NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
[ARABSKI] Spróbuj usiąść.
Dobrze. Bóg ci pomoże.
Tak lepiej?
Tak.
Kiedy przeprowadzimy atak?
- Atak? - Oczywiście.
Za kilka dni, tygodni... Gdy znajdziemy ochotnika.
Słuchaj. Żydzi przyszli do domu mojej matki.
Mój brat zginął w dniu ślubu.
Atak ma się odbyć jutro.
Kogo mam wysłać?
Szukaj.
Jeśli nie znajdziesz, ktoś inny mi pomoże.
Dobrze.
Jest pewna dziewczyna, ale to chyba zły pomysł.
Kto to?
Amal.
Wdowa po Bashirze.
Chce być szahidem,
ale należy do rodziny.
Nie należy.
Miała do niej wejść.
Jeszcze dziś przeprowadzi atak, nie jutro.
Ale musi go przeżyć, a nie zginąć jak szahid.
Włoży detonator do torebki
i ucieknie z miejsca.
Mam pomysł na lokalizację.
Spójrz.
- Co to? - Znalazłem w domu twojej matki.
Upuścił to jeden z Żydów.
Sprawdziłem logo i znalazłem to.
Wyślij ją tam.
Cześć.
Przepraszam za...
- W porządku. - Ja nie...
To twój brat idiota.
- Z kim przyszedł? - Nie wiem.
- Cześć. - Cześć.
- Jestem Gali. - Daria.
Boaz, miło mi.
Jestem Doron.
- Co słychać? - Jak się masz?
- Dobrze? - Idę do winnicy.
- Na razie. - Jak to?
- Napijemy się herbaty? - Poważnie?
Kawy?
Niedawno piliśmy w winnicy.
- W winnicy?! Doron cię zabije. - Nie mów mu.
Mam coś ukrywać przed mężem?
Co mogę podać?
- Nic, dziękujemy. - Robicie wino?
Tak, ale będzie gotowe dopiero pod koniec 2020.
Czyli nic nie macie?
Chcesz?
Podaj.
On nigdy nie palił.
Paliłem.
Boi się, że jeśli go przyłapią, wyleci.
Za palenie i za kłamstwo.
Proszę.
Przeszkadza ci, że palę?
- Daj. - Co robisz?
O rety...
Kochanie...
Czy jako dziecko też był taki głupkowaty?
Czy wiesz, że należał... do lokalnej grupy teatralnej?
Przestań!
- To prawda? - Nie.
Nawet nie wiesz, ile marnych sztuk musiałam obejrzeć.
Już dobrze... W porządku.
Chodź. Mam pomysł.
SZPITAL RAFIDIA, NABLUS
Abu Ahmed jest w szpitalu Rafidia.
Zajmuje się nim lekarz z OIOM-u.
Pójdziesz sam. Naor będzie cię wspierał z zewnątrz.
Dziś wychodzę?
- Załatwiłeś wszystko? - Tak.
- Jest jeden problem. - Co?
- Doktor Abu Sharif. - To znaczy?
Mówi, że wychodząc, ryzykujesz życie.
To dupek. Co on tam wie?
Znajdź kogoś innego.
Dziś wychodzę, jasne?
Dobrze.
Walid?
- Shirin. - Walid, to ty!
Jak się masz, kochanie?
Dobrze. Kiedy wróciłaś z Francji?
- Niedawno. - Co tu robisz?
Co robię? Pracuję.
A ty? W domu wszystko gra?
Tak. Tylko tu zajrzałem.
Zajrzałeś? Dobrze.
Wyrosłeś.
Ledwo cię poznałam.
Co jeszcze nowego? Zajrzyj do nas.
Oczywiście. Obiecuję.
Przyjdź. Moja mama za tobą tęskni.
Ja za nią też.
Pozdrów ją ode mnie.
A ty ciocię Suhę. Jej też mi brakuje.
Dobrze.
- Shirin? - Tak?
- Musisz mi pomóc. - W czym?
Opiekuję się Abu Ahmadem, Panterą.
Jest tutaj.
- On nie żyje. - Żyje.
- I jest w tym szpitalu? - Tak. Został ranny.
Muszę go stąd zabrać, zanim przyjdą go zabić.
- Pracujesz z Abu Ahmadem? - Nie w tym rzecz.
Muszę go stąd wyprowadzić. Jest w kiepskim stanie.
Jest piętro wyżej, na położnictwie.
Czy dlatego doktor Abu Sharif tam chodzi?
Tak.
Masz jego. Po co ci ja?
Abu Sharif nie chce go wypuścić.
- Mówi, że to ryzyko. - Ufam mu.
Pozostanie tu jest jeszcze gorsze.
Pomóż. Wyprowadzimy go.
Zapomnij, kochanie.
- Dlaczego? - Nie mogę.
Shirin...
Jeśli Żydzi go zabiją, odpowiem za to.
Proszę!
- Jak dzieci? - Dobrze.
Dzięki Bogu.
Podam coś na obniżenie ciśnienia.
- Zajrzę do pana za godzinę. - Dobrze.
- W porządku? - Tak.
Wezwano mnie na położnictwo.
- Poradzisz sobie? - Tak.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co się stało?
Naprawiałem okno i wypadłem.
- Jak się pan nazywa? - Amir Mahajne.
- Wiek? - 38.
Głęboki wdech.
Proszę patrzeć.
Na długopis, nie na mnie.
Przepraszam.
Zawroty głowy?
- Nieostre widzenie? - Zawroty głowy.
To może być wstrząśnienie mózgu.
Zostaniesz na noc na obserwacji.
Pielęgniarka opatrzy ranę, potem zrobimy tomografię.
To nie ona.
Szukaj doktora Abu Sharifa.
Wysyłamy ci jego zdjęcie.
Dobrze.
Dziękuję, doktor Shirin.
Proszę, Amirze.
Co Abu Sharif robi na oddziale położniczym?
Mów.
- Tato? - Tak?
Stoję pod salą pacjenta.
- Na pewno? - Tak. Pozdrowić go?
Nie. Czekaj.
Dlaczego? Zaraz to zakończę.
Zostaw go, słyszysz? Obserwuj i czekaj na brata.
Nie ufasz mi?
Ufam, ale zachowajmy ostrożność.
- Gdzie jesteś? - Na położnictwie.
- Co? - Na położnictwie!
- Jest tam? - Tak.
Brat już idzie. Nie ruszaj się.
Przysięgnij, że nic nie zrobisz.
Steve wchodzi za 30 sekund.
Wyślij drony, jeden nad szpital, drugi na skrzyżowanie Tapuah.
Cholera, uciekł!
Tato, skończyła mi się cierpliwość.
- Jaki pojazd? - Karetka.
- Jest. - Niech Steve zablokuje jej drogę!
Podjedź pod wejście!
Alarm czerwony!
Zatrzymać go. W razie potrzeby otworzyć ogień.
Wyślij śmigłowiec!
Natychmiast. Do szpitala.
- Przyłapałam cię. - Co?
Nie dałam ci wypisu.
Czuję się lepiej.
Może wrócę na kontrolę.
Nie przepadam za pacjentami, którzy mnie nie słuchają.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Jedzie na wschód przez Al-Quds.
Karetka jedzie wolno. Nadal w Al-Quds.
Zaraz ją zobaczycie.
Tuż za zakrętem.
Jest.
Podjedź szybciej!
- Zatrzymajcie go! - Spokojnie.
Siedzimy mu na ogonie.
Steve, wymiń go i zajedź drogę. My wyciągniemy Abu Ahmada.
Już.
Naor, strzelaj w opony.
- Zajedź mu drogę! - Już.
Wymiń. Przygotować się.
Wyłącz silnik.
Ręce do góry!
Wysiadać!
Szybciej!
Gdzie Abu Ahmad? No gdzie?
Kto?
- Dokąd jedziesz? - Do punktu kontrolnego.
- Gdzie Abu Ahmad? - Jaki Abu Ahmad?
- Gdzie Abu Ahmad? - Nie wiem!
Przestań.
Witaj, Amal.
Podejdź.
To jest Khaled. Poznaj Amal.
Nazywamy go Żydem,
bo wszyscy są pewni, że nim jest.
Zawiozę was do punktu kontrolnego, stamtąd pójdziesz z Khaledem.
- W porządku? - Tak.
Będziesz niosła tę torbę.
Patrz.
Te dwa kable są połączone z włącznikiem.
Ten przycisk jest niezwykle czuły.
Musi być przykryty, dopóki go nie naciśniesz.
Dobrze?
Pokażę ci, jak nieść torbę.
Załóż na ramię.
Wsuń rękę.
Czujesz?
To przełącznik.
Zapamiętaj, gdzie jest, żebyś do niego sięgnęła bez patrzenia.
Naciśniesz
i masz trzy minuty do eksplozji.
Odłóż.
Zostaniesz bohaterem narodowym.
Bohaterem?
Chciałam wyjść za mąż i mieć dzieci.
Tak będzie.
Chodźmy już.
Kto to?
Odwiedzili namiot żałobny Bashira Hammeda.
- Tego chyba znam. - Z wesela?
Nie stamtąd.
To Walid Al-Abed, jeden ze śpiochów Abu Ahmeda.
Nurit, powiększ.
W szpitalu rozmawiał z moją lekarką.
- O czym? - Nie słyszałem.
Nurit, dowiedz się wszystkiego o tej lekarce.
Shirin Al Abed, 32 lata.
Matka z Nablus, ojciec z Paryża,
jest kuzynką Walida Al-Abeda.
Jeździ z Ramallah do Paryża.
Gdy mówi po arabsku, ma lekki francuski akcent.
Studiowała medycynę w An-Najah i Ecole Medicine,
pracowała z „Lekarzami bez granic” w Bejrucie w 2006.
Wdowa. Wyszła za mąż, mając 23 lata. Mąż zachorował na SM.
Zmarł cztery lata później.
Wygląda na arabską Wonder Woman.
Próbują ją swatać, ale bardzo dużo pracuje.
W szpitalu w Nablusie.
Są z niej zadowoleni.
Zamiast ją śledzić, przenieśmy do szpitala Hadassah.
- Założymy podsłuch? - iPhone nie jest nasz.
Musielibyśmy go przejąć.
Jedźmy do szpitala.
Nie rozstaje się z telefonem.
Znajdziemy odpowiedni moment.
- Wiem kiedy. - Kiedy?
Codziennie robi 50 basenów na pływalni w Ramallah.
- Jutro jest dzień dla kobiet. - Wyślemy Boaza.
Jak ma tam wejść? W burkini?
Jest taki mały, że nie wpuszczą go nawet jako faceta.
- Ja pójdę. - Daj spokój.
Dlaczego?
Nie ma żeńskich agentów.
- Niech Nurit będzie pierwszą. - Nie mąć.
Same kobiety w kostiumach,
będzie pasować. W czym rzecz?
- Zgoda. - Dzięki.
Nie zgodziłem się.
Uśmiechnij się. Czyż nie o to ci chodziło?
Nur, po prostu wskocz do wody.
Teraz!
Zabrała telefon pod prysznic.
Odłóż wszystko z powrotem!
Pogadamy później, dobrze?
Nie przejmuj się.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dobrze.
Nurit, wszystko gra. Odpręż się.
Wyjdź stamtąd. Powoli.
Jak ci poszło? Pobiłaś światowy rekord?
Stań za mną.
Pani doktor? Poznaje mnie pani? Dzień dobry.
Dzień dobry.
Przepraszam. Przyjmuję tylu pacjentów...
Oczywiście. Jestem Amir Mahajne.
- Miło panią widzieć. - Shirin. Ciebie również.
Bardzo mi miło.
Opuściłeś szpital wbrew zaleceniom?
Pamiętasz.
Nic mi nie jest.
To moja siostra.
Pani doktor uratowała mi życie.
Podałam tylko aspirynę.
- Podwieźć cię? - Dziękuję. Mam samochód.
Muszę lecieć do pracy.
- Na razie. - Na razie.
Daj mi telefon.
Gdzie jest?
- Zaczekaj... - O co chodzi?
Daj mi swój telefon.
Nie obawiaj się.
Spokojnie.
Proszę.
Teraz mam twój numer.
- Nie mogłeś poprosić? - A gdybyś odmówiła?
Cóż...
- Zadzwonię. - Nie wiem, czy odbiorę.
Shirin...
Na razie.
Wszystko dobrze.
Nie bój się.
Świetnie ci poszło.
TEL AWIW
Jesteśmy.
To ten pub.
Muszę ci powiedzieć coś jeszcze.
To nie jest zwykły pub.
Przychodzi tu człowiek, który zabił Bashira.
Załatwimy ich.
Może być w środku,
ale jeśli nie, zrozumie, że to sprawa osobista.
- Zadowolona? - Bardzo.
Dobrze.
Zrozumieją, że nigdzie nie są bezpieczni.
Atakują nasze domy, my zaatakujemy ich.
Amal, poradzisz sobie?
Dobrze.
Najważniejsze, żeby cię nie podejrzewali.
Otwórz.
Świetnie. Zamknij.
Wejdź, usiądź przy barze,
zamów drinka i uzbrój bombę
zostaw torbę i wyjdź.
Do wybuchu masz trzy minuty.
Tylko trzy.
Zaczekam tutaj.
Uciekniemy razem. Rozumiesz?
Jakieś pytania?
Co mam zamówić?
Poproś o... colę.
- Dobrze. - Light.
Tak będzie lepiej. Light.
Powiedz.
- Poproszę Colę Light? - Nie.
Poproszę Colę Light.
Dobrze.
Amal...
Z Bogiem.
W porządku?
Co się dzieje? Ktoś zrobił ci krzywdę?
Chcesz do kogoś zadzwonić?
Napijesz się drinka? Może wody?
Poproszę Colę Light.
Już podaję.
Gdzie jesteś?