W ROLACH GŁÓWNYCH
CORMORAN STRIKE
W POZOSTAŁYCH ROLACH
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
NIESPOKOJNA KREW
Steve Douthwaite odwiedzał dr Bamborough jako pacjent.
Narzekał na bóle brzucha i głowy, w sześć tygodni był u niej sześć razy.
Komisarz Talbot szukał seryjnego zabójcy i wzoru.
Sądzimy, że zanim poczuł się gorzej, odkrył coś ważnego.
Powiązał Douthwaite'a z trzema zgonami.
Joanna Hammond, mężatka, z którą miał romans.
Zmarła po zjedzeniu środka chwastobójczego.
Uznano to za samobójstwo, choć na szyi ofiary były sińce.
- Ktoś mógł jej wmusić ten środek. - Nikt się nie przejął widocznymi sińcami?
Mąż ją bił. Miała sińce wszędzie, ale starsze.
Widać, uznali, że to norma.
Inne czasy. To ostatnia ofiara, którą Talbot określa jako Julie W.
Rok po zniknięciu Margot
Steve Douthwaite już jako Steve Jacks zatrudnił się na obozie w Baxton.
Zaczął się spotykać z Julie Wilkes, która wkrótce utonęła w basenie.
Odurzona.
Trzecia przypisywana mu śmierć.
Pomóż nam go znaleźć. Po śmierci Julie Wilkes zniknął.
- Przeszukałam chyba całą sieć. - Może się nie nazywać Jacks.
Nie mamy rejestru zmienionych nazwisk.
Personel kliniki podejrzewa, że Douthwaite wysłał Margot czekoladki.
Jesteśmy przekonani, że to jest po nich pudełko.
Zanim policja przeszukała gabinet, kosz opróżniono.
To znaczy, że Margot nie wyrzuciła pustego pudełka.
Gloria Conti pamięta,
że godzinę przed wyjściem Margot stało na biurku nieotwarte.
- Otruł ją? - Coś jej na rzeczy.
Ale jak dozować dawkę w czekoladkach?
Skąd wiadomo, ile zje, kiedy, czy ich nie odda...
Za dużo zmiennych, gdy liczy się czas.
A czas był istotny, bo w końcu Margot nigdy nie dotarła do pubu.
Ważny jest też świadek, który widział szarpaninę.
Mogła nie zjeść czekoladek, a Douthwaite czekał i uderzył.
- Obezwładnił ją. - Mamy obejrzeć pudełko?
Byłoby super. Niestety są na nim nasze odciski.
Porozmawiamy z personelem.
Douthwaite'a widać na filmie świątecznym dr. Gupty,
czyli ktoś go zaprosił.
- Przydałaby się pomoc. - Posadzę chłopaków.
Mówiłem, że Douthwaite to śliski skurwiel.
Chcę spytać o Steve'a Douthwaite'a.
Steve był wspaniałym człowiekiem.
Mieszkał w moim bloku. Zawsze potrafił rozbawić.
Uwielbiam takich.
Choć miał przecież swoje problemy. Gdy ta jego umarła.
- Kto? - Jego dziewczyna! Joanna... jakaś tam.
Tyle że ona była mężatką.
Zabiła się i zostawiła trójkę dzieci.
Ludzie winili za to Steve'a.
- Jak się zachowywał po zniknięciu Margot? - Nie widziałam go.
Spakował się i zniknął.
Bez pożegnania.
Myślałam, że się przyjaźnimy.
- Dokąd pojechał? - Nie wiem.
Ale lubił wypić.
A tacy jak on nie żyją długo.
Steve...
nie stronił od flirtu, to na pewno.
Stał przy moim biurku i zerkał na moje wiadomo co.
Czy wysyłał Margot prezenty?
Pamiętam, jak dotarły czekoladki.
Na naszych oczach cisnęła je do kosza na śmieci,
jakby była ponad takie rzeczy.
Ale zrobiła to na pokaz, bo kiedy myślała, że nikt nie patrzy,
wyjęła je stamtąd. Sama widziałam.
Chodzi o te czekoladki, prawda?
Bo naprawdę nie sądzę, że to on je wysłał,
a nawet jeśli, to Margot je wyrzuciła.
Zerknęła i cisnęła do kosza.
Dlaczego?
Pewnie żeby pokazać, że nie przyjmuje prezentów od pacjentów.
Steve zapisywał się do Margot, bo się w niej zakochał?
Tak! Pewnie tak!
Byłam, gdy przyszedł ostatni raz.
Wszedł do Margot i wybiegł.
Cześć, Steve.
Był w okropnym stanie.
Pewnie się dowiedział, że ma opryszczkę.
Albo odrzuciła awanse, bo nie miała ochoty się nim bawić.
W końcu nie rezygnuje się z ogromnego domu
dla sprzedawcy i golca, prawda?
Coś jeszcze?
Nie lubię plotkować,
ale sądzę, że Margot uważała Carla Oakdena za podejrzanego.
Leczyła jego babcię, która po operacji nie opuszczała łóżka.
Aż tu nagle spadła z krzesła i Carl odziedziczył dom.
Mówię to tylko dlatego, że z nim pracujecie.
- Jak to? - Powiedział mi.
Był u mnie kilka dni temu i wypytywał o różne takie.
Proszę go nie wpuszczać. Nic go ze mną nie łączy.
- Co to za faktura, Saul? - Pat ci wyjaśni.
- Ona rozumie. - Czemu opiewa na trzy kolacje,
skoro prowadziłeś obserwację?
Próbowałem obserwacji. Nie dawała żadnych rezultatów.
Wziąłem się za asystentkę śliskiego.
- Skończyłeś to zlecenie. - Nie. Strike znowu mi je dał.
Spytaj. Klient płaci.
Nie ściemniam. Są święta. Potrzebuję roboty.
- Pomówię z nim. - Jasne. Dzięki, Robs.
Robin. Były mówił mi Robs.
I z tego powodu się rozwiodłaś?
Cześć.
- Wybacz. Masz informacje o Oakdenie? - Tak.
Wie coś na temat Douthwaite'a?
- Skręcę mu kark. Mówi, że z nami pracuje. - Wolno mu?
Umów nas w miejscu publicznym, to może się pohamuję.
Spotykacie się tylko z nielubianymi albo podejrzanymi o zabójstwo.
Mówię tylko, że w innych zawodach na jednego wyskakuje się dla przyjemności.
- Co się dzieje? - Jonny Rokeby. Zaproszona?
Nie.
- Za rogiem... - Rokeby robi imprezę. Widziałem.
- Dlatego Oakden wybrał to miejsce. - Zapłacili mu.
"Obrażony syn pije za rogiem, gdy Rokeby świętuje".
Jakbym stamtąd nawiał.
- Oakden już jest? - Siedzi z tyłu.
Proszę. Idziemy?
Cormoran Strike, Robin Ellacott.
Nie Robin Cunliffe?
- Myli mnie pan z kimś. - Czyżby?
Klubową i jeszcze raz to samo. Na jego rachunek.
Odwiedziłeś Janice Beattie.
Tak było.
Napiszę książkę.
Dasz cytat na okładkę?
Czytałem to, co napisałem na temat Douthwaite'a.
Steve Jacks.
Podobał mi się. Prasie nie.
On dymał ptaszyny, a one dymały jego. To cała jego wina.
Jak go znalazłeś?
Kumpel przypadkiem rozpoznał go w Baxton. Chciałem się przebić w gazetach.
To była sensacja.
- Jak zareagował? - Wkurzył się.
- Ale rozmawiał ze mną. - Czemu zmienił nazwisko?
To oczywiste. Chciał zacząć od nowa. Nie winię go.
Wiecie, czemu Jacks?
Lubił piosenkarza, Terry'ego Jacksa.
Miał listę ulubionych. Gary Glitter, Neil Diamond, David Essex.
Spytał dziewczyny, a im spodobało się Jacks.
Ja mu na to, że powinien być Steve Glitter.
Dobrze brzmi.
- Mówił o Margot Bamborough? - Tak. Był jej pacjentem.
Żeby pisać o niej książkę, musisz mieć sporo więcej.
Nie piszę o niej, bo to stary temat.
Piszę o tobie, Cormoran.
Byłem u Janice, żeby zobaczyć, jak działasz.
Stąd wiem o Bamborough.
Działam tak, że zadaję pytania.
Ja też.
- Moja kolej. - Nie ma mowy.
Jak lata 70. zmieniły kobiety?
Margot podrzucała dziecko niani, choć forsy nie potrzebowała.
Co się stało z matkami?
Spójrz na Ledę Strike.
W kółko latała za rockmanami.
I jak się skończyło? Wiadomo.
Chodź. Nagrywają nas. On cię wrabia.
Jeśli o mnie napiszesz, zniszczę cię. Błyskawicznie.
- Standardowa taktyka? - Sam za siebie zapłać.
- Wyjdźmy tyłem. - Nie chcesz wiedzieć,
czemu szukam brudów na mamusię i tatusia?
- Zignoruj. - Tatuś jest za rogiem.
Podziękuj mu za wydymanie mamusi na oczach 50 ludzi.
Natychmiast wychodzimy.
Widzieliście? Zaatakował mnie! Wezwijcie policję!
- Pójdziesz siedzieć. - Na SOR.
Nie wygłupiaj się. Wolę jedzenie i coś mocnego do picia.
Skoro Douthwaite wziął nazwisko piosenkarza...
Daj mi coś, żeby zetrzeć krew! Proszę.
Zamówiłem curry. Niedługo będzie.
- Jak nos? - Nie pękł.
A teraz?
Zimno. Przestań panikować. To wypadek.
Wiem.
- A ty próbowałaś... - Czemu dałeś się sprowokować?
Dzieciaki ojca męczyły mnie, żebym się pojawił.
On też dzwonił.
Myślałem, że jestem...
- Co? - Nie wiem.
- Nigdy go nie spotkałeś? - Spotkałem.
Gdy byłem mały, mama mnie do niego zabrała.
Byliśmy w studiu nagraniowym.
Chciałem iść w najlepszych spodniach.
- Ile miałeś lat? - Siedem.
- Spodnie się spodobały? - Nie wpuścili nas.
Mówiłem ochroniarzowi: "Pan nie rozumie. Tata chciał mnie widzieć".
W końcu menedżer zabrał nas do jakiegoś pokoju
i przyczepił się, że jeśli chodzi o forsę, to przez prawników, a nie takie cyrki.
W końcu do mnie dotarło, że nas nie zaprosił.
To był pomysł mamy.
Ale Rokeby się pojawił.
Pewnie usłyszał hałas.
Płakałem i na całej twarzy miałem gluta.
Wycierałem go.
Żeby nie wyjść na beksę.
Żeby nic nie zepsuć.
Rokeby i mama na siebie wrzeszczeli. W końcu na mnie spojrzał.
I powiedział: "To była jebana wpadka".
Myślałem, że chodzi o tę sytuację.
Po wyjściu czekałem, aż mnie odnajdzie i powie: "Daruj.
Miałem kiepski dzień. Nie chciałem".
W końcu byłem w najlepszych spodniach.
Nigdy więcej ich nie włożyłem.
Jak można tak powiedzieć dziecku?
Kokaina.
Choć w sumie miał rację.
Nieważne, skąd się wziąłeś.
Liczy się to, że jesteś dobrym człowiekiem.
I mówi ci to ktoś, komu prawie złamałeś nos.
Myślałem,
że się od niego uwolniłem.
Jak widać nie.
Daruj.
- Dolać ci? - Tak, proszę.
Jutro miałam jechać do domu.
Jak wyglądam? Szczerze.
Pięknie.
- Kto to? - Rohaan z curry.
Jak wszedł przez główne drzwi?
Dorobiłem mu klucz, żeby w kółko nie chodzić po schodach.
- Ja pójdę. - Nie. Ty wiesz, gdzie są talerze.
Cześć.
- Daruj. Nie chciałem przeszkodzić. - Nie. To nie to...
Nie moja sprawa.
Szef mówił, że chce to dzisiaj.
- Musiałam przyłożyć lód do nosa... - Bardzo świątecznie.
Wesołych, Robin. Nie przeszkadzam.
Wesołych świąt.
Pani Strike?
Dostawa.
Dziękuję.
Czas na zmianę warty.
- Martin zajmie się kiełkami. - Ja mogę.
Nie psujcie jej zabawy.
Cudownie znów mieć w domu dziecko.
- I śmierdząco. - To pieluchy. Możesz wyrzucić.
Rodzina się powiększa.
Jak? Zyskaliśmy dziecko Stephena, ale straciliśmy męża Robin.
Nie bądź dupkiem.
- Daruj tamtą kolację. - Świetnie się bawiłem.
Robin się z tobą nie zgodzi.
Kiedy się z nią umówisz? Żartuję.
Nie ty pierwszy.
- Jeszcze coś o wojsku? - Chyba nie.
Wracaj do domu, bo jesteś chory.
- Wcale nie. - Już masz przytkany nos.
To tylko ja.
Gdzie jesteś?
Przyniosłam ci pocztę, zupę
i kilka prezentów od klientów i wielbicieli.
Postawią cię na nogi.
- Jak się czujesz? - Źle.
Ocet jabłkowy. Córka ręczy za efekt.
Może z frytkami.
W razie czego dzwoń. Przyjdę.
- Wesołych świąt. - Wesołych. Dzięki, Pat.
Chcę ci życzyć wesołych świąt. Moje są do bani.
Już wolałbym obserwację, a to oznacza upadek.
ZIMNY SAMOCHÓD I SAMOTNOŚĆ BYŁYBY TERAZ W SAM RAZ
Szukam Steve'a Douthwaite'a. Znajdzie się lista jego kolegów z klasy?
Sprawdzicie po otwarciu?
Dziękuję. Bardzo dziękuję. Wesołych świąt.
Może z nami zjesz?
Przepraszam, mamo. Trudna sprawa.
Życie to coś więcej niż praca.
Już schodzę.
CO ROBISZ? U MNIE PIEKŁO.
KŁOPOTY. TRAFIŁAM NA LISTĘ NIEGRZECZNYCH DZIECI
TEŻ JESTEM NIEGRZECZNY
Co ci odbiło, żeby wysyłać mi zdjęcie fiuta?!
Daruj. Źle cię odczytałem. Zaznaczałaś, że niby się nie bzykacie...
Myślałem, że celowo wysyłasz mi sygnał.
Przepraszam.
Chyba się zabiję.
Muszę pracować i płacić alimenty, bo stracę dziewczynki.
Proszę, nie mów mu.
Nie powiem, bo ma gówniany rok.
Nigdy więcej nie wysyłaj mi nic, co nie dotyczy sprawy.
Nie spotkamy się, Luce. Kocham cię, ale nie chcesz tego złapać.
Ja też cię kocham. Zdrowiej i wpadaj.
- Ja pierdolę! - Co?
Nie do ciebie. Chyba znalazłem Douthwaite'a.
Oby dał ci szczęście. Spróbuj odstawić na chwilę pracę i się przespać.
- Cześć. - Cześć.
- Wesołych, kurna. - Wyglądasz koszmarnie.
Nieważne. Znalazłem Douthwaite'a.
- Dzięki za słuchawki. - Nie ma za co.
- Też ci coś kupię. - Dałeś mi miejsce pobytu podejrzanego.
Właśnie to chciałam. Albo kucyka.
Jak to zrobiłeś?
Sprawdziłem nazwiska gwiazd lat 70.
Barry Manilow, David Essex,
Elton John, Mark Bolan,
David Bowie, Neil Diamond.
Steve Diamond prowadzi pensjonat w Skegness.
Zajęło mi to tylko trzy dni.
- Allardice, mówi Donna. - Jest Steve? Przesyłka.
To pościele?
Mówił szefowi, żeby się upewnić, czy jest.
Wróci za godzinę.
Zahaczę o Seathorne i podskoczę, złotko.
- Przesadziłam? - Mnie się podobało.
Mamy godzinę wolnego.
Masz. Spróbuj.
Puree z groszku.
Kawior z Yorkshire.
Paskudztwo.
Zrobili puree, żeby się nie staczał. Myślimy o wszystkim,
- mięczaku z południa. - Jasne.
@@@Ostrze mocne i prawica, w sercu wiara szczera.
Kornwalijczyków mężne lica ujrzy król Jakub przechera.@@@
- Co to? - Hymn Kornwalii.
Chodzi o to, że Kornwalijczycy nie są miękkimi draniami.
Ted mnie nauczył.
Dobrze zobaczyć wodę.
Jeździliśmy na osłach.
- Biliśmy się o najlepsze. - A który był najlepszy?
Zawsze Stephena.
- Biedny Stephen. - Masz.
Nie.
Nie, nie.
Niech ci groszek lekki będzie.
- Tragiczne. - Genialne, tylko zazdrościsz.
Chodźmy lepiej.
- Żona Steve'a? - Tak. Szukacie pokoju?
Chcemy pomówić. Jesteśmy prywatnymi detektywami i szukamy zaginionej.
- Słyszałeś? - Panie Douthwaite.
- Diamond. - Dlaczego Douthwaite?
- Urodził się jako Steven Douthwaite. - Kiedy byłeś Douthwaite?
- Wcześniej nazywał się Jacks. - Pracujemy dla rodziny dr Bamborough.
Coś ty zrobił, Steve?
Ilu nazwisk potrzebuje człowiek?!
Co trzeba mieć na sumieniu, żeby je zmieniać!
- Nic nie zrobiłem! - Chcemy spytać o Margot Bamborough.
- Co z nią? - Posłałeś jej czekoladki.
Nic z tych rzeczy. Była moją lekarką. Nie próbowałem jej przelecieć!
Chorowałem.
Według świadka z ostatniej wizyty wyszedł pan podenerwowany.
Ona...
- Ona... - Odmówiła?
- Nic nie robiłem! - Chętnie porozmawiamy w cztery...
- Nie. Zostanę. Chcę to usłyszeć. - Nie mam nic do powiedzenia.
Kazała mi odpocząć. Koniec gadania.
Dziękuję za rozmowę. Pani również.
Powiecie komuś, gdzie jestem?
Słyszałaś?
- Boi się, że ktoś będzie go ścigać? - Według mnie tak.
W Baxton pracował jako Steve Jacks.
Carl Oakden napisał o nim artykuł, ale on nie uciekł od razu,
czyli aż tak się nie boi. Zwiał dopiero po śmierci Julie Wilkes.
Talbot się pomylił.
Źle poskładał układankę.
Nie zginęły trzy kobiety.
Jeśli mam rację,
zabójca mógł zamordować sześć osób, w tym Margot.
- Napiszę, co znajdziemy. - Dotarłem.
- Za dwie minuty wychodzę. - Cześć.
- Odbiło ci?! - Co robisz?!
- Chciałem przełamać lody! - Strike'a też łapiesz?
Wysyłasz mu zdjęcia fiuta?
- Miałaś nic nie mówić, suko. - Nigdy więcej mnie nie dotykaj.
Nie chcę cię tu widzieć. Wylatujesz.
- Nie możesz! - Jestem wspólniczką.
Przyślij rachunek, klauzula obowiązuje. Wynoś się.
- Zadzwonię do Strike'a. - Jesteś za wielkim tchórzem.
Wypierdalaj z mojego biura.
Mogłaś go dźgnąć.
Obeszło się.
Powiedziałabym, że działałaś w samoobronie.
Rozsyła zdjęcia penisa? Szkoda na niego zachodu
Herbaty?
Dzięki, Pat.
Pędzę, tylko wezmę ciastka.
Dziękuję.
Panie Diamond.
Komisarz George Layborn, Policja Metropolitalna.
To kiepski moment.
Może pani walić. Jest z metalu. Porozmawiajmy.
Telefon do Beth Spencer.
Odbierze pani?
Jest pani pielęgniarką Athornów.
Czyli o to chodzi?
Wyjaśnię.
Samhain i Delia to dobrzy ludzie,
ale gdybym im nie pomogła, straciliby mieszkanie.
Nie chciałam kłamać,
ale ludzie słuchają, jeśli myślą, że mówi pielęgniarka.
Wróćmy do Steve'a Douthwaite'a.
Znowu?
- Znalazł go pan? - Tak.
Niech pan opowie. Zawsze go lubiłam.
- Jaką herbatę pan pije? - Z mlekiem, bez cukru.
Opowie pan, jak umarła?
Wyszliśmy się napić. W kilka osób.
Julie mówiła, że ma dość i wraca do domku.
Zostałem.
Rano znaleźli ją w basenie.
Uznali, że się poślizgnęła.
- Uwierzył pan w to? - Tak. Jasne. Pewnie!
Ale gdy tylko do mnie przyszła,
wiedziałem.
Cześć, Steve.
Wyglądasz okropnie.
Szkoda dziewczyny.
- Napijesz się? - Nikogo nie skrzywdziłem.
Chciałem tylko uciec.
Czy Margot Bamborough mówiła cokolwiek o Janice Beattie?
Tak. Podczas ostatniej wizyty.
Nie może pan jeść niczego od Janice Beattie.
Boże!
Nie rzucam oskarżeń, pan też nie powinien,
ale to moja rada.
Cześć, Steve!
Pewnie się dowiedział, że ma opryszczkę.
Obudziłem się, a w moim życiu był potwór.
Herbatę pominiemy.
Nie spotkałem lepszego kłamcy. Żadnej przesady.
Wystarczy podmienić nazwisko.
Zawsze byłam mądra.
Ale lepiej być ładną. Tego chcą mężczyźni.
Ja chciałam szansy.
Margot wcale nie myślała, że Carl Oakden zabił babcię.
chciała mnie pani zmylić.
Ostrzegłam go, że pracuje pan nad sprawą.
Uznałam, że to pana zmyli.
To nie zbrodnia.
A historyjka dla Samhaina?
Że Margot zabili Ricci.
Zrobiła to pani, żeby nikt nie słuchał Gwilherma Athorna.
Że zabił Margot swoją magią?
Oboje wiemy, że to nie on.
Ma pani szafkę pełną trucizn.
Steve Douthwaite zeznaje w sprawie Julie Wilkes.
Ma pani na ścianie jej zdjęcie.
To Joanna Hammond. Wszystkich ich pani zabiła?
Jeśli przestanie pan nagrywać,
będziemy mogli porozmawiać.
Zacznijmy od Steve'a Douthwaite'a.
Przeczytała pani artykuł Oakdena i dowiedziała się o Canvey Island.
Co pani zrobiła?
Przeszłam na dietę,
kupiłam nową sukienkę,
a kiedy zjawiłam się w Baxton, on całował jakąś dziewczynę.
Ją jedną załatwiłam bez proszków.
Była pijana.
Musiałam ją tylko przytrzymać pod powierzchnią wody.
- Jak pan to odkrył? - Tak jak Margot.
Połączyła drobiazgi.
Amytal w kubku dr. Brennera, o który obwiniła pani Glorię.
To, że wokół pani wszyscy chorują.
Pół wieku truje pani Irene?
Bywa upierdliwa.
Czemu zaczęła pani truć Douthwaite'a?
Chciałam tylko, żeby nie wychodził z domu.
Lubiłam o niego dbać.
A on umówił się na wizytę. Jedną z wielu.
Margot uznała, że to stres, ale opowiedział o problemach.
O tym, że Joanna Hammond zmarła po wypiciu trucizny.
W końcu Margot zaczęła się pani przyglądać.
Zadzierająca nosa suka.
Wszędzie go wtykała.
Oszukała pani wszystkich, tylko nie Margot.
Margot była dobrą lekarką. Wiele widziała.
Chodź.
To się dzieje po jedzeniu?
Niemal straciła pracę, badając Kevina bez pani zgody.
Dlaczego nie chciała tego zrobić przy pani?
Najgorzej jest, jak piję.
Co pijesz?
To, co robi mi mama.
Kiedy postanowiła pani uśmiercić własne dziecko?
Kev darł się, kiedy przyszedł Steve.
Widziałam, że Steve'owi to nie pasuje.
Uciekł, dlatego uznałam,
że Kev musi odejść.
Ale dzieci nie umierają ot tak.
I nie piją odchwaszczacza, jak Joanna Hammond.
Z dzieckiem trzeba to robić stopniowo.
Ale wszystko trwało za długo.
Steve zniknął, zanim skończyła pani robotę.
To ocaliło Kevina?
Potem nie było go sensu zabijać.
Rano z nim rozmawiałem.
Powiedział pan?
Będzie zeznawał.
Jak dowiedział się pan o Margot?
Czekoladki.
Mówiła pani, że Margot je wyrzuciła.
Przynieś mi pączka z lodówki.
- Mogę otworzyć... - Nie ruszaj, proszę.
Ale Gloria Conti widziała je u niej na biurku.
To Irene widziała, że Margot wyjmuje czekoladki z kosza.
I powiedziała pani.
Irene myślała, że zrobiła to po cichu, bo była hipokrytką,
ale pani wiedziała.
Margot podejrzewała, że są zatrute,
a pani nie chciała, żeby to się wydało.
Po słowach Irene wiedziała pani, że Margot panią podejrzewa.
Że nie ma pani czasu.
Mnie też ktoś przysłał czekoladki.
Zjadłem jedną. Wymiotowałem.
Ile by mnie zabiło?
Cztery albo pięć.
Skoro nie zjadła czekoladek, to jak ją otrułam?
Pączkiem.
Margot wysłała Irene po coś do jedzenia.
Wiedziała pani, że wybiera się do pubu.
Przed wyjściem zjadła pączka.
Ostrzyknęłam go pentobarbitalem.
Trochę to trwało.
Martwiłam się, że pomyliłam dawki.
- Pomóc? - Nie trzeba.
Trochę się szarpała, ale krótko.
Nie.
Musiałam ją gdzieś umieścić, a niedaleko mieszkali Athornowie.
Cześć.
- Co przyniosłaś? - Czekoladowe ciastka.
Ja muszę targać to.
Tak?
- Cześć, Samhain. - Kim jesteś?
Robin. Znamy się. Mogę wejść? Mam ciastka.
Dobrze.
Cześć, Delia. Byłam tu już.
Rozmawialiśmy o Gwilhermie, który mówił, że zabił Margot.
- Spotkała go pani raz. - Zawodowo.
Ale utrzymywałam kontakt, bo uznałam, że śmiesznie będzie zabić całą rodzinę.
Ale po Margot zmieniłam plany.
Gwilherm był ćpunem.
Za tabletki pozwalał robić wszystkim zastrzyki.
Uśpiłam ich jeszcze przed końcem operacji.
- Możemy się rozejrzeć? - Nie ruszaj układanki.
Będziemy uważać.
Gwilherm nie pozwala.
- Puf się otwiera? - Nie wolno. To zabronione.
- Dzwonię po Beth. - Zastępujemy ją.
Idźcie do kuchni na ciastka. Zawołamy was.
Chodź, głupia.
Poprzedniej nocy zostawiłam worek cementu.
Nic.
- Boże! - Zamknięty od środka?
Niemądrze jest trzymać pamiątki, ale myślałam o tym.
Podobny wysłała pani jej córce.
To było okrutne.
Wiedziałam, że dzięki temu przestanie węszyć.
Jak mamusia.
Musiała wtykać nochal.
Trudno ustalić dawkę dla ćpuna. Ich organizmy reagują inaczej.
Gwilherm!
Coś ty zrobił?
Akurat przechodziłam.
Powiedziałam, że zobaczyłam otwarte drzwi,
weszłam, żeby sprawdzić, i zobaczyłam martwą kobietę.
Powiedziałam mu, że to on.
Magia to coś, co rozumiał. Ciągle o niej mówił.
- Ile pani odczekała? - Pół roku. Zabiłam go pseudoefedryną.
Wyszło na przedawkowanie.
Ciągle gadał, że ją zabił!
Dalej!
W pufie.
Pojawił się nowy problem.
Jak wynieść tyle betonu?
Piętro niżej zapadał się sufit.
Gdyby ktoś przyszedł sprzątać mieszkanie, znalazłby.
- Athornowie musieli żyć. - Namęczyłam się z nimi.
Koszmar.
I wszystko dla Douthwaite'a.
Będzie w sądzie?
Chętnie mu powiem, co się z jego powodu stało.
To lekcja dla wszystkich mężczyzn.
Według mnie.
Działania mają konsekwencje.
Czas iść.
Po co pani to robiła?
Czasem, żeby mi dziękowali za opiekę.
Czasem bo mnie wkurzali,
a czasem bo lubiłam patrzeć, jak odchodzą.
Szkoda, że nie udało się zabić ciebie.
To byłoby naprawdę coś.
Znaleźli też prawdziwy medalik Margot.
- Zwrócą po procesie. - Nie wiecie, ile to dla mnie znaczy.
Przepraszam, że cię okłamaliśmy.
- My... - Rozumiem was.
Mama wybrała cię, żebyś mnie wychowała. Nie pomyliła się.
I ostatnia rzecz.
Dr Gupta znalazł. Nie ma związku ze sprawą, ale przekazujemy.
Boże!
Mój Boże!
- Będziemy się zbierać. - Odprowadzę was.
Dziękuję.
Kiedy Sarah rodzi?
Za 6 miesięcy.
A wcześniej chce wziąć ślub.
- Dlatego postanowiłeś nie przeciągać. - Dobra jesteś.
Mogłaś mnie nieźle przycisnąć.
Byłeś przy mnie, gdy cię potrzebowałam.
Nie zapomnę o tym.
Powodzenia, Robs.
- Ile osób będzie? - Jakieś 200.
Potem wyjeżdżasz?
Rano.
Niedługo wrócę.
Chciała ci to powiedzieć w święta.
Uważa,
że powinieneś porozmawiać z Rokebym.
To ci pomoże.
Wiem, jak cię traktował, ale to twój ojciec.
Nigdy nim nie był.
To zawsze byłeś ty.
Spotkajmy się wieczorem. Mamy robotę.
Trzeba się odstawić.
Próbujesz się wtopić?
- Co to za robota? - Twój prezent urodzinowy.
- Kupiłeś mi kwiaty. - Nie postarałem się.
Jeśli nie jest za późno, kupię ci perfumy. Chcesz, prawda?
Ilsa powiedziała?
Nie wybiorę, ale zapłacę.
A potem kolacja.
Oba mogą być, ale to ty będziesz z nimi żył.
W Landym.
Te pachną ciastem.
Lubisz je.
A te...
Co?
- Wolę te. - Ja też.
Nie są tanie.
Przeżyję.
Strike.
Dziękuję ci.
To wiele dla mnie znaczy.
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński