Żegnaj, Mike.
Mike?
Mike? Mike!
Mike!
Oddział B, zgłoście się.
A Rosjanie? Będą jej tu szukać?
Nie wiedzą, gdzie jest.
Nie skontaktuje się z wami bez naszej wiedzy.
Musicie wrócić do normalnego życia
- i zachować to... - W tajemnicy. Jasne.
Zgoda. Wszyscy jesteśmy patriotami.
- Zacznijmy od nowa. - Już wszystko powiedziałem.
- Wiem, że to dla ciebie trudne. - Nie wiem, gdzie jest.
A i tak bym wam nie powiedział.
Za nic w świecie.
Trudno ci się z tym pogodzić,
ale nie powiedziała ci prawdy.
To bardzo niebezpieczna osoba.
Jeśli się skontaktuje, musisz nam powiedzieć.
W przeciwnym razie narazisz całą swoją rodzinę.
Rozumiesz to, Michael?
Michael?
Rozproszcie się.
Sprawdźcie lewą stronę, ja idę w prawo.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ DRUGI CUKIEREK ALBO PSIKUS, DZIWAKU
Chryste!
Duch.
No widzę.
- Halloween. - Jak by nie było.
Póki co, pora na śniadanie. Chodź jeść.
Nie zobaczą mnie.
- Kto? - Źli ludzie.
Co masz na myśli?
Psikusy i cukierki.
Chcesz iść na Halloween?
Znasz zasady.
- Ale... - To znasz odpowiedź.
- Nie zobaczą mnie. - To bez znaczenia.
- Nie zobaczą. - Nic z tego.
Jeśli tam pójdziesz, to się narazisz.
Nie chcemy tego. Jasne?
To głupki, a my...
Nie jesteśmy głupi!
Otóż to.
Zdejmij to i siadaj do stołu. Jedzenie ci wystygnie.
No dobra...
Wyjdę wcześniej z pracy i kupię słodycze.
Objemy się i obejrzymy jakiś horror.
Pójdziemy na kompromis.
„Kompromis”?
K-O-M-promis. Kompromis.
To twoje słowo na dziś. Dobrze?
Oznacza coś pomiędzy. Połowiczna satysfakcja.
Przed 5-1-5?
O 17.15.
Tak.
Obiecujesz?
Tak.
Obiecuję.
Połowiczna satysfakcja.
Will?
Skarbie, pora wstawać.
- Jonathan? - Tak?
Gdzie jest Will?
- Co? - Gdzie jest Will?
- W swoim pokoju? - Nie.
Will?
Co robisz?
Siku.
Załóż to.
Trzeba to przykleić. Czekaj.
Co to?
Nic.
Znów miałeś atak?
Nie, to tylko szkic do mojego opowiadania.
W porządku.
Trzy, dwa, jeden...
Super. Unieś miotacz.
Obróć się do światła.
Szeroki uśmiech. Tak!
Kto was uratuje?
Wyglądasz uroczo, skarbie!
- Ale z ciebie muł. - Zamknij się.
Nic dziwnego, że bawisz się tylko z chłopakami.
- Erica! - Taka jest prawda.
Muł.
Uwielbiam ten kostium. Unieś broń.
- Dobra, wystarczy. - Jeszcze jedno. Proszę.
- Mogę iść do szkoły? - Zaraz.
- Powiedz: „Kto was uratuje?”. - Nie!
- Kto was uratuje? - Pogromcy duchów!
Hej, Spengler!
- Egon! - Venkman!
- Co? - Czemu jesteś Venkman?
- Bo nim jestem. - Ja nim jestem.
Nie może być dwóch?
Bo istnieje tylko jeden. Planowaliśmy to od miesięcy.
Ja jestem Venkman, Dustin to Stantz, ty Egon, a ty Winston.
- Nie chciałem być Winstonem. - Chciałeś!
- Chyba nie. - Nikt nie chce być Winstonem.
A niby czemu?
Czemu? Winston późno dołączył do załogi,
nie jest zabawny i nie jest naukowcem!
- Ale jest spoko. - Skoro tak, to ty nim bądź.
- Nie mogę! - Czemu?
Bo...
Bo nie jesteś czarny?
- Nie powiedziałem tego! - Pomyślałeś.
GIMNAZJUM W HAWKINS
- Nie powiedziałem! - Mike!
Chłopaki!
Czemu nikt inny się nie przebrał?
O kurde.
Kiedy tak zdecydowali?
Rok temu wszyscy się przebrali.
- To konspiracja. - Nie pękajcie.
Kto nas uratuje? Przymuły!
- Idziemy? - Nie teraz. Wyglądamy jak kretyni.
Może lubi Pogromców duchów?
Jasne, że tak. Nie w tym rzecz.
Jesteśmy przebrani, a ona nie.
- Nie mam nic na zmianę, a ty? - Nie.
To nie mamy wyboru. Teraz albo nigdy.
- Dobra. - Wkraczamy.
Może po lekcji.
- Tak. - Dobra.
Widzisz? To tutaj.
- Czemu skłamał? - To tylko dzieciak.
Słyszałeś, co mówił o tych atakach.
Nie opisuje ich jak koszmarów, tylko jak prawdziwe zdarzenia.
To nie koszmary, tylko wspomnienia.
Znam ludzi, którym się to przytrafiło.
Wydaje ci się, że tam jesteś, że to się dzieje naprawdę.
- To co to jest, u licha? - Owens mówił, że to się nasili.
- To miejsce... - Co zrobisz?
Zabierzesz go do Chicago?
W Bostonie jest ktoś, kto podobno...
Banda konowałów.
Powiedzą to samo,
stracisz tylko forsę.
Miał rację co do traumy. Zbliża się rocznica.
Wszyscy jesteśmy nerwowi. Ja, ty... a zwłaszcza Will.
Musimy przetrwać kilka następnych tygodni.
Nie będzie już tak jak kiedyś.
Nie do końca.
Ale będzie lepiej.
Z czasem.
- Trzymaj. - Dzięki.
Chryste! Hopper...
Przypominają mi się dawne czasy.
Czyli?
- Wspólne jaranie pomiędzy... - Piątą i szóstą lekcją.
Tak, pod schodami.
Pan Cooper przyłapał nas, pamiętasz? Powiedział: „Hej, gnojki”.
Uciekliśmy.
Boże, niech się to już skończy.
Wiem.
Jak to wygląda?
No wiesz. Jak zwykle.
Uroczo i posępnie z przelotną radioaktywnością.
Usmażone na wiórek. Ktoś ma ochotę?
I...
działa!
Była burza.
Jak się wtedy czułeś?
Jakbym zamarzł.
Było ci zimno?
Nie. Jakbym znieruchomiał ze strachu.
Nie mogłem oddychać ani mówić.
Czułem jakąś wrogą...
Nancy, to do ciebie niepodobne.
Barb, wracaj do domu, dobrze?
Nancy?
Nancy.
Wszystko w porządku?
- Nie mogę tak dłużej. - Czego nie możesz?
- Udawać, że nic się nie stało. - O czym mówisz?
O Barbarze.
Wszyscy jakby o niej zapomnieli.
Nikt się nie przejmuje. Poza jej rodzicami.
Sprzedają dom
i będą jej szukać do końca życia.
To ich wykończy.
Wiem. Rozumiem. Nic na to nie poradzimy.
Powiedzmy im prawdę.
- Wiesz, że nie możemy. - Bez wszystkich szczegółów.
To nie są żarty. Jeśli się dowiedzą, że powiedzieliśmy...
Mogą nas wsadzić do więzienia. Albo zaszkodzić naszym bliskim.
Zrobią, co chcą. Zastanów się, co mówisz.
Wiem, że ci ciężko, ale...
chodźmy na tę głupią imprezę do Tiny...
w głupich kostiumach,
nad którymi ślęczeliśmy jak głupki,
i udawajmy głupich nastolatków, dobrze?
Możemy? Tylko dziś.
Dobrze.
Chodź.
Cześć, Max. Jestem Dustin, a to...
- Lucas. - Wiem.
Moi prześladowcy.
Nie. Przecież...
Wcale cię nie prześladowaliśmy.
Martwiliśmy się o ciebie, bo jesteś tu nowa i tak dalej.
To tak z troski.
Pełno tu dokuczalskich.
- Oszaleć można. - Tak.
- To dlatego macie plecaki protonowe? - Nie działają. Ale...
Mam za to tę zmyślną pułapkę.
Patrz, otwiera się i zamyka. Spójrz...
Nieźle, co?
Nie? No dobra...
Rozmawialiśmy wczoraj o tym, że skoro jesteś nowa,
to pewnie nie masz z kim iść na Halloween
i boisz się dokuczalskich, więc uznaliśmy,
że pozwolimy ci pójść z nami.
- Pozwolicie mi? - Demokratycznie.
Większość głosowała za.
To aż taki zaszczyt,
by się do was przyłączyć?
Wiemy, gdzie dają duże batony.
Pewnie też byś chciała.
Impertynent z ciebie.
No. Pewnie. To co, przyłączysz się?
Spotykamy się na Maple Street o 19.
Co do minuty!
„Impertynent”.
To komplement, nie?
Nie?
Lucas, to nie komplement? Psiakrew, Lucas, to coś złego?
Co czuje moja skóra? Czysty jedwab.
Nieludzki. Bezlitosny.
Arnold Schwarzenegger w filmie Term...
Jestem w szoku. Nie wiem, co o tym myśleć.
- Kochasz mnie? - Oczywiście.
Ale nie spodziewałam się tego. To do ciebie niepodobne.
Erica, to ty tak na mnie działasz.
- Ja? - „Ja?”
Stałem się nieokiełznany i porywczy
- jak ty. - „Porywczy”.
Wszyscy będą w szoku.
- „Wszyscy będą w szoku”. - I bardzo dobrze!
Całe miasto się zdumieje. Cały świat!
Powiedz, że za mnie wyjdziesz. Tu i teraz.
Hej.
Nie skrzywdzę cię.
Jak ci na imię?
Co tu robisz w taki ziąb?
Mówisz, że Merrill zatruł twoje uprawy,
bo myśli, że ty zatrułeś jego, ale tego nie zrobiłeś?
Nie. I mam na to alibi.
Byłem całą noc w mieście z Jenny i jej chłopcami.
- Widziałeś go? - Nie musiałem. Postradał zmysły.
Zaczął rzucać oszczerstwa i groźby.
- Dyniowa konspiracja, szefie. - Nasze własne Chinatown.
Groźby to nie to samo,
co dokonanie czynu.
- To jak to wytłumaczyć? - Niska temperatura.
- Jest październik. - Bardzo zimny.
- Widzi pan te dłonie? - Tak.
- Czemu tak wyglądają? - Bo jesteś stary.
Święta racja.
I robię to od dawna. Bardzo dawna.
A nigdy czegoś takiego nie widziałem.
- Inni też nie. - Inni?
Merrill nie tylko mnie dopadł. Inni też ucierpieli.
A konkretnie?
Jack O’Dell, Pete Freeling, Rick Neary, Christensenowie.
Ich uprawy padły.
Podaj jeszcze raz te nazwiska.
Znów się spóźniłaś.
- Brałam pracę domową. - Mam to gdzieś.
Jeszcze raz, a wracasz do domu sama.
Rozumiesz?
Gówniane zadupie.
- Nie jest aż tak źle. - Nie?
Czujesz to? Jedzie gównem.
- Krowim. - Nie widzę żadnych.
Nie poznałaś dziewczyn z liceum.
- Podoba ci się ta wiocha? - Nie.
- To czemu jej bronisz? - Nie bronię.
Brzmi inaczej.
Utknęliśmy tu.
Racja. Utknęliśmy.
A czyja to wina?
Twoja.
- Coś ty powiedziała? - Nic.
- Że to moja wina? - Nie.
Wiesz, czyja to wina.
Powiedz.
Max...
No mów.
Mów!
Rok temu wszyscy się przebrali.
Billy, zwolnij.
- Twoi nowi kumple? - Nie! Nie znam ich.
To zwisa ci, czy ich rozjadę.
Dodatkowe punkty za całą trójkę naraz?
Przestań. To nie jest śmieszne.
Chłopaki?
Przestań. To nie jest śmieszne!
- Jazda! - Mike, ruchy!
Przestań!
Cholera!
Mało brakowało, co?
Jasna cholera!
Czy to...
Mad Max.
WYBIERZ WŁASNE DYNIE 2 ZA 4 $
Chce mi pan wmówić, że to wina niskich temperatur?
Jak daleko się to ciągnie?
Szefie, odbiór.
Jak to u was wygląda?
Jakby olbrzym zeszczał się na fasolowe pole Jasia.
I cuchnie. U pana też?
Nieco.
Jedzie jak w domu starców.
Sprawdźcie, jaki to ma zasięg.
Oznaczcie wszystko, co obumarło.
- To zajmie sporo czasu. - Trudno.
Nie wiemy, co to. Być może trucizna.
Nie dotykajcie niczego bez rękawic.
Zrozumiałem, szefie.
Masz chorągiewki?
Wciskasz T, żeby najechać, a W, żeby się oddalić.
Łatwizna.
Wyłącz, by oszczędzić baterie.
Słuchaj. Nie oddalaj się od brata.
I posłuchaj...
W razie złego przeczucia, niech cię odprowadzi do domu.
- Obiecujesz? - Dobrze.
- Gotowy? - Tak.
Uważajcie na siebie.
Oby was nie wessało!
Co ona w nim widzi?
W kim?
W Bobie.
Przynajmniej się nade mną nie rozczula.
Nie mogę nawet iść sam na Halloween. To obciach.
Jestem obciachowy?
Nie, ale Nancy nie musi pilnować Mike’a.
Will!
Tylko nie krzyżujcie promieni!
Słuchaj.
Tak?
Jeśli zostawię cię samego, obiecujesz, że zostaniesz w tej okolicy?
- Tak! Jasne. - I wrócisz do Mike’a przed 21.
- 21.30? - 21.
- Dobra. - Stoi?
- Tak. - W porządku.
Nie dawaj tego tym niezdarom.
Dobrze.
Oby cię nie wessało.
- Egon! - Gotowy?
trzydzieści osiem, trzydzieści dziewięć, czterdzieści...
Czterdzieści dwa!
Nowy piwny król!
- Billy! - Tak się to robi, Hawkins!
Billy!
Mamy nowego piwnego króla, Harrington.
- Właśnie! - Wypchaj się, Harrington.
Co to?
Czysty napęd!
Hej. Powoli. Przyhamuj, Nance.
Jesteśmy dziś głupimi nastolatkami. Nie taka była umowa?
- Nie. - No chodź. Tak.
- No chodź. - Nie.
Właśnie tak.
Co to, Dracula i Frankenstein?
- Jesteś sztywna jak deska. Wyluzuj. - Wybacz...
Nic mu nie będzie. Jest z Jonathanem.
Wiem.
Gdy nie ma go przy mnie, nie potrafię funkcjonować.
- To głupie. - Wcale nie.
Może wyprowadzimy się z Hawkins... razem?
- Co? - No wiem.
Pojechałem, co? Po prostu...
Myślałem o tym, co powiedziałaś.
O tym, że masz tu tyle wspomnień
i że nie stać cię, by stąd wyjechać.
Moi rodzice sprzedają swój dom w Maine.
Niedaleko jest RadioShack. Zatrudniliby mnie.
Moglibyśmy...
- Teraz ja wygaduję głupoty. - Bob...
Nieważne. Wino uderzyło mi do głowy.
Trudno mi to wytłumaczyć.
Nie jesteśmy normalną rodziną.
Moglibyśmy nią być.
Wreszcie.
Ofiary.
Cukierek albo psikus!
Ale z was uroczy tępiciele.
Znów 3 Muszkieterów. Nie wytrzymam.
- A bo co? - Bo co?
- Nikt ich nie lubi. - Zwykły nugat.
„Zwykły nugat”?
Jest w pierwszej trójce moich ulubionych.
W pierwszej trójce?
Rany. Też mi coś.
Serio, potrafię zjeść całą miskę naraz.
O kurde! Szkoda, że nie widzieliście swoich min.
A ten twój pisk? Jak mała dziewczynka.
Idziecie czy nie?
Najlepiej do Loch Nora.
Tam mieszkają bogaci, nie?
Nie żyjesz.
Tak, trafiłeś mnie.
Wesołego Halloween.
Niech to szlag.
Hej, odstąp mi trochę cukierków.
Nie ma mowy.
Dobra. A teraz?
Kim jesteś? Ja jestem Maria.
Pobawimy się?
Chcesz kwiatka?
P...
MIĘDZYNARODOWY KOD MORSE’A
Ó...
Ź...
NO...
Późno.
Znowu duży baton. Bogacze to frajerzy.
- Nie jesteś bogata, co? - Nie. Mieszkam na Old Cherry Road.
Spoko. Ulica nadaje się do jazdy na desce.
Jasne. W dechę.
Nie tak mówię? W dechę.
Spróbuj tak. Totalnie w dechę.
- Totalnie w dechę. - Zarąbista fala, stary.
- Bajerancko, brachu! - Przestańcie. Uszy mi więdną.
- Zgodziłeś się? - Na co?
By się przyłączyła.
- Tylko na dziś. - Mogłeś mnie spytać.
Napalili się. Nie sądziłem, że będziesz przeciwko.
Psuje najlepszy wieczór w roku.
Pilnuj się, zombiaczku.
Cukierek albo psikus, dziwaku.
Mike!
Will!
Co się stało?
Zniknąłeś. Nic ci nie jest?
Jasny gwint!
- Nic mu nie jest? - Nie wiem.
Odprowadzę cię do domu.
- Spokojnie. - Sam to zrobię.
Mike?
Bawcie się dalej. Mnie się nie chce.
Co z nim?
Fajny kostium.
- Co? - Fajny kostium.
Przebrałem się za gościa, który nie lubi imprez.
- Samantha. - Jonathan.
Kiss?
Ten zespół.
- Nie. - Odczep się.
- Już ci wystarczy. - Wal się!
Nance, poważnie. Przestań.
- Odłóż to. - Nie!
- Zostaw to. - Przestań!
Niech to szlag.
Nance, przepraszam.
- Nie zejdzie. - Zejdzie.
Odwiozę cię do domu. Chodź.
- Pozwól mi. - Sam tego chciałeś.
Nieprawda. Prosiłem, byś przestała pić.
- To wszystko do bani. - Wcale nie.
- Nieprawda, Nancy. - Ty jesteś do bani.
Co?
Udajesz, że wszystko gra.
Że nie zamordowaliśmy Barb.
Wszystko spoko. Niby się kochamy, bawimy.
Chodźmy na imprezę. Zabawmy się.
To do bani.
„Niby się kochamy”?
Do bani.
Nie kochasz mnie?
To do bani.
Jakbym utknął.
Po drugiej stronie?
Nie.
Jak w stereoskopie, kiedy...
- Zacina się pomiędzy slajdami? - Tak.
Jeden slajd to nasz świat, a drugi...
Drugi to druga strona.
Zewsząd dobiegały dźwięki.
I zobaczyłem tam coś.
- Demogorgona? - Nie.
Jakby ogromny cień na niebie.
To coś było żywe.
I chciało mnie dopaść.
To się dzieje naprawdę?
Czy tylko w twojej głowie, jak mówią lekarze?
Nie wiem.
Nie mów o tym innym.
Nie zrozumieliby.
Jedenastka by zrozumiała.
Myślisz?
Tak.
Jak zawsze.
Czasem wydaje mi się, że ją widzę.
Jakby nadal tu była. Choć jej nie ma.
Sam nie wiem. Czuję, że tracę rozum.
Ja też.
Jeśli mamy zwariować, to zróbmy to razem.
Tak. Zwariujmy razem.
Jonathan?
Otwórz. Wiem, że się spóźniłem.
Przyniosłem słodycze. Same łakocie.
Otwórz, proszę. Zamarznę tu na śmierć.
Hej, mała. Otwórz, proszę.
Coś mnie zatrzymało, straciłem poczucie czasu.
Przepraszam.
Nastka, otwórz, proszę.
W porządku.
Sam zjem wszystkie cukierki.
Utuczę się.
Niezdrowo mnie tu zostawiać.
Dostanę zawału albo coś.
Ale niech ci będzie.
Dzień 353.
Był dość kiepski. Sam nie wiem...
Chyba mi ciebie brakuje.
Nam wszystkim.
Jeśli mnie słyszysz, daj mi znać.
Mike.
Jedenastka?
W dechę.
Mews?
To ty?
O kurde.
Ja cię...
Napisy: Ewa Nowicka