Hej! Pośpiesz się! Idziemy!
Nie!
-Pokaż się. -Nie!
-Zrobiłem specjalne śniadanie. -Nie umiesz.
Mary! Otwórz.
WIELKI DAR
Ślicznie.
Jak z Disneya.
To ma być "specjalne"?
Co?
Miało być specjalne śniadanie.
Nie każ mi iść.
Ucz mnie dalej sam.
Nie dam rady.
-Nie chcę tam iść. -Jak ja do pracy, ale chodzę.
To nie praca. Naprawiasz łodzie na przystani.
To zły przykład, ale i tak pójdziesz.
A co z Fredem?
-Czyli? -Nie zajmiesz się nim.
Nie lubisz kotów.
Zwykłych. Fred jest jednooki.
Kto mu porzuca piłeczkę?
Nic mu nie będzie. Wałkowaliśmy to ad nauseam.
Co to znaczy?
Nie wiesz? Chyba musisz iść do szkoły.
Będzie fajnie.
Od tych dzieciaków będziesz mogła zawsze pożyczać forsę.
Idź.
Będzie dobrze.
Tylko...
Bą́dź dzieckiem.
Frank!
Wiem, że słyszysz!
Wcią́ż możesz to odkręcić.
Natychmiast po nią́ jedź.
Możesz tu wchodzić, kiedy chcesz?
Jak możesz...
nic tak sobie z tego nie robić?
Jedź, nim będzie za późno.
Musi mieć kolegów i żyć wśród ludzi.
Nie umie być dzieckiem.
Stwierdziła, że nawet jeśli Niemcy zdewaluują́ Euro, światu grozi kryzys.
Zgłupiałem na 3 godziny.
Martwię się.
Przestań. Nie każ mi udawać, że płaczę z tobą́.
A jeśli się mylisz?
Może się uda.
Może.
Ale jeśli ją́ nam zabiorą́, uduszę cię we śnie.
Cześć, Fred.
1 + 1 = 2.
To już wiecie.
Kto powie, ile to jest 2 + 2?
Kto wie?
4.
Dobrze.
2 + 2 to rzeczywiście 4.
A ile to jest 3 + 3?
3 + 3? Serio?
Słucham?
Co to za szkoła?
Taka, w której uczniowie nie odzywają́ się nie pytani.
Każdy wie, że 6.
Nikt w klasie się nie odzywa,
jeśli go nie wywołam.
Czy wszyscy zrozumieli?
Tak, proszę pani.
Dobrze. Mary, wstań proszę.
Wstań, kochanie.
Zadam ci pytanie dla zaawansowanych.
Ile jest 9 + 8?
17.
Tak, zgadza się. Bardzo dobrze.
To może...
15 + 17?
32.
Tak. Dobrze.
No to...
w takim razie ile to jest 57 + 135?
192.
Tak.
A powiesz mi...
ile to jest 57 x 135?
Kto mi powie, ile to jest 4...
7695.
Nikt tego nie policzy.
Pierwiastek kwadratowy to 87,7.
Z groszami.
Co to znaczy "ad nauseam"?
To dziwne dziecko.
Mam takich 27.
Dzień dobry.
Zajmijcie miejsca, dobrze?
Rany. Cześć.
-Pani Stevenson? -Dzień dobry.
-Można? -Oczywiście.
Dzieci?
Niespodzianka.
Chciałabym was przedstawić dyrektorce szkoły, pani Davis.
Witam pierwszoklasistów.
Dzień dobry, pani Davis.
Gotowi na wspaniały rok?
Tak!
Mary?
Ona tu rzą́dzi?
Pani Davis jest dyrektorką́.
To niech pani zaraz zadzwoni do Franka i każe mu mnie stą́d zabrać!
To jest jej tata? Znam go.
W każdy pią́tek bywa u Ferga.
Cichy, zraniony przystojniak.
A co ty robisz w pią́tki u Ferga?
Staram się dać mu poderwać.
Proszę pana?
Moja nauczycielka.
Chce mi przypomnieć, ile jest 1 + 1.
Idź.
-Proszę mi wybaczyć. -Pani ją́ uczy?
-Bonnie Stevenson. -Frank. Przepraszam za nią́.
To z nerwów. Pierwszy dzień jest trudny.
Jasne.
Trochę nam się śpieszy.
Nie chodzi o tamto. Zajmę panu chwilkę.
Myślę, że córka... Że Mary ma talent.
Co?
Tak są́dzę. Na lekcji matematyki odpowiadała na bardzo...
-Nie... to nie tak. -...trudne pytania.
-Siedmiolatki... -To Trachtenberg.
-Słucham? -Jakow Trachtenberg.
Spędził 7 lat w nazistowskim obozie. Stworzył metodę szybkich obliczeń.
System Trachtenberga.
Ale ona...
Ma dopiero 7 lat.
Ja miałem 8.
Wyglą́dam na geniusza?
Po wynalezieniu kalkulatora wyszło to z mody,
ale wcią́ż pomaga wygrać drinka.
Przepraszam.
Będzie grzeczna.
Miło mi.
Bonnie.
Frank.
System Trachtenberga
błyskawiczne obliczenia na dużych liczbach
Pamiętaj, że nie chciałam iść do tej durnej szkoły.
A chłopak z drugiej ławki zachowuje się niestosownie do swojego wieku.
Wybacz, ale usiłuję cię jawnie ignorować.
Inni też odpowiadają́, a nie mają́ kłopotów.
To nie był powód. Wrzeszczałaś na dyrektorkę.
To cię powinno zainteresować.
Wyszukałem "wrzaski na dyrektorkę".
Wiesz, ile dzieciaków robi takie rzeczy?
Ile?
Nikt.
Frank, bardzo przepraszam.
Jasne.
Nie możesz się tak popisywać.
Wiem.
-I już pierwszego dnia... -Wiem, zawaliłam.
Nie trzeba by wypróbować tej łódki?
Idź po Freda.
Nie biegnij.
Fred lubi patrzeć na brodźce.
Chciałby je łapać,
ale by żałował.
Nie jest mordercą́.
Kocha świat.
Mama wysłałaby mnie do tej szkoły?
Nie wiem.
Ale chciałaby, żebyś miała kolegów.
Tych głupków?
I żebyś szanowała innych ludzi.
Jak nasz kot brodźce.
A jeśli mnie nie lubią́?
Więc to głupki.
Dzień dobry, dzieci.
Dzień dobry, pani Stevenson.
Witaj, Mary.
Dzień dobry, pani Stevenson.
Dzień dobry.
Opanuj się.
Pokażę wam dziś
najwspanialszego kota wszech czasów.
Nie tylko dlatego, że nazywa się Fred, ale...
ma tylko jedno oko.
Uno. Możecie policzyć.
Ale zapewniam, że jest jedno.
Jak stracił oczko?
Nie wiem. Nie widziałam.
Znalazłam go w koszu na śmieci obok butelki po wódce.
To bardzo mą́dry kot, ale nikt o tym nie wie.
Nikt go nie rozumie. Nikt.
Niech każdy wpisze na górze swoje imię,
żebym wiedziała, czyje są́ te doskonałe prace.
Rozdajcie arkusze.
Przyłóżcie się do pracy. Nie rozglą́dajcie się.
Myślcie nad odpowiedziami.
Pamiętajcie, to nie są́ zgadywanki.
Piszcie porzą́dnie.
Już.
Pokaż.
Czułam, że szybko skończysz i mam dla ciebie więcej zadań.
Już.
Chodzi o Frances Adler?
Frank Adler przemawia na tegorocznym zjeździe liderów
Francis Adler - matematyk
Chodzi o Diane Adler?
Diane Adler - matematyk
Matematyczny umysł
Czy Diane Adler rozwią́zała równanie Naviera-Stokesa?
Samobójstwo znanej matematyczki
...zostawiła brata, Franka...
-Poznaje mnie pan? -Tak! Nauczycielka Mary...
Bonnie.
Okłamał mnie pan.
A dokładniej?
Chcę znać prawdę o Mary, mojej uczennicy...
i pańskiej siostrzenicy.
Byłem strasznie spóźniony na randkę,
gdy przyszła z Mary.
Nigdy nie wpadała bez uprzedzenia ani z dzieckiem.
Powiedziała, że chce... porozmawiać.
Że musimy pogadać.
Ja na to, że jak wrócę.
Uznałem, że jeśli się spóźnię, to nie zaliczę panienki.
Po powrocie znalazłem Mary na kanapie,
a Diane na podłodze w łazience.
Nie mogłem tego przewidzieć...
ale powinienem.
Mary jest ze mną́ już 6 i pół roku.
A jej ojciec?
Diane była tak nieobyta, że nie odróżniała dobrych facetów od złych.
Z tym nie była nawet miesią́c.
A dziadkowie?
Tata zmarł, gdy miałem 8 lat, a mama...
Krótko mówią́c, na wieść o cią́ży wyrzekła się Diane.
Dlaczego?
Tego nie było w planie.
Matka jest apodyktyczna.
Bezkompromisowa.
Brytyjska.
W sposobie bycia czy...
-Nie, ona jest... -Angielką́.
Tak.
Czyli Mary jest genialna?
Uważaj!
Zwierzaki ci uciekają́, matole!
Nie śmiejcie się z niego!
Zrobiłeś mu coś wstrętnego!
I co z tego?
Nic ci nie jest?
Wszystko w porzą́dku?
Jak to załatwimy? Możemy ją́ wyrzucić.
Boże. Oby nie.
Ale jeśli nie byłaby jedyna, to w porzą́dku.
Będzie pan poważny?
Jasne. Uczciwość za uczciwość.
Pani Stevenson są́dzi, że ma pan wyją́tkowe dziecko,
którego my w żaden sposób nie będziemy w stanie wykształcić.
Ale tak się składa, że dobrze znam dyrektora
Akademii dla Wybitnie Uzdolnionych w Oaks.
Zawsze mówił, że jeśli znajdę takie jedno na milion...
Czesne to 30 tysięcy rocznie.
Załatwię córce stypendium.
Pełne.
Inaczej bym o tym nie mówiła.
Rozumiem, że nauka w takim miejscu
to doskonały wybór w 99 przypadkach na 100.
Oaks to świetna szkoła, sam sprawdzałem.
Ale mam z takimi złe doświadczenia.
A ostatnie, czego trzeba małej, to utwierdzanie ją́ w jej wyją́tkowości.
Ona już to wie.
Uważam, że Mary powinna tu zostać.
Racja, nie wolno nikogo bić,
ale ona broniła dziecka dręczonego przez starszych.
Wie pani, jakie to ważne?
I jaki jestem z niej dumny? Pani nie?
-Pańska córka złamała mu... -Wiem, nie wolno bić.
Dokładnie jej to wyłożę.
Ale gdy oddzielamy przywódców...
separujemy ich od ludzi takich jak pani czy ja,
wychowamy kongresmenów.
Dlatego z przykrością́ odmawiam, Mary zostaje.
-Chyba, że wyleci. -To błą́d.
Nie jesteśmy w stanie zapewnić jej odpowiedniej edukacji.
Nie szkodzi, byle wyrosła na porzą́dnego człowieka.
Wszyscy zyskają́.
Przepraszam na chwilę.
Znajdź wszystko, co wiadomo o tej małej.
Jest pan tego pewien?
Nie.
Mary, musisz coś wyjaśnić.
Możesz wstać?
No tak. Powinnam coś powiedzieć.
Nie wolno nikogo bić, nawet jeśli jest zły.
Więcej tego nie zrobię, więc się mnie nie bójcie.
Dziękuję.
A mogę jeszcze coś powiedzieć?
Tak.
Zanim je zniszczyli, zoo Justina było najlepsze.
Ze wszystkich. Było wspaniałe.
Brawo. Głośniej.
Dziękujemy.
Pod drzwiami stoi jakaś pani.
-Kto to? -Nie wiem, mam 7 lat.
To twoja babcia.
Kurza twarz!
Apple?
MacBook, kochanie.
Najlepszy, z wyświetlaczem Retina.
Wiesz, kto jeszcze ma taki?
Fred!
Mary, słyszałam, że lubisz matematykę.
Na dysku...
jest ksią́żka Charlesa Zimmera. Wstęp do zaawansowanej algebry.
Podobała mi się.
Już to czytałaś?
Tak, ale już przeszłam do rachunku różniczkowego.
Bą́dź grzeczna i podziękuj babuni.
Dziękuję, babuniu.
Mów mi "babciu" albo Evelyn.
Jest tam znacznie więcej.
Różne trudne rzeczy...
Niestety jutro ma szkołę i lekcje do odrobienia.
Co za niespodzianka?
Dobranoc, babciu albo Evelyn.
Dobranoc.
Zabiłabym za Benadryl.
Znów alergia?
Po co trzymasz kota? Nawet ich nie lubisz.
Nie jest mój, tylko Mary. Dostosowałem się.
Niech zgadnę: odezwała się pani dyrektor?
Nie lekceważ małostkowych ludzi, którzy mają́ władzę.
Uczyłam cię tego.
-Czego chcesz? -Nie mogę odwiedzić wnuczki?
Owszem. Siedmioletnie poszukiwania wreszcie przyniosły owoce.
To nie jest dobry moment na rozmowę.
Ani miejsce.
Gdy na was czekałam, taki karaluch chciał mi ścią́gną́ć but.
Tak, kradną́ je.
Daj spokój. Tutaj?
Świadomie wybrałeś to ranczo moskitów?
Podrzucę cię na lotnisko.
Tu jest mnóstwo ciekawych rzeczy.
-Jesteś nauczycielem? -Naprawiam łodzie.
-Błagam. -Jestem w tym niezły.
To sporo wyjaśnia.
Nie ma tu kremów z filtrem?
Używam.
Za mało. I noś kapelusz.
Z rondem osłaniają́cym twarz i kark.
Bardzo ryzykujesz i wyglą́dasz, jak producent porno.
Jestem ci wdzięczny za radę, ale nie chodzi o krem z filtrem.
Nie będzie pogaduszek? Szkoda.
Środowisko, w jakim trzymasz to dziecko,
mieszkanie i szkoła, nie spełniają́ żadnych standardów.
Nieprawda.
-Nieszczerość do niczego nie prowadzi. -Jestem szczery.
Dobrze. Nie wyjadę bez niej.
No to witaj na Florydzie.
Bą́dź rozsą́dny.
W końcu sam do tego dojdziesz, albo uświadomią́ ci to władze,
że najważniejsze jest dobro dziecka.
Mam mówić wprost?
Diane nie oddała jej tobie.
Diane...
Diane nie myślała jasno.
Przecież była genialna. Chcesz w to brną́ć?
Co by powiedziała, gdyby dziś zobaczyła swoje dziecko?
Byłaby zadowolona?
Że ma zwyczajne życie? Tak.
Nie jest zwyczajna.
Zaniedbujesz jej rozwój.
Wiem, że chcesz dobrze.
Ale odbierasz jej możliwość samorealizacji.
Zapewnię jej utrzymanie i ciekawe życie.
Daruj.
Oddasz ją́ w łapy nauczycieli, a potem wynajmiesz do think tanku,
żeby do końca życia liczyła z ruskimi dziadkami.
Zamykasz przed nią́ świat.
Nie oczekuję, żebyś znał cenę wielkości.
Znam. Dlatego jest ze mną́.
Odpuść sobie.
Twoja siostra się pogubiła.
Mogła rozwią́zać te równania i przejść do historii światowej matematyki.
Ale nie mogła skończyć.
Była słaba. Słaba jak jej ojciec i...
Cóż...
Jeśli zgadłem, o kim mowa,
to rzuca cień na to spotkanie.
Wcią́ż jesteś uparty i mściwy.
Uważaj, mamo.
Słyszałaś o jabłku i jabłoni?
Zamawiają́ państwo?
Mam pomysł.
Przestań myśleć o nas,
a zacznij o dobru dziecka.
Każdy rozsą́dny człowiek pojmie to z łatwością́.
Jeśli nie, zawiadom swojego adwokata.
Dla niego wiadro piwa.
Przejdźmy się.
Nie.
Jest ładna pogoda.
Mam to w nosie.
Wystarczy na dziś tej matmy.
-Czy Bóg istnieje? -Nie wiem.
-Powiedz. -Powiedziałbym.
Ale nie wiem. Tego nikt nie wie.
Roberta wie.
Nie. Roberta w to wierzy...
a to wielka rzecz.
Ale wiara to myśli i uczucia, a nie wiedza.
A Jezus?
Świetny gość. Rób, co każe.
Ale on jest Bogiem?
Nie wiem.
Mam swoje zdanie, ale jest moje i może błędne.
Nie chcę wpływać na twoje.
Sama pomyśl. I nie bój się w coś uwierzyć.
Jeden facet w telewizji mówił, że Boga nie ma.
Roberta różni się od ateistów z telewizji tym, że cię kocha i chce pomóc.
Ale coś ci powiem.
Tak czy siak, w końcu wszyscy znów się spotkamy.
Bo o to pytasz?
Tak.
Znajdź sobie inne zmartwienia.
Dobrze.
Adler, babka kontra wuj.
Poważnie?
Nie możecie się sami dogadać?
Nie? Wielka szkoda.
-Pan Cullen reprezentuje wuja? -Tak, Wysoki Są́dzie.
Stały bywalec.
Panie Highsmith? Zmiana specjalności?
Witam, Wysoki Są́dzie.
Pani Dibbons reprezentuje stanowy Wydział do Spraw Dziecka.
Słucham.
Moja klientka, pani Adler, jest babką́ dziecka ze strony matki.
Jej córka, matka dziewczynki, 7 lat temu odebrała sobie życie.
Wtedy to pan Adler z premedytacją́ i nielegalnie
zabrał dziecko i wywiózł ze stanu, by uniemożliwić mej klientce opiekę.
Są́ dowody, że dziecko żyje
w fatalnych warunkach.
Prosimy o udzielenie pełni praw do dziecka,
by mogło wrócić do Massachusetts,
gdzie znajdzie należytą́ opiekę.
Mój klient zają́ł się dziewczynką́ z prostego powodu:
takie było życzenie jego siostry.
Otoczył ją́ czułą́ opieką́.
A co do warunków bytowych, to temu domowi nic nie brakuje.
Gdybyśmy tu wyznaczali standardy
w oparciu o pani opinie o owadach, w ogóle nie moglibyśmy mieć dzieci.
Mamy ostatnią́ szansę oszczędzić sobie wydatków.
Moja klientka żą́da kontaktów z dzieckiem.
Zgoda.
-Pani Dibbons sprawdzi warunki bytowe? -Tak jest.
Dziękuję państwu.
Ładny ma garnitur.
Spokojnie. Tu najważniejsze są́ umiejętności.
Idź na jednego.
Roberto, wzięłabyś Mary na noc?
Dlaczego miałabym nie wzią́ć?
Mówiłam, że tak będzie.
Sam widzisz.
I ty wiesz, co robisz? Masz białego adwokata?
Rany. Słuchaj...
-Nie martw się. -Cicho.
Nie poprawisz mi nastroju, bo nie mam tu nic do gadania.
Nie jestem krewną́ ani opiekunką́. Jestem nikim.
Są́siadką́, której zdanie się nie liczy.
Ani uczucia.
Czy wzięłabym Mary na noc?
Chętnie, choćby codziennie.
Witam.
Davis gadała o sprawie o opiekę, a potem dowiedziałam się, czyjej.
Czuję się okropnie. Ale po tamtej rozmowie...
nikomu nic nie mówiłam.
Przysięgam.
I to dla mnie ważne, żeby pan o tym wiedział.
Wiem.
Adwokat radził się upić.
To ma wystarczyć?
Teraz ja.
W kim sławnym się bujałeś?
Chyba...
w Monie z I kto tu rzą́dzi?
Wiesz, o kim mowa?
Seksowna babcia.
Miała jaką́ś tajemnicę.
Tak, że lubiła seks.
-Właśnie. -Nie kryła się.
Za to ją́ lubiłem.
-Wiesz, że ja też? -Widzisz?
Dobra.
Najmniej lubiany uczeń. I dlaczego.
Kocham wszystkich.
Nie wierzę. Wcale! Ani przez chwilę.
Są́ cudowni.
Wspaniali.
-Od razu wypiję. -Gramy w szczerość.
On? Ona?
Ronnie Middleton.
Jakiś palant.
To jeszcze dziecko.
Ale jest zły do szpiku kości.
I jestem bezsilna.
Czego się boisz?
-Brzmi poważnie. -Bo jestem bardzo poważna.
Jeśli to za trudne, to wypij...
i dalej żyj w tym lęku.
Dam radę.
Że zniszczę Mary życie.
Jesteś bardzo...
niezwykła, nauczycielko Mary.
Bardzo.
-Co? -Nie, nic.
Tylko...
Muszę to powiedzieć, żeby nie było nieporozumień.
-Ale ja... -Zaczekaj.
Nie może do niczego dojść.
Wiem. Zgadzam się.
-Tak? -Na 100%. Masz rację.
Dobrze.
Świetnie. Przepraszam. Strasznie mi głupio.
W porzą́dku, rozumiem.
-W porzą́dku? -Tak.
To się nie wyda?
W soboty Mary jest do południa u Roberty.
Przepraszam.
Nie mogę.
Rozumiem.
Odwiozę cię.
Jeszcze chwilkę.
Nie mogę znaleźć filmu.
Na pewno tam jest.
-To sama znajdź. -Jestem zajęta.
Oglą́dałaś ostatnia. Gdzie odłożyłaś?
Boże!
Dzień dobry, pani Stevenson.
Cześć.
-Słuchaj... -Nie jestem w stanie
teraz o tym rozmawiać.
I tak nie wiem, co powiedzieć.
Tak. Doskonale.
Ruszajmy. Do więzienia proszę.
Głupia sprawa.
Mary...
Przestań.
Zostaw klocki i słuchaj.
Mamy sobotnią́ zasadę?
Jaką́?
Wolno ci tu przychodzić w soboty rano?
-Nie. -Nie!
A wolno...
Zostaw te klocki!
Wolno ci brać klucze Roberty?
-Nie. -Nie!
Patrz na mnie.
To co tu robisz?
Odpowiesz?
Złamałaś wszystkie zasady!
Narobiłaś mi wstydu.
Mamy reguły.
Mówiłem sto razy!
Boże!
Cholera!
Mogę mieć 5 minut dla siebie?
To nie była twoja wina.
Skrzyczałem cię...
bo byłem zły na siebie.
A producenci klocków Lego powinni siedzieć w pudle.
Przepraszam.
Wybaczysz mi?
Jak chcesz.
Zamknij laptopa.
Spójrz mi w oczy, bo tak się nie liczy.
Proszę.
Przeze mnie nie masz życia?
Nie to powiedziałem.
Ale tak myślisz?
Miesią́c temu byłem najgorszy na świecie, bo nie kupiłem ci pianina.
Myślałaś tak?
Nie.
Nie całkiem.
Widzisz?
Wcią́ż coś gadamy bez zastanowienia.
Zapomnimy o tym?
-Frank? -Co?
-Kupisz pianino? -Nie.
To była nauczycielka Mary?
Mam podręcznik Jak dokonywać wyborów?
Pożyczę ci.
KANCELARIA PRAWNA HIGHSMITH, KISTLER I STILLERS
Co to jest?
Nic.
Mary pojedzie na dwa dni do Bostonu.
Na dwa dni.
Spokojnie.
Podoba ci się?
Fajnie.
Ty i mama zawsze byłyście razem.
Zawsze.
Tych nie oglą́daj.
To ty?
Tak.
Ile miałaś lat?
29.
Gdzie to jest?
Na Uniwersytecie w Cambridge.
W Anglii.
A to kto?
Moi koledzy ze studiów.
-Jakich? -Matematycznych.
Naprawdę?
Super.
Przyjechałaś do pracy w college'u w Ameryce?
Nie.
Wyszłam za twojego dziadka...
przyjechałam tu razem z nim.
I urodziłam dzieci.
I koniec z matmą́?
Już późno. Jutro ważny dzień.
No chodź.
-Pogram na pianinie. -Nie.
Nie włócz nogami. Idziemy!
Miałam całą́ serię koszmarów...
że mnie zwolnili...
przez to, co zaszło.
No wiesz.
Tłumaczyłam sobie,
że to był skutek nadmiaru alkoholu.
Mam słabość do wykolejeńców.
Tu jest błą́d.
Wiem. Przepisz to tak, jak jest.
-Ale... -Dokładnie tak, jak jest. Dziękuję.
Jakie równanie mam rozwią́zać?
Nie wiem.
Mama też nad tym pracowała?
Nie rozwią́zywała równań.
Pracowała nad jednym.
Tylko jednym?
Przez całe życie?
Przez większość.
Spójrz.
To są́ Problemy Milenijne.
Siedem wielkich i ważnych równań.
Niektórzy matematycy poświęcili całe życie na ich rozwią́zanie.
Co to za gostek z brodą́?
Żaden "gostek".
To Grigorij Perelman.
Udowodnił Hipotezę Poincarégo.
To dopiero pierwsze z siedmiu.
A to...
To problem twojej mamy.
Navier-Stokes.
Nie ma zdjęcia.
-Nie rozwią́zała? -Nie.
Była blisko.
Dostałaby Medal Fieldsa
i pewnie Nobla w dwóch dziedzinach, bo dotyczy to także fizyki.
Może kiedyś powieszą́ tu moje zdjęcie.
Jeśli naprawdę chcesz,
to naprawdę jest możliwe.
Mogę ci pomóc.
To wymaga skupienia i ciężkiej pracy, ale jeśli się uda,
zapamiętają́ cię na zawsze.
Nie ciesz się, Seymore.
To trwa już za długo.
Wczoraj jechała cały dzień, spała w obcym łóżku.
Daj jej szansę.
Przeczytała Zimmera, gdy miała 6 lat.
Świetnie.
Ile zrozumiała?
Mary?
Przyglą́dasz się naszemu małemu równaniu.
Małemu? Jest wielkie.
Tak.
O co się wściekasz?
Jestem tylko zła.
I nie na ciebie, tylko na tego nadętego Shanklanda.
Zanim weszłyśmy, wiedziałam, że będzie miał brodę.
Matematycy mają́ brody.
Dlaczego się na to zgodziłam?
Naprawdę są́dził, że z marszu rozwią́żesz przypadkowe, trudne równanie?
Nie było tam czego rozwią́zywać.
-Dlaczego? -Miało błą́d.
Co?
Przede wszystkim zapomniał wpisać minus w wykładniku.
Dalej było jeszcze gorzej.
Nie dało się rozwią́zać.
Może ta szkoła jest gorsza niż myślisz.
Dlaczego nie powiedziałaś o błędzie?
Frank mówi, żeby nie poprawiać starszych.
Kto lubi przemą́drzałych?
Mam pełno darmowych próbek!
Wejdziesz?
Kot.
To jakaś głupota.
Zadzwoń do Evelyn i powiedz, że nie chcę.
Mówiłem ci, że to polecenie są́du, nie jej.
-Co trzeba mówić? -Prawdę.
Tak jest.
Załatwmy to szybko i wracajmy do domu. Bą́dź grzeczna.
Frank?
Tak?
Lubię Evelyn.
Wyglą́da jak mama.
I ma fortepian.
Ale nie chcę u niej mieszkać.
Rzą́dzi.
Tak słyszałem.
Nie martw się, nie wyjedziesz.
Słowo?
Obiecuję.
Cześć, Mary. Jestem Pat Golding, ale możesz mi mówić Pat.
Dobrze.
Wiesz, co tu robisz?
Ktoś ci mówił, o co chodzi?
Babcia chce mnie zabrać, a ja wolę Franka.
Tak.
To wszystko może być dla ciebie straszne. Martwisz się?
Nie. Frank mówi, że zostanę.
Wujek tak ci powiedział?
Kwadrans temu. To wszystko?
Jeszcze nie.
Prócz Franka i Freda jest Roberta. Mieszka niedaleko.
Jaka ona jest?
Bardzo miła i wesoła. Kocham ją́.
To dobrze.
To jedyna koleżanka w twoim wieku?
Nie jest w moim wieku. Ma 40, 50...
albo 30 lat.
Jest dorosła?
Ludzie w moim wieku są́ nudni.
A Roberta jest fajna.
Nie oglą́dam telewizji, ale uwielbiam SpongeBoba.
Roberta też go lubi.
A w soboty oglą́damy UFC.
Masz na myśli...
walki MMA?
W każdą́ sobotę.
Oglą́dasz to z wujkiem?
Nie tylko oglą́damy.
Wyłą́czamy dźwięk i podkładamy jęki i wrzaski.
Czasem naprawdę atakuję Franka. To wspaniała zabawa.
Gdybyście znali Franka, dalibyście nam spokój.
Umie być wkurzają́cy...
ale to dobry człowiek.
Tak myślę.
Dlaczego?
Chciał mnie, zanim byłam mą́dra.
Panie Pollard, jest pan...
biologicznym ojcem Mary Adler?
Tak, jestem.
Ską́d ta pewność?
Zawsze wiedziałem, ale potem wysłano mnie
na badania DNA.
Załą́czam wyniki testu DNA na dowód, że pan Pollard
jest ojcem i naturalnym opiekunem nieletniej.
Oraz oświadczenie,
w którym pan Pollard
wskazuje panią́ Adler, babkę nieletniej, jako jej prawną́ opiekunkę.
Brak sprzeciwu.
Panie Pollard,
czy pani Adler oferowała panu nagrodę pieniężną́
albo posadę za dzisiejsze zeznanie?
Nie, mam pracę.
Dziękuję. Nie mam więcej pytań.
Panie Pollard,
kiedy ostatnio widział pan Mary?
Nigdy jej nie widziałem.
Dlaczego?
Gdy dowiedziałem się, że Diane...
zmarła...
już ją́ zabrali.
Szukał jej pan?
Jak umiałem.
Nie jeździłem po całym kraju.
Używa pan w pracy komputera?
-Oczywiście. -Proszę mi pomóc.
Wpiszmy w Google "Mary Adler" i zobaczmy, co wyskoczy.
Wie pan co?
Dodajmy drugie imię.
Będzie łatwiej.
Eileen.
Tak. I Enter.
Strona 2. Drugie od góry.
Może pan przeczytać?
To artykuł z gazety: "Nie takie straszne dwulatki".
Wymienili tu także Mary Eileen Adler.
To samo nazwisko.
Ta sama data urodzenia.
Jest też zdjęcie.
Nie poznałby jej pan...
-To są́... -Wysoki Są́dzie,
oto dowód na przykrą́ prawdę,
że pan Pollard nigdy nie był naturalnym opiekunem nieletniej,
a jego wskazanie pani Adler jest bez wartości.
Prawo stanowe daje pierwszeństwo rodzicom biologicznym,
ale opowiem się po stronie laptopa pana Cullena.
Dziękuję.
-Nie nadymaj się. -Boże broń.
Odprowadzić cię?
Przez to wszystko bałem się spytać.
Co u Waltera?
Nie uwierzyłbyś.
-A co? -Twój ojczym jest w Montanie.
-Kupił ranczo. -Nie mów.
A jednak. Facet, który nie umiał
żyć z dala od maszyny do lodu w Ritz-Carltonie,
jest posiadaczem 400 hektarów trawy i nawozu.
Walter Price został kowbojem.
Walter Price wynosi śmieci w garniturze od Brooksów.
Nosi kowbojski kapelusz i buty,
i jeździ na roboczym koniu.
Masz logiczne wyjaśnienie?
Pewnie kryzys wieku średniego.
-Ma 70 lat. -Wiem.
Może dopadło go z opóźnieniem.
Powinnam się cieszyć, że to nie jakaś 25-letnia kelnerka.
Ale to można wyjaśnić znajomym w dwóch słowach.
A tu trzeba zaparzyć dzbanek kawy.
-I jest tam teraz? -Się wie.
Doglą́da stad, jeździ na spędy.
Z sześciostrzałowcem u boku
i sakwą́ pełną́ piguł na cholesterol.
Najszybszy doradca inwestycyjny na Zachodzie.
Człowiek, który zabił Liberty Mutual.
Tak go przezywałam.
To naprawdę zabawne.
Na lotnisko.
Jedź do domu.
Albo na spęd do Montany.
Wiesz...
że nie chcę cię ranić.
Szkoda, że tak walczymy.
Jak zawsze.
Tak.
Do hotelu.
Mary, skarbie, przestań. Nie płacz.
Nie.
Wyjdź.
Nie.
-Po co mówiłeś, że ten drań tu był? -Dowiedziałaby się od Evelyn.
Gdybym ja miała córeczkę, której nie znam...
i byłabym w jej mieście...
poszłabym do niej.
Jesteś zadowolony?
Nie musiał pytać o drogę.
Mógł przyjść z tobą́.
Wszyscy jesteście siebie warci.
Nie był nawet ciekaw, jak wyglą́dam.
Dobra.
Włóż buty, przejedziemy się. Ty też.
Doką́d?
Co tu robimy?
Czekamy.
To wiemy.
Po co?
Bo tak powiedziałem.
Długo będziemy tu siedzieć?
Tyle ile trzeba.
I mów ciszej, jesteśmy w szpitalu.
Zjemy coś?
Chłopczyk.
Tak samo było, gdy ty się urodziłaś.
Tak wesoło?
Tak.
A kto przyszedł powiedzieć?
Ja.
Poczekamy na następne?
Pani Adler, w swoich zeznaniach nakreśliła pani ponury portret syna.
Mam rację?
Zeznaję pod przysięgą́.
To żadna przyjemność.
Syn nieudacznik, córka samobójczyni. To już 0 do 2.
-Sprzeciw. -Wycofuję.
Czy za punkt trafię do Galerii Sław?
Zna pani baseball.
Fenway Park. Czasem tam zaglą́dam.
A ile razy w roku zabierała pani Diane na mecz?
Nie była zainteresowana.
Nigdy nie chciała pójść na mecz?
Nie przypominam sobie.
Na Fenway trudno się dostać. A ską́d bilety?
-Mą́ż ma karnet. -Od dawna?
30 lat. Ale małżeństwem byliśmy 20.
I Diane nigdy nie była na meczu?
Jaką́ suknię miała na balu maturalnym?
Nie była na balu, bo nie chodziła do liceum.
Nie była.
-Jaki sport uprawiała? -Mówiłam, że jej to nie interesowało.
-Jeździła latem na biwaki? -Nie.
-Na miejski basen? -Mieliśmy własny.
-Była skautką́? -Nie.
Więc co robiła przez cały czas?
Pasjonowała się matematyką́.
Przedkładała to ponad wszystko.
Ponad wszystko.
Pani Adler, kim jest Paul Riva?
To chłopak z są́siedztwa.
Był kimś znacznie więcej
niż tylko są́siadem.
Paul to pierwsza miłość Diane, prawda?
-Tak bym tego nie nazwała. -A jak by to nazwała Diane?
Diane miała 17 lat. Nic nie wiedziała o miłości.
Czy w styczniu 1998 roku
Diane i młody pan Riva uciekli razem z domu?
Zmusił ją́.
-Gdzie byli? -W Vermont.
Zgłosiła to pani?
Jako porwanie?
Gdzie odnaleziono pana Rivę i Diane?
W Vermont.
W Stowe, tak? W ośrodku turystycznym.
Stowe Mountain.
Zabrał ją́ na narty.
Porywacz jechałby z ofiarą́ na narty?
Ale Paul właśnie to zrobił.
Bo on i Diane się kochali.
Nie.
A gdy wrócili, wniosła pani sprawę o porwanie.
Podała pani do są́du jego rodziców,
aż Paul przestał dzwonić do Diane. Tak było?
Diane już nigdy więcej nie spotkała się z Paulem, prawda?
O ile wiem, nie.
Jak to zniosła?
Przez jakiś czas była wzburzona.
Roztargniona.
Pani Adler, czy w marcu 1999 roku Diane próbowała odebrać sobie życie?
To nic nie znaczą́cy epizod.
Mam tu akta ze szpitala.
To był drobiazg.
Diane była inna niż wszyscy. Wyją́tkowa.
A wyją́tkowi ludzie mają́ inne problemy i potrzeby.
Nie ma pan pojęcia, jakie posiadała zdolności.
Była jedna na miliard.
A pan by powiedział: "To nieważne,
byle chłopak, który kosi nam trawnik, mógł ją́ zacią́gną́ć do łóżka".
Niech pan się najpierw postawi w mojej sytuacji.
Moje obowią́zki znacznie wykraczały poza relacje matka - córka.
Największe odkrycia, które sprawiają́, że nasze życie jest lepsze,
są́ dziełem umysłów rzadszych niż rad.
Bez nich wcią́ż pełzalibyśmy w szlamie.
I dla pana wiadomości, mecenasie,
rok po incydencie z tym chłopakiem Diane dziękowała mi za interwencję.
Pojęła swój błą́d i była mi wdzięczna.
Zrozumiała, że jej dar to posłannictwo, nie powód do wstydu.
I gdyby tu dziś z nami była, mecenasie, obaliłaby pańskie insynuacje,
że odrzuciłaby świetlaną́ przyszłość
tylko dlatego, że mama nie dała jej czerwonego wózeczka!
Nie mam więcej pytań.
Panie Adler,
-gdzie pan aktualnie pracuje? -Reperuję łodzie.
Na której przystani?
Jestem wolnym strzelcem.
Zatem nie ma pan ubezpieczenia?
Nie.
Kim pan był tydzień przed śmiercią́ siostry?
Nauczycielem.
Co za skromność.
Profesorem na Uniwersytecie w Bostonie, prawda?
Asystentem profesora.
-Jakiej specjalności? -Filozofii.
Prawda i logika, zgadza się?
Pański adwokat stwierdził,
że przyją́ł pan Mary, bo pańska siostra
tego chciała. To prawda?
Tak.
Była kiedyś w hrabstwie Pinellas?
Nie.
-Prosiła, byście tu zamieszkali? -Nie.
Nie.
Więc to była pańska decyzja?
Czy Diane nie podobało się uczelniane ubezpieczenie?
Nie są́dzę.
-Chciałaby dla córki opieki medycznej? -Oczywiście.
Co pan robi, gdy Mary choruje? Łata łódź lekarza?
-Sprzeciw. -Podtrzymuję.
Mary jest bez wą́tpienia geniuszem matematycznym.
Ale przebywają́c pod pańską́ opieką́,
-uczy się w pierwszej klasie? -Tak.
Odrzucił pan ofertę stypendium w Oaks,
szkole dla wybitnie uzdolnionych?
Tak.
Diane by to ucieszyło?
Nie wiem.
-Czy Mary miała własny komputer? -Wystarczał mój.
-Czy ma własny pokój? -Nie.
-Śpi w łóżku kupionym z drugiej ręki? -Tak.
Prawda jest taka, panie Adler,
że nie przyjechał pan tu zgodnie z wolą́ siostry,
ani tym bardziej dla dobra Mary.
To sprawa osobista.
To Diane była gwiazdą́. Nią́ się zajmowano.
Bolało to pana. Aż zjawiła się Mary.
I mógł się pan odegrać.
Przywiózł ją́ pan tutaj z jednego, jedynego powodu:
żeby dopiec matce. Winił ją́ pan za siostrę.
Nie.
-Mary się nie liczy. -Diane chciała dla Mary...
dzieciństwa.
Normalnego życia.
Żeby miała przyjaciół...
bawiła się...
i była szczęśliwa.
Wie pan, do czego prowadzi nuda u wybitnych dzieci?
Są́ agresywne i ponure.
-Nie Mary. -Nie?
Pobiła chłopca w autobusie.
W obronie dręczonego dziecka.
-Złamała mu nos. -Tak.
Czy w październiku zeszłego roku zatrzymano pana za pobicie?
Boże...
Proszę odpowiedzieć.
Napadł mnie jakiś pijak. Broniłem się.
-Co z tego? -Nocował pan w areszcie?
Tak.
To pana przerasta.
Deprawuje ją́ pan.
Ryzykuje jej przyszłość. Ale ma pan okazję
-jej pomóc. -Ma pan pytania?
-Niech pan korzysta, póki czas. -A pytania?
Tak. Mam pytanie.
Czy przebywanie pod pańską́ opieką́
naprawdę wyjdzie temu dziecku na korzyść?
Tak.
Na pewno.
Nie mam więcej pytań.
Dział Badań i Innowacji opracował nowy okrzyk.
Fred prosił, żebym go zaprezentowała.
Słucham.
D-A-W-A-J! Dawaj, Freddy, dawaj!
Dawaj!
-Przekaż, że jest świetny. -Też tak uważam.
Chcą́ pójść na układ.
Rano dzwonił Highsmith.
Dlaczego? W środku procesu?
Słuchaj, człowieku.
Mary przeszłaby procedurę przysposobienia.
Nie.
Wykluczone.
Rodziny zastępczej nie wskaże są́d.
Sami możemy wybrać najlepszych kandydatów.
Za zgodą́ obu stron.
Tylko posłuchaj.
Tampa.
Uparłem się i poszli na to.
Tylko pół godziny stą́d.
Poszłaby do Oaks.
To świetna szkoła.
I prawo wizyt dla babki,
ale to i tak dostanie.
A gdy Mary skończy 12 lat, może wrócić do są́du
i sama zdecyduje, gdzie chce mieszkać.
Miałeś pomóc. Po co to mówisz?
Bo prawo mi nakazuje?
To dobry układ?
Fantastyczny.
Boją́ się przegranej.
Tak.
To prawda.
Ty też.
Tak. Ja też.
Muszę położyć dzieci spać.
Zrobię, co zechcesz.
Wolisz się zdać na sędziego Nicholsa?
To stara szkoła.
Twoja matka mu się podoba? Nie.
A jej dochody?
Jej ubezpieczenie? Jej dom?
Możesz mi wierzyć.
Widziałem go w akcji. Ze sto razy.
A gdy sprawa jest niepewna... Spójrz na mnie.
Gdy sprawa jest niepewna,
stary opowie się po stronie pieniędzy.
Zrób to dla mnie.
Spotkaj się z tą́ rodziną́. Sam zobacz.
Tylko tyle.
Basen. Floryda. Obowią́zkowo.
Pomost wychodzi na lagunę.
Ale to oczywiste, bo mieszkamy nad laguną́.
Wstawiliśmy dla niej biurko.
To byłby jej pokój.
Staram się pana przekonać do domu...
i do nas...
ale proszę nie myśleć, że jesteśmy niewrażliwi na pańskie uczucia.
Zgadzacie się na kota?
Oczywiście.
Zastanawiam się, co oznacza ten kompromis.
Z jednej strony bardzo dobra szkoła...
a z drugiej...
obcy ludzie.
Nauczą́ ją́ oglą́dać sitcomy,
łazić po knajpach, błędnie używać słowa "bynajmniej".
Jedyna korzyść, że będzie miała lepsze warunki.
No cóż...
Żegnaj, Frank.
Spokojnie.
Jestem 25 minut stą́d.
Nie zostawiaj mnie tu.
-Proszę. -Nie.
Pójdziesz do nowej, lepszej szkoły.
Nie chcę. Wolę moją́ starą́.
Masz Freda.
-Będziesz przyjeżdżać raz w miesią́cu. -Ale ja chcę teraz!
A za parę lat
wrócisz jeśli zechcesz.
Chcę zostać!
Obiecałeś!
-Dałeś słowo. -Wiem.
Wiem.
Proszę. Dlaczego mnie zostawiasz?
Bo tak kazał sędzia, przecież wiesz.
Wałkowaliśmy to ad...
Mówiliśmy o tym. Przestań.
Nie!
Mary?
Nie!
Posłuchaj...
Nie!
Inaczej się nie da.
To nie potrwa długo.
Zobaczysz.
Frank!
Nie zostawiaj mnie!
Proszę!
Nie chcę! Puśćcie mnie!
Wiem, że ci ciężko.
Wracaj!
Nie!
Frank!
Nie odjeżdżaj!
Potrzebuję cię!
Fred też!
Obiecałeś!
Nie!
Cześć.
Nie wiem, co gorsze:
zrobić ciekną́cą́ pompę, czy wsadzić ją́ tam, gdzie nikt nie sięgnie.
Kto projektuje coś, co musi nawalić?
Tylko krętacz albo idiota.
Od począ́tku wiedziałem,
że muszę jej znaleźć rodzinę.
To mnie przytłaczało.
Codziennie sobie mówiłem: "To dzisiaj.
Oddam ją́ właściwym władzom".
I codziennie robiła coś...
niewiarygodnie fajnego.
Pokazywała swoją́ osobowość.
Była wesoła.
Czasem zła, czasem szczęśliwa, albo...
smutna.
Urocza.
Cholernie zabawna.
Więc ją́ zatrzymałem.
Nie dla jej dobra.
Nie umiem wychować dziecka.
Które mogło mieć matkę, gdybym miał czas dostrzec, że mnie potrzebuje.
A teraz, 6 i pół roku później,
wreszcie ją́ oddałem i wiesz co?
Była zachwycona.
Wcale nie była przerażona,
porzucona, zdradzona. Poszło wspaniale.
Jestem bohaterem!
-Frank? -Nie.
Dziękuję ci za wszystko, ale...
Cześć.
Mamy mały kłopot.
Co?
Mary nic nie jest,
ale ma lekkie załamanie.
Jasne. Pogadam z nią́.
Zaczekaj.
To zły pomysł.
To twoja wizyta jest tego przyczyną́.
Co?
Nie chce cię widzieć.
Przykro mi.
To było do przewidzenia. Potrzebuje czasu.
Daj mi pięć minut.
Wpuszczają́c cię, zawiedziemy jej zaufanie i będzie jeszcze gorzej.
ZWIERZĘTA DO ADOPCJI
Słucham?
Macie jednookiego rudego kota, Freda?
Jest tu taki, ale nie znam imienia.
Gdzie?
Nie wiem. Dziś jego ostatni dzień.
Nie może pan!
Co pan tu robi?
Mówiłam, że nie wolno.
Cześć.
-Kto go przyniósł? -Jakiś pan. Ktoś był uczulony.
Evelyn.
Gdzie Evelyn?
-Twoja matka? -Tak.
W domku dla gości.
Przepraszam...
Posłuchaj. Pomogła znaleźć nauczycieli. Mary odżyła...
My to znamy. Chcecie żyć jak dawniej?
Idź do domu.
Co tu robisz?
Wracamy do domu.
Nie.
To wtargnięcie!
Przejrzyj.
-Chodź. -Nie!
Złapię ją́.
Nic z tego, paniusiu.
DOWÓD NA ISTNIENIE I PŁYNNOŚĆ
RÓWNANIA NAVIERA-STOKESA DIANE E. ADLER
Mary?
Zaczekaj.
Puść mnie!
Nie!
Uspokój się.
-Okłamałeś mnie! -Wiem.
Przestań.
Przepraszam.
To był błą́d. Przepraszam.
-Obiecałeś. -Wiem.
-Obiecałeś. -Wiem, przepraszam.
Miałeś mnie nie zostawić.
To był błą́d.
Przepraszam.
Było mi smutno.
-Tęskniłam. -Ja też.
-Zabrali Freda. -Nie.
Jest zdrów. Mam go, jest w domu.
Co?
Jest w domu, mam go.
Naprawdę?
Tak, biega za swoją́ piłeczką́.
Dlaczego mnie oddałeś?
Myślałem, że ci u mnie źle.
A potem mnie olśniło.
Skoro Mary jest taka wspaniała, mą́dra i kochana,
to coś mi się jednak udało.
Uśmiechasz się.
Roberta!
Skarbie...
Posuniesz się do wszystkiego.
-Doką́d idą́? -Doniką́d. Na razie.
Wyjdźcie.
-Co to jest? -Chcesz wiedzieć?
Co to za skandaliczne kłamstwo?
Siedziała z dzieckiem na podłodze. Wiesz, co powiedziała?
To fałszerstwo.
-"Co teraz?" -Nie.
-To nie jest... -Jest.
Nie! To nie może być to!
Przestań!
Zabieram Mary i wychowam tak, jak chciała Diane.
Zobaczymy.
Jest niezwykła, ale Einstein jeździł na rowerze i ona też może.
Nie wierzę, że Diane mi nie powiedziała.
To Problem Milenijny. Ogłosiłaby to światu.
To dowodzi, że kłamiesz.
Gdyby dokończyła pracę, to by ją́ opublikowała.
Wydała mi dokładne instrukcje.
Miałem to ujawnić po śmierci.
Umarła 6 lat temu.
Nie mówiła o sobie.
Próbowałem ją́ przekonać.
Ale wiesz, jaka potrafiła być uparta.
Dzwoniłem na MIT.
Shankland aż się pali, żeby to z tobą́ wydać.
Czeka na telefon.
Teraz strawisz kilka lat
bronią́c tego.
Nie zajmiesz się nią́.
A jeśli odmówię?
Wrócę do planu "A".
Chcesz czekać, aż umrę?
Wiem, że Diane była trudna.
Zagniewana.
Ale wyszło z tego coś dobrego.
Teraz cię potrzebuje.
Ty zrobisz to najlepiej.
Weź to.
Nie wydaje mi się, żeby chciała mi to dać.
Nie na wszystko miała plan.
Poczekam.
Powiedz, co zamierzasz.
TAK!
Tu Wydział Matematyczny MIT.
Proszę wybrać tonowo numer wewnętrzny.
By połą́czyć się z centralą́,
proszę poczekać na zgłoszenie się operatora.
Tu Wydział Matematyczny MIT. Z kim mam połą́czyć?
Halo? Przepraszam, nie słyszę.
Nie...
Teraz lepiej.
Słucham.
Tak...
Z doktorem Shanklandem.
Przepraszam, nie dosłyszałem. Może pani powtórzyć?
Evelyn Adler.
Proszę z Seymorem Shanklandem.
Zauważcie, że iloczynem P i N,
gdy N równa się 4 razy moduł z 5, jest wielokrotność 5.
Pierwszy dostrzegł to Srinivasa Ramanujan.
Na począ́tku XX wieku dowiódł, że jest to reguła dla wszystkich liczb
równych 4 moduł z 5.
Udowodnił, że P z 5 N plus 4 równa się 0 moduł z 7...
i P z 11 N plus 6 równa się 0 moduł z 11.
-Jeździsz jak stara baba. -To Floryda, dostrajam się.
Jak było w szkole?
Fajnie.
Nie tak jak w tej normalnej,
ale ciekawie.
Co to jest?
Rozprawa o Metodzie Kartezjusza.
Czyli o czym?
O istnieniu.
Istnieniu?
Tak. "Myślę, więc jestem".
Jasne, że jesteś, to oczywiste.
Myślę o Fredzie, więc jestem.
Cogito ergo Fred?
To swój chłopak, raz i dwa...
Chociaż jedno oko ma.
Fred, Fred, Fred!
Jesteśmy.
Może niech się zatrzymam?
No to się zatrzymaj!
Tłumaczenie: Anna Wichlińska-Kacprzak