Nazywam się Alex Parrish.
Od zawsze marzyłam o tym, by móc służyć i ochraniać swój kraj,
ale sprawy nagle przyjęły niespodziewany obrót.
To nie ja odpowiadam za zamach na Grand Central.
Ktoś ukradł moje plany, wyeliminował błędy,
i użył ich do swoich celów.
Nie jesteś niewidzialna.
W torebce pani senator znajdziesz identyczną butelkę.
Musisz je zamienić.
Już dobrze. Możesz puścić.
Obiecałaś, że wszystko się ułoży.
A ja musiałem z tym żyć.
Jest jeszcze jedna bomba. Tysiące ludzi może zginąć.
- Bomba zniknęła. - Terroryści ją zabrali.
- Gdzie jest Miranda? - Powinnam się domyślić.
WASZYNGTON
Chcą mnie obwinić za Chicago.
LIPIEC 2015
Zwolnią mnie.
I nie dostanę nawet swojej emerytury.
Dobrze się składa,
że masz przyjaciółkę, która może zaoferować ci pracę.
Co myślisz o przyłączeniu się do Quantico?
To mój ojciec.
Muszę poznać całą prawdę.
Zabiłam bohatera!
Chodź tu, przytul się.
Wstajemy, raz, dwa!
Za 10 minut zaczynamy obowiązkowy test z użycia broni!
ALEX PARRISH SHELBY WYATT
RYAN BOOTH SIMON ASHER
Nigdy nie znajdę przyjaciół.
Już więcej nie wyjadę. Nie martw się.
Tym właśnie jesteś, Simonie Asher… Wielkim znakiem ostrzegawczym.
To oni mnie zrekrutowali.
Nie dorastałem marząc o pracy w FBI.
Przykro mi, naprawdę…
Myślałem, że dokonam czegoś dobrego, ale sam już nie wiem.
Tak jak prosiłeś…
Plany każdej stacji kolejowej w Nowym Jorku.
Jest w moim barze, The Catacombs.
- W George Town? - Tak.
Dzięki.
Szczęśliwego Nowego Jorku!
Hej.
Chodź, odwiozę cię.
Wezmę twój płaszcz.
Chcesz się czegoś napić?
Jasne, mamy pełen bar.
Nie chcę, żeby wiedziała,
że znalazłem dla niej to mieszkanie jasne, agentko Goodwin?
Moja znajoma chce wynająć mieszkanie. Alex dostanie działkę.
Wszyscy wygrywają.
ALEX PARRISH
Eliasie Harper, skrywasz wiele sekretów.
Jeśli chcesz je zachować, zrobisz dokładnie tak, jak ci powiem.
Czemu to robisz?
Chcę wszystko naprawić.
Czemu mnie jeszcze nie zabiłeś?
Miałam nadzieję, że spodoba ci się wspólne obejrzenie, jak to wszystko runie.
Gotowa?
Czyli chcesz wyjechać zaraz po ceremonii?
Tak.
Skąd ten pośpiech?
Nie widzę sensu, by tu zostawać.
Nie mam się tu z kim żegnać.
To nie do końca prawda.
To nie problem, że nie znalazłam przyjaciół.
Mam ciebie.
Wystarczy, że dojadę do Waszyngtonu.
A zanim jeszcze do tego dojdzie, mamy całe dwa tygodnie dla siebie.
Żadnych obowiązków.
Żadnych problemów.
Żadnych intryg.
Tylko pokój hotelowy. I plaża.
My.
Ale jeszcze mamy jutro, pamiętasz?
To już oficjalne.
Cały klan Fletcherów pojawi się tu o 9:00.
A co z tobą? Przyjedzie ktoś od ciebie?
Jasne, uważali, że będę pierwszym z rodziny, który tak nawali.
Musiałem się upewnić, że oboje tu będą,
żeby móc im tym rzucić prosto w twarz.
Trzeba tylko to jakoś przetrwać.
Nie rozumiem, jakim cudem trafił do San Diego.
Wiem, że uważasz, że Caleb nie jest gotowy.
Gotowy?
Ilu agentów FBI zostało niedawno przeorientowanych?
Tak, wiem, dlatego masz moje słowo,
że przez całą swoją karierę nie ruszy tyłka zza biurka.
Zapewniam cię, że nie będzie w stanie móc wyrządzić żadnej szkody.
Dziękuję ci, Clayton.
Zdjęcia do odznak, których nikt nigdy nawet nie zobaczy.
I nawet nie możemy razem pójść na ceremonię.
To niebezpieczne.
Wiem. To niesprawiedliwe.
Żałuję, że Miranda nie będzie mogła cię tam zobaczyć.
Nie odezwała się nawet słowem.
Mam nadzieję, że u niej wszystko dobrze.
Ja też.
Gratulacje dla was wszystkich i witajcie na swoich ostatnich zajęciach w Quantico.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI, FBI
Dotarliście do 20 tygodnia.
Rozejrzyjcie się.
Jesteście najlepszymi, najzdolniejszymi agentami FBI… Naszą wielką nadzieją.
Ale jeszcze nie pełnoprawnymi agentami…
Musicie ukończyć jeszcze jedno, ostatnie zadanie.
I mam nadzieję, że jesteście gotowi na długą noc w barze Old Settler.
Zgadza się.
Wynajęliśmy całe miejsce.
Więc dziś jesteście tylko wy,
wasi szkoleniowcy, kilku zaufanych przyjaciół,
żebyście mogli się wyszaleć ostatni raz przed rozpoczęciem swojej pracy.
Nie zapomnijcie zwrócić swoich czerwonych odznak,
i nie spodziewajcie się firmowych broni, aż do jutra.
Jak już wytrzeźwiejecie.
Powinni mu pozwolić to zatrzymać.
Nigdy w życiu już nie zbliży się bardziej do prawdziwej broni.
Nikt nie będzie trzymał małego Haasa gdzieś na uboczu.
Powiedziałam ci, co stwierdził Clayton.
Mam gdzieś jego opinie.
Haas zawsze będzie Haasem…
Zawsze spragniony krwi albo chociaż efektownego podpalenia.
Nie mam pojęcia, jak potrafisz go uspokoić.
Hej.
Chciałem ci tylko pogratulować.
Dzięki.
Będę w pobliżu.
Wiem, że oboje jesteśmy rozczarowani decyzją Ryana,
ale będziesz mieć choć jedną przyjazną duszę w okolicy.
Chwila, o jakiej decyzji mówisz?
Wybacz.
Myślałam, że już ci powiedział.
Ryan nie skorzystał z mojej oferty.
Przyjął inne zadanie w Teksasie.
Rany.
Chyba nie da się kogoś poznać w pełni, co?
Hej, co się dzieje?
Myślimy, że to mogła być Miranda.
- Co? - Przeglądamy wszystkie prośby
o odtajnienie informacji, jakie ostatnio wystosowała.
Znalazło się kilka tropów, ale na razie nic więcej nie mamy.
Może Ryanowi uda się ją odnaleźć.
Nie mogę w to uwierzyć, Miranda…
Przeglądałem jej korespondencję.
E-maile, smsy.
Grand Central był oparty na twoich planach.
Częściowo zbudowałeś tę bombę, za którą teraz wszyscy odpowiadamy.
Chyba już wystarczy.
Nimah. Potrzebujemy go.
Tylko on się zna na tej technologii.
I zna Mirandę.
W porządku. Niech pomaga, ale tam.
Simon. Tak mi przykro.
Dzięki Bogu, że tu jesteś.
Przyleciałem, jak tylko dowiedziałem się o bombie.
Okej, proszę wszystkich na chwilę o uwagę!
Znalezienie Mirandy Shaw jest teraz najważniejsze.
Musimy ją odnaleźć i powstrzymać,
nim bomba wybuchnie.
I zrobimy to.
BIURO TERENOWE FBI, NOWY JORK
Całą jej karierę FBI ją pomijało,
jej kandydatura nie była zauważana, awans po awansie kolegów,
tylko dlatego, że była kobietą.
Zamordowali jej syna, po czym się od niej odwrócili.
To po co były te bomby?
Zemsta?
Po co mnie wypuściła?
Wybuch pierwszej bomby pozbawił życia kilku agentów.
Po czym rozpoczęła się ta obława na ciebie.
I jak już cię złapano,
Miranda wiedziała, że w mieście pojawią się szychy,
żeby cię potępić.
Jeśli od początku chciała czystej zemsty na FBI,
to jej się to udało.
Tyle, że to się kupy nie trzyma.
Czemu to robiła?
Żeby odciąć głowę hydrze i zaprowadzić nowy ład w FBI, wedle swojej wizji.
Wiem, że trudno ci to pojąć.
Mnie też. Jest też moją przyjaciółką.
Ale musimy ją odnaleźć i pokonać, zanim będzie za późno.
Mogę na ciebie liczyć?
Tak.
Oczywiście.
W FBI krąży takie powiedzenie: „Rodzina jest najważniejsza”.
Szkoda, że nikt mi nie powiedział, że to kłamstwo.
A mi, że dzień
zakończenia szkolenia jest ostatnim dniem wolności.
Hej.
Cześć.
Jakby déjà vu?
Dokładnie.
To, co masz zamiar zrobić,
jak już dotrzesz do Waszyngtonu?
Poproszę jeszcze dwa piwa.
Dzięki.
Nazywam się Shelby Wyatt.
Jestem w jednej klasie z Calebem Haas.
Będzie pan z nim pracował w jednym biurze.
Tak, panno Wyatt.
Oczekujemy z niecierpliwością pana Caleba.
Dobrze, właśnie z tego powodu dzwonię.
Chciałam coś wysłać, i zastanawiałem się,
czy ma może jakiś numer piętra albo biurka?
Tak, 13-J. Ze świetnym widokiem na wodę.
W rogu.
Ma biuro w rogu?
Dla synka Claire i Claytona wszystko co najlepsze, prawda?
Mogę połączyć panią z jego osobistą asystentką.
Nie.
Chyba jakieś jaja.
Hej, to nie ja, przysięgam.
Jesteś taka piękna
Powinni to w końcu zrobić i mieć to już za sobą.
Nam to pomogło.
Chodź.
Żałujesz czegoś?
Nie bardziej niż inni.
Ale nie wszyscy mają kogoś, z kim mogą się dzielić,
i wiesz, być w pełni sobą.
Pamiętasz, jak tak tańczyliśmy za pierwszym razem?
Nadal tyle jeszcze było rzeczy, których o tobie nie wiedziałam.
Sama nie byłaś otwartą księgą.
Tak, dobra. Popatrz na nas teraz.
Ty znasz mnie.
A ja znam ciebie.
Wiem wszystko.
Myślałam, że musimy czekać do jutra.
Jest po północy.
Robisz się w tym naprawdę dobry, Ryan.
Zamierzałem ci powiedzieć.
Tak, ale dopiero wtedy, kiedy będziesz musiał, prawda?
Shelby, wychodzisz?
To twoja ostatnia noc. Delektuj się.
Dziękuję, pani senator Haas.
Claire. Dla ciebie zawsze Claire.
Wiem, że nie wyszło między tobą a Calebem,
ale mam nadzieję, że możemy się przyjaźnić.
Widzę dużo siebie w tobie.
Dziękuję, pani senator. Chciałabym tego.
Wiesz, kiedyś powiedziałaś mi,
że kobiety są oceniane bardziej surowo niż mężczyźni,
więc nie chcę, aby kombinacje Caleba w czymś nam przeszkodziły.
Co Caleb kombinuje?
Myślałam, że wyszłaś. Co jesz?
Kanapkę z boczkiem, pomidorem i sałatą. Nie osądzaj.
Nie osądzam.
Nie wiedziałam, że lubisz boczek.
Nie lubię.
Ale nie lubię też faktu, że od jutra
nie będę mogła go jeść.
Musiałam ostatni raz posmakować swojego życia.
Nie ruszało mnie to, aż do dzisiaj…
kiedy rozpoczniemy misję, nie będziemy się widywać.
Jak ty będziesz w środku, ja będę na zewnątrz i vice versa.
Przez połowę czasu będziemy udawać kogoś innego,
a przez drugą będziemy odizolowane i same.
Nie porozmawiamy przez rok albo i dłużej.
Kto wie?
Zakładając, że obie…
Wróciłam, bo chciałam spędzić z tobą czas.
Mamy całą noc.
Wykorzystajmy to.
Nie możemy znowu do tego wrócić.
To przez ciebie zawsze do tego wracamy.
Myślałam, że koniec z kłamstwami, ale po prostu nie mogłeś się powstrzymać.
Chciałem ci powiedzieć po zakończeniu.
Chciałem, żeby jutro było o tobie, nie o nas.
A więc może być o nas, jak to się skończy?
Zeszłabym ze sceny
najszczęśliwsza w życiu,
żeby się dowiedzieć, że wszystko czego chciałam
było poza zasięgiem,
że mężczyzna, z którym w końcu chciałam być
chce się przeprowadzić na drugi koniec kraju.
To tylko geografia.
To dużo pracy, Ryan.
Dlatego ta wycieczka pozwoli
nam się przekonać, czy to jest tego warte.
„Przekonać, czy to jest tego warte”?
Czekaj. Wiesz, o co mi chodzi.
Jeśli ma się udać…
- Nie wycofuj się! - Nie wycofuję!
Dobra?
Próbuję znaleźć punkt zaczepienia, ponieważ przesadzasz.
Ciągle tworzysz reguły. Każesz mi odejść.
Każesz mi wrócić, a ja to robię.
Robię to za każdym razem… bo cię kocham.
I tym razem…
ten jeden raz chcę zrobić coś dla siebie
i nagle to oznacza, że zrobiłem coś strasznego dla ciebie.
Naprawdę uważasz, że robię źle,
chcąc spędzić następne dwa tygodnie razem,
zanim zdecyduję się odłożyć całą moją karierę i pójść za tobą?
Czasami się zastanawiam, ile tak naprawdę znaczymy dla siebie.
Mamy jeszcze czas, żeby się dowiedzieć.
Nie sądzę, że któreś z nas temu zaufało.
Może przejdziemy do końca?
Robiliśmy to tak wiele razy, że znamy to na pamięć.
Tak.
Nie, myślę, że masz rację.
Nadal nie ma jej śladu na kamerach.
Nie widać też jej telefonu.
Musi być włączony.
Nawet przez sekundę, wtedy moglibyśmy ją znaleźć.
Dobra, próbuj dalej
na wszelki wypadek.
Hej, i jak?
Nie ma jej w mieszkaniu, ale znalazłem coś innego…
Kamerkę.
Ktoś ją obserwował, ale to nie ma sensu,
bo dlaczego miałaby prowadzić nadzór nad sobą?
Nie robiła tego.
To musi być jakaś inna gra albo rozproszenie uwagi.
Dobra, nawet jeśli to prawda, to gdzie ona jest?
I gdzie jest broń atomowa?
Nie!
Bądź cicho!
Nie!
O'Connor?
Co ty tu robisz?
Ja tylko… przyszedłem po torbę.
Zaraz wrócę.
Liam? Dlaczego się nie odwrócisz i na mnie nie spojrzysz?
Przepraszam, Ryan… ale zmusiłeś mnie do tego.
Prezydent w szczególności pochwalił FBI za
siłę, jaką wykazali, żeby uniknąć kryzysu narodowego.
Ten.
Senator Haas poproszona o komentarz powiedziała to.
Agentka specjalna Alex Parish jest prawdziwą bohaterką.
Tylko wykonywałam swoją pracę.
Czy to wiadomość dla wyborców?
Nie będę upolityczniać tego wydarzenia.
Alex, masz chwilkę?
Tak.
Sprawdziłem oś czasu Mirandy.
Jej cały tydzień.
W ogóle nie pasuje do Głosu.
Kiedy Głos po raz pierwszy się z tobą skontaktował?
- Gdzie byłaś? - W moim mieszkaniu.
W noc zeznawania dla komisji.
To było około 23, prawda?
Tak.
Miała lot do Lyonu.
Miała spotkanie z Interpolem.
Oprogramowanie, którego użył terrorysta, żeby ukryć swój głos,
nie jest jakąś aplikacją na telefon.
A Air France nie oferuje Wi-Fi nad Atlantykiem.
Niemożliwe, żeby to była ona.
Podczas pierwszego telefonu
Mirandy była z trzema innymi agentami
i adwokatem, przygotowując się do zeznań.
Jeden z nich to potwierdził.
Co jeśli ona naprawdę jest szpiegowana?
Ryan dzwonił 10 minut temu
i powiedział, że znalazł kamerkę w jej mieszkaniu.
Dlaczego by ją miała,
jeśli to ona jest za to odpowiedzialna?
Frank, Ryan był z wami?
Tak, był tuż za nami na parkingu.
Nie ma go tutaj?
Nimah, możesz uzyskać dostęp do kamer w garażu?
Dalej, Ryan. Odbierz.
Alex, to jest nagranie z garażu.
To Ryan na parkingu 10 minut temu.
Czekaj.
Gdzie jest Liam?
Alex!
Cieszę się, że się tego pozbywam.
Mam podobnie.
Myślisz, że naprawdę tego potrzebują?
Pozbądź się tego. Reszta z nas tak zrobiła.
Steph Curry za trzy punkty!
Śpiewałyście kołysanki
o czwartej nad ranem?
Jako agent prawa,
jestem zmuszona zawsze mówić prawdę
i chciałabym ci coś powiedzieć, Brandon.
W ogóle nie będę za tobą tęsknić.
Ja nie będę tęsknić za tobą, albo tobą.
Jak dużo wypiłam?
Kazałaś mi nie liczyć.
Dużo.
Co to?
Przyszło dla nas z pocztą.
„Nie mogę być na zakończeniu,
ale zawsze będę dla was, gdy tylko będziecie mnie potrzebować.
Miranda”.
FBI
Więc, co to? Runda 16?
Właściwie, to przyszłam dać ci prezent.
O tak? Cyjanek? Strychninę?
Bilet do Hamilton?
Twoi rodzice nie przyjdą,
nie po tym, jak uświadomiłam twoją mamę o twoich niektórych złych wyborach.
Pewnie chciała zachować dystans.
W końcu to rok wyborczy.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo wiem, ile to dla ciebie znaczy
tak jak ty wiedziałeś, ile moi rodzice dla mnie znaczyli.
I mam wiarygodne źródło, że twoje biuro w San Diego
jest między kopiarką a schowkiem dozorcy.
Więc może warto przemyśleć wszystkie te listy.
Dobra.
No cóż, nie zachowuj się jak panna idealna,
bo spisujesz ludzi na straty,
gdy tylko cię rozczarują.
Nie spisuję cię na straty.
Zapominam, że kiedykolwiek istniałeś, co jest wygodne,
bo FBI zrobi to samo.
- Idę do łazienki. - Jasne.
Wszystko gra?
Nie mogę uwierzyć, że to się kończy.
Tak, ja też.
Zaczynam jutro w Waszyngtonie.
Więc to jakby też twoje zakończenie.
Lepiej tam pójdę, albo nikt nigdzie nie pójdzie.
A ja myślałam, że nie chciałeś, żebym dotrwała do dzisiaj.
Nie chciałem. Ale cieszę się, że ci się udało.
Mam co do ciebie plany, Alex Parrish.
Tato, czy to ty?
Kim ty…
Cześć.
Czekaj, ty jesteś…
Alex Parrish. Jestem z FBI.
Tak, wiem kim jesteś.
Jesteś wszędzie.
I mój tata dużo o tobie mówi.
Jestem Louisa, jego…
Córka. Tak, wiem.
O tobie też mówi,
ale myślałam, że jesteś…
Co?
Nic.
Co tutaj robisz?
Mój tato jest w Waszyngtonie, prawda?
Powiedział, że mogę tu zostać z moim chłopakiem.
Myślałam, że będzie dziś w Nowym Jorku.
Nie, rozmawialiśmy jakąś godzinę temu.
W takim razie się pomyliłam.
Miło było poznać.
Tak.
Do zobaczenia.
To Liam.
Od samego początku Liam.
Pamiętasz jak mówi, że liczą się
tylko informacje z pewnego źródła?
Cały ten czas z nami pogrywał,
kierując nas tam, gdzie tylko chciał.
Myślę, że jest w drodze do stolicy.
- Do głównego biura? - Nie.
Myślę, że wraca do Quantico.
Liam chciał, żeby Louisa została w Nowym Jorku.
Nawet zadzwonił do niej, by się upewnić, że tam jest.
Jeżeli Liam powiedział prawdę na temat Mirandy i przyznał się do winy,
będzie chciał zrobić coś symbolicznego.
Coś, co powstrzyma FBI przed następnymi krokami.
Zabicie szefa nie wystarczy.
Ale świeżo upieczeni kadeci w dzień ukończenia szkolenia
i cała reszta, która tu jest…
Caleb może załatwić nam dostęp do kamer i reszty.
- Tak. - Dobrze.
Simon, gdzie podłożyłbyś bombę?
W pokoju kadeta. Znajdują się najwyżej.
To tam wyrządzi najwięcej szkód.
Tak jak mówiłaś, ceremonia ma być przesłaniem.
Dobra, wy idziecie na ceremonię.
A my pójdziemy do pokoi. Nie rzucajcie się w oczy.
Gdy Liam zobaczy uciekających ludzi, będzie wiedział, że się wydało, a wtedy…
Dojdzie do wojny atomowej.
Co z Mirandą i Ryanem?
Gdy znajdziemy bombę, znajdziemy też ich.
Idziemy.
- Alex. - Tak?
„Nie rzucajcie się w oczy”?
To moja wina.
Muszę to naprawić.
I naprawimy to, Simon. Razem.
Chodź.
Możecie się zastanawiać, dlaczego szkolenie trwało tak długo,
czemu musieliście zmienić swoje życie,
przylecieć tutaj, spędzić tu długie sześć miesięcy z dala od prawdziwego świata.
Gdy prawdziwy świat, jedyny, który znaliście…
Zniknie w momencie, gdy wręczymy wam odznakę i broń.
Wiem, że niektórzy z was sądzą,
że to broń da im największą siłę.
Ale prawda jest taka, że to odznaka was zmieni.
Następne zakończenie.
Od 300 do 400 nowych agentów każdego roku.
Ponieważ odznaka jest obietnicą.
Obietnicą, że już nigdy więcej
nie będziecie chodzić po tym świecie jak przeciętny obywatel,
obietnicą, że będziecie chronić ludzi wokół siebie za wszelką cenę
i obietnicą, że będziecie odpowiedzialni za ten kraj bardziej, niż za siebie.
Dołączacie do elity
amerykańskich bohaterów… Ludzi, który mogą zatrzymać…
Nie możecie zawieść odznaki.
Nie możecie przynieść wstydu waszym partnerom,
zapominając o złożonej obietnicy.
Popełnicie błędy.
Podejmiecie wybory, które zaprowadzą was do okropnych miejsc.
Przez resztę życia będziecie z dala od prawdziwego świata,
ale to nie oznacza, że macie przestać się nim przejmować.
Dbajcie o innych. Bądźcie jeszcze lepsi.
Noście godnie swoje odznaki.
Nie zmarnujcie szansy.
I bingo. Jesteśmy w środku.
Co, cieszy cię koniec świata?
Nie. Lubię patrzeć, jak pracujesz.
Nie jesteście nieomylni. Nikt z nas nie jest.
Ale na pewno przez pobyt tutaj staliście się lepsi
i mam nadzieję, że kraj będzie wam za to wdzięczny.
Ponieważ ja z pewnością jestem.
Dziękuję.
Możecie czuć się samotni,
ale każdy z was…
Nawet jeśli im powiemy, o ile w ogóle nam uwierzą,
to i tak nie zdążymy z ewakuacją.
Mogłem powiedzieć „nie”.
Mogłem kazać mu mnie zabić, a jednak to zbudowałem.
Ratując samego siebie, jak zawsze.
Simon.
Ocal ich teraz i będzie dobrze.
Zgoda?
Żaden agent…
Caleb, widzisz Liama?
Nie, jeszcze nie.
Jeśli tu jest, to wie, gdzie się ukryć.
Tutaj!
- Alex! - Tutaj!
Chodźcie.
Wyczuwam puls.
Gdzie on jest?
Nie wiem.
Wyszedł jakieś trzy minuty temu.
Alex, on ma bombę.
Caleb, słyszałeś?
Tak, wzywam posiłki.
Ona potrzebuje pomocy. Ty go znajdź.
Miranda.
Rozdzielamy się, dobra?
Jeśli zrobisz coś głupiego…
Najpierw ocalimy świat,
- a kazanie dasz mi później, ok? - Alex.
Potrzebuję kogoś na szóstym piętrze, wschodnie schody.
Przyjąłem. Ruszam z zachodu.
Liam.
Wiem, że tu jesteś.
Nawet jeśli znajdziesz bombę, to nie zdążysz jej rozbroić.
To wszystko twoja wina, Alex.
Miałaś zostać przyłapana z tą bombą w wozie Ryana.
Nie chciałem tu być, ale tak wyszło.
Gdy opowiadałeś mi o tym, dlaczego Miranda to zrobiła,
to tak naprawdę nie mówiłeś o niej, prawda?
Mówiłeś o sobie.
Nie wstydzę się tego, co zrobiłem.
Nie wstyd ci, że zabiłeś setki niewinnych ludzi?
Umarli, by ocalić miliony,
by zabić raka, jakim jest FBI, które pociągnie ten kraj na dno.
Naprawdę jesteś dumna ze swojej odznaki?
Oczywiście, że tak.
Jesteś dumna z organizacji,
która szantażowała Martina Luthera Kinga, by się zabił,
wsadzała Japończyków do obozów, spartoliła Waco, ustawiła akcję w Omaha
i wsadzała za kratki niewinnych ludzi, podmieniając ich DNA?
Jesteś z tego dumna? Chcesz z tym walczyć?
Alex, w Quantico byłaś tak zaślepiona
zmywaniem win za zabicie swojego ojca,
że nigdy nie zauważyłaś, jak robię z ciebie kozła ofiarnego.
A wyszło mi świetnie, Alex,
ponieważ nadal wierzysz w ten kraj,
mimo, że uznano cię za terrorystkę.
Nadal kochasz Amerykę i myślisz, że ona kocha ciebie,
ale to nieprawda.
Nigdy tak nie było.
A teraz nie zobaczysz, jak ginie ona w płomieniach.
Liam.
Strzelaj, Alex. Poradzę sobie.
On ma rację. To twoja jedyna opcja.
Tak czy siak nie znajdziesz bomby na czas.
- Gdzie jest bomba, Liam? - To musi być podobne uczucie.
Gdy mierzysz do kogoś, kto wydaje ci się zły,
ale nie masz pewności.
I jesteś przestraszona.
Może to dlatego, że wiesz, że już wtedy się myliłaś.
O czym ty mówisz?
Twój ojciec był dobrym człowiekiem, Alex.
Nigdy nie byłaś tego pewna, ale taki był.
Po Omaha naprawdę chciał się oczyścić.
Tak jak i ja, ale Clayton wywarł na nas presję,
tak samo jak zrobili to jego przełożeni.
Wyobrażasz sobie, jak się czułem?
Byłem tam nowy, ledwo wyszedłem, i pierwsze, co widzę, to
korupcja, tchórzostwo, bezwzględność wobec ludzkiego życia!
Zrobiłem to, co mi kazano i tak zaczęła się moja kariera.
Zamiast wymierzać sprawiedliwość,
musiałem tuszować ich i moje błędy, i jeszcze dostawałem za to awans?
Nie tuszowałeś niczyich błędów.
Wrabiałeś ludzi. Zabijałeś ich!
Nie miałem wyboru!
Dobra! Uspokój się, Liam.
Musisz przyznać,
że to było dość poetyckie, Alex, robić z ciebie takiego kozła.
Nigdy nie poniosłaś odpowiedzialności za zabicie ojca,
ale tutaj miałaś szansę odpokutować za swój grzech,
przynosząc zmianę, jakiej chciałby sam Michael.
Nigdy by tego nie chciał.
Chciałem, byś stąd odeszła.
Wtedy mógłbym uznać, że jesteś mściwa i rozczarowana,
ale ty nie rezygnowałaś.
A ty Ryan, twoja kariera potoczyłaby się inaczej,
gdybyś pojechał ze mną do stolicy.
Razem wszystko byśmy odbudowali.
Ale wybrałeś ją,
a ona wybrała ciebie,
kiedy dałem jej ostatnią szansę, by mogła cię wrobić.
Więc jak będzie, Alex?
On czy ja? Jeszcze raz.
Tak jak jest teraz, czy tak jak mogłoby być,
ponieważ ja myślę, że chociaż ten jeden raz, to będziesz ty!
Bomby tu nie ma.
Więc gdzie jest?
Czekamy na ekipę antyterrorystyczną,
ale dotrą za osiem minut.
Nie zdążymy z ewakuacją.
5000 ludzi tutaj i jeszcze baza Marines w ciągu czterech minut?
Może uda się ich przenieść w miejsce,
gdzie nie umrą od razu.
Nikt nie umrze.
Możesz to jakoś naprawić?
Nie ominiemy zabezpieczenia.
No to świetnie, dr. Strangelove.
Zbudowałeś bombę, której nie da się rozbroić.
Dobra, dajcie mu pomyśleć.
Nie mogę zatrzymać plutonowego spustu, ale mogę usunąć rdzeń z uranu.
Mniej ofiar.
Może żadnych, ale tak czy siak, musimy zabrać tę bombę
- jak najdalej w razie, gdybym zawiódł. - Ma rację.
Są tu tysiące ludzi.
To jedyna opcja.
Możemy ją wywieźć na strzelnicę.
To wciąż zbyt blisko.
Marynarka nie może wysłać helikoptera?
W dwie minuty? Niemożliwe…
Kończy nam się czas!
Simon będzie musiał… Simon.
Nie! Nie! Simon!
Wiedziałeś, że nie usuniesz rdzenia z paliwem, prawda?
Musi wybuchnąć pod wodą.
Co najmniej 30 metrów.
Samochód szybko zatonie,
więc żadnego promieniowania, minimalne zniszczenia, żadnych rannych.
Poza tobą.
Nic nie poczuję.
Chyba zasłużę na ten medal.
Nigdy nie musiałeś, Simon.
Sądziłem, że waleczność będzie mniej przerażająca.
Nie rozłączaj się, dobrze?
Nigdy.
Jesteśmy z tobą.
Simon?
- Raina? - Hej.
Zawsze wiedziałam, że nas ocalisz.
Myślałem o wszystkim, czego nie zrobiłem w życiu…
o życiu, w którym więcej ludzi zraniłem niż im pomogłem,
ale mogę myśleć tylko o jednym.
Że nie spędziłem z tobą więcej czasu.
Chcesz wyskoczyć czasem na herbatę?
Tak.
Z przyjemnością.
Dziękuję ci, Simon.
Simon, kochamy cię.
Ja cię kocham.
Nadal tu jesteśmy.
Zawsze będę przy was.
Hej.
Wszystko w porządku?
Jak może być w porządku po czymś takim?
Wiem.
Ktoś tutaj lepiej wygląda.
Wygląd może zwodzić, szczególnie,
że uszkodzenia popromienne
są w większości wewnętrzne.
No prawie.
Pomijając powierzchowne blizny
i ciągnące się przez całe życie ryzyko rzadkich nowotworów,
jestem zaskakująco zdrowy.
A co z wcześniejszą sytuacją?
„Firma” nie wróciła.
Plusy zostania ogłoszonym bohaterem narodowym.
Nie mogę teraz zniknąć.
Dobrze cię widzieć, Caleb.
Jak się czujesz, kolego? Ciebie też dobrze widzieć.
- Jak tam, stary? - Dobrze. A ty?
Ryan, jak tam stolica?
Wtajemniczyłem kongres,
który myśli chyba, że dokładnie wiem, co się stało.
Nadal nie jestem pewny, ale…
Cóż, korzystaj z tego póki możesz.
Tak zrobię.
Cześć!
Przyniosłem ci prezent.
Co?
Witaj z powrotem, agentko Wyatt.
Jak?
Nowy zastępca dyrektora pociągnął za kilka sznurków.
Jak się czujesz, będąc najwyżej postawioną kobietą
w historii Biura?
Chciałabym czuć się z tym lepiej.
Może któregoś dnia pomogę odzyskać odznakę Alex.
Gotowi?
- Daj mi chwilkę. - Dobrze.
Myślałam, że jego medal za odwagę był w trumnie.
Ten jest od Grand Central.
Chcę, żeby miał i ten.
Wejdźmy do środka.
Miło, że twoja mama przyszła.
Kogo chcesz oszukać?
Już planuje startowanie na prezydenta za osiem lat.
Zaraz do ciebie dojdę.
Witaj, Alex.
Dziękuję, że pani przyszła, pani wiceprezydent.
Dziękuję za zaproszenie.
Dobrze się pani czuje? Jak tam zdrowie?
Wszystko w porządku. Dlaczego?
Nadciśnienie już pani nie dokucza?
Według pani historii medycznej, opublikowanej po wyborach,
nie ma pani problemów z nadciśnieniem,
i dlatego nie ma pani przepisanych leków.
Więc nie rozumiem, dlaczego Liam O'Connor szantażował mnie,
abym podmieniła tabletki, których nigdy pani nie brała.
Przepraszam.
Zadawałaś mi pytanie, czy oskarżałaś mnie o coś?
Daję pani szansę na powiedzenie prawdy,
zanim poświęcę swoje życie, aby ją udowodnić.
A wie pani, jaka potrafię być uparta.
Jakie stosunki łączyły panią z Liamem O'Connorem?
Nie łączyły mnie z nim żadne stosunki.
Nie mam podsłuchu, proszę pani.
Podsłuch czy nie, odpowiedź jest taka sama.
Ale wiedziała pani o nim.
Teraz liczy się tylko to, że służymy naszemu krajowi.
Ja jako wiceprezydent narodu, który desperacko potrzebuje przywództwa,
a ty… gdziekolwiek zabierze cię twój zaślepiony idealizm.
Nie jest zaślepiony.
W zasadzie widzę wszystko bardzo wyraźnie.
Widzę kobietę, która była w zmowie z mężczyzną,
aby sfałszować atak bomby nuklearnej zaraz przez wyborami,
aby przypomnieć jej zwolennikom o swojej wiarygodności w obronie kraju.
Naprawdę chciała pani wygrać te zawody za wszelką cenę,
i nie dla wyższego dobra, ale dla siebie.
Rozumiesz, że insynuujesz,
że zabiłam ludzi… Natalie Vasquez, Drewa Peralesa.
Nie masz pojęcia, kim jestem.
Jaki miała pani plan?
Aresztować mnie z bombą w aucie?
Wpakować mnie na resztę życia za kratki,
podczas gdy pani pomogłaby mu odbudować
najważniejszą agencję egzekwującą prawo w Ameryce?
Ale poszła pani do telewizji i nazwała mnie bohaterką.
Nie mógł tego przetrawić, że odwróciła się pani do niego plecami.
Więc zdecydował sam wykonać plan.
Ukradł bombę,
a Simon Asher musiał zapłacić cenę ostateczną.
Simon Asher umarł jako bohater.
Umarł z wyższym celem
niż większość ludzi ma w całym życiu.
A zanim nadal będziesz mi grozić,
pamiętaj, że nie jesteś już w FBI.
Więc nawet gdybym była z nim w konszachtach,
nie masz prawa, środków ani dowodu
aby mnie ścigać.
Nie potrzebuję powodu.
Mam coś innego.
Mówiłam pani, że nie mam podsłuchu, ale nie mówiłam, że jestem sama.
Proszę pamiętać…
Nieważne gdzie pani będzie, ani co będzie pani robić,
dusze wszystkich poświęconych przez panią osób będą panią obserwować,
tak samo jak my.
Dostrzegam cię.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Alex, co mam zrobić z tym magazynem, w którym jesteśmy?
Możesz go wziąć.
Ten Us Weekly jest dla mnie!
Ten z twoją twarzą w środku?
Tak, zaraz koło tego jakże ważnego „Kto nosi to lepiej: Kerry czy Sofia?”.
Nadal nie mogę uwierzyć, że to ciebie zwalniają.
Razem to uzgodniliśmy.
Nie możesz pracować pod przykrywką, kiedy twoja twarz jest w magazynach.
Tak, ale z nas wszystkich, to ty odchodzisz.
Gdyby nie ty…
Gdyby nie my.
I co teraz?
Mój pokój w domu mamy w Oakland
jest taki sam jak w dniu wyjazdu.
Tak?
Nie masz urazy po całej tej sprawie
z „Moja córka jest terrorystką”?
A to by to pamiętał?
Caleb. Zawsze.
W końcu się z tym pogodzę.
Popatrz na siebie!
Witaj, Nimah.
Cześć.
Przyniosłem ci kwiaty.
Prosto z spożywczaka.
Jak romantycznie.
Prawie stchórzyłem,
ale ostatnim razem mnie postrzelono.
To prawda.
Wsadziłabym je do wody, ale wszystko spakowane.
Myślę o czymś innym, przy czym stchórzyłem.
O czym?
O wycieczce, w którą mieliśmy wyruszyć po zakończeniu Akademii.
Co z nią?
Okazuje się, że mam kilka wolnych dni do wykorzystania.
Ile?
Daj mi pomyśleć.
Jeden… przenosząc liczbę… 110.
OAKLAND, KALIFORNIA
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Wsiadaj. To nie zajmie długo.
Alexandro Parrish, nazywam się Matthew Keyes.
Doszły mnie słuchy, jak i wielu moich pracowników,
że FBI traktowało cię okropnie.
Nie ufali ci, nie pomogli,
a potem załatwili cię na szaro.
Ale wiem, że kochasz ten kraj.
I chociaż teraz nie możesz zrobić dla niego za wiele,
wiem, że byś chciała.
Czego pan chce, panie Keyes?
Chciałbym ci coś zaproponować.
Podobno szukasz pracy.
Rozważam różne opcje.
Pozwól, że dodam się do tej mieszaniny.
Mogę o tym pomyśleć?
Ta oferta traci ważność, jak tylko wysiądziesz z auta.
Dlaczego ja?
To dobre pytanie.
Takie, na które doczekasz się odpowiedzi, ale najpierw musisz podjąć decyzję.
Proszę wybaczyć.
Zostaniesz tutaj, czy jesteś gotowa na to, co przyniesie przyszłość?
Tłumaczenie: Piotr Wilk