyłem ją o siebie dbać.
Ale ktoś taki jak Dennis Creed nie mieści się w głowie.
Teraz wiem o nim wszystko.
Wiem, że zabił moją Lou, i mam dowód, że zabił Margot Bamborough.
Karę Wolfson też mógł zabić.
Uważamy, że Kara Wolfson zginęła z ręki gangstera.
Prosimy o dyskrecję. Czekamy na dochodzenie.
Biedny Terry.
Umarł i nie dowiedział się, gdzie jego siostra.
Tego się boję.
Kto odnajdzie moją dziewczynkę, gdy umrę?
Zwykli ludzie nie rozumieją, ile znaczy odzyskanie ciała.
Przykro mi. Wiem, jak panu ciężko.
Wściekam się, bo mógłbym podać policji miejsca do rozkopania,
ale to sporo kosztuje, a Creed siedzi w Broadmoor.
Im to na nic.
- Pokaże nam pan dowód w sprawie Margot? - Tak.
Nie używajcie go, dopóki nie będziecie pewni swego.
Zdobyłem to w nietypowy sposób. Kolega miałby kłopoty.
- Dziękuję. - Gdy Creed był już w Wakefield,
jeździłem tam w weekendy.
Zaprzyjaźniłem się ze strażnikami. Piłem w ich knajpie.
Nienawidzili Creeda.
Jeden zwędził to z jego celi i dał mnie.
"Mówi, że muszę się leczyć. Jej strategia jest tak przewidywalna.
Przykułem ją i batożę,
a ona wciąż wierzy, że wiedza medyczna daje jej przewagę.
Prawdziwa edukacja dopiero się zaczyna".
- Wymienił Margot z imienia? - Nie, ale to fragment pamiętnika.
Czy Creed kiedykolwiek wspomniał o Margot?
To tak nie działa. On nigdy nie pomaga.
On lubi grać.
Tak, grać. Pokażę, o co mi chodzi.
Podejdźmy do pokoju Lou.
Tu prowadzę badania.
Czuję, jakby była ze mną.
W latach 80. pozwolili do niego napisać. To jego odpowiedź.
"List dotarł dawno temu. Zwykle ich nie dostaję..."
To długie. Oszczędzę panu zachodu.
Proszę spojrzeć na pierwsze litery zdań.
- T. W. O... - "Twoja".
Całość brzmi:
"Twoja córka płakała za mamą, zanim umarła".
Celowo zakończył list tak, jak zakończył.
Zrobił to,
bo musiał mieć litery,
które złożyły się na pasujące słowo.
- Pokazał pan to policji? - Wiedział, że nie pokażę.
Zabroniliby mu pisać i nic więcej bym nie uzyskał.
Creed ze mną nie rozmawia.
On się mną bawi.
Ale pan, pan jest sławny.
Z panem może pomówić.
Przeszedł pan bardzo wiele, ale...
Wciąż przechodzę. Potraktuje pana jak wyzwanie.
Żeby móc się przechwalać.
Klientka nie chce, żebyśmy tak ryzykowali.
Zależy jej na dyskrecji.
- Jeśli Creed powie dziennikarzom... - To ja wam zapłacę. Sprzedam coś.
Będę klientem.
Nie rozumiecie.
Byłem tatą Lou i nie potrafiłem o nią zadbać, ochronić jej.
Co dnia gdy tylko otworzę oczy, najpierw myślę o niej.
Mogę już tylko sprowadzić ją do domu.
Potrzebuję waszej pomocy. Przepraszam.
Zrobimy, co w naszej mocy, żeby pomóc panu odnaleźć córkę.
Za wszystko zapłacę.
Nie trzeba.
Zajmę się tym. W wolnym czasie. I tak nie mam życia prywatnego.
Ty nie musisz o tym myśleć.
Próbował nam pomóc z Margot.
Ten list nie jest wyznaniem winy.
Raczej fantazją.
Ale jeśli on ma rację,
- to Creed pomoże nam znaleźć Margot. - Creed nie pomaga.
Brian Tucker 25 lat bada sprawę córki.
Ile ty poświęcisz?
Aż ją wyjaśnię.
Nawet jeśli on umrze, to ze świadomością, że ktoś dalej szuka jego córki.
To chyba ważne, nie uważasz?
Tak, uważam.
Kara nie doczeka się sprawiedliwości.
Margot pewnie też nie znajdziemy.
Ale nie mogę ich wszystkich odpuścić.
Chyba muszę się napić.
Co to?
Pat zrobiła. Ze zdjęć na ścianie, żebym miał przenośną wersję.
Lubisz ją?
Z tych, którzy żyją, a z którymi nie rozmawialiśmy,
został Steve Douthwaite, ostatnio widziany w Baxton.
Zniknął. Sprawdziłam, co mogłam. Steve'a Jacksa też nie ma.
Satchwell dalej nas ignoruje, ale ma solidne alibi.
Annie byłaby wdzięczna, gdybyśmy wykluczyli jego związek z Margot.
Chyba musimy zmienić podejście.
Musimy też wrócić do Dennisa Creeda. Wciąż mamy wątpliwości.
Lepiej odbiorę. Cześć, Lucy.
- Kiedy przyjedziesz? - Coś się stało?
Spróbuj w weekend. I wyślij zdjęcia do albumu.
W święta będzie za późno. Możesz dzisiaj?
Działam. Cześć.
Muszę załatwić pewną sprawę dla Joan.
Zajmę się Creedem.
Jestem Johnny Rokeby, a to twoje zaproszenie na...
W latach 70. prowadził pan sklep w Clerkenwell.
- W logo był... - Słonecznik.
- Miał pan furgonetkę? - Dostawczaka.
- Z kierowcą. - Nie rozmawiamy.
Masz papierosa?
Zamawiam curry. Chcesz?
Za ostre. Wywraca mi flaki.
Mają też inne rzeczy.
Lubisz kurczaka?
Zamówię ci.
- Witam z rana. - To popołudnie.
Dzwoniłam do rady. Przed drzwiami mieliśmy dziś papadamy.
I coś w rodzaju tikka masala. Ohyda.
- Robin już jest. - Już była i już wyszła.
Musisz być obleśnym dupkiem, Sam.
- Co powiesz? - Wykrzeszę to z siebie.
Paul Satchwell mieszka na Kos.
Dzwoń do galerii, knajp, sklepów,
każdego, kto może go znać, znajomych, sąsiadów.
Zostawiaj wkurzające wiadomości.
- I nasz numer. - Jasne.
- Dobrze cię widzieć. - Wiem, że masz ważnych przyjaciół.
Najwyżej kilku.
To bezwzględna banda.
Moje notowania spadły, ale spróbuję pomóc. Mów.
Potrzebuję zgody na rozmowę z więźniem Broadmoor.
- Dennisem Creedem. - Okropne. O co chodzi?
Nasz klient jest bliskim jednej z przypisywanych mu ofiar.
Tyle powinno mu wystarczyć.
Łączą go z wieloma zaginionymi.
Dobrze.
- Chyba wiem, kogo muszę połechtać. - Świetnie.
A święta?
Jadę do domu. Do Masham, w Yorkshire. A ty?
Będę u siostry i...
Chyba za wcześnie na spotkanie z bratem. Nie jestem gotowa.
Umówmy się na drinka, pogadajmy.
Bardzo chętnie, Venetio.
Halo?
Mówi Beth Spencer. Oddzwaniam.
Słucham?
Pielęgniarka. Pracuję z Delią i Samhainem Athornami.
Tak.
Samhain twierdzi, że według pani
Margot Bamborough zabił lokalny gangster, Nico Ricci.
Wspominał, że jego tata zabijał ludzi swoją magią?
- Też. - Dlatego tak powiedziałam.
Ludzie już mają ich za dziwaków. Nie chcemy, żeby się bali.
O gangsterze mówił mi Samhain. Ma na ich punkcie obsesję
i uznałam, że wykorzystam nazwisko, które podał.
To mamy jasność. Długo im pani pomaga?
Dopiero kilka lat.
Coś jeszcze?
- Dziękuję. - Do usłyszenia.
- Nie obijasz się. - Chcę wyjść wcześniej i zacząć gotować.
- Jeśli masz jakieś resztki... - Gotuję dla ciebie.
- Kolacja Maxa. - Tak!
Będzie też mój brat.
Nie mogę się doczekać.
Budka telefoniczna jest na skrzyżowaniu z Albemarle Way.
Furgonetkę widziano przy Green.
Popytałam o nią.
Korzystał z takiej sklep ze zdrową żywnością.
Kierowca twierdzi, że był wtedy w okolicy,
a nie zgłosił się, bo nie chciał zostać wplątany w śledztwo.
To nie furgonetka Creeda.
Nie wiem, czy szarpanina przy budce pasuje.
Creed atakował kobiety pijane lub chętne. Podawał im środek.
Margot była trzeźwa i się śpieszyła.
- Po co miałaby z nim rozmawiać? - Wiemy, że to nie Margot.
Zgłosiły się dwie kobiety, które twierdzą, że to one.
- Mamy przesłuchanie świadka? - Jest dokładnie...
Powiedz Satchwellowi, że wyślę mu zabawki erotyczne, jak potwierdzi rozmiar.
Dzięki.
Galeria, która go wystawia.
- Nie przeszkadza ci taka forma zarobku? - Jest super. Znalazłem powołanie.
Zeznania Ruby Elliot z 7 maja 1975.
Szukałam nowego domu syna.
Jeździłam w kółko, z mapą na kolanach, wszyscy na mnie trąbili.
- W londyńczykach jest złość. - To prawda.
Zjechałam.
Zobaczyłam dwie kobiety w budce.
Nie kłóciły się, ale na pewno o coś im szło.
Niższa chciała, żeby wyższa szła szybciej.
- Popychała ją. - Co pani pomyślała?
Że jedna za dużo wypiła. Szybko o tym zapomniałam.
- Przyjrzała się im pani? - Wysoka miała pelerynę przeciwdeszczową.
Niska foliowy kaptur na głowie.
Twarzy nie widziałam.
Komisarz Talbot uważał,
że jeden z nich mógł być mężczyzną.
Chciał, żebym to potwierdziła, ale ja nie wiem. Nie na pewno.
Mamy artykuł o kobiecie, która to widziała?
Chwila.
Jest.
Fiona Fleury.
"To nieprawda, że byłam wobec matki brutalna.
Chciałam, żeby przyspieszyła, bo mocno padało.
Na pewno nas widział świadek. Miałam dokładnie taki kaptur".
Na odwrót. Fiona jest dużo wyższa.
Ona ma kaptur, matka pelerynę.
A Ruby Elliot twierdzi, że to niższa prowadziła wyższą.
Ile wzrostu ma Dennis Creed?
- Mniej niż Margot. - Czyli Talbot mógł mieć rację.
To mogła być Margot.
A niższa to Creed w przebraniu.
Możliwe, ale nie sądzę.
Paul Satchwell do ciebie.
Daj go.
Ty zasrańcu! Przyjaciele wydzwaniają z płaczem,
pytając, czemu chcę malować ich odbyty?!
Łamiesz prawo!
Ty je złamałeś, bijąc Margot, gdy przyszła po zdjęcia.
Chcę tylko odpowiedzi. Wiesz, jak się skończy ich unikanie.
Dobra. Co chcesz wiedzieć?
- Halo? - Cześć, Cormoran. Tu Johnny, ojciec.
Możemy pogadać?
Jesteś?
Słucham.
Podobno otworzyłeś zaproszenie na imprezę.
- Super. Chcę, żebyś był. - Jestem zajęty.
Próbuję powiedzieć, że jestem z ciebie dumny.
Al mówi, że dalej się gniewasz,
ale każdy medal ma dwie strony.
To nie jest czas na rozmowę.
Mam raka prostaty.
Wkrótce nie będzie czasu.
Przeżyję. Nie dzwoń więcej.
Jak można służyć w wojsku przy takim rządzie?
Kobiety powinni mieć prawo do jazdy samochodem?
Głupie pytanie.
Nie dla talibów. Ich odpowiedź to "nie".
A my chcemy to zmienić wojną?
- I kto teraz rządzi Afganistanem? - Jak miałoby to według ciebie wyglądać?
A-10 zostają w hangarach, a jedzie Derrida?
- Rozpierdol ich swoją krytyką, Jacques! - Kapuję.
- Antyintelektualista. - Odpowiedz.
Zjemy pudding? Pomóż, Courtney.
Ona nie nosi talerzy. Ona teoretyzuje.
Kpiny z kobiet nie są fajne. Ona jest mądra.
- Obroniła się z wyróżnieniem. - Max chce posłuchać o wojsku.
Najpierw muszę posłuchać o obronie Courtney.
Idealnie! Trafiłem na pole bitwy.
- Ujmę to przystępnie. - Dzięki.
Praca to praca, autonomia cielesna jest ważna,
media przenikają, a pragnienia nie są wyłącznie domeną męską.
Czyli studiowałaś porno?
Można tak powiedzieć.
Ale radosne, nie z niewolonymi kobietami czy nieletnimi?
Komu sernik?
Wyjdź poza ten wiktoriański schemat.
Raz wszedłem do burdelu w Kosowie.
Filmowali 14-latki.
To gwałt.
Ten przemysł nie przejmuje się definicjami.
- Zmieńmy temat. - Jako zbawca ignorujesz doświadczenia...
Moje płyną z obcowania z ludźmi,
nie pisania o tym, czy gwałt to postmodernistyczny konstrukt.
Wierzcie mi, że on się, kurwa, zdarza.
Przepraszam. Nic mi nie jest.
Max...
Wojsko jest...
w porządku.
Przepraszam, Robin.
A wy...
jesteście debilami. Dobranoc.
To ty.
Zapomnij. Piłem, zanim przyszedłem.
Co?
Co, kurwa?
Co?!
Przychodzisz spóźniony, jak zwykle.
Przychodzisz naprany, bo to tylko mój współlokator i rodzina.
- Pieprzyć ich! Robin posprząta. - Zaraz...
A potem zaczynasz gadać o gwałcie.
Żeby się podeprzeć. Nie chciałem...
Przepraszam.
Przeprosiłem.
Nie.
Nie. To za mało.
Robin Ellacott. Zostaw wiadomość.
Palant.
- Cześć, Lucy. - Robię mu kawę. Chcesz?
Tak, proszę.
- Czyli jedziesz do Kornwalii? - Tak. Lucy prowadzi.
Była burza i pociągi stanęły.
Przepraszam, Robin.
Nie przyszłam rozmawiać, tylko po dokumenty.
- Na kilka dni zniknę. - Dobrze.
- Naprawdę przepraszam. - Muszę się skupić na pracy.
Pamiętam do połowy.
Byłeś świetny.
Zabawiałeś rozmową, pomogłeś zmywać... Gość doskonały.
- To się nie powtórzy. - Żebyś wiedział.
Kawa gotowa. Pakuj się, bo zamknęli A30.
Musimy jechać.
- Joan...? - Tak.
Nie wiem, czy zdążymy, ale Lucy chce spróbować.
Przykro mi.
- Daleka droga na kacu. - Lucy koszmarnie jeździ.
Z tobą byłoby lepiej.
Tak bardzo mi przykro.
Wiem.
Kawa. Pij szybko.
Dziękuję.
- Droga zamknięta. Wracajcie. - Musimy dotrzeć do St. Mawes.
Nie tędy. Wszędzie lecą drzewa.
Dzięki. Zawracamy.
Na końcu w lewo. Spróbujemy za wzgórzem.
- Daleko jesteśmy? - Jakieś 50 km.
Zawróć. Spróbujemy polnymi.
Podzwonię.
Mam dobre wiadomości. Dostałam wiadomość.
Creed przystał na rozmowę.
Boże, jesteś cudowna!
Powiem dokładnie, o co musisz go spytać.
Nikt nie zna go lepiej niż ja.
Zacznijmy od dowodów na to, że to on porwał Louise.
Dali mi go, gdy już nie był im potrzebny.
Powiedzieli też, że według nich to Creed zabił Lou,
ale dowodów brakowało,
a i tak mieli dość, żeby go zamknąć.
Jest kawaleria.
- Dave. - Wiedziałem, że utkniecie.
- Cześć. - Możesz iść?
- Dam radę. - To ruchy.
- Pamiętasz Nell? - Kopę lat.
- Witaj w domu. - Jeszcze nie.
Włóżcie.
Ted!
Nie wierzyłem, że dotrzecie.
- Że wam się uda. - Co z nią?
Ona... czekała.
- Dzięki, Nell. - Nie ma za co.
Chodź.
Nie zaczynaj.
Zapychaj do środka, skoro dotarłeś.
Witaj.
Wygodnie ci?
Przynieść ci coś?
Po prostu usiądź.
Usiądź.
Szkoda, że nie poznałam twojej Robin.
Dba o ciebie?
Dzisiaj to tak nie działa.
Sam mam o siebie dbać.
Tego ci już wystarczy.
Nie martw się o mnie.
Dobry z ciebie człowiek.
Jestem z ciebie taka dumna.
Mój ukochany synek.
Kocham cię, Joan.
Laska?
"Drodzy Tedzie, Cormoranie i Lucy.
Bardzo wam współczuję.
Wiem, jak za nią tęsknicie.
Nigdy nie spotkałam Joan, ale czuję, jakbym ją znała.
Dała Cormoranowi dom.
Jestem jej wdzięczna za to, kim się stał".
- Świetnie, że Creed się zgodził. - Chce rozmawiać z tobą.
- Wiem, że nie tak się umawialiśmy... - Pewnie, że to zrobię.
Kiedy pogrzeb?
Po świętach.
Jutro widzimy się z Anną?
Ja nie dotrę. Próbowałam przełożyć moje spotkanie, ale...
- Niestety. - Zrobiłaś dość. Wszystko gra.
Jak się trzymasz?
Porozmawiamy jutro.
W kwestii dowodów odkryliśmy, że policja popełniła jeden kluczowy błąd.
Zlekceważyli zeznanie o osobach, które szarpały się przy budce.
Niestety nic nam to nie daje.
Wszyscy mówią, że mama
nie zostawiłaby cię dla Satchwella ani nikogo. Wspomniała o nim
i dlatego policja sprawdzała jego dom.
Nie mamy dowodów na romans.
Chciała, by twój tata poświęcał jej większą uwagę.
To, że spotykał się z pozostałymi, którzy stracili bliskie osoby,
świadczy o tym, że chciał ją odnaleźć.
Próbował.
Powinniśmy kontynuować. Do końca.
Wysłuchaj mnie. Roy szukał.
Przestał, bo zrozumiał, że nie da rady.
Co pana wspólniczka sądzi o kontynuowaniu?
- Przepraszam za jej zachowanie. - Była szczera.
Naprawdę jej zależy.
Tak. Mnie też.
- Dochodzimy do limitu wydatków. - Chrzanić forsę.
To twoje szczęście.
Gdyby chodziło o pana i pańską mamę,
szukałby pan dalej?
Jeśli chcecie kontynuować, zrobimy to taniej. Po kosztach.
Chcemy.
Dziękuję.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nikt nie rozumie, czemu to tak długo trwa.
Chcę tylko i wyłącznie zwrotu tego, co rodzice dali mi na dom.
Utrzymywałem cię!
Chodzi o to, żebym wyszła na winną?
Przyznam się pisemnie, żebyś miał co pokazać znajomym.
I wrócimy do pracy, zamiast tracić czas.
Tobie to bez różnicy.
Wiem, ile zarabiasz.
- Dziękuję za rozmowę z Creedem. - Razem spróbujemy znaleźć Louise.
Choć Robin poradzi sobie sama.
Profil psychologiczny wykonany przez Amerykanina w latach 80. Dobry.
W skrócie chodzi o to, że Creed lubi, gdy biorą go za mądrego.
Gramy na próżności?
Liczy na pańską grę, by odzyskać ciało Margot. Ucieszy się.
Interesował się astrologią, okultyzmem?
- Pierwszy detektyw... - Znam sprawę Talbota.
Znaki zodiaku miały rozwiązać sprawę.
Creed lubił Aleistera Crowleya. Miał jego książki.
Niektórzy sądzą, że porywał kobiety w określone noce, by odprawiać rytuały.
Sprawdzimy to.
Niech mówi o miejscach, w których nie kopali.
Na zielono są sprawdzone. To Epping Forest.
Policja była tam po porwaniu Louise?
Tak, brawo. Kończyły mu się kryjówki.
Niech zacznie mówić o pozostałych 12 miejscach.
Mieszkanie ciotki w Great Church Wood, hotel Archer w Islington...
Bywał tam regularnie.
Jest też stary spichlerz. Tutaj.
Witaj, księżniczko. Właśnie dokuję. Dla ciebie.
Co z martwą lekarką?
- Zaginioną. - Wiara klienta najważniejsza, nie?
- Co ze śliskim? - Już prawie. Blisko.
- Masz plany świąteczne? - Jadę do rodziców.
Skarpety naszykowane?
Jestem za stara.
- Mówiłeś, że to chłam. - Otworzyłaś.
A może to robota Bafometa?
Talbot pierwszy odkrył, że to robota seryjnego mordercy.
Ale...
"Zabójca to Koziorożec". Przynajmniej miał teorię.
- Roy był jego Koziorożcem. - Przyporządkował gwiazdy podejrzanym.
Wiedział, że pobłądził.
"Schmidt wszystko tłumaczy". Ściągnijmy Schmidta.
Pat?
Jego karty tarota?
Mama w kółko ich używała. Przed podjęciem decyzji.
Wiesz, co robić.
Wybierz jedną.
Przyjadę po ciebie o 9.00.
Jazda do Broadmoor potrwa dwie godziny.
- Pat? - Jestem.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Tędy.
- Cześć, Cormoran. - Cześć, Dennis.
Dla kogo teraz pracujesz?
- Pewnie to rozgryziesz. - Oznaka narcyzmu.
Zatajanie informacji, by poczuć się władczym.
Sądzę, że pracujesz dla córki Margot Bamborough.
Ma teraz jakieś 51 lat.
I sporo kasy.
Z taką reputacją sporo kasujesz.
A może to stary Brian Tucker?
Ale jego nie stać.
Za to na pewno żyje.
Dlaczego?
Bo gdy wykituje, ktoś napisze o tym w gazecie.
"Ojciec umarł i nie poznał prawdy".
Czytelnicy lubią takie historyjki.
- Sprawdź w sieci. - Nie korzystam z Internetu.
Tu nie wolno.
Robią wszystko, żeby mnie drażnić.
Faszerują lekami, których nie potrzebuję,
tuczą, żeby zrujnować moje ciało.
Powinienem siedzieć w więzieniu, nie tutaj. Wiedzą o tym.
Za pomoc mógłbym się nawet odpłacić.
Czyli jesteś poczytalny?
Rozumiem, że społeczeństwo potrzebuje wiary w coś odwrotnego.
Spójrz na świat.
Tacy jak ja eliminują niechciane elementy społeczeństwa.
Grzeczne społeczeństwo nie przyzna tego głośno,
ale nie jest nieszczęśliwe, że te osoby zginęły.
Nie łapie nas zbyt gorliwie, gdy pielimy chwasty.
Ludzie tacy jak ja są niezbędni.
Nietzsche to wiedział.
Crowley też.
Słyszałem, że czytasz Crowleya.
- Sądzisz, że jestem czcicielem diabła? - A jesteś?
Czytałeś o detektywie Talbocie, prawda?
Wiesz, że próbował mnie zrozumieć dzięki znakom zodiaku?
Nie skończyło się najlepiej.
Może urodziłem się pod trzynastym,
którego nie sklasyfikowano w ortodoksyjnym systemie?
Może dlatego nie mógł mnie złapać?
Żadnego zabijania w fazach księżyca, żadnej rubinowej gwiazdy?
Obaj czytaliśmy Crowleya.
Poczytalni ludzie nie wierzą w szatana ani horoskopy.
A ja jestem poczytalny.
Lekarze się z tym nie zgadzają.
Wiem o psychologii więcej niż oni.
O narkotykach też coś wiesz.
Pentobarbital i fenobarbital wrzucane do drinków.
Moja specjalność.
A jeśli kobieta piła?
Alkohol we krwi powodował, że mogła umrzeć, zanim wrócisz z nią do domu.
Zawsze wiedziałem, ile wypiły. Dostosowywałem dawkę.
- Do wagi też? - Oczywiście.
Zawsze dopijały drinki? Nawet jeśli musiały iść gdzie indziej?
Myślisz, że dr Bamborough
była za bystra, by skończyć w mojej furgonetce?
Lekarze popełniają błędy. Jak każdy.
Nie zawsze używałeś furgonetki. Noreen Sturrock spotkałeś w autobusie.
- Dałeś jej colę. - Puszka coli.
Dostosowywanie dawki do wagi...
Może jednak interesuje cię mała Louise Tucker?
Tak naprawdę moją klientką jest córka Margot Bamborough.
- Co chcesz za to spotkanie? - Chcę wrócić do Belmarsh.
I dokończyć książkę.
Trzymanie mnie tutaj kosztuje podatników pięć razy więcej co tam.
- Gdzie wolą, żebym siedział? - W więzieniu,
ale to nie oni decydują. Decydują lekarze.
Przekonałbyś kogoś, gdybyś pogadał z prasą?
Można to zrobić.
Powiedz, gdzie zakopałeś Margot. Dostaniesz proces, a ja ciało.
Nie przyznasz się do winy i będziesz mógł zwrócić się do prasy.
Zabiłem Louise Tucker.
Zobaczyłem ją w szkolnym mundurku.
Nie mogłem się oprzeć.
Żadnego planowania, żadnych narkotyków...
Zupełnie jak nie ja.
Zobaczyłem ją i porwałem.
Nie ma dowodów, że Louise Tucker była w twojej piwnicy.
Bo jej tam nie było.
Ale zanim porzuciłem ciało, wziąłem sobie naszyjnik.
Takie motylki robili wszyscy.
A co powiesz na to?
Mówiła na macochę "Szponiasta".
Opowiedziała mi, jak nieszczęśliwa czuła się w domu.
Spytaj Briana Tuckera, skąd jeszcze mógłbym o tym wiedzieć.
To za mało. Bez ciała uznają, że tylko szukasz rozgłosu.
Nie będzie rozprawy.
Powiedz, gdzie ukryłeś Margot.
Gdy wrócę do Belmarsh,
być może będę skłonny pomówić o Margot Bamborough.
Może zechcę, gdy przestaną mnie truć.
Pieprzysz, Dennis.
Nie miałeś nic wspólnego z Louise czy Margot.
- Skończyłem. - Spotkajmy się w połowie drogi.
Dowiemy się, jaki jesteś bystry.
Louise znajdziesz tam gdzie M-54.
M-54?
Tam znajdziesz też Louise.
Jeśli uda ci się to rozgryźć,
może porozmawiam z tobą o Margot.
To moje warunki.
Znam takich jak ty.
Czytasz o szarpiących się przy budce, o odjeżdżającej furgonetce...
Wszyscy inni się mylą.
Ty jeden odkryjesz prawdę.
Mogę tego dopilnować.
Ale na swoich zasadach.
Świadków szukali poprzez gazety.
Kobiety przy budce, furgonetka...
To jest w każdej książce o tobie, a ty je czytałeś.
- Pytania bez odpowiedzi. - Nie. Odpowiedzieliśmy na nie.
Nie ty prowadziłeś furgonetkę.
Nie spotkałeś Margot. Dawno cię wykluczyłem.
Chodziło mi tylko o Louise Tucker.
Jesteś pieprzonym świrem.
Jeśli ktoś spyta,
powiem, że powinieneś siedzieć w Broadmoor, aż zgnijesz.
Droga, droga, samochód...
Spróbuj wyszukać: "M54 -droga -samochód".
Jest gwiazda M54.
- W gwiazdozbiorze... - Strzelca.
Skąd wiesz?
Chyba wiem, gdzie zakopał Louise.
Strzelec to Archer.
Brian Tucker wspominał o awaryjnej kryjówce w hotelu Archer.
George Layborn?
Chyba znaleźliśmy szkielet.
To ona, prawda?
Jak się domyśliliście?
- Wskazówka nie była aż tak genialna. - Znowu znaki zodiaku.
Spytałem go o nie dzięki Talbotowi.
Powiedział, że nie złapał go, bo urodził się pod trzynastym znakiem.
- Trzynastym? - Pewnie dla jaj.
Już mu nie do śmiechu.
Idę. Oficjalnie będzie wiadomo, gdy porównamy uzębienie.
Creed urodził się pod trzynastym znakiem?
Nieklasyfikowanym.
Poszukałam go.
Istnieje. Amerykański astrolog opracował podział na 14 znaków.
Wiesz, jak się nazywał?
Stephen Schmidt.
"Schmidt wszystko tłumaczy".
Talbot próbuje wyznaczyć datę urodzin podejrzanego.
Czyste szaleństwo.
Wiem, ale według tego systemu
zmieniają się znaki zodiaku. Jest jeden Koziorożec. Steve Douthwaite.
"Koziorożec zabija Julie W".
Poszukałam w archiwach prasowych Julie i Steve'a z okresu 10-ciu lat.
Uwzględniłam Canvey Island i obóz.
Chyba znalazłam Julie W.
Julie Wilkes pracowała w ośrodku wakacyjnym na Canvey Island.
Zmarła, gdy Douthwaite tam pracował.
Wkrótce po tym, gdy Oakden napisał o zmianie nazwiska.
Piszą nawet, że znała Steve'a.
"Kolega z personelu obozu, Steve Jacks, który odmówił rozmowy".
Jak zginęła Julie?
Znaleziono ją odurzoną w basenie.
Policja przesłuchała Steve'a, ale nie postawiła zarzutów.
Po tygodniu wyjechał.
Spójrz, co znalazłam u Talbota.
Bilet kolejowy na Canvey Island. To było tydzień przed odwołaniem.
Rozpracowywał Douthwaite'a.
"Sprawdzam byłego chłopaka, który popełnił samobójstwo".
Margot go leczy, a on wysyła czekoladki i chodzi na wizyty.
A potem ona znika.
Wtedy on przeprowadza się, a jego nową dziewczynę znajdują utopioną.
Talbot szukał seryjnego mordercy.
Chyba go znalazł.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński