POZŁACANY WIEK
Panie Russell, dojeżdżamy!
Pomocy!
Podaj rękę.
- Co się stało? - Wnieście pana.
Ostrożnie.
- Co się stało? - Do biura wszedł posłaniec
i zaczął strzelać.
- Koce i poduszka! - Przyniosę lód i ręczniki.
Czy oddycha?
- Czuję puls. - Mogę coś zrobić?
Sprowadźcie doktora Logana.
- W naszym domu jest medyk. - Zawołajcie!
- To Mulat. - Nieważne!
Poślijcie po panicza Larry’ego.
Postrzelony sekretarz nie żyje.
Wracaj do biura.
- Powstrzymasz policję? - Tak.
Zostań ze mną.
Błagam...
- Postrzał? - Szybko!
- Potrzebuję torbę. - Przyniesiemy.
- Żyje? - Tak.
A lekarz w drodze.
- Wyjdzie z tego? - Nie wiem.
- Co się dzieje? - Postrzelono pana Russella.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Doktor Kirkland się nim zajmie.
Niosę torbę.
Daj mi, muszę być z Larrym.
Powiedz ciotkom.
- Doktor William Kirkland. Mogę? - Tak.
Czy pan mnie słyszy?
Coś na ból?
Dobrze, że go czuje.
- Czysta woda, lód i ręczniki. - Już niosą.
Wyzdrowieje pan.
Rozległa rana.
- Gdzie to? - Tutaj. Dziękuję.
Ktoś musi uciskać.
- Jak? - Tutaj, żeby powstrzymać krwawienie.
Pani Russell? Niech pani mówi do męża.
Będzie dobrze.
Wszyscy go przytrzymujcie.
Patrz na mnie.
Kula przy lewej komorze, utkwiła w żebrze.
Gdy powiem, poda mi pan kleszcze?
Poczuje pan ucisk.
- Proszę patrzeć na żonę. - Jesteś w dobrych rękach.
Zaboli.
Zbierajcie krew.
Kleszcze!
Kula jest cała.
Dlaczego się trzęsie?
To drgawki gorączkowe.
Lód, żeby obniżyć temperaturę.
- Zostań z nami! - Już dobrze.
Nie odchodź!
Proszę! Niech pan go ocali!
Błagam...
- Czemu wstaliście tak wcześnie? - Nie kładliśmy się.
Postrzelono pana Russella.
Panienka Marian czuwała przy nim z doktorem Kirklandem.
Dlaczego posłali po niego?
Przyszedł do panny Scott
i pośpieszył z pomocą.
Cud, że tu był.
Módlmy się.
- W łóżku będzie mu wygodniej. - Tak.
Co robisz?
Doktorze Logan, czemu dopiero teraz?
Pani Strawder z trudem urodziła bliźnięta.
- Ktoś ty? - Doktor William Kirkland.
Gdzie studiowałeś?
Na Harvardzie.
Nic nie mów.
Wyjąłem kulę, nie było odłamków.
Powstrzymałem krwawienie,
opatrunek z jodyny i bawełny.
- Co na ból? - Nie miałem nic przy sobie.
Był z wizytą u sąsiadów.
- Przynieście z apteki. - Church.
- Przeżyje? - Może dojść do zakażenia, ale...
- Jak pan się nazywa? - Doktor Kirkland.
Uratował mu życie.
To szczęście, że był w pobliżu.
Dziękuję za pomoc.
Liczymy na pańską dyskrecję.
- Church, zadbaj o powrót doktora. - Tak, prosze pani.
- Co się stało? - Postrzelili go.
- Gdzie byłeś? - Dostałem wiadomość rano.
- Posłali po policję? - Nie chcą, by ktoś się dowiedział.
Ma szansę?
Tak, lecz teraz pozostaje modlitwa.
- Śpi spokojnie. - Co za ulga.
Matka powiedziała, że pomogłaś ocalić mu życie.
Dziękuję.
Zrobię wszystko dla ciebie i twojej rodziny.
Ale zerwałaś zaręczyny.
Wybacz, że cię nie słuchałam.
Jack powiedział, że tamtej nocy nic się nie wydarzyło.
Mnie nie uwierzyłaś.
Przeproszę, ale kiedy ufałam mężczyznom...
Stara śpiewka.
Przecież mnie okłamałeś.
Żeby cię chronić.
I co nam to dało?
Przestań.
Ojciec walczy o życie.
Rozumiem.
Idź do rodziców.
- Church cię odprowadzi. - Pójdę sama.
Dziękuję, Boles.
Jak się czujesz?
Dlaczego tak wolno płyniemy? Co z ojcem?
Dostaliśmy tylko telegram przed wyjściem w morze.
Chyba wraca do zdrowia.
- Co za ulga. - Znów spotkasz się z rodziną.
Ale teraz Sidmouth to mój dom.
Dziękuję ci.
Rozświetliłaś to miejsce.
Sarah się wyprowadzi?
Jest tylko jeden książę
i właśnie odkryłem, że może być tylko jedna księżna.
Ucieszy się z poprawy.
Przeżył tylko dzięki doktorowi Kirklandowi.
Larry napisał?
Zaprzątają go ważniejsze sprawy.
Życzę udanego pobytu w Newport.
Poradzicie sobie panie?
Pani van Rhijn otrzymuje mniej listów.
Najpierw jadę do rodziców.
- Szerokiej drogi. - Dziękuję. Pani Forte...
Lepiej nie przypominać ciotce Agnes o braku listów.
Racja.
Pani Foster jednak nie ustępuje.
I żebrze?
Chociaż to ukrywa.
Przygnębia cię rozstanie z Larrym?
John powiedział, że tamtej nocy Larry nie zrobił nic złego.
To dobra wiadomość!
Nie uwierzyłam, gdy mnie o tym zapewniał.
Nie widzi dla nas szansy.
Powinien zrozumieć, że masz powody do nieufności.
Owszem ale...
już wszystko przepadło.
Nie chce pan zawiadamiać policji?
Żeby się nie rozeszło. Wy znajdźcie sprawcę.
- Kogoś pan podejrzewa? - Tak...
Wielu życzy śmierci mojemu ojcu.
Przede wszystkim Richard Clay.
Sprawdzimy.
I go nie oszczędzajcie.
Dziękuję.
Ocalał pan cudem.
Ale radzę na siebie uważać.
Dziękuję.
Dopilnuję, żebyś przestrzegał zaleceń lekarza,
dlatego odwołam bal.
Nie ze względu na mnie.
- Gdy ludzie się dowiedzą... - Nie możesz się mną zasłaniać,
a wykręt łatwo przejrzeć.
Musimy zachować pozory.
Książka McAllistera wstrząsnęła towarzystwem.
Odwołanie balu je pogrąży.
A ty tego nie chcesz.
Wracam do klubu.
A ty przygotuj bal.
Może się pojawisz, jeśli poczujesz się lepiej.
Wzorowa rodzina na imponującym wydarzeniu towarzyskim?
Któremu przewodzisz.
To pani Astor.
Jest matką kobiety oskarżonej o cudzołóstwo w procesie rozwodowym.
Ty jesteś matką księżnej.
A ty jej ojcem.
Wyjął kulę
i ocalił życie panu Russellowi.
Cóż za sukces!
Dowiedzą się, że lekarz-mulat uratował białego przedsiębiorcę?
- Wątpię. - Cuda się zdarzają.
Przyszedł zobaczyć się ze mną.
O tak później porze?
Nie porozmawialiśmy, zaraz tu będzie.
Nie zobaczymy go w Newport?
Chciał mi powiedzieć coś ważnego przed wyjazdem.
- Wiem, o czym myślisz. - A ty nie?
Też. Zwrócił się do ojca?
Arthur nic nie mówił.
Muszę zanieść mu lunch, bo zapomniał.
Wrócić szybko z apteki?
Ellen będzie waszą przyzwoitką.
Idź do ojca.
Ciekawe, co doktor Kirkland ma do powiedzenia?
Już dobrze.
Czyli to prawda?
Tak.
Ojciec anulował nasze małżeństwo, ale byłam brzemienna.
W czasie porodu straciłam przytomność.
Gdy ją odzyskałam, skłamali, że dziecko zmarło.
Pan Scott oddał je do adopcji?
Potrzebowałam wiele czasu, aby mu wybaczyć.
Zbierałam się na odwagę, żeby ci to powiedzieć.
Ach, tak.
Odchodzisz?
Muszę to przemyśleć.
Wybacz mi.
Masz o mnie bardzo złą opinię.
Nie potrafię myśleć jasno.
- Napiszę do ciebie. - Jedziemy do Newport na bal.
Jutro odwożę matkę pociągiem.
To wzmocni jej niechęć do naszego związku,
której teraz nie sposób pokonać.
Nie powiedziałam ci wcześniej,
bo na próżno czekałam na właściwy moment.
Bo i go nie ma.
Żegnam.
Williamie...
To twoje.
Co się stało?
Jego matka ma przyjaciółkę w Filadelfii...
- która zna Springów. - O, nie.
Przekazała Williamowi ubarwioną wersję.
- To koniec. - Tak ci powiedział?
- Że nie zdołamy z nią walczyć. - To nim wstrząsnęło.
Miłość nie znika w oka mgnieniu.
Zasługujesz na męża, który cię rozumie
i szanuje.
Nie wierzę.
Położę się.
Tak wcześnie?
Coś cię łamie?
Jestem zdrowa.
Dobranoc.
Co innego ją trapi.
Czyli?
Dowiedziała się, że panicz Russell nie zrobił nic złego.
Co teraz?
On wątpi, czy pasują do siebie, skoro mu nie ufa.
Ktoś myśli rozsądnie.
Wejść do takiej rodziny?
Tu chodzi o Marian i mężczyznę, którego kocha.
Nie bądź naiwna. Mąż zapewnia określony styl życia.
Marian zasługuje na kogoś z tradycyjnej, porządnej rodziny.
To żadna gwarancja.
Dostałaś to wychodząc za Arnolda.
I jak ci z tym było?
Niewiele pamiętam.
Tego chcesz dla Marian?
Lubisz Wagnera?
Przecież mam gust.
Ale musimy go znosić.
Pani Winterton? Nie widziałem jej od śmierci męża.
Mało bywa.
Zatroszczył się o nią?
Na pewno. Nie miał dzieci.
Interesujące...
Proszę przyjąć wyrazy współczucia.
Dziękuję. Na szczęście krótko cierpiał.
Ale to dla pani trudne chwile.
Oby rodzina i przyjaciele panią wspierali.
Nie mam rodziny w Nowym Jorku,
otaczali nas przyjaciele mojego męża.
Wprawdzie wiekowi, ale dbają o mnie.
Jeśli zapragnie pani porozmawiać z kimś spoza tego kręgu,
oferuję swoją skromną osobę.
Zajmuje się pan inwestowaniem pieniędzy klientów?
Troszczę się o ich życie.
- Zatroszczy się pan o moje? - Jeśli mi pani pozwoli.
Wybiera się pan do Newport na słynny bal pani Astor?
Owszem, ale w tym roku organizuje go pani Russell.
- Ojej. - Nie znajdzie się pani na jej liście?
I tylko pan zna powód.
- Była pani na ślubie jej córki. - Bo żył pan Winterton.
Nie zaprosi mnie na następny.
- I się nie zanosi. - Szkoda.
- Chodźmy na salę. - Musimy?
Odwagi.
Mam już listę gości.
Cieszę się z przygotowań do balu.
Zaprosiłam panią Fane i Charlotte, jeśli zechce przyjść.
Mnie?
Jak mogła pani pomyśleć, że się na to zgodzę?
To nas zniszczy.
Mówimy o naszej przyjaciółce i pani córce.
Mają żyć na wygnaniu?
Nie splamimy hańbą rozwodu kręgu lepszego towarzystwa.
Pani Russell mnie ocali!
Nie pragnie pani tego dla dziecka?
Przyjmowanie ich zacznie epidemię,
do której nie przyłożę ręki.
Będę do końca życia haftować przy kominku?
Nie potrafisz nawlec igły.
Liczę, że zmieni pani zdanie.
Wykluczone.
I rozgłoszę, dlaczego nie przyjdę na pani bal.
Żegnam.
Panna Brook.
Chciałem osobiście podziękować za pani pomoc.
Przyjmie pani ode mnie nową suknię?
Nie, ale cieszę się, że pan Russell siedzi.
Leżał przy poprzednim spotkaniu.
Wybaczcie, interesy.
Żałuję, że się rozstaliście.
- Ja również. - Wielka szkoda.
Zmieniła pani zdanie?
Oby.
Lepiej się pan czuję,
ale nie chcę pana zamęczyć.
- Dziękuję raz jeszcze. - Odprowadzę.
Co z balem w Newport?
George mnie namawia.
Hector i Gladys już płyną.
George ukrywa zamach,
więc nie mogłam się tym wykręcić.
Jaki stanowczy.
Nic nie przeszkodzi w projekcie, nad którym pracuje.
Zaprosiłam panie Fane i Drayton.
Aby zakończyć ostracyzm rozwódek?
Najwyższy czas.
Błędnie sądziłam, że rozwód pani Drayton da mi szansę.
Pani Astor się nie zgadza?
Może zmieni zdanie.
Przykro mi, że nie przyjdę.
Na bal?
Moja obecność krępuje Larry’ego.
- Nie przekreślaj go. - Nie mam wyboru.
Zalana krwią ratowałaś życie George’a.
Nie jesteś kruchą debiutantką.
Dostrzegłam, co Larry widzi w tobie.
Walcz o wspólną przyszłość.
To nie moja decyzja.
Larry postawił sprawę jasno.
Jeśli tak uważa, może to i lepiej.
Jak miło, że nas odwiedziłeś.
Nie przeszkadzam?
Nie, skądże.
- Kto o ciebie dba w nowym domu? - Pani Clancy.
Miła, ale gotuje gorzej niż pani.
Oczywiście!
Wręcz fatalnie.
Także sprząta?
Codziennie przychodzą dwie kobiety.
Pani Clancy ich pilnuje.
Nasz lokaj obsługiwany niczym książę.
Co w tym złego? Zasłużył.
To młode kobiety?
Tak. To ważne?
Oby nie.
Jak pan Russell?
Najgorsze chyba minęło.
Modlę się za niego.
- Proszą o dyskrecję. - Okropna historia!
Starają się żyć normalnie, więc wydają bal.
Śmiałe w tej sytuacji.
Odważne.
Pani Russell zaprasza Aurorę i Charlotte Astor.
Lina tego nie zaaprobuje.
Owszem.
Nic dziwnego, kotylion rozwódek?
Walc panien z potomstwem?
Pani Russell igra z ogniem.
Nie wybieram się, żeby nie oglądać Larry’ego.
Ciotka Ada wspomniała, że się nie pogodziliście.
Musisz przyznać się do błędu.
- A ty się przyznajesz? - Nie muszę, bo się nie mylę.
Przecież go nie aprobujesz?
Zmieniłam zdanie.
Może i Larry?
Nie będą sprawdzać.
Proszę spocząć.
Dziękuję.
Co pana sprowadza?
Chciałbym wyjaśnić sytuację między Marian i Larrym.
- Ona wie, że nie zrobił nic złego... - Oczywiście.
Nic to nie zmienia,
bo nie przyjdzie na bal.
Wiem.
Postarałbym się ją przekonać.
Bo chce mi pan pomóc?
Oczywiście! Wie pani o tym.
Tylko, że zabiega pan o przysługę.
Oszczędzimy czasu?
Zaprosiłaby pani na bal panią Winterton?
Myślałam, że w żałobie nie bywa.
A co na to pani Astor?
Nie przepada za nią, ale liczy się pani poparcie.
Nadchodzi dzień, kiedy będzie pani tak silna, jak pani Astor.
Albo silniejsza.
Zaproszę ją,
ale liczę na obecność panny Brook.
Oby mnie pan nie zawiódł.
Gdzie byłeś?
Musiałem coś załatwić przed wyjazdem do Newport.
Wpadłem na panią Russell.
Rozczarowana, bo Marian nie przyjdzie na bal.
- Polubiła cię. - Wielka szkoda.
Musimy szanować jej decyzję.
Inni też się nie zjawią.
Ale pomyślmy, ile ostatnio przeżyli Russellowie.
A któż to?
Twoja pani Foster.
Na krótko, bo idzie na kolację.
To nie moja pani Foster.
Pani Filipowa Foster.
Dziękuję.
Z New York Heritage Society.
Przepraszam, bo nie odpisywałam na pani listy.
Liczy się, że teraz rozmawiamy.
Dziękuję.
Przy poprzedniej wizycie
zauważyłam portret Roberta Livingstona,
który był sędzią stanowym.
Wyborna pamięć.
Wie pani, że odbierał przysięgę prezydencką
od Jerzego Waszyngtona?
Rodzina pań ma głębokie związki z miastem.
Dziękuję za komplement,
ale wiemy, że przyświeca pani jeden cel.
- Chcemy panią przekonać... - Muszę panią zatrzymać.
- Pójdziemy... - Zostańcie.
Nie wiesz...
Chcę zakończyć tę zawstydzającą sytuację.
Powinnam na początku wyznać prawdę.
Nie mogę być donatorką towarzystwa...
ponieważ nie dysponuję odpowiednimi środkami.
Nie oczekujemy wpłat,
tylko pragniemy uczynić panią wiceprzewodniczącą.
New York Heritage Society?
- Tak. - To zaszczyt.
Masz rację... Znaczący.
Proszę o wybaczenie.
Źle zinterpretowałam sytuację i się ośmieszyłam.
Zechce mnie pani odwiedzić, gdy wrócimy z Newport,
aby to omówić.
Oczywiście.
A teraz się pożegnam.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Wiedziałaś, że tego chce?
Napisałam do niej i mi wyjaśniła.
Panna Bridget do pana.
Bridget?
Pani Bauer uznała, że schudłeś
i przysłała twój ulubiony gulasz.
Jeżeli nie przyjdziesz na bal, wywoła to plotki.
Nie pomyślałam o tym.
Jeśli pani Russell rzeczywiście zaprosi Aurorę,
powinnaś się nad tym zastanowić.
Bannisterze, podajcie kolację.
Oscarze, usiądź obok matki.
- Nie. - Czemu?
Zajmij miejsce u szczytu stołu.
- Ale ty zawsze... - Stoisz na czele rodziny i domu,
więc to miejsce tobie się należy.
Usiądę koło Marian.
Agnes?
Dziękuję.
Miło ze strony pani Bauer. I twojej, bo przyniosłaś.
- Nie jesz? - Zjadłam przed wyjściem.
Usiądziesz?
Jestem służącą.
W tym domu jesteś gościem pana.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Z tobą czuję się tu bezpieczny.
Nie jesteś skrępowana?
Nie. Wcale.
Opowiedz, co dziś robiłaś.
Rano, kiedy się obudziłam...
Położę się.
Idziemy do krawcowej po suknię.
Przesłałam wymiary, będzie pasowała.
Przyniesiemy ci.
Co jej się stało?
Opowiem ci po drodze.
Panienko Gladys!
Wasza wysokość!
Co tu robisz?
Pani Russell mnie zatrudniła.
Czy to znaczy...
Jeśli wasza wysokość się zgodzi.
List dla panny Boles z biletem do Anglii.
Oby było tam coś jeszcze.
Jest znacznie więcej.
Odpocznij przed drogą powrotną.
Twoja matka przyznała się do błędu.
Nie sądzę, aby tak to ujęła.
Pani Astor przyjechała do Newport?
Nie wiem.
Pójdziesz na bal?
Nie sądziłam, że zostanę zaproszona.
Pani Russell postradała rozum.
Nie zobaczysz tam Liny Astor.
Nie wiem, czy pójdę.
Jeżeli pani Russell walczy z konwencjami,
stańmy po jej stronie.
Jeden wieczór u szczytu stołu i chcesz zmieniać świat.
Masz suknię?
Ale zabraknie mi odwagi.
Pani Russell stara się dla ciebie.
Obawiam się spojrzeń, gdy wejdę do sali.
Wejdziemy razem.
- Co? - Skoro Aurora żywi obawy.
- Nieprawdaż? - Będziemy odważne razem.
Wymarzona na tę okazję.
Tak.
Wyglądasz pięknie.
Dziękuję. Twarzowy kolor.
Pani Kirkland.
Wydawało mi się, że dostrzegłam panią przez okno.
Dziwię się, że widzę panią, pani Scott.
Przymierzamy suknię na bal pana pastora.
- Suknia pani córki. - Dziękuję.
Panna Scott przyjdzie?
Czemuż by nie?
- Mój syn ją zaprosił, zanim... - Co?
Poznał prawdę o jej przeszłości.
- Moja córka nie ma czego się wstydzić. - Oszukała mojego syna.
Zamierzała mu powiedzieć o najtrudniejszym okresie w jej życiu.
Ale milczała.
Bo wykorzystała pani okazję, żeby rozsiewać plotki
i skompromitować ją w oczach syna.
To pani córka go oszukała.
Oby Peggy zachowała się przyzwoicie i została w domu.
Zdumiewają, że nie widzi pani własnych błędów i wad.
Co, proszę?
Żona pastora powinna znać te słowa:
„Wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej”.
Może obniżymy temperaturę sporu?
Straciłam cierpliwość. Nie będę się hamować.
Posłucha pani kuzynki?
Cieszy się pani szczególnymi przywilejami w Newport
i dlatego żyje złudzeniami.
Niby jakimi?
Że może pani zachowywać się niegodnie.
Nie pochodzę z Newport.
Wybieramy się całą rodziną na bal.
Mąż wpłacił znaczącą sumę na parafię,
bo tak nakazuje przyzwoitość.
- I jak? - Piękna suknia. Dziękuję.
- Coś pani podać? - Nie, wychodzę.
Będę gościem honorowym na balu.
- Do zobaczenia. - Tak.
Pocieszam się, że mój syn poznał prawdę
i zmienił zdanie na temat pani córki.
Jeżeli istotnie była to jego decyzja,
nie był wart mojej Peggy.
Proszę nie wstawać.
Dam radę.
Ucieszyły mnie wieści o pańskim powrocie do zdrowia.
Czekałem na rozmowę z doktorem Loganem o pańskiej pomocy.
Cieszę się, że się przydałem.
Gdyby nie był pan po sąsiedzku, zapewne już bym nie żył.
Cóż...
Bez koniecznych narzędzi,
lekarstw i wyszkolonych pomocników
ocalił mi pan życie.
Dlatego...
postanowiłem w ten sposób podziękować.
- Mogę otworzyć? - Proszę.
Nie mogę tego przyjąć.
Bo jest więcej warte od mojego życia?
Bynajmniej.
Nawet...
Cała nasza rodzina jest panu wdzięczna.
Podjął pan ryzyko.
Gdybym umarł, znalazłby się ktoś,
kto postawiłby pana przed sądem.
A zatem cechuje pana również odwaga.
Proszę przyjąć.
- Jesteśmy z ciebie dumni. - Czemu?
Ocaliłeś życie przemysłowcowi i dużo zarobiłeś.
Cieszę się, że zdołałem mu pomóc,
ale inni nie pójdą w jego ślady.
Przebierz się na bal.
- Nie jadę. - Jak to?
To rodzinne wydarzenie.
Niech ta kobieta go nie popsuje.
„Ta kobieta”?
Nie lubisz jej?
Bo dobrze oceniam charaktery.
Nie jesteś sędzią ostatecznym.
Ilu osobom powiedziałaś?
Dowiedzieliśmy się jako ostatni.
Pani Brown twierdzi, że wie cała Filadelfia.
Kto jeszcze?
Pani Oden, ale...
Czyli plotkują? Zszargałaś jej reputację.
Sama to zrobiła.
Nie widzisz, że on ją kocha?
- Czyżby? - Tak.
Synu... będą inne.
Choćby dziś na balu.
To żadna odpowiedź.
Miałam pozwolić jej kłamać, aż stanęłaby przed ołtarzem?
Co by powiedzieli o żonie syna pastora?
Że jest człowiekiem, jak my?
Zszargałaby reputację naszej rodziny.
Która kocha i wybacza.
Nie dała nam szansy na przebaczenie,
bo to ukryła.
Nie możesz być z kobietą o splamionej przeszłości.
Kobieto! Też grzeszysz.
Bierzesz stronę kłamczuchy?
Miałam obowiązek chronić syna.
Jest dorosły.
Powinnaś dać im szansę rozwiązania tego we dwoje.
Dałam mu szansę poznania prawdy i podjęcia decyzji.
Mylisz się.
Przyniosłaś ból i nieszczęście. Nie po raz pierwszy.
Dość tego!
Uznałam, że to jest dobre.
Dla kogo?
Już pora.
Powóz czeka.
Tam się spotkamy.
I wsiądę bez męża?
Pomówię z Williamem w cztery oczy.
To dla ciebie najlepsze.
Nie potrzebuję kazania.
I go nie usłyszysz.
Sam decyduj, jakim chcesz być człowiekiem
i czego pragniesz od życia.
Dziękuję.
Pamiętaj.
„Pan umacnia kroki człowieka”.
Ale nie wiem, dokąd każe mi iść.
Pójdziesz?
Zostałam zaproszona.
To kolejne szaleństwo pani Russell.
Twoja obecność okryje wstydem inne kobiety.
Jeśli jakieś będą.
Uważasz mnie za źródło wstydu?
Tylko cię chronię.
Jak zwykle chronisz wyłącznie siebie.
Dziękuję, że przyjmujesz ze mną gości.
- Gdzie jest pan Russell? - Odpoczywa.
- Wiedzą, co się wydarzyło? - Nie.
Już mieliśmy cię szukać.
- Ładnie wyglądam? - Ślicznie.
To wymaga pracy.
- Prawda? - Oby było warto.
Może nikt nie przyjść.
Powozy zajeżdżają.
Więcej niż jeden?
- Nie wiem, czy potrafię. - Masz nas.
Nie zostawię cię samej.
Oby Heritage Society
nie straciło wiary w nową wiceprzewodniczącą,
gdy się dowiedzą, że była na tym balu.
Mają lepsze zajęcia od sprawdzania, co robisz.
Nie sądzę.
Pani Winterton.
Dziękuję za zaproszenie.
Znasz mnie lepiej niż którakolwiek z tu obecnych.
Może się zaprzyjaźnimy?
Mało prawdopodobne, ale działy się dziwniejsze rzeczy.
Zapraszam na wspaniale oświetlony taras.
Dobry wieczór.
Niepotrzebnie przyszłam.
Nie masz powodu do wstydu.
Nie pozwól innym określać, kim jesteś.
Pani Drayton.
Pani matka nie przyjechała?
- Słabo się czuje. - Przykro mi.
Mam nadzieję, że nie jest to trudne dla pani.
Nie zdołam wyrazić mojej wdzięczności.
Pani Forte i pani van Rhijn.
Jak się miewa pan Russell?
Dobrze. Liczę, że się zjawi.
A pani Astor?
- Mogę przedstawić panią Forte? - Wasza wysokość.
I jej siostra, pani van Rhijn. Zna pani księcia?
Chociaż nie rozmawialiśmy.
Panna Brook i Gladys powiedziały mi wszystko o pani.
Mam nadzieję, że nie wszystko.
Pani Fane i panna Brook.
Dziękuję ci.
- Auroro, jesteś tu mile widziana. - Dziękuję za zaproszenie.
Zna pani księżną.
Miło cię widzieć.
Panno Brook, pani Fane, witam.
Miło widzieć wystrojone panie.
Tak.
Niemal wszystkie.
Pani Astor.
Charlotte powiedziała, że niedomagasz.
Szybko ozdrowiałaś.
Lada chwila może mi się pogorszyć.
- Wasza wysokość. - Pani Astor.
Jest pani Astor.
Patrz, kto przyszedł.
Wspaniałości.
Czemu zmieniłaś zdanie?
Znalazłaś się w krępującej sytuacji,
ale nie jesteś źródłem wstydu.
Tylko moją córką.
Myślałam, że w twoim sercu zawsze wygrywają
prawa rządzące towarzystwem.
To dowodzi, że nie wiesz wszystkiego.
Dziękuję.
Szanowni państwo.
Bal się rozpoczyna.
Jak sobie radzisz z trójką?
Z dziećmi jest łatwo. To mąż wymaga pracy.
Nadchodzi przystojny dżentelmen.
Nie do mnie.
Mogę prosić do tańca?
Jak się czujesz?
Dobrze.
Dasz radę?
Tak.
- Znaleźli sprawcę? - Jeszcze nie.
Panna Brook napisała?
Nie.
Nie pozwól, aby nieporozumienia odebrały ci szczęście.
Spory nie mogą przeważyć ponad tym, co was łączy.
Chodźmy na bal.
Wiedziałam, że zmieni zdanie.
Przepraszamy.
Zostaw go.
Mogę prosić?
Tak.
- O co chodzi? - Boję się żywić nadzieję.
Jeszcze tego pożałuję.
Dzięki Bercie Russell
prawdziwy książę publicznie przywitał twoją upadłą córkę.
Na sali pełnej oszustów i dam z półświatka.
W sali balowej Berthy tańczy przyszłość.
Nie trzymaj się przeszłości, bo znikniesz.
Dobrze się panie bawią?
Pani Fish radzi, abym nie bała się przyszłości.
Bo i czemu? Należy do Ameryki.
Może tego się lękam.
Przepraszam.
Jestem taka szczęśliwa, że przyszedłeś.
Cała rodzina, jak chciałaś.
To niewłaściwe miejsce i czas,
ale korzystam z okazji.
- Żona mówi, że zerwał pan z Peggy. - Nie sądzę.
- Ma złamane serce. - Ja też.
Przeszłość panny Scott się nie liczy.
Zadowolona?
Zdobyłeś dla mnie to zaproszenie.
Zrobię więcej, jeśli mi pozwolisz.
Co za ulga rozmawiać szczerze z mężczyzną,
który zna prawdę o mnie.
Możemy...
posunąć się dalej.
Co to znaczy?
Masz coś poza Nowym Jorkiem?
Skromny dom nad rzeką Hudson.
Też mam.
Nie będziemy się odwiedzać bez zaproszenia,
ale w mieście pozostaniemy...
waleczną parą.
- Jeśli... - Weźmiemy ślub.
Z twoimi pieniędzmi i moimi koneksjami podbijemy cały świat.
Co ty na to?
Ja...
zapraszam na obiad w Nowym Jorku.
Na parkiecie tłoczno od rozwódek i parweniuszy.
Nie ma tu dla nas miejsca.
Towarzystwo się zmienia.
Trzeba przyjąć to, co nowe.
Nie mogę uwierzyć.
Myślałam, że jestem skończona.
Podziękuj pani Russell.
Podjęła ryzyko i wygrała.
Dobrze się czujesz?
Wyjdę na taras.
Słucham.
Kocham pańską córkę.
Za pańską zgodą poproszę ją o rękę.
Pragnę stworzyć z nią rodzinę.
Zapewnię jej utrzymanie i opiekę.
Rozumie pan, że w małżeństwo to mąż i żona,
nie ma miejsca na rodziców i teściów?
Tak.
Arthur?
Mogę?
Rozmawiałem z twoim ojcem.
Myślałam, że wszystko skończone.
Obiecałem, że cię nie opuszczę.
Panno Scott, wyjdzie pani za mnie?
Myślałem, że nie przyjdziesz.
Zrobiłam to dla Aurory.
Rozumiem.
Teraz ja przepraszam.
Nie pojmuję, dlaczego nasze drogi się rozeszły.
Przerażona uznałam...
że zła historia powtórzy się w moim życiu.
Może w przyszłości będzie lepiej?
Uda się nam?
Spróbujemy, ale nie ma nic pewnego.
Oboje popełnimy błędy.
Czy wtedy znów mnie porzucisz?
- To była nie tylko twoja wina. - Owszem.
To co zrobimy?
Cóż...
teraz nie rozwiążemy wszystkich naszych problemów.
Ale czy mogę prosić do tańca?
Cóż cię tak cieszy?
Nic takiego.
Nie jest nieszczęśliwa.
To prawda.
Zamknąłeś usta plotkarzom.
Znowu triumfujesz.
Chcę dla nas tego, co najlepsze.
Otarcie się o śmierć zmieniło moje spojrzenie.
Tak?
Najbardziej cieszę się z tego, że mam cię przy sobie.
- Co się dzieje? - Wracam do Nowego Jorku.
Nie możesz podróżować sam.
Larry już czeka w powozie.
Nie ustaliliśmy wczoraj, że wrócisz na 61. Ulicę?
Przyszedłem na bal, żeby chronić firmę.
Chodzi o interesy?
Zależało ci na wygraniu z panią Astor.
Owszem.
Szkoda, że wykorzystałaś do tego naszą córkę.
Chciałam, żeby Gladys uciekła z tej klatki.
Zmusiłaś ją do małżeństwa.
- Powiodłeś ją do ołtarza! - I tego nie mogę wybaczyć!
Podziwiam cię,
bo oboje postępujemy bezwzględnie.
Ale tak czynię w interesach, a nie z ludźmi, których kocham.
A ja dla ludzi, których kocham!
To z powodu zamachu?
Przyjrzałem się swojemu życiu i mi się nie spodobało.
- Wrócisz do domu? - Gdy będziemy wiedzieć, czego chcemy.
- Ja wiem. - Owszem.
Ale ja żywię wątpliwości.
Panie...
Idę.
- Gdzie ojciec? - Myślałam, że pośpisz do południa.
Chcę wam coś powiedzieć.
Lekarz kazał mi milczeć przez pierwsze cztery miesiące.
Minęły wczoraj. Najpierw powiedziałam Hectorowi.
Będę miała dziecko!
Razem powiemy ojcu, ucieszy się.
Mamo?
Fragmenty Pisma Świętego pochodzą z Biblii Tysiąclecia
Tekst polski: Danuta Dowjat