WIELKA BRYTANIA, 1805 ROK
Czas!
Spójrz na mnie! Tutaj.
- Wszystko gra? - Tak.
NARODZINY MISTRZA
BRISTOL, 1789 ROK
- Zmykaj stąd, chłopcze! - To mój dziadek!
Krew Jacka Slacka, co?
Zwykły chłystek!
Podnieście go!
Dawaj! Pięknie!
Masz jakieś doświadczenie.
Jaki twardziel!
Mocny chłop!
Zgadza się?
Nie za wiele.
Część z wozów znów zatrzymali po drodze.
Wystaw rękę.
Przystojniak, ale chudy.
Tak, to chuchro.
Jak ojciec.
Tego mi było trzeba!
Co ci mówiłam?
Lepiej milcz! Do domu!
Lubi oglądać dziadka w akcji.
Jak ty w jego wieku.
To już minęło.
On nie ma w sobie twojej agresji.
Młody jest.
Daj mu chwilę.
Mówiłam, nie chcę go w twoim świecie.
Daj mu spokój.
To Belcher.
Ty, ja, Jem...
Jesteśmy z jednej gliny.
Odczep się od niego.
Pobłogosław, Panie,
strawę, którą nas obdarzasz.
Prosimy cię o siłę,
gdyż jesteś naszym żywicielem.
Co jest, Gilly?
Weź moje.
Więcej nie mamy.
Obstawiajcie!
Co tu robisz?
- Chciałem zobaczyć koguty. - Naprawdę?
Stawiam na Lancelota.
Ładny grosz na Lancelota. Kto wyrówna?
Jeśli wygramy, weźmiesz martwego ptaka do domu.
Dawaj!
Walcz, Lancelocie!
Dalej!!
Zwycięża Zadzior!
Ustawiłeś walkę.
- Oddaj kasę. - Zakład to zakład.
Domagam się zwrotu.
- Znasz zasady. Następną obstaw podwójnie. - Mam cię na oku.
A ty pilnuj chłopaka.
Wracaj tu, smarkaczu!
Miałeś niczego od niego nie brać.
Ręce.
Lepiej, żebyś nie miał na nich krwi.
DOSKONAŁE PIWA I WINA
Tato...?
Co tu robisz?
Musimy pogadać.
Siadaj.
Chodź.
Napij się z ojcem.
Chodzi o Jema.
Potrzebuje
miłości i czułości.
A nie lekcji cierpienia od ciebie.
Nie robię mu krzywdy.
Potrzeba mu ojca.
Wzoru do naśladowania.
Zakaż mu tu przychodzić.
Nie!
Potrzebuje mężczyzny, który nauczy go dyscypliny.
Ty go tego nie nauczysz.
Zapłaciłem za twoje ubrania.
I za krzyżyk na szyi.
Całe życie pracuję.
I wszystko przepijasz.
Prawda?
Co mam mu powiedzieć?
To twój syn.
Tylko trzymaj się z daleka.
Nie zachęcaj go.
Jeśli ty każesz mu odejść, posłucha.
Proszę cię, tato.
Belcher!
Ale masz wdzianko!
Idziesz na dok?
Ale wymoczek.
A to co?
Coś dla mamusi?
Wiem, jak lubią ją żeglarze.
Dalej, powiedz coś!
Z paszczy śmierdzi ci gównem!
Pokaż mu, Archey!
Myśli, że walczy jak dziadek. Nędzny starzec!
Już nie żyjesz!
Dosyć!
Zjeżdżać mi stąd! Bo odwiedzę waszych ojców.
Wyprostuj się.
W przemocy, przyjmowanie bólu jest równie ważne, co jego zadawanie.
Matka wie, że tu jesteś?
Mało czego nie wie.
Podczas walki,
jedna ręka idzie za drugą.
Kto walczy obiema rękami i nie odpuszcza,
zwycięży.
Płacz w niczym nie pomoże.
W życiu wszyscy mają cię w dupie.
By się bronić, musisz atakować.
Walczyć.
Pouczysz mnie jeszcze?
Czy pouczę?
Może nad kieliszkiem.
Mary...
Trzeba mi pieniędzy.
Wstydź się.
Ciszej, dziecko.
Jesteś w domu bożym.
Spójrz na siebie.
Co za upadek!
Nie chowaj urazy.
Twój mąż nie wróci.
Tylko ściągasz na nas hańbę.
Pyskata jesteś, prawda?
Jak matka.
W tym świetle bardzo mi ją przypominasz.
Odejdź.
Zostaw nas.
Dobrze.
Zapity łajdak.
Jedna ręka idzie za drugą.
Dziękuję, Panie, za twój dar.
10 LAT PÓŹNIEJ
Bij w sam środek, Belcher!
Jeśli nie umiesz, mam cię kim zastąpić!
Jakiś problem?
Nie.
Lepsze niż nic.
Chodźmy.
- To on! - Zachowuj się!
Przecież to on!
Może kukurydzy?
Zatańczymy?
Przestań!
Jem!
Rusz się!
Niepokonany Bob "Czarnobrody" Britton zwycięża!
Kto pożąda jego tytułu, niech wystąpi!
Osobiście przekażę
cały swój trzos
temu, kto przetrwa jedną rundę
z Bobem "Czarnobrodym" Brittonem!
To niemało.
Trzymaj.
Co wyprawiasz?
- Potrzeba nam kasy. - Przecież cię zabije!
Jak ci na imię?
Jem.
Jim?
Jem Belcher.
Jasne. Liczymy na pokaz.
Szanowni państwo! Brawa dla Jema Belchera!
Nieoszlifowany diament.
Znam się na tym.
Stawiam na chudzielca.
Ile?
Przyjmuję.
Panowie...
Na pozycje.
Czas!
Walcz!
Przestań, on cię zabije!
Bez ociągania!
Pięknie.
Dalej, Jem!
Gdzie mój trzos?
Pracuj dla mnie.
Dostaniesz tyle co tydzień.
Nie trzeba.
Nieoszlifowany diament.
Zamknijcie drzwi!
Tom!
- Ty to zrób! - Zamknij i już!
Co?
Jeśli to ukradłeś...
Przestań.
Uczciwie zarobiliśmy.
Nie spieszyłeś się.
Jeśli ktoś stawia kolejkę, nie można odpuścić.
Nie pij za dużo przy wszystkich.
Mógłbyś głupio sobie zaszkodzić.
Widziałeś się ostatnio?
Nie ma potrzebny.
Co rano budzę się w tym ciele.
W tym samym smrodzie.
Nie narzekam.
Trzeba się znać.
Pieniądze i kobiety się miewa.
Ale sam decydujesz, jakim będziesz mężczyzną.
Gdy już zgnijesz w grobie,
zostanie po tobie tylko nazwisko.
Pij.
Gdy zacząłeś pić, stałeś się fajniejszy.
Kowal powiedział, że cię tu znajdę.
Jestem William Warr.
Mów mi Bill.
Widziałem twoją walkę.
Britton to twardziel, ale stłukłeś go jak smarkacza.
Był zmęczony. Miałem szczęście.
Wcale nie.
Jest silniejszy i bardziej doświadczony.
Pokonałeś go głową.
Widzisz te mewy?
Co roku budują gniazda w szczelinach.
I co roku zmywa ja fala.
Czasem pojawi się jakiś spryciarz i buduje gniazdo nad klifem.
Jesteś surowy,
ale ze wsparciem, będziesz taki jak ona.
Chyba że wolisz tyrać za psie pieniądze, dusząc się czarnym dymem.
Jestem kowalem. Tak chcę.
To dlaczego wszedłeś do ringu?
Walkę masz we krwi.
Przyjdź do mnie.
A ja umieszczę cię nad klifem.
Dziadku?
Podaj butelkę.
Będziesz wspaniałym pięściarzem.
Słuchaj Billa Warra.
Prowadził cię?
Na ile mógł.
Ale nie słuchał tak jak ty.
Jak mogłeś tak skończyć?
Rodzimy się sami
i sami umieramy.
Nie jesteś sam.
Każdy jest sam, chłopcze.
Teraz twoja kolej.
Zostałeś głową rodziny.
Musisz ją wyżywić.
O mnie się nie martw.
Będzie dobrze.
Panie, miej litość nad jego duszą.
Odpuść mu grzechy jego.
Spraw, byśmy ujrzeli go w wiecznej światłości,
którą jest Jezus Chrystus.
Talent to jedno, ale trzeba się nauczyć kontroli.
Dokonasz tego tutaj.
Musisz jednak wiedzieć, dlaczego tu jesteś.
- Nie rozumiem. - Przez swoją krew.
Twój pradziadek to James Figg, ojciec walki taktycznej.
To, co masz we krwi, to potęga.
Jack miał potężny cios i szczękę jak kamień.
Nie chciał trenować i brakło mu dyscypliny.
Ale tłum go uwielbiał.
Piękny nie był.
Na szczęście, wdałeś się w matkę.
Co ma wygląd do walki?
Niebawem się dowiesz.
Jack lubił obrywać.
Zatrzymywał ciosy twarzą.
Nie wpływa to dobrze na wygląd ani na głowę.
Nie chcę skończyć jak on.
Był z niego stary gbur, ale...
dasz dobie radę, jeśli nauczysz się kontroli.
Stań w pozycji.
Pokaż się.
Nieco przykucnij.
Dobrze. Ręce do góry.
Obróć się.
Świetnie.
Spójrz mi w oczy.
Dzieje się coś dziwnego.
Widzisz moje ręce i nogi. Nie patrz w dół.
Widzisz stopy?
Oczy są zwierciadłem duszy.
Można z nich czytać.
Pięści są na nic
bez rozumu.
Nie można polegać na samym talencie. Boks to forma sztuki.
Pięściarze, jak pisarze, działają samotnie.
Jak było z tobą?
Nie ma się takich łap od samej pracy w młynie.
31 zwycięstw, aż zdjął mnie Mendoza.
Walczyłeś z Danielem Mendozą?
Tak. Z tym skurczybykiem.
Opowiem innym razem.
Daj ręce.
Teraz masz się tylko poruszać.
Bez rąk?
Tak.
To bzdura.
Tak.
To po co to robić?
Bo ja tu rządzę i musisz nauczyć się walczyć bez rąk.
Na pewno z łatwością unikniesz ciosów starca.
Nie daj się trafić.
Właśnie tak. Ruszaj się.
Pięknie!
Ramiona!
Ustawiaj się bokiem.
Świetnie!
- Kiedy jedziemy? - Nie tak szybko.
Początkujący pięściarze często dostają takie zaproszenia.
Mistrz jest twardy i niepokonany. Walczy nieczysto.
- Jestem gotowy i zrobię, co trzeba. - To żaden frajer. To mistrz.
- Jaka nagroda? - Stówa.
Tak to załatwimy.
Podzielimy się po połowie.
Koszty pokrywasz ty. Stoi?
Stoi.
Świetnie.
- Zamierzasz w tym walczyć? - Skąd, Gilly.
- Tak się noszą w Londynie. Prawda? - Tak.
Szczyt mody.
Tak chodzą, prawda?
Chyba Francuzi.
Zmarnowany materiał.
Pokaż mu gazetę.
Będziesz wyglądał jak dżentelmen.
Jem, spójrz.
Niepodobny.
Trudno uchwycić coś tak pięknego.
"Młody Jem Belcher.
Niepokonany. Walczy o mistrzostwo Anglii".
Bill?
Mary.
Dobra.
Idziemy.
Czekamy na zewnątrz.
Nie wiesz, w co się pakujesz.
Skończysz w rynsztoku jak dziadek.
Nigdy nie będę taki jak on.
- Kroczysz tą samą drogą potępienia. - Wcale nie.
Będzie nam lepiej. Przysięgam.
Nie wiesz, jaki jest świat.
Walka jest dla lepszych ludzi.
Tacy jak my muszą przegrać.
To nieprawda.
Mylisz się.
LONDYN, 1800 ROK
Proszę o spokój, londyńczycy!
Przywitajcie pretendenta do tytułu z West Country.
Jem Belcher zmierzy się z irlandzkim mistrzem, Kamieniarzem!
Drogie panie.
Nieźle, co?
Oddychaj.
Głęboko.
Oddychaj.
Proszę wszystko uchwycić, panie Egan.
Musisz uważać na jego lewą.
Trzymaj się prawej.
Masz myśleć. Tylko tak zwyciężysz.
Daj chustę.
To on?
Panowie i panie, już czas!
Jesteście gotowi na walkę dnia?
Znacie zasady. Zakaz ciosów w tył głowy, gryzienia, wbijania kciuków w oczy.
Za ukryte przedmioty dyskwalifikacja!
Jeśli któryś upadnie, będzie miał 30 sekund, by powstać.
Mamy spragnioną publiczność. Zapewnijcie jej wspaniały pokaz.
Nie jakąś szarpaninę!
Do narożników!
Czas!
Ruszaj się!
Odejdź od ringu!
Czas!
Żadnych ciosów w tył głowy!
- Co to było? - Szybki jest.
Ruszaj się albo wbije cię w ziemię.
To jest twoja tarcza. Nie myśl o niczym innym.
Ci ludzie nie przyszli tu dla ciebie. Pamiętaj!
Trzymaj nisko brodę.
A teraz idź i go rozwal.
Czas!
Pierdol się!
Sędzia!
To pięściarze! Niech się biją!
Lepiej.
Gdy będzie się ustawiał, przejdź się.
Niech się spali.
Przełam jego bloki.
Runda trzecia!
Obij mu mordę.
Czas!
Chodzisz!
Sprzątnięty.
Zwycięża bristolczyk, młody Jem Belcher!
Pięknie.
To trafi na pierwsze strony gazet w całym kraju.
- Wspaniały pokaz pięściarstwa. - Dziękuję, milordzie.
I za zaproszenie do pańskiego cudownego domu.
Mistrz Anglii zawsze ma wstęp do Ashfordów.
- Służący spełnią każde wasze życzenie. - Milordzie...
Co robimy?
Słyszałeś? Każde życzenie.
Co za bezguście.
- To dla nas? - Dziękuję.
Byłbym zaszczycony, gdybyście się ze mną napili.
Chin, chin.
- To gorące? - Ciekawy pomysł, ale nie.
- To jakaś sztuczka? - Nie.
To wyjątkowy trunek od antychrysta z Francji.
Nazywają to szampanem.
Spróbujecie?
Tak.
Nie przedstawiono nas sobie. Lord Rushworth.
Miło mi.
Zapraszam.
Po kilku takich będziemy pijani jak cesarze.
Dla chłopa z wyobraźnią to marzenie.
Bieda to jak wyrok śmierci.
Twój dzisiejszy pokaz był niezwykły. I trochę mnie kosztował.
Pokazałeś nowy poziom precyzji. Jak to osiągnąłeś?
Przyssałeś się do mistrza. Nie tracisz czasu.
Jak wiesz, mam upodobanie do zwycięzców, szczególnie znikąd.
Jesteśmy z Bristolu.
4045 mil morskich od jamajskich trzcin cukrowych.
Rushworth uważa pięściarzy za narzędzie do wytwarzania pieniędzy
i nic poza tym.
Wiem tylko, że gdy jeden wygrywa, drugi przegrywa.
Emocje są po stronie zwycięzcy.
Zgodzisz się ze mną?
Owszem.
Kim jestem, by zaprzeczać nowemu mistrzowi Anglii?
Pięściarstwo znali już starożytni Grecy.
Wówczas było ono manifestacją piękna, formą sztuki.
To może wrócić.
Wszystkie stworzenia boże mają kończyny do obrony własnej.
Dlaczego na tym nie zarabiać?
Pięściarze powinni trenować, by był z tego porządny sport.
I racja, lordzie Ashford.
Jest to forma sztuki.
Całkowicie się zgadzam.
Pomogę ustawić następną walkę.
Wszystkie drzwi stoją przede mną otworem.
Miły gest, milordzie. Ale na razie nie trzeba.
Gdy pojawia się okazja, trzeba korzystać.
Co do okazji...
Milordzie, przepraszam.
Jest jak pies z dwoma fiutami.
- Pozdrowienia dla małżonki. - Ukłony, Lady Abigail.
Panie Belcher.
Proszę.
- Po raz pierwszy trafił pan na salony? - Tak.
Bankiet miał być dla Irlandczyka. Ale chyba nie miał czego świętować.
- Widziała pani walkę? - Owszem.
- Kobiet chyba nie obowiązuje zakaz. - Oczywiście.
Zwykle na walkach widuję panie innego rodzaju.
Wprawiłam cię w zakłopotanie?
- Nie. - To dobrze.
Zdziwiłbyś się, ilu kobietom podobało się widowisko.
W tłumie znajdziesz ich wiele.
Wystarczy się rozejrzeć.
Są nowe figurki mistrza!
Kolejny list od Jema.
Strojniś.
Co pijesz, Jem?
Daj trochę.
Mistrzu!
Czas!
Wracaj tam!
Dobra robota!
Tego nam trzeba! Widowiska!
Było trochę inaczej.
Świetny pokaz.
Panie Warr!
Panie Egan, czy to zachwyci czytelników?
Z pewnością, milordzie.
Patrzcie! Mama Jema!
Pewnie jesteś dumna z syna, Mary. Jem Belcher, mistrz Anglii.
Stłukł Andrew Gamble'a na kwaśne jabłko.
To prawda.
Mistrz Anglii?
Masz, mamo.
Co się ociągasz?
Odnajduję się.
To proste. Obstawiasz pięć najmocniejszych kart.
Po co wymyślać grę, by kilka lat później jej zakazać?
A jak!
Cali Francuzi! Wszystko robią na opak.
Z kim będziesz teraz walczył?
Zależy, kto został.
Ring pobudził Anglików do życia.
Tego nie ma w poezji Wordswortha. Nagle biedak może zostać księciem.
Zgadzam się, że nie należy dyskredytować poezji.
- Osobiście cenię sobie Wordswortha. - Tak jak dandysi!
Niebawem pojawią się rankingi i klasyfikacje wagowe.
Trzeba będzie osiągnąć określony poziom, by walczyć dalej.
Tylko nie pogubmy się w szczegółach.
Słusznie.
Już się odnalazłeś?
- Pas! - Odpadam.
Podbijemy stawkę?
Nie warto. On obstawia niczym król.
Zwycięstwo i porażka leżą obok siebie.
Wchodzę ze wszystkim.
Przyłączę się.
Króla może przebić tylko as. Dobra robota.
Świetnie.
Jerry, jeszcze kolejkę.
Milordzie, mógłbym na słówko?
Mów.
Proszę wybaczyć, ale lord przekroczył limit kredytowy.
- Chcesz mnie ośmieszyć? - Ależ skąd...
Żałosny śmieciu!
Mógłbym spalić ten lokal i nikt by się nie przejął!
Przestań, Rushworth!
Nie chciałem lorda urazić.
Wstydź się!
Takie zachowanie nie przystoi oficerowi Marynarki Jego Królewskiej Mości,
nawet emerytowanemu!
Wszystko pewnie cię ekscytuje.
To prawda.
Tom i Gilly o ciebie pytają.
Właściwie, wszyscy o ciebie pytają.
Tęsknię za nimi.
I za tobą.
Możesz w każdej chwili wrócić, wiesz?
Tak, wiem.
Co mi umknęło?
Trzeba na kogoś uważać?
Zawsze ktoś taki się znajdzie.
Póki zwyciężam, jakie ma to znaczenie?
- Za co to? - Mistrz czy pretendent,
- na trening przychodzisz na czas. - Jestem mistrzem.
To nie wystarczy?
Musisz dokonać wyboru.
Trenuj jak mistrz
albo szykuj się do porażki.
Po raz pierwszy mówisz o porażce.
- Witaj w Piątkach. - Co to za okazja?
Świętujemy nasze uprzywilejowanie i niezmienność naszego statusu.
Rozumiem.
Hierarchia obowiązuje wszędzie. To część życia.
- To hipoteza milorda? - Raczej fakt.
Przyjrzyj się zwierzętom.
Wśród nich również obowiązuje hierarchia. Stworzono nas do takiej egzystencji.
Korzystaj. To złoty wiek. Nie ma lepszego czasu do życia.
Chodź.
Walczyłeś kiedyś z kangurem?
- Zdecydowanie nie. - Bywają parszywe. Mnie się zdarzyło.
Zwierzę próbowało kopnąć mnie w krocze.
Powalcz kiedyś.
Może spróbuję.
Wiesz, co lubię w boksie?
- Co? - To jedyny sport,
w którym zawodnicy zarabiają na czymś, za co normalnie by siedzieli.
Tak na to nie patrzyłem.
Osiągniesz jeszcze niejedno!
Ostrożnie!
Mistrz Anglii na poważnie podchodzi do wypoczynku.
Poznaj potencjalnego przeciwnika w ringu, Henry'ego Pearce'a.
Jem Belcher.
Podziwiam cię. Miło poznać mistrza.
- Mnie również. - Bawimy się dalej.
Szanowni państwo!
Pozwoliłem sobie wyzwać mistrza Anglii
na pojedynek w piłkę ręczną. Obstawiajcie.
Ty pierwszy.
- Moje oko! - Jem, przestań się mazać.
Jem?
Może odwiedź rodzinę.
- Poczujesz się lepiej. - Nie trzeba.
Ustaw walkę.
Nie widzisz, prawda?
Widzę jak należy.
Wiesz, co mam na myśli.
Wiem, kim jestem.
Jestem Jem Belcher.
Mistrz Anglii.
Uszanuj to.
Twoja nieobecność w tym tygodniu wprawiła w ruch języki.
Jestem gotowy na walkę.
Podziwiam twój optymizm. Nie spiesz się.
Przyprowadź pretendenta, to obronię tytuł.
Z pewnością. Ale muszę dawać ludziom to, czego chcą.
Chcą mnie, nie pretendenta.
Nie bądź naiwny.
Chodzi o wielki pokaz ludzkiej odwagi.
Liczy się efekt.
Tłumy przychodzą na mnie.
Żeby zobaczyć, jak sobie radzisz.
Przedstawiamy im opowieść.
Drogę do zwycięstwa.
Przeszedłem ją i mam tytułu mistrza Anglii.
To nie wystarczy?
Nie. Twoja opowieść nie dobiegła końca.
Ludzie czekają na ostatni rozdział.
Nie powstrzymasz mnie ani ludzi.
Bez ludzi, ty i ja nie istniejemy.
Nie chcę twoich pieniędzy.
Przywiezione prosto z Ameryki. Lepsze od tutejszych szczyn.
Mama.
Bill miał rację. Jak ty wyglądasz?
Co tu robisz?
Co masz z okiem?
Nic.
Wracasz do domu.
Nic z tego.
Ani się waż!
Wstydź się!
Zostaw mnie!
Odejdź!
Idzie.
Macie.
Sądzisz, że chodzi nam o pieniądze?
Wielki Belcher zamienił się w tchórza i jednookiego psa.
Wszystko dobrze, przyjacielu?
Tutaj umysł może płatać figle.
Niech mrok cię nie zwiedzie.
Wszak człowiek rodzi się z mroku.
Po dziewięciu miesiącach mroku przechodzi do światła.
"Całymi dniami, tak bym chciał, by mrok radość z życia mi dał."
Więcej nie dostaniesz. Nie zmarnuj.
"Nowy mistrz Anglii, Henry Pearce,
cieszy się nowo nabytą sławą i fortuną
pod skrzydłami Lorda Rushwortha",
jak pisze Pierce Egan, "Nie ma sobie równych".
W życiu, wszyscy mają cię w dupie.
Mrok już cię nie przeraża.
Strach odmienia najbardziej uparte stworzenia.
Bredzisz, starcze.
Młodzieńcze, zbliż się na chwilę.
Spójrz w lustro.
Zobacz, co patrzy ci w oczy.
Tylko ja.
Powiedziałem "co", nie "kto".
Właśnie tak.
To nienawiść do siebie.
Zapanuj nad sprawami drobnymi,
a rzeczy wielkie same się ułożą.
Bóg daje człowiekowi szanse,
ale człowiek sam kieruje własnym umysłem.
Musi być gotowy.
Jedyna wina, z którą musisz się zmierzyć, to własne zaniechanie.
Uwierz w niezależność swojego umysłu.
Masz kogoś na zewnątrz?
Rodzinę.
Ale nikt nie czeka.
Kto czeka na ciebie?
Nikt szczególny.
Jedynie śmierć.
Odsiedziałeś swoje, Belcher.
Gdzie Walter?
Ten staruch?
Dość się nacierpiał.
Zjeżdżaj stąd!
Co się z nim stało?
Będzie dobrze.
Wcinamy.
Jesteś tutaj bohaterem.
Tak się nie czuję.
- Dlaczego tyle nie wracałeś? - Nie wiem.
Bez ciebie nie dalibyśmy rady.
Brakłoby jedzenia, ubrań, nawet butów.
Dobrze, że jesteś.
Cieszymy się.
Pokaż oko.
Daj mu spokój.
Nie ma sprawy.
Jedno mam zdrowe.
To prawda, że damy w Londynie codziennie się przebierają?
Pewnie tak.
W Londynie można się dobrze bawić,
ale od wielu rzeczy może zrobić ci się niedobrze.
Chcę tam pojechać.
Co to jest?
To szparagi.
To jedzą w Londynie.
Po każdej walce,
myj ręce w słonej wodzie.
Tak o nie zadbasz.
Dobrze być w domu.
Ku tobie, Panie, wznoszę moją duszę.
Tobie ufam.
Daj mi poznać drogi twoje, panie,
i naucz mnie twoich ścieżek.
Nie wspominaj grzechów mej młodości,
ale o mnie pamiętaj
w twojej łaskawości.
Panie...
Cieszysz się.
- Bo widziałem się z Billem. - Tak?
- Jak się ma stary pierdziel? - Chce ci dać drugą szansę.
- Sam nie mógł z tym przyjść? - Daj spokój. Ciesz się!
Rano bądź u niego.
Bez wygłupów.
Wierzy w ciebie. My również.
Widzimy się rano. Bądź na czas.
Odwróć rękę.
Szybko się przyzwyczaisz.
Wiele się zmieniło od twoich walk.
Musisz się podszkolić.
I jak?
Czekaj.
Jesteś wolny i słaby.
Nie mamy czasu na błędy!
Henry Pearce to brutal. Wytłucze w tobie dziurę.
Musisz pracować ciężej niż kiedykolwiek!
Ćwicz!
To za mało. Ciśnij!
Masz jedną szansę.
Biegasz jak moja matka! Zastanów się, czy tego chcesz.
Chcesz? Okaż to!
Musisz ostro trenować!
Poruszaj się na palcach.
Otóż to.
Teraz wejdziesz w bagnisko. Zdejmij buty.
Henry Pierce będzie cię szukał.
Jeszcze nie walczyłeś z kimś takim.
Dawaj, siedzimy tu od rana!
- Kim jesteś? - Mistrzem Anglii.
Uderz! Zrób mu krzywdę!
Bij!
Henry Pierce. Wyżej.
Dalej. Stój na palcach.
Po co to błoto?
Na wzmocnienie nóg.
Dobrze wyglądasz.
Jeszcze nie.
Nie możesz tam utknąć. Ruszaj się.
Dawaj!
Ruchy!
Możemy wrócić tu jutro.
Musisz się przebić.
Walcz! Tłucz!
Ramię!
Złap niebieską muchę.
Którą?
Niebieską.
Wiesz, co to za stworzenia?
Egipcjanie mówią na nie "grzmot Nilu".
Jeśli to zniesiesz, Pierce niczym cię nie zaskoczy!
Mistrz Anglii!
Postaw na Pearce'a.
WALKA STULECIA
Nadszedł dzień, na który czekaliśmy.
Jem Belcher, wnuk walecznego Jacka Slacka
zetrze się z Henrym Pierce'em w wielkiej walce o mistrzostwo Wielkiej Brytanii.
O tym meczu będą wspominały przyszłe pokolenia.
26 czerwca!
Walka o mistrzostwo w Victorii,
która dowiedzie, że młodzi mogą przechytrzyć starych.
Mistrz zatańczy w ringu!
To coś, o czym mówi cały kraj.
Najpierw był wielki James Figg.
Potem jego wnuk, a twój dziadek, Jack Slack.
Teraz, historycy zapiszą twoje nazwisko w annałach.
Jutro nastanie wielki dzień dla ciebie i dla tej dyscypliny, Jem.
Rozpocznie się era naukowego podejścia do pięściarstwa.
Bądź dobrej myśli. Zasługujesz na zwycięstwo, mistrzu!
Niech to szlag.
- Czego chcesz, Rushworth? - Dla ciebie "lordzie".
- Czy też pamięć cię zawodzi? - Nie ma tu żadnych lordów.
Przybywamy życzyć szczęścia, zgodnie z dobrym obyczajem w wolnym świecie.
Nie trzeba nam szczęścia.
Jak ci z tym, że to, co było twoje, jest moje?
To minie.
Takie gadanie nie zapewni ci wygranej.
Jesteśmy podobni.
Widzę to.
Ale to ja odejdę z jeszcze cięższym trzosem.
Zobaczymy.
Dbaj o to bezcenne oko.
Zbieramy się.
Ruchy.
Gdy już zgnijesz w grobie,
zostanie po tobie tylko nazwisko.
MISTRZOSTWO ANGLII
Powodzenia.
Uważaj.
Nie mogę patrzeć, jak walczysz.
Ale wiem, że wygrasz.
Jem.
Belcher!
Chodź.
Zachowaj rytm i chroń oko.
Dowal mu.
Ale nie bezmyślnie.
Jest tu sporo miejsca.
Wykorzystaj je. Ruszaj się.
Załatw go zgodnie z umową.
Ma być pokaz.
Chcesz tego?
Czy tego chcesz?
Tak.
Walcz.
Znacie nowe zasady.
Rękawice mają was chronić. Nie schodzą z rąk.
Po upadku, macie dziesięć sekund, by wstać. Zgadzacie się.
Dobrze. Dotknijcie się rękawicami.
Henry Pearce!
Czekaj.
Chodzi o to, by zrzucić go z klifu.
Runda pierwsza!
Walka!
Dobrze!
Wykorzystaj ring.
Świetnie.
Czas!
Podejdź.
Chodzi mu o oko. Chroń je!
Pokaż mu, kim jesteś.
Ręce to tarcze. Użyj ich. Jasne?
Blok!
Dalej, Jem!
Tłucz go!
Pearce, do narożnika.
Chodź.
Siadaj.
Uważaj na oko.
Dalej uderzaj sierpowym.
Rozwal mu oko.
Dobra.
Skup się.
Pilnuj go.
Unikaj rogów.
Trzecia runda!
Ruszaj się! Bij!
Odejdź!
Szlag!
Dosyć, Pearce! Do narożnika!
- Jak wyglądam? - Bardzo przystojnie.
To zbije opuchliznę.
Nie idź z nim na wojnę. Walcz głową.
Nie daj się wcisnąć w róg.
Boksuj. Pięknie to wygląda. Zrób porządek.
Leć.
Runda czwarta!
Czas!
Pięknie!
O to chodzi! Walczysz głową.
Blokuj! Myśl, co robisz!
Musisz go przycisnąć. Pogoń go. Załatw faceta.
Dalej!
Dobra robota!
Czas!
Doskonale.
Tak trzymać!
Niech to szlag. Złamał ci nos.
Uwaga.
Doskonale.
Teraz już jesteś bokser.
Oddychaj.
Słyszysz mnie?
Skup się.
To walka o mistrzostwo.
Musisz go zdominować.
Chodzi o to, kto bardziej chce wygrać.
On czy ty?
Nic ci nie da. Musisz to sobie wziąć.
Napij się wody.
Pokaż.
Wszystko w porządku. Leć.
Spójrz na mnie.
Ile widzisz palców?
Cztery.
Nie wiem, ile jeszcze zniesiesz.
Drugie oko oberwało.
Dam radę.
Jesteś ślepy jak nietoperz. Przerwę mecz.
Nie, proszę cię. Otwórz mi je.
- Nie ma jak. - Zrób to. Proszę cię!
Oddychaj.
Właśnie tak.
Spokojnie.
Napij się.
Nieważne czy wygrasz.
Jestem z ciebie dumna.
Słuchaj!
Przyszła twoja mama. Ale skup się na walce.
Nie odpuści.
Nie daj się zranić.
Jeszcze trochę i się wykrwawisz.
Musisz dalej bić w oko. Nie krwawi.
Jesteś zmęczony, ale on również.
Spójrz.
Wygram uczciwie albo wcale.
Jeśli nie rozłożysz go w tej rundzie, stracę fortunę.
Ty również.
Będę walczył czysto. Zobaczysz.
Kłaniam się, panie Pearce.
Szanuje pan ten sport.
Jem również.
Pokaż.
Nie czuję ręki.
Złamana.
To koniec.
Posłuchaj.
Masz ostatnią rundę i przerywam mecz.
Rozumiesz?
Tak?
Tak.
Dobra.
Świetnie.
Szanowni państwo, to będzie ostatnia runda meczu.
Runda osiemnasta!
Walka!
- Nie zmuszaj mnie do tego! - Dalej! Uderz!
Przestań!
Nie musisz niczego udowadniać!
Dawaj! Już!
Siedem,
osiem,
dziewięć,
dziesięć!
Koniec!
Henry Pearce pozostaje mistrzem Anglii!
Walkę Belchera i Pearce'a do dziś nazywa się "niezapomnianą walką wieku".
Bill Warr szkolił pięściarzy do śmierci w 1809 roku.
Spoczywa na cmentarzu w Londynie.
Do dziś Jem Belcher pozostaje najmłodszym w historii mistrzem Anglii.
Zmarł 30 lipca 1811 roku w wieku 30 lat.
Reżyseria
Scenariusz
Wystąpili
NARODZINY MISTRZA
Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Tomasz S. Potocki