Anna. Elsa.
Pora spać.
O nie! Śnieżny chochlik rzucił klątwę na księżniczkę.
Szybko, Elsa! Zrób księcia! Przystojnego!
O nie! Książę też jest uwięziony w lodzie.
Miłość pokona wszelkie przeszkody.
Anna.
Całowanie nie ocali puszczy.
Zagubione wróżki zakrzyknęły.
Jaki dźwięk wydaje żyrafa?
Nieważne. Obudziły królową wróżek,
która zdjęła klątwę i wszystkich ocaliła!
I wszyscy wzięli ślub!
W co się bawicie?
W Zaklętą Puszczę.
Książę i księżniczka...
Nie tak pamiętam Zaklętą Puszczę.
Widziałeś Zaklętą Puszczę?
Co takiego?
Owszem. Dawno temu.
I nic nam o tym nie mówiłeś?
Mogę opowiedzieć wam o tym teraz, jeśli...
-No dobrze. Teraz. -Teraz nam opowiedz.
To dobry pomysł?
Pora, by o tym usłyszały.
Potem ulepimy wielkiego bałwana.
Jeśli potrafią być cicho i słuchać.
Daleko stąd,
na najdalszej północy...
rosła pradawna, zaklęta puszcza.
Jej magia nie polegała na chochlikach czy zagubionych wróżkach.
Chroniły ją potężne duchy żywiołów:
powietrza...
ognia...
wody...
i ziemi.
Zamieszkiwał ją tajemniczy lud Northuldra.
Mieli magiczne moce, jak ja?
Nie, Elso. Nie mieli magicznych mocy.
Korzystali z darów puszczy.
Prowadzili zupełnie odmienne życie,
ale mimo to obiecali nam przyjaźń.
W zamian wasz dziadek, król Runard, wybudował im potężną tamę,
by wzbogacić ich wody.
Był to dar w imię pokoju.
To nie lada dar.
Dostąpiłem zaszczytu uczestniczenia w uroczystości przekazania zapory.
Wyprostuj się, Agnarr.
Nie spodziewałem się, że tak potoczy się ten dzień.
Czuliśmy się bezpieczni.
Byliśmy oczarowani.
W powietrzu czuć było...
magię.
Ale coś poszło nie tak.
Zaatakowali nas.
Schowaj się za mną.
Walka była okrutna.
Wasz dziadek...
Ojcze!
...poległ w bitwie.
Walka rozgniewała żywioły.
Uwaga!
Obróciły swą magię przeciwko nam wszystkim.
Usłyszałem głos...
i ktoś mnie ocalił.
Duchy żywiołów odeszły.
Puszczę spowiła nieprzenikniona mgła.
Stała się całkiem niedostępna.
Tamtej nocy powróciłem do domu jako król Arendelle.
O jeny, tatku, co za historia!
Ktokolwiek cię ocalił... kocham go.
Sam chciałbym wiedzieć, kto to był.
Co się stało z duchami?
Co teraz jest w Puszczy?
Nie wiem.
Mgła nadal ją spowija.
Nikt nie może tam wejść.
Ani stamtąd wyjść.
Zatem jesteśmy bezpieczni.
Tak.
Ale Puszcza może znów się przebudzić.
Musimy być czujni, bo kiedyś może nam zagrozić.
Pora powiedzieć tacie dobranoc.
Mam jeszcze tyle pytań.
Zachowaj je na inny wieczór.
Znasz mnie. Brak mi cierpliwości.
Czemu lud Northuldra nas zaatakował?
Przecież dostali od nas prezent.
Myślisz, że Puszcza znów się przebudzi?
Wie to tylko Atohalan.
Ato-kto?
Kiedy byłam mała,
mama śpiewała mi piosenkę o niezwykłej rzece Atohalan.
Podobno wie wszystko na temat przeszłości.
O tym, skąd pochodzimy.
Zaśpiewaj ją nam. Proszę.
Dobrze.
Przytulcie się.
Bliziutko.
Tam, gdzie w morze wbiega wiatr
Muska ocean
Czeka rzeka
Niosąc brzemię lat
Śpij, kochanie, w świetle gwiazd
W tej rzeki falach wszystko masz
Odpowiedzi
Znajdziesz tu
Ścieżkę życia
Wśród meandrów stu
Lecz ostrożnie nurkuj w toń
Bo wiry tam zdradliwe są
Co noc wód magiczny nurtu dźwięk
Usłyszy ten, kto tego chce
Czy stać cię, by pokonać lęk
Wiedzieć to, co ta rzeka wie?
KRAINA LODU II
Tam, gdzie w morze
Wbiega wiatr
Czeka matka
Niosąc brzemię lat
Chodź, kochanie, drogę znasz
Gdy nie masz nic
To wszystko masz
Wasza Wysokość.
Goście czekają.
Przepraszam.
Już idę.
Słyszysz to?
Co?
Nic takiego.
Jak tam twój kocyk-lodówka, Olaf?
Jestem w siódmym niebie.
Oby już tak pozostało.
Tymczasem zmiany kuszą nas swą urodą.
Słucham?
Wybacz. Popadłem w liryczny nastrój.
Powiedz mi, jako że jesteś starsza, więc wiesz wszystko,
czy nie martwi cię fakt,
że wszystko przemija?
Nie.
Serio?
Chciałbym być już taki stary jak ty
i nie martwić się o ważne sprawy.
Nie w tym rzecz.
Nie martwię się, bo...
no wiesz, mam ciebie, Elsę, Kristoffa i Svena.
Bramy królestwa są otwarte
i nie jestem już sama.
Tak, powoli już jesień nadchodzi
Znów jesteśmy mniej młodzi
I obłoki szybciej gna Po niebie chłodny wiatr
Strach na wróble gryzie ziemię w zaroślach
I mój liść posmutniał, bo wydoroślał
Lecz nie wszystko zmienia dotyk dni i lat!
Tak, to niezmienne jest
Że lubimy za rękę iść
I niezmiennie wiem
Że rozumiesz mnie nie od dziś
Jak z kamienia mur pniemy się do chmur
Trwamy pomimo burz!
To niezmienne jest
Że chcę być z tobą na zawsze już
Spadają liście dokoła
Svenku, wiesz, dzień jutrzejszy nas woła
„Czy to znaczy Że zamierzasz dzisiaj jej oświadczyć się?”
Tak, ale z planowaniem w piętkę coś gonię
Kolacja, kwiaty, jeszcze pierścionek
„Może lepiej zostaw ty Tę romansowość mnie”
Tak, to niezmienne jest
Że ją kocham i to jest to
Lecz niezmiennie wiem
Z reniferem mi łatwiej szło
Najtrudniejsze to
Zrobić pierwszy krok
A potem to z górki już
Tak?
„To niezmienne jest”
Sven, czy presję byś taką zniósł?
Ten wiatr tak wieje
Czy to początek czegoś czy kres?
Czy przyjdzie zmiana?
Ja zmiany nie chcę Świetnie jest jak jest!
Te dni są cenne
I szkoda tracić je
Czasu nie zamrożę
Więc idę żyć na jawie, nie we śnie!
Powoli już jesień nadchodzi
I jak nic znów jesteście mniej młodzi
Chwytajmy każdą chwilę
Radości ze mną dziel!
Niech zawsze nam będzie sprzyjać fortuna
I wszystkim niech wiedzie się u nas
I będziemy dumnie żyli tu Pod flagą Arendelle!
Pod flagą Arendelle!
To niezmienne jest
Choć niezmiennie ucieka czas
To niezmienne jest
Choć nie wiemy, co czeka nas
Chcemy szczęściem żyć Tu i teraz być
Czas nie ma nic do dusz!
To niezmienne jest
Że chcę z tobą być zawsze już
Z tobą być zawsze już
Chcę z tobą być zawsze już
No dobrze... Lew?
Niedźwiedź grizzly?
-Potwór? -Niedźwiedź brunatny?
-Zła mina? -Niedźwiedź czarny?
Hans?
-Pozbawiony skrupułów potwór? -Życiowa pomyłka?
Nawet cię nie pocałował!
Złoczyńca.
W sumie zgadliśmy.
Olaf, twoja kolej.
Dobra.
Dobrze, że nauczyłem się czytać.
Szybka rundka, chłopaki na dziewczyny.
Jestem gotowy.
Start.
Jednorożec.
Lód w wafelku!
Zamek! Oaken!
Czajnik! Mysz!
Elsa!
To nie fair, że Olaf zmienia kształt.
Nieważne. Pozamiatamy.
Dwie siostry, jeden umysł.
-Dziękuję. -No dobrze.
Zaczynamy.
Dasz radę.
No już.
Pracuj całym ciałem.
Nic?
Powietrze? Drzewo? Ludzie?
Drzudzie? Nie ma takiego słowa.
Chłopak z łopatą? Zęby?
Zmywanie naczyń?
-Niedźwiedź polarny? -Hej!
Wybacz.
Próbuj dalej.
Trwoga?
Rozproszenie?
Obawa? Panika? Niepokój?
Zdecydowanie wyglądasz na zaniepokojoną.
-Wygraliśmy. -Rewanż?
Wiesz co? Pójdę się położyć.
Wszystko w porządku?
Jestem zmęczona.
Dobranoc.
Też już padam.
Sven obiecał, że przeczyta mi bajkę na dobranoc.
Prawda, Sven?
Czyżby?
Świetnie naśladujesz głosy.
Na przykład Kristoffa:
„Muszę pogadać z kamieniami o swoim dzieciństwie i tak dalej”.
Zacznijcie beze mnie.
Myślisz, że Elsa zachowywała się dziwnie?
Jak to Elsa.
Kompletnie utknęła na ostatnim słowie. Co to było?
-Nie wiem. -Nie to. Nie to.
Nie wiem, ale...
„Lód”? Poważnie?
Nie wiedziała, jak to pokazać?
Lepiej sprawdzę, co jej jest.
Dzięki, skarbie. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nic nie szkodzi.
Wejdź.
No tak. Coś nie gra.
-U ciebie? -Nie. U ciebie.
Opatuliłaś się szalem mamy.
Robisz to, gdy coś jest nie tak.
Uraziliśmy cię?
Przepraszam, jeśli tak.
Mało kto celuje w grach towarzyskich.
Taka jest prawda.
Nie w tym rzecz.
To w czym?
Wiesz...
Nie chcę niczego popsuć.
Czego? Robisz wszystko, jak należy.
Kiedy uwierzysz w siebie tak, jak ja w ciebie?
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Zawsze będę przy tobie.
Wiem, czego ci trzeba.
-Chodź tu. No już. -Po co?
Jak mawiała mama: „Przytul się, bliziutko”.
Tam, gdzie w morze
Wbiega wiatr
Czeka rzeka
Niosąc brzemię lat
Wiem, co kombinujesz.
Śpij, kochanie, w świetle gwiazd
W tej rzeki falach wszystko masz
Ja cię słyszę
Ale milcz
Chcę bez kłopotów
Jak inni żyć
Znam powodów tysiąc Żeby drogą własną iść
Ignorować szepty Które tak mi mącą myśl
To nie jest głos
To tylko w uszach jakby gwizd
Gdyby coś mówił
Ale nie!
Nie zmieni nic a nic!
Każdy, kogo ukochałam Tu w tych murach jest
Więc zrozumże, syreno dziwna Na nic twoja pieśń
Wystarczy mi przygód Na błąd już nie stać mnie
Ryzykowałabym za wiele I choć boję się
Chcę uwierzyć snom
Proszę cię, skończ
Bo budzi mnie twój smętny ton
Może chcesz zbić mnie z tropu
Żebym gdzieś zrobiła błąd?
A może coś nas łączy
Jakaś pokrewieństwa nić
Bo dobrze wiesz
Że kimś innym pragnę być?
Z każdym dniem jest trochę trudniej
Rośnie we mnie moc jak grom
I ta myśl, by z tobą iść Bo jednak wciąż
Chcę uwierzyć snom
Czy mnie widzisz? Czy tam jesteś?
Czy ty znasz mnie? Znak daj wreszcie!
Dokąd tak gonisz Czy uciec chcesz stąd?
Zabierz mnie, wiem już, że
Chcę uwierzyć snom!
Powietrze, ogień, woda, ziemia.
Woda!
Wiatr szaleje, zgasł ogień, wyschła woda.
Teraz ziemia.
Musimy uciekać.
Wszystko będzie dobrze. Biegnijcie na urwisko!
O nie! Rozlecę się!
Pomogę ci!
Dobrze. Wszyscy są bezpieczni.
Proszę. Weź.
W porządku, Olaf?
Jasne. To zabawa pod tytułem:
„panuj nad tym, nad czym możesz, gdy sprawy wymykają się spod kontroli”.
Nie rozumiem.
Słyszysz jakiś głos i nic mi nie mówisz?
Nie chciałam cię martwić.
Miałyśmy o wszystkim sobie mówić.
Powiedz mi, co się dzieje.
Wywołałam magiczne żywioły Zaklętej Puszczy.
Tego akurat się nie spodziewałam.
Czekaj. Zaklęta Puszcza?
-O której mówił nam tata? -Tak.
Czemu to zrobiłaś?
Przez ten głos.
Wiem, jak to zabrzmi,
ale wierzę, że należy do kogoś dobrego.
Jak możesz tak mówić? Spójrz na królestwo.
Wiem. Ale czuje to moja magia.
Ja to czuję.
No dobrze.
O nie. Co teraz?
Trolle?
Kristoff! Tęskniliśmy za tobą!
Bazaltar.
Nie sposób się przy was nudzić.
Mam nadzieję, że wiesz, co narobiłaś.
Rozgniewane magiczne żywioły to nie żarty.
Czemu nadal się gniewają?
Co to ma wspólnego z Arendelle?
Zobaczmy, co zdołam zobaczyć.
Przeszłość jest inna, niż się zdaje.
Błędy muszą być naprawione.
Arendelle grozi niebezpieczeństwo.
Należy dotrzeć do prawdy.
Inaczej...
nie ma przyszłości.
Nie ma przyszłości?
Gdy nie widać przyszłości,
pozostaje dać z siebie, co najlepsze.
A to oznacza, że muszę udać się do Zaklętej Puszczy
i odnaleźć ten głos.
Kristoff, pożyczysz mi swój powóz i Svena?
Niezbyt mi się to uśmiecha.
-Nie pójdziesz tam sama. -Anna, nie.
Mnie chronią moje moce. Ciebie nie.
Chwileczkę. Wspięłam się na Lodowy Wierch,
miałam zamrożone serce i ochroniłam cię przed swoim byłym,
a wszystko to bez specjalnych mocy, zatem idę z tobą.
Ja też. Pokieruję wozem.
Zapakuję przekąski!
Zatroszczę się o twoich poddanych.
Niech trzymają się z dala od królestwa do naszego powrotu.
Oczywiście.
Powiadommy ich.
Anna, martwię się o Elsę.
Zawsze obawialiśmy się, że jej moce są zbyt silne.
Tym razem miejmy nadzieję, że są wystarczająco silne.
Nie pozwolę, by spotkało ją coś złego.
Kto lubi ciekawostki?
Ja! To super.
Wiecie, że woda ma pamięć? Fakt autentyczny.
Wielu polemizuje, ale to prawda.
Wiecie, że pioruny sześć razy częściej trafiają w mężczyzn?
Wiecie, że goryle bekają ze szczęścia?
Wiecie, że mrugamy cztery miliony razy dziennie?
Wiecie, że wombaty robią kwadratowe kupki?
Wiecie, że cichy sen podczas długich podróży pomaga nie zwariować?
-Bujda. -To prawda.
-Potwierdzam. -Zdecydowanie.
Święta prawda.
Wszyscy są zgodni.
Po powrocie skonsultuję się ze źródłami.
Zasnęli.
To co robimy?
Sven, uważaj na drogę, proszę.
Anna. Anna?
Pamiętasz, jak podczas naszej pierwszej wyprawy
stwierdziłem, że to szalony pomysł poślubić kogoś, kogo dopiero co poznałaś?
Chwila. Szalony?
Nie powiedziałeś tak. Myślisz, że jestem szalona?
Nie. Tak.
Byłaś...
nie szalona.
Ma się rozumieć.
Tylko naiwna.
Nie naiwna. Niedoświadczona w miłości. Jak ja.
A w takim przypadku łatwo się pomylić.
Zatem uważasz, że mylę się co do nas.
Co? Nie. Nie mylisz się i nie jesteś szalona.
-Kristoff, przestań, proszę. -Chętnie.
Słyszę go. Słyszę ten głos.
Naprawdę?
Olaf, obudź się.
Co jest?
Obiecaj, że zrobimy to razem, dobrze?
Obiecuję.
Nie bój się.
Wiecie, że zaklęta puszcza to miejsce przeobrażenia?
Nie mam pojęcia, co to znaczy,
ale nie mogę się doczekać, by zobaczyć, jak to się na nas odbije.
Co się dzieje?
-Nie popychaj mnie! -Dość!
Za szybko!
Co to miało być?
Tylko nie to.
Jesteśmy uwięzieni. Mogliśmy się tego spodziewać.
Piękna puszcza.
Zapora. Nadal stoi.
Pojawiła się w wizji Bazaltara.
Ale dlaczego?
Nie wiem. Ale na szczęście wciąż dobrze się trzyma.
Co masz na myśli?
Gdyby pękła,
potężna fala zalałaby wszystko, co znajduje się nad tym fiordem.
Wszystko?
Czyli Arendelle.
Nic się nie stanie. Wszystko będzie dobrze.
Przytul się.
W innych okolicznościach to byłaby całkiem romantyczna sceneria.
Nie sądzisz?
W innych okolicznościach?
Czyli z kimś innym?
Co? Nie! Chcę powiedzieć...
-W razie, gdybyśmy utknęli tu na dobre... -Jak to?
Myślisz, że utkniemy tu na dobre?
Nie!
Myślę, że tu nie utkniemy.
Choć sporo by na to wskazywało. Chodzi mi o to, że...
jeśli umrzemy...
-Myślisz, że umrzemy? -Nie!
-Kiedyś w końcu umrzemy. -Gdzie Elsa?
-Ale nie dopiero co... -Miałam jej pilnować.
W odległej przyszłości na pewno umrzemy!
Nie potrzebuję wykładu.
Elsa!
Tu jesteś.
-Wszystko w porządku? -Tak.
To dobrze.
Gdzie Olaf?
Anna?
Elsa?
Sven?
Samantha?
Nie znam żadnej Samanthy.
To całkiem normalne.
Co to?
Samantha?
Sens w tym znajdę, jak już będę starszy
Znajdę w tych przypadkach głębszą myśl
Jak już wiek mi mądrość da To od razu mi się zda
Normalne całkiem to, co dziwne jest dziś
Coś mi tam rozjaśni się na starość
Jak choćby po co pchamy się w tę głusz
Wiem, że za tych parę lat Mniej mnie będzie straszył świat
I bania się nie będę bał się już!
Przepraszam!
Z biegiem dni nawet bałwan
Pojmie, że sens życia gdzieś jest
I gdy wreszcie stu Długich lat dożyję tu
Nic mnie już nie zmrozi Nawet taki szczęścia zez
Gdzieś sens odnajdę, kiedy będę starszy
Po co stresik? Nie potrzeba hec i scen
Takim się oddaję snom
Że gdy skroń przyprószy szron
I będę starszy
Wtedy wszystko będzie miało sens!
W porządeczku.
Olaf!
Cześć!
Poznajcie Żywioł Wiatru.
Z drogi!
Zaraz zwymiotuję.
Przytrzymałbym ci włosy, ale zgubiłem gdzieś ręce.
Hej! Przestań!
Elsa!
Puść ją!
Anna! Uważaj!
To moja siostra!
Książę Agnarr!
Za Arendelle.
Uważaj!
Ojcze!
Jesteś cała?
Tak.
Co to?
Chwile zastygnięte w czasie.
Jak ty to mówisz, Olaf?
Jak mówię...
O tym, że postęp ma zarówno zbawienne, jak i zgubne skutki?
Nie to. To, jak...
-To coś o ogórkach? -Nie.
To coś o wodzie.
No tak. Woda ma pamięć.
Woda, która jest naszym składnikiem, przeszła przez co najmniej cztery osoby
oraz/lub zwierzęta.
I wszystko pamięta.
Wietrzyk powrócił.
Mniamuśnie.
Nazwę cię Zefirkiem.
A sio!
-Cześć. -Ciekawska bestia.
Poprawił ci się humor?
Tata. To nasz tata.
Ta dziewczyna...
Ratuje mu życie.
Jest z ludu Northuldra.
Co się dzieje?
Olaf, schowaj się za mną.
Co chcesz tym zdziałać?
Nie mam pojęcia.
Opuścić broń.
Opuśćcie swoją.
Żołnierze z Arendelle?
Grozisz moim ludziom, poruczniku?
Tańczymy z szablami, Jeleno?
-Chyba gdzieś go już widziałam. -Nie...
Poruczniku!
Zabierzcie jej miecz!
To jakaś magia.
Widziałaś?
Czego miałam nie widzieć?
Chłodne powitanie.
Przez ten cały czas byli tu uwięzieni?
-No. -I co teraz?
Pozwólcie.
Cześć, jestem Olaf.
Wybaczcie. Ubrania są krępujące.
Zastanawiacie się, kim jesteśmy i co tu robimy.
To całkiem proste.
Były sobie dwie siostry.
Jedna ma specjalne moce.
Druga ma moce niespecjalne.
Kochają bałwany na zabój.
Anna, nie! Za wysoko!
Bum!
Mamusiu! Tatusiu! Na pomoc!
Trzask! Drzwi się zamykają.
Siostry rozdzielone.
Dobrze, że mają rodziców.
Rodzice nie żyją.
Cześć, jestem Anna. Wyjdę za gościa, którego dopiero co poznałam.
Elsa nie wyrabia! Śnieg! Śnieg! W nogi!
Magia tętni w moich śnieżkach.
Żyję!
Lodowy pałac jednoosobowy!
Idź sobie, Anna!
Moje serce.
Mój Boże.
Tylko prawdziwa miłość cię ocali.
Oto szczery miłosny pocałunek.
Możesz pomarzyć!
Jestem podłym draniem.
Że co?
Anna zamarza na wieki.
Och, Anna.
W końcu odmarza.
A potem Elsa wywołuje magiczne żywioły
i musimy opuścić królestwo.
Jedyny ratunek to odkryć prawdę o przeszłości,
ale nie wiemy jak,
tyle tylko, że Elsa słyszy głosy, i tego się trzymamy.
Jakieś pytania?
Chyba załapali.
Jesteś królową Arendelle?
Tak.
Czemu natura nadała magiczne moce komuś z Arendelle?
By zadośćuczynić za zło wyrządzone przez waszych ludzi.
Moi ludzie są niewinni.
Nie atakujemy jako pierwsi.
Dotrzemy do prawdy.
Przepraszam bardzo.
Co tu się dzieje?
Tak jest. Porucznik Mattias!
W bibliotece. Drugi portret od lewej.
Strażnik przyboczny naszego ojca.
Agnarra.
Co się stało z waszymi rodzicami?
Ich statek zatonął w Morzu Południowym
sześć lat temu.
Widzę go. W waszych rysach.
Naprawdę?
Żołnierze.
Przybywa nam lat, ale nadal jesteśmy silni.
I z dumą służymy Arendelle.
Czekajcie. Proszę.
Ktoś mnie tu wezwał.
Jeśli tego kogoś odnajdę,
dowiem się, jak odczarować tę puszczę.
Zaufaj mi, chcę tylko pomóc.
Ufamy jedynie naturze.
Gdy przemawia...
wtedy słuchamy.
Sens w tym znajdę, kiedy będę starszy.
Żywioł Ognia!
Cofnijcie się!
Biegnijcie do rzeki!
O nie! Renifery! Stamtąd nie ma wyjścia!
Chodź, Sven!
Sprowadzimy je!
Elsa! Uciekaj stamtąd!
Nie!
Elsa!
Dalej, koleżko, poradzimy sobie.
Anna!
Zabierz ją stąd!
Nie! Elsa!
Patrzą na nas, co nie?
Masz jakiś pomysł?
Nic?
Chcesz coś przez to powiedzieć?
Ty też to słyszysz.
Ktoś nas wzywa.
Kto to? Co mamy robić?
Rozumiem. Podążać na północ.
Elsa!
-Całe szczęście! -Anna.
-Nic ci nie jest? -Co cię napadło?
Mogłaś zginąć. Nie możesz iść za mną w ogień.
Jak nie chcesz, bym szła za tobą w ogień, to sama tego nie rób.
To było nieostrożne.
Przepraszam. U ciebie wszystko w porządku?
Bywało lepiej.
Wiem, czego potrzebujesz.
Skąd macie ten szal?
Należy do ludu Northuldra.
Co?
Do jednego z naszych najstarszych rodów.
Należał do naszej mamy.
Elsa.
Teraz to widzę.
To mama.
To ona ocaliła tatę tamtego dnia.
Nasza mama była jedną z Northuldra.
Nazywamy się Northuldra.
Lud słońca.
Obiecuję, że wyzwolę Puszczę
i ocalę Arendelle.
Niezbyt wiele obiecujesz?
Wyzwoli Puszczę?
Wybacz.
Niektórzy z nas tu się urodzili i nigdy nie widzieli czystego nieba.
Rozumiem.
-Mam na imię Ryder. -Kristoff.
Znów usłyszałam ten głos.
Kierujmy się na północ.
Ale nocą grasują tam Skalne Olbrzymy.
Pójdziecie rano.
Jestem Honeymaren.
Honeymaren, zrobimy, co w naszej mocy.
Powiedzcie mi coś.
Jak radzicie sobie
z pogłębiającą się złożonością intelektu, jaka przychodzi z wiekiem?
Geniusz!
Dzisiejsza młodzież jest taka inspirująca.
Czeka nas świetlana przyszłość.
O nie, nie bierz tego do buzi.
Pewnie w coś wdepnąłem.
Nie potrafię przykuć jej uwagi. Ani odpowiednio się wysłowić.
Świetnie trafiłeś.
Nie znam się na kobietach.
Ale nasz rytuał oświadczyn nie ma sobie równych.
-Zacznijmy teraz, to zdążymy przed świtem. -Serio?
Spodoba ci się. Oprawę stanowią renifery.
Co słychać w domu?
Halima nadal jest Chacie Hudsona?
Owszem.
Naprawdę? Wyszła za kogoś?
No cóż. Myślałem, że to mnie rozweseli.
Za kim jeszcze tęsknisz?
Za ojcem. Zmarł długo przed tym wszystkim.
Był wspaniałym człowiekiem.
Dbał, byśmy mieli dobre życie.
Choć zawsze przestrzegał, by nie spoczywać na laurach.
Mawiał: „Bądź przezorny.
„Gdy myślisz, że znalazłeś drogę do celu, życie pchnie cię na nową ścieżkę”.
I co wtedy?
Nie poddawaj się. Idź krok po kroku i...
Daj z siebie, co najlepsze?
Tak. Właśnie tak.
Pokażę ci coś. Pozwolisz?
To powietrze, ogień, woda i ziemia.
Tak.
Ale spójrz, oto piąty żywioł...
Podobno stanowi pomost pomiędzy nami a magią natury.
Piąty żywioł?
Niektórzy mawiają, że słyszeli jego głos w dniu, gdy na Puszczę opadła mgła.
Mój ojciec go słyszał.
Myślisz, że to on mnie wzywa?
Może. Wie to tylko Atohalan.
Atohalan.
Lecz ostrożnie nurkuj w toń
Bo wiry tam zdradliwe są
Czemu kołysanki brzmią tak złowieszczo?
Też się nad tym zastanawiam.
Skalne Olbrzymy.
Co tu robią?
Kryj się.
Nadchodzą!
Dlatego nie wolno bawić się ogniem.
Nie sposób się na ciebie gniewać. Musisz być taki słodziutki?
Nie mów, że chciałaś pójść z nimi.
Może zdołam je oswoić, jak wiatr i ogień?
A jeśli najpierw cię przygniotą?
Pamiętaj, naszym celem jest odnaleźć ten głos,
odnaleźć prawdę i wrócić do domu.
Hej, dziewczyny. Mało brakowało.
Wiem.
Olbrzymy wyczuły moją obecność. Możliwe, że tu wrócą.
Nie chcę, by ktoś przeze mnie ucierpiał.
Masz rację, Anna.
Musimy odnaleźć ten głos.
Ruszamy niezwłocznie.
Jasne. Ruszamy.
Daj mi tylko...
Zaraz. Gdzie Kristoff i Sven?
A, tak. Poszli gdzieś z Ryderem i gromadą reniferów.
-Poszli gdzieś? -No.
Tak bez słowa?
Niezbadane są ścieżki facetów.
To normalne, że czuję się jak jakiś świr?
Tak. Jak najbardziej.
Wszyscy gotowi?
Gotowi!
A próba generalna?
Kocham miłość.
Czekaj. Ty też podkładasz im głosy?
Jasne.
Bo słyszysz, co mówią.
Właśnie. I mówię to na głos.
Mówisz to na głos.
Dobra. Nadchodzi.
Księżniczko Anno z Arendelle...
moja ognista, nieustraszona, rudowłosa, słodka miłości.
Wyjdziesz za mnie?
Nie.
Księżniczka i królowa wyruszyły w drogę.
Co? Jak to?
Nie dasz rady ich dogonić. Są już daleko.
Daleko?
No tak.
Wybieramy się na zachód, na Płową Polanę.
Przyłącz się, jeśli chcesz.
Hej. Bardzo mi przykro, że...
-Nic się nie stało. -Jasne.
Pójdę się szykować. Idziesz z nami?
Może... Dobra, spotkamy się na miejscu.
Dobra. Znasz drogę, prawda?
-Tak. -Spoko.
Mam rozeznanie.
Miłość człowieka dobija
Sven, jak to jest, no, jak?
Gdy serce ma głos
Nie da rady i łoś
Wiesz co, Krzysiu?
Nie walcz z tym tak
Znów jestem sam
Chcesz swoją własną ścieżką biec
Więc nie ma cię
Nie wiem, czy wołać za tobą
Musiałaś pójść
Ale dobrze, jest jak jest
I pewnie jutro ruszę twoją drogą
Powiedz mi, czy daleko Zawsze będę cię mieć?
Jedno serce to za mało Muszą dwa tego chcieć
A ja nie wiem, pierwszy raz
Którą wybrać mam z dróg
Dokąd iść? Tu czy tam?
Podpowiedz
Razem z tobą chciałbym być
Lecz którą wybrać mam z dróg
I nic już nie wiem, nie wiem już nic
Więc która to z dróg?
Każdy krok
Stawiałem dotąd pewnie jak nikt
Nie myśląc, dokąd moje nogi mnie wiodą
Kim mam być
Gdy nie ma cię tu?
Jak mam żyć, jeżeli nie z tobą
Tuż obok?
Ty busolą jesteś mi
Gdy wokół tyle jest dróg
Biel to czerń Dzień to noc
W samotności
O, wszędzie widzę ciebie
Idę jedną z tych dróg
Ale czy ty o tym wiesz?
Ja mam czas
Daj mi dłoń
-Daj mi dłoń -I wybierz mnie
-I moją bądź -Moją bądź
Powiedz mi
-Którą wybrać mam z dróg -Którą z tych dróg, którą z dróg
-Którą wybrać mam z dróg -Dróg, dróg, dróg, dróg
Którą wybrać mam z dróg
Którą z tych dróg Tych dróg
Jak wybrać z tych dróg
Olaf, może niech robi to jedno z was.
Popieram. Elsa trochę fałszuje.
Hej, wrócił Zefirek.
Co?
Jak to możliwe?
Co to?
Okręt naszych rodziców.
Przecież to nie Morze Południowe.
To prawda.
Co on tu robi?
Jak się tu znalazł?
Pewnie wyniosło go tu Mroczne Morze.
Co by robili na Mrocznym Morzu?
Nie wiem.
Jak przedarł się przez mgłę?
Myślałem, że tylko nam się to udało.
Chyba że był pusty.
Musi coś tu być.
Czekajcie. Rozejrzyjmy się.
Każdy arendelliański okręt ma skrytkę.
Wodoszczelną.
Bardzo sprytnie.
Co z kolei rodzi pytanie: czemu cały statek nie jest wodoszczelny?
Tutaj.
Co to za język?
Nie wiem. Ale to pismo mamy.
„Koniec epoki lodowej.
„Odnaleziona rzeka zniknęła.
„Źródło magii. Magii Elsy?”
To mapa.
Ruszyli na północ, planowali wypłynąć na Mroczne Morze i dotrzeć do...
Atohalan.
Więc to prawda?
Ato-kto?
Atohalan.
Magiczna rzeka, która zna odpowiedzi na temat przeszłych zdarzeń.
To potwierdza moją teorię o tym, że woda ma pamięć.
Woda ma pamięć.
Elsa?
Chcę się dowiedzieć, co się z nimi stało.
Atohalan pewnie jest źródłem jej magii.
Dotrzemy tam dla Elsy.
Fale są za wysokie!
-Iduna! -Agnarr!
Elsa!
Hej, co robisz?
To wszystko przeze mnie.
Szukali odpowiedzi na mój temat.
Nie jesteś odpowiedzialna za ich wybory.
Nie, tylko za ich śmierć.
Przestań. Nieprawda.
Jelena zadała pytanie: czemu żywioły dały nam magiczną królową?
Bo nasza mama ocaliła tatę.
Ocaliła swojego wroga.
Jesteś nagrodą za jej dobry uczynek.
Jesteś darem.
W jakim celu?
Tylko jedna osoba może naprawić przeszłość,
ocalić Arendelle i wyzwolić Puszczę. Ty.
Wierzę w ciebie. Ponad wszystko.
Honeymaren wspomniała o piątym żywiole.
To pomost pomiędzy magią natury a nami.
Piąty element?
To ten głos. Pochodzi z Atohalan.
To tam znajdują się odpowiedzi na temat przeszłości.
No to ruszamy razem do Atohalan.
Nie razem. Tylko ja.
Co?
Mroczne Morze jest zbyt niebezpieczne dla nas obu.
Nie ma mowy! Zrobimy to razem.
Pamiętasz słowa piosenki? O tym, że „wiry tam zdradliwe są”?
Kto będzie czuwał, żebyś uważała?
Mówiłaś, że we mnie wierzysz. Że po to się urodziłam.
Nie zamierzam cię powstrzymywać.
Bądź tym, kim chcesz być.
Nie chcę tylko, żebyś umarła,
próbując zadowolić wszystkich wokół.
Nie rób tego sama.
Pozwól, że ci pomogę. Proszę.
Nie mogę cię stracić.
Ja ciebie też.
No chodź.
Co to?
Co ty wyprawiasz?
Elsa!
O nie!
Olaf, pomóż mi to zatrzymać.
Daj rękę!
Trzymaj się!
Czekaj. Nie!
No weźcie!
Anna, nie uwierzysz,
ale czuję kipiącą złość.
Bo jestem zła!
Obiecała, że zrobimy to razem.
No tak.
Ale chodzi o to, że ta złość kipi we mnie.
Zaraz, ty jesteś zły?
Zdaje się.
Elsa mnie też odprawiła. I to bez pożegnania.
Masz prawo być na nią bardzo zły.
A mówiłaś, że pewne rzeczy się nie zmieniają.
Tymczasem wszystko się zmieniło.
To prawda.
Ale zobacz, wciąż trzymam cię za rękę.
Słuszna uwaga.
Już mi lepiej. Dzięki, że mogłem się wygadać...
Nie uciszaj mnie. To nieładnie.
Nie!
Olbrzymy.
Ale olbrzymie!
Trzymaj się, Olaf.
Tylko nie krzycz.
Znalazłam.
Dzięki.
Gdzie my jesteśmy?
W głębokim dole bez wyjścia.
Za to ze złowieszczym, czarnym jak sadza wejściem.
Chodź, będzie fajnie.
Chyba że utkniemy tu na zawsze i nikt nas nie znajdzie,
ty umrzesz z głodu, a ja się poddam.
Ale pocieszmy się, że Elsa jest w dużo lepszej sytuacji.
No dobrze.
Nie!
No jasne.
Lodowce to rzeki lodu.
Atohalan jest zamarznięta.
Słyszę cię.
Idę do ciebie.
Chociaż chłód i mróz dokoła
Nie z zimna tak drżę
Coś w pamięci wraca
Coś, co znam, jakiś sen i znika gdzieś
Wiem, że jesteś tu
Jakbym ciebie znała skądś
Wreszcie jestem
Chyba tutaj znajdę dom
Jak samotna wieża byłam
Chłód krył tajemnic sto
Ty je także masz
Lecz nie kryj się za mgłą
Pokaż się
Chcę bardzo cię poznać
Pokaż się
Nie mów „nie”
Długo czekałam na ciebie Lecz zwodził mnie czas
Pokaż się
Dowiedzieć się chcę
Nareszcie jestem pewna
I nie pytam co krok
Po co jestem na tym świecie
Już wiem co zgotował dla mnie los
Zawsze byłam jakaś inna
W jakąś inną grałam grę
Czy powiesz mi Którędy iść
Jak znaleźć się w tej mgle?
Pokaż się
Nie boję się wcale
Przyszłam tu
To właśnie ja
Tyle czekałam na ciebie
Lecz oto jest czas
Och, pokaż się
I nie chowaj się tak
W końcu się zjaw
Stań wreszcie w drzwiach
Nie mów mi, że
Wciąż czekać mam
Och, w końcu się zjaw
Stań wreszcie w drzwiach
Nie mów mi, że
Wciąż czekać mam!
Tam, gdzie w morze
Wbiega wiatr
Czeka rzeka
Niosąc brzemię lat
Mama.
Dom odnajdziesz, uwierz w sen
Teraz wiem!
Pokaż się
Bądź godna tej mocy
Zanurz się
W całkiem nowy świat
Tyle na siebie czekałaś lat!
-I oto czas -I oto czas
Och, pokaż się!
Jestem Olaf. Ściskam ciepło!
Kocham cię, Olaf!
Chodź. Nauczysz się.
Oto ja, stanę w słońcu dnia
Śmigam jak kurczak z twarzą małpy.
Nie patrzyłam, gdzie idę. Ale wszystko świetnie. W sumie.
Książę Hans, książę Nasturii.
Kocham cię.
Musisz wiedzieć, kim jestem i skąd pochodzę.
Zamieniam się w słuch.
Iduna!
Co czytasz, Wasza Wysokość?
Baśnie jakiegoś Duńczyka.
Wasza Wysokość wybaczy, ale nie rozumiem.
Dziadek?
Sprowadzimy całą gwardię Arendelle.
Nie dali nam powodu, by im nie ufać.
Lud Northuldra wyznaje magię. To właśnie powód, by im nie ufać.
Dziadek?
Magia przewraca ludziom w głowach.
Zdaje im się, że mogą sobie drwić z królewskich poleceń.
Nie wiń magii.
Tylko własny strach.
To jemu nie wolno ufać.
Zapora osłabi ich zasoby naturalne. Z czasem będą zdani na moją łaskę.
Lecz ostrożnie nurkuj w toń
Bo wiry tam zdradliwe są
Przybędą na uroczystość.
Zorientujemy się, ilu ich jest i jak dobrze są uzbrojeni.
Zgotowaliście nam godne powitanie, tako i my was witamy.
Jako sąsiadów i przyjaciół.
Wasza Wysokość, zapora nie wzbogaca naszych wód.
Osłabia Puszczę.
Odcina nas od świata.
To nie miejsce na taką rozmowę.
Spotkajmy się nad fiordem. Przy herbacie.
Znajdziemy rozwiązanie.
Nie!
Anna!
Na który tunel wypadnie?
Zapora osłabi ich zasoby naturalne. Z czasem będą zdani na moją łaskę.
Wasza Wysokość, zapora osłabia Puszczę.
Elsa to odkryła.
Co takiego?
Prawdę na temat przeszłości.
To mój dziadek.
Atakuje przywódcę ludu Northuldra...
który nie jest uzbrojony.
Zapora nie była darem w imię pokoju.
To był podstęp.
To wbrew kodeksowi honorowemu Arendelle.
Prawda?
Wiem, jak wyzwolić Puszczę.
Wiem, co zrobić, by wszystko naprawić.
Czemu mówisz to takim smutnym głosem?
Bo musimy zburzyć zaporę.
Fala zaleje Arendelle.
Dlatego żywioły zmusiły wszystkich, by opuścili królestwo.
Żeby ich uchronić przed tym, co musi się stać.
Jak się czujesz?
Powiedz mi coś na pocieszenie.
Na pocieszenie?
Żółwie wodne oddychają przez zadek.
I widzę wyjście.
Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć.
Chodźmy, Elsa pewnie już wraca.
Spotkamy się z nią i...
Olaf?
Co to?
Coś nie tak?
Rozsiewam śnieżynki?
Zaraz, nie.
To nie to.
Gubię śnieżynki.
Wygasa moja magia.
Co?
Elsa chyba ma kłopoty.
Chyba...
porwał ją zdradliwy wir.
Nie.
Anna?
Przykro mi.
Od teraz musisz radzić sobie sama.
-Dobrze? -Czekaj.
Chodź tu.
Jestem przy tobie.
To dobrze.
Anna?
Już wiem, co trwa wiecznie.
Co takiego?
Miłość.
Ciepłe uściski?
Uwielbiam je.
Kocham cię.
Olaf? Elsa?
Co teraz pocznę?
Nigdy nie krył mnie
Aż taki mrok
Tu jest zło, tu jest niemoc Tu jest ziąb
Dawnego życia nie ma
Zapadła noc
Wokół cisza
Nie oprę się już łzom
Od lat za tobą szłam
Przez cały czas
Ale dziś nie wiem, gdzie cię szukać mam
Ten ból ciągnie mnie na dno
Jak wielki głaz
Chociaż w duszy głos
Szepcze raz po raz
Błądzisz gdzieś
Nie masz nic
Ale wstań i idź
By móc... już ty wiesz co
Gdzie tu prawda jest A gdzie jest fałsz?
Czy mnie dzień zbudzi z tych Mrocznych snów?
Gdzie szukać drogowskazów W samotny czas
Gdy dotąd twojej gwiazdy blask mnie wiódł?
Jak mam wstać, jak mam iść
Gdy ciebie brak, dla kogo żyć?
No mów, już ty wiesz co
Zrobię krok
Potem dwa
Czy dziś mnie na to stać
By móc... już ty wiesz, co
W przyszłość nie wybiegam zbyt
Bo za mało siły mam
Więc robię plan na jeden dzień
Jedną myśl
Jeden krok I wtedy radę dam
Pójdę przez nocy czerń
Ślepo wierząc w nowy dzień
By móc... już ty wiesz co
A kiedy świt
Przerwie sny
I od dziś już nic nie będzie Takie jak za dawnych dni
Wsłucham się w ten głos
On mówi mi: „masz moc”
Już
ty wiesz co
Obudźcie się!
Tak jest.
Złapcie mnie!
Tutaj!
Tak jest. Dalej!
Za mną!
Świetny plan.
Tędy, chłopaki!
Co?
O nie. Prowadzi je na zaporę.
Kristoff!
Jestem. Jaki masz plan?
-Dotrzeć do zapory. -Już się robi.
Dziękuję.
-Pomóż mi! -Podjadę z drugiej strony.
Porucznik Mattias.
Wasza Wysokość, co to ma znaczyć?
Zapora musi runąć.
Tylko tak rozpędzimy mgłę i oswobodzimy Puszczę.
Przysięgaliśmy bronić Arendelle za wszelką cenę.
Arendelle przepadnie, jeśli nie naprawimy błędów.
Król Runard wszystkich zdradził.
Skąd wiesz?
Moja siostra oddała życie, by odkryć prawdę.
Proszę.
Zanim zginie więcej ludzi.
Uwaga!
Rozwalcie zaporę! Dalej!
Rzucajcie!
Tak jest.
-Mam ją! -Anna!
Trzymaj się!
Przepraszam, że poszłam bez ciebie.
Nie mogłam puścić jej samej.
Wiem. Nic się nie stało.
Miłość nie zając.
Spójrz na niebo.
Nie wiedziałem, że jest takie ogromne.
Trzydzieści cztery lata...
Pięć miesięcy...
I dwadzieścia trzy dni.
To naprawdę ty?
Anna.
Myślałam, że straciłam cię na zawsze.
Straciłaś?
Ocaliłaś mi życie. Znowu.
Naprawdę?
Coś jeszcze. Arendelle nie przepadło.
Nie?
Duchy żywiołów jednogłośnie uznały,
że Arendelle zasługuje, by trwać. I na ciebie.
Na mnie?
Podjęłaś słuszną decyzję, która pomogła wszystkim.
Odnalazłaś piąty żywioł?
Ty nim jesteś. Jesteś pomostem.
Każdy pomost ma dwa brzegi.
A mama urodziła dwie córki.
Razem tego dokonałyśmy.
I jeszcze wielu rzeczy razem dokonamy.
Razem.
Elsa! Jesteś cała!
Wyglądasz inaczej.
Podcięłaś włosy albo coś w tym stylu?
Coś w tym stylu.
Anna, muszę zadać ci ważne pytanie.
No dobrze.
Ulepimy dziś bałwana?
Co?
Całe szczęście, że woda faktycznie ma pamięć.
Anna.
Elsa!
Kristoff! I Sven!
Wróciliście!
Uwielbiam szczęśliwe zakończenia.
Bo zakładam, że to koniec.
Czy regularnie będziemy zaglądać śmierci w twarz?
Nie. To koniec.
No, może niezupełnie.
Anna, nie ma na świecie drugiej takiej jak ty.
Kocham cię całym sobą.
Wyjdziesz za mnie?
Tak!
Arendelle nadal stoi.
Co?
Atohalan jest cudowna.
Cześć!
Wygląda na to, że twoje miejsce jest tutaj.
Dałam słowo, że zawsze będę dbać o Arendelle.
Tak się składa, że wiem, jak go dotrzymać.
Wciąż nie wiem, o co chodzi z tym „przeobrażaniem”,
ale czuję, że ta puszcza całkiem nas odmieniła.
Jej Wysokość Anna, królowa Arendelle!
Cześć.
Sven, jakiś ty elegancki.
Ojejku! Olaf!
Oczarowanaś, jak mniemam.
Zaiste.
Wasza Wysokość.
Kristoff.
Specjalnie dla mnie tak się wystroiliście?
To był pomysł Svena.
Na godzinę. Ani chwili dłużej.
Tyle wystarczy. I tak wolę cię w skórze.
Podziwiam, że aż tyle zdołasz wytrzymać. Istna męka.
Czego nie robi się dla miłości.
Co to za magiczna sztuczka?
Fotografia.
Fotografia?
Dobrze tu wyglądamy.
Halimo. Generale.
Wasza Wysokość. Zaraz wracam.
Tymczasem podziwiaj naszą fotografię.
Żartuję.
-Jak mi idzie? -Doskonale.
Nasze ziemie i rody, wreszcie połączone miłością.
Cześć, Zefirku. Podoba ci się?
Zrobisz coś dla mnie? Przekaż wiadomość mojej siostrze.
Dziękuję.
„Kalambury w piątek wieczorem. Nie spóźnij się.
„Nie martw się. W Arendelle wszystko gra.
„Opiekuj się Puszczą.
„Kocham cię”.
Ja też cię kocham, siostrzyczko.
Zefirku? Wybieramy się na przejażdżkę. Przyłączysz się?
Możemy ruszać?
Pokaż się! Natychmiast!
Elsa, bądź sobą.
Dobrze, mamo.
Elsa nie żyje.
Olaf nie żyje.
Anna szlocha.
Następuje seria ważnych wydarzeń, których nie pamiętam.
Ważne, że miałem rację.
Woda ma pamięć, zatem...
Żyję nadal!
I wy też.
Żyjemy!
A to ci historia.
Napisy: Ewa Nowicka