Dusty!
I jak było?
- Co takiego? - Co?
Najfajniejszy wieczór w roku.
No tak. Było... szałowo.
- Coś ci dolega? - Nie.
- Coś się stało? - Nie. Co? Nie.
- Masz zatwardzenie? - Nie. Mamo!
Dziwnie się zachowujesz.
Nieprawda!
Odlot, nie? Wyposażyłem pułapkę
w motorek, by wyglądało, że złapałem ducha.
Jak w filmie.
Zabawne. Taki numer!
Miałeś być cicho.
Miałeś wytrzymać jedną minutę.
Dosłownie jedną.
Wybacz, Yertle.
Tymczasowa eksmisja.
Coś ty za jeden, koleżko?
Co robiłeś w moich śmieciach?
Jesteś głodny?
Nugat.
No już, wsuwaj.
Za gorąco ci?
Wybacz, koleżko.
Tobie też smakuje?
Jesteś bardzo milusi.
Fajnie, że cię znalazłem.
TRZECH MUSZKIETERÓW
D’Artagnan.
Tak ci dam na imię.
GADY
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ TRZECI KIJANKA
Pobudka.
Więc to tak? Nadal się nie odzywasz?
No cóż.
Sam będę musiał
zjeść te potrójne gofry Eggo.
Pycha, co?
A najlepsze w tym to, że to tylko 8000 kalorii.
Znów go wczoraj odwiedziłaś?
Potrzebuje mnie.
Mam do niego zajrzeć?
Wiem, że tęsknisz.
Ale to zbyt niebezpieczne.
Aż tak cię nie potrzebuje.
Wkrótce znów go zobaczysz.
Nie tylko w myślach, ale naprawdę.
Czuję, że jestem na dobrym tropie.
Przyjaciele nie kłamią.
Co?
Powiedziałeś „wkrótce” 21. dnia.
I 205.
- A teraz mówisz to 326. dnia? - Co jest?
Odliczasz dni jak jakiś więzień?
Co znaczy „wkrótce”?
To znaczy wtedy...
gdy minie niebezpieczeństwo.
Kiedy?
- Nie wiem. - Dnia 500.?
- Nie wiem. - Dnia 600.?
- Nie wiem. - Dnia 700.?
- Dnia 800.? - Nie!
Muszę go zobaczyć. Mów!
Psiakrew!
Przyjaciele nie kłamią!
Chryste. Widzieliście je?
- Szukamy. - Właśnie.
Znalazłem!
Były pod spodniami, zbytniki.
Dzięki. Uratowałeś mi życie.
Podrzuć Willa do szkoły. Nie mogę się spóźnić.
- Został na noc? - Możesz go podwieźć?
Ja to zrobię.
- Zadbasz, żeby dotarł bez problemów? - Jasne.
Co powiesz na przejażdżkę Bobmobilem?
LOKAL WYBORCZY 6 LISTOPADA
BIBLIOTEKA PUBLICZNA
GADY WSCHODU GADY AMERYKI PŁD.
Panie Henderson. Wypożyczamy najwyżej pięć naraz.
Tak.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.
Dziesięć. Pięć jest już na karcie.
Pomyliłem się.
Ale...
Wypływam na nieznane wody. Potrzebuję wioseł.
Te książki...
to właśnie moje wiosła.
Pięć naraz.
- W kulki sobie pani leci? - Słucham?
Co, u licha...
- Panie Henderson! - Potrzebuję wioseł!
To ty kręciłeś się w nocy po domu czy jakiś duch?
Pewnie ja.
Kolejny koszmar?
Nie.
Mówiłem ci o panu Baldo?
- O panu Baldo? - Tak.
Byłem trochę młodszy od ciebie. Stałem w kolejce na diabelski młyn.
Nagle poczułem na ramieniu tłustą łapę w białej rękawiczce.
Odwróciłem się i zobaczyłem go.
Pana Baldo.
„Hej, smyku, chcesz balonik?”
Możesz się śmiać, to zabawne.
Choć wtedy nie było mi do śmiechu.
Nie mogłem przestać o nim myśleć.
Co noc o nim śniłem.
Gdy się do mnie zbliżał...
uciekałem.
Tak się bałem, że mama musiała siedzieć w moim pokoju,
dopóki nie zasnąłem.
- Naprawdę? - Tak.
Ciągnęło się to miesiącami.
Aż pewnego dnia koszmary ustały.
- Wiesz, jak to zrobiłem? - Jak?
Poszedłem spać...
i jak zwykle pan Baldo zjawił się w moim śnie.
Ale tym razem nie uciekłem.
Zebrałem się na odwagę.
Spojrzałem na niego,
na tę jego głupią japę i powiedziałem: „Idź sobie!”.
I po krzyku. Poszedł sobie.
I już nie wrócił.
Łatwizna, co?
Łatwizna.
I po krzyku.
Czemu przezywają go zombiaczkiem?
Wiem, że zgubił się w lesie na cały tydzień,
ale czemu zombie? Bo wszyscy myśleli, że nie żyje?
Tak. Wyprawili mu nawet pogrzeb.
Po tygodniu?
Znaleźli w stawie innego dzieciaka.
Myśleli, że to Will, bo ciało się rozłożyło.
Co?
Dobra, to mało zabawne.
Nie żartuję. Wszyscy o tym wiedzą. Sama popytaj.
Tylko nie Willa, bo nadal bardzo to przeżywa.
Rozumiesz?
Tak.
Miłego dnia, smyku.
Przypadek Phineasa Gage’a stanowi niezwykłą medyczną zagadkę.
W 1948 roku Phineas, który pracował na kolei, miał okropny wypadek.
Długi, metalowy pręt przebił mu czaszkę.
Cudem przeżył i miał się dobrze.
Przynajmniej pod względem fizycznym.
Ale uraz wywołał u niego kompletną zmianę osobowości.
Do tego stopnia, że jego znajomi
zaczęli nazywać go: „Już nie Gage”.
W owym czasie sprawa zasłynęła jako Wypadek z Łomem
Choć nie był to...
Przepraszam.
Bardzo przepraszam. Proszę kontynuować.
Proszę się nie przejmować.
Serio, proszę kontynuować. Dzięki.
Choć nie był to łom, ale metalowy pręt.
Podczas przerwy przyjdźcie do pracowni AV.
Po co?
Pokażę wam coś niesamowitego.
Pracownia AV. Na przerwie.
- Dustin! - Tak jest.
- Zaczniesz uważać? - Już się robi.
Sprawa Phineasa Gage’a.
Strona 104.
- Skup się. - Już się skupiam.
Pracownia AV.
Zaczął kląć, używając słów, których nie ośmielę się zacytować.
POLICJA
Znaleźliśmy więcej przy farmie Gilberta.
Paskudztwo.
- Klejące. - Gdzie jeszcze?
- To wszystko. - Znudziło wam się szukać?
- Zaczęło się ściemniać. - Zrobiło się ciemno.
Od tego są latarki, patałachy.
Ktoś chyba wstał dziś lewą nogą.
Kłopoty sercowe, szefie?
Szefie! Dokąd pan idzie?
Mamy tam wrócić?
- Musiał kopnąć? - Szefie!
Mój dziadek tu mieszkał.
Dawno temu.
Głównie przechowuję tu swoje rzeczy.
Sporo wspomnień.
I co ty na to?
Wymaga trochę pracy.
Trzeba nieco wyobraźni, ale jak to ogarniemy, będzie miło.
Bardzo miło.
To twój nowy dom.
Dom.
Tak.
To jest...
prawdziwa muzyka.
Dobra. Do roboty.
MIĘDZYNARODOWY KOD MORSE’A PODRĘCZNA LISTA SYGNAŁÓW
Podaj mi je.
To tak zwany potykacz.
Coś w rodzaju alarmu.
Podłączasz to w ten sposób.
I gdy ktoś się tu zbliży,
narobi sporo hałasu, niczym strzały z karabinu.
Ci źli ludzie cię tu nie znajdą.
Na tym pustkowiu.
Zabezpieczymy się.
Ustalimy podstawowe zasady.
Numer jeden:
nie odsłaniaj okien.
Zasada numer dwa:
otwórz drzwi tylko, jeśli zapukam w ten sposób.
Zasada numer trzy:
nie wychodź sama z domu, zwłaszcza w dzień.
To tyle. Trzy zasady.
Ich nazwa ogólna:
„Nie bądź głupkiem”.
Bo nie jesteśmy głupi.
Prawda?
Nie głupek.
Harrington, tak?
Podobno kiedyś tu rządziłeś. To prawda?
Król Steve, tak cię nazywali?
Stałeś się cieniasem.
Zamknij się i graj w kosza.
Tak jest!
Steve?
- Co tu robisz? - A jak myślisz?
Gdzie byłeś rano? Przegapiłam pierwszą lekcję.
Jonathan mógł cię podwieźć.
O czym ty mówisz?
Chryste, nie masz głowy do alkoholu.
Pamiętasz wczorajszą imprezę u Tiny?
- Tak. - I co się wydarzyło?
Pamiętam, jak tańczyłam i...
rozlałam poncz.
Wściekłeś się, bo się upiłam...
i odwiozłeś mnie do domu.
Nie. Wszystko ci się poplątało.
To był twój drugi chłopak. Jonathan.
- Nie rozumiem. - To proste.
- Powiedziałaś, co myślisz. - Co?
Podobno...
zabiliśmy Barb, a ja mam to gdzieś, bo jestem do bani...
cały ten nasz związek jest do bani i...
generalnie wszystko jest do bani.
Na dodatek mnie nie kochasz.
Byłam pijana. Niczego nie pamiętam.
Więc ta cała twoja gadka była do bani?
- Tak. - To powiedz mi.
Co mam ci powiedzieć?
Że mnie kochasz.
Poważnie?
Harrington! Wracaj, stary. Ten palant nas wykańcza. Chodź!
- Dobra! - No już!
Sama jesteś do bani.
Ma na imię d’Artagnan.
Fajny jest, co?
- D’Artagnan? - W skrócie Dart.
- Był w twoich śmieciach? - Szukał jedzenia.
- Chcesz potrzymać? - Nie.
- Nie ugryzie cię. - Nie...
O rany, jaki obślizgły!
Jak glut z nosa.
O Boże!
Co to takiego?
Sam chciałbym wiedzieć.
Myślałem, że to rodzaj kijanki.
- Kijanki? - Młodego płaza.
- To postać larwalna. - Wiem.
Więc wiesz też, że kijanki żyją w wodzie, prawda?
Ale nie Dart. Nie potrzebuje wody.
Nie wszystkie kijanki żyją w wodzie.
Kijanki naziemne? Tak. Są dwa gatunki.
Indirana semipalmata.
I Adenomera andreae.
Jeden z Indii, drugi z Ameryki Południowej.
Skąd się wziął w moim koszu?
Może uciekł jakiemuś naukowcowi?
Widzicie to?
W jego wnętrzu coś się rusza.
Spokojnie. Już dobrze, koleżko.
Wiem, że tego nie lubisz. Już dobrze.
Kolejna zagadka.
Gady są zimnokrwiste. Ektotermiczne.
Wygrzewają się w słońcu. Dart nie znosi ciepła. Sprawia mu ból.
Skoro to nie kijanka ani gad...
To odkryłem nowy gatunek.
Pokażmy go Clarke’owi.
- Przywłaszczy sobie moje odkrycie. - Nie.
Nazwę go Dustonious kijankus.
- Co myślisz? - Że kretyn z ciebie.
Gdy będę sławny i bogaty, nie przychodź do mnie i nie mów:
„Ojej, Dustin, wybacz, że w ósmej klasie była ze mnie taka zołza”.
- Miłego dnia. - Dzięki.
Mortadela?
Fajnie było wczoraj.
Wybacz, jeśli posunąłem się za daleko.
Skądże znowu.
Wiesz...
tak bardzo cię lubię.
I wszystko, co się z tobą wiąże.
Twoja rodzina, chłopcy.
Może się łudzę...
ale czuję, że się do mnie przekonują.
Może nie Jonathan. To twarda szuka.
Ale czuję, że dogaduję się z Willem.
Lubi cię.
Tak?
To widać.
To dobrze.
O czymś jeszcze chciałem ci powiedzieć.
To nic takiego, ale...
Dziś rano zauważyłem małe wgniecenie na mojej JVC.
- Na czym? - Na kamerze.
Działa bez problemu, ale...
obejrzałem nagranie...
i widać na nim, jak starsi chłopcy dokuczają Willowi.
- Co? - Nastraszyli go.
Co to za chłopcy? Bracia Zimmerman?
Nie wiem. Mieli maski, umalowane twarze...
Może. Wiek by się zgadzał.
Zabiję ich.
Przysięgam, że ich zabiję.
Za to cię podziwiam. Potrafisz oddać cios.
Ja nigdy nie umiałem się bronić.
Miałem problemy, tak jak Will.
Dokuczali mi.
Tacy jak my nie oddają ciosów
i ludzie to wykorzystują.
Dają ci jeszcze bardziej popalić.
Nie wiem czemu.
Może dzięki temu czują się silniejsi.
Nie wiem.
Ale, proszę, sama zobacz.
Umawiam się z Joyce Byers.
Powaga. Umawiam się z...
- Widzisz? Wszystko dobrze się kończy. - To prawda.
Trawa, zboża, drzewa.
Wszystko usycha w tej okolicy. W promieniu pięciu kilometrów.
Wszystko skupia się tu.
Podobają mi się te linie. Bardzo ładnie się układają.
Niezła psychodelia.
- Dla ciebie to tylko żart? - Nie. Po prostu...
Nie wiem, co to ma ze mną wspólnego.
To coś ma swoje źródło w tym laboratorium.
Niemożliwe. Ostatnie spalanie było dwa dni temu. Uporaliśmy się z tym.
- Może jest wyciek? - Wyciek?
- Bo ja wiem? To ty jesteś naukowcem. - Otóż to.
I zapewniam, że nie ma powodu do niepokoju.
- Przekonaj mnie. - Co?
Tak. Ty i twoi jajogłowi kumple.
Zbadajcie wszystkie miejsca na mapie. Przeprowadźcie testy
czy co tam do licha zwykle robicie i sprawdźcie, co się okaże.
Zatem...
teraz ty wydajesz mi polecenia?
Nie.
Ja siedzę cicho,
a wy trzymacie się z daleka od miasta.
Taką mamy umowę.
Ja się wywiązałem. Teraz twoja kolej.
Przekonaj mnie.
Poprosił, żebyś mnie odwiózł?
Tak.
Był wkurzony.
I to bardzo.
Ale martwił się o ciebie.
Hej.
Nie przejmuj się aż tak.
Ludzie wygadują głupoty po pijaku.
Nie mówią prawdy.
W tym rzecz.
Może mówiłam prawdę?
Cały czas udaję, że wszystko gra,
ale tak nie jest.
Czuję, jakbym...
Bo ja wiem, jakbym...
Jakbyś dźwigała jakiś ciężar.
Bez przerwy.
Też się tak czuję.
To nie to samo.
Will wrócił.
Owszem.
Wrócił.
Ale zmienił się.
Staram się jakoś mu pomóc, ale...
Sam nie wiem.
Być może...
nic już nie będzie tak jak dawniej.
Nie wkurza cię to?
Co?
Że ludziom, którzy za tym stoją
i zrujnowali innym życie, uszło to na sucho.
Ci, którzy za tym stali...
- nie żyją. - Wierzysz w to?
Chłopak twojej mamy.
- Pracuje w RadioShack? - Tak.
Bo co?
Coś wymyśliłaś?
Zwiejemy z czwartej lekcji?
Fajnie, prawda?
Nóżki w górę!
„Smuciłabym się, gdybym sprawiła jej rozczarowanie...
bo wkrótce potem odeszła.
Zmarła na febrę, gdy miałam tylko trzy miesiące.
Żałuję, że nie miałam szansy nazywać jej mamą.
Chciałabym móc powiedzieć »mama«”.
A ja mam mamę?
Oczywiście.
Inaczej byś się nie urodziła.
Gdzie ona jest?
Już jej nie ma.
Odeszła?
Tak.
Przykro mi.
„Cztery dni później ojciec też zmarł na febrę.
Zostałam sierotą i wszyscy wpadli w panikę.
Pani Thomas nie wiedziała, co począć.
Nikt mnie nie chciał.
Widocznie taki już mój los”.
Szukasz mamy?
Skarbie?
Szkoła.
Gdzie jest szkoła?
Szkoła jest tam. Jakieś półtora kilometra stąd.
Co najmniej.
Gdzie twoi rodzice?
Spójrz, mamusiu.
ZAKAZ WSTĘPU
SERWIS I NAPRAWY
RadioShack, tu Bob Newby. Czym mogę służyć?
Tu Joyce.
Cześć, co słychać?
Próbuję odtworzyć to wideo,
ale kaseta jest maleńka. Jakby się skurczyła.
Bo to VHS-C, a nie VHS.
Znajdź RF-P1U z kablem koncentrycznym i podłącz wejście i wyjście dla obrazu.
Mów po ludzku.
No tak. Wybacz.
Podłączyłam kabel z tyłu...
Drugi koniec podłączam prosto do kamery?
- Właśnie tak. - Niebieski ekran. Chyba działa.
Może dziś wieczorem... Joyce?
Wciskasz T, żeby najechać, a W, żeby się oddalić.
Łatwizna.
Pilnuj się, zombiaczek.
Cukierek albo psikus, dziwaku.
Mike!
PAUZA
Will, idziesz z nami do pana Clarke’a?
Co jest?
Co?
Chodzi o d’Artagnana.
To dlatego dziś się spóźniłem.
Super. Drzwiczki się otwierają?
Jasne. Ale nie chodzi o pułapkę, tylko o to, co w niej mam.
To zmieni pańską wiedzę o świecie.
Umieram z ciekawości.
Na początek ustalmy jedno...
to moje odkrycie, nie pańskie.
Pokaż to wreszcie!
- Chcę tylko... - Dustin!
No dobra.
Nie!
Przepraszam, to tylko głupi kawał.
Co ty wyprawiasz?
Musimy już iść. Natychmiast!
Czekamy dalej na twoją siostrę?
Walić gówniarę. Ma deskę. Sama wróci.
- I nie mów tak na nią. - Jak?
Siostra. To nie moja siostra.
- No weźcie. Mogę wejść? - Nie!
- Nie rozumiem. - Czego?
Rok temu Will widział coś podobnego do Darta?
Tak, tylko bez ogona.
Wydawał ten sam odgłos.
- Nic nie mówiłeś. - Nie byłem pewny.
- Przypadek? - Albo i nie.
Może gdy był po drugiej stronie, uzyskał prawdziwe widzenie?
Co?
Moc widzenia w wymiarze niematerialnym.
Wyjaśnij to.
Może to, co widzi Will, to nie wspomnienia,
tylko rzeczywistość.
Może widzi rzeczy po drugiej stronie.
- Czyli... - Dart pochodzi z drugiej strony.
- Zanieśmy go do Hoppera. - Popieram.
Nie. Skażemy Darta na śmierć.
- Może powinniśmy. - Jak możesz?
Jak? Jest z drugiej strony.
Może. To nie znaczy od razu, że jest zły.
To jak stwierdzić, że ktoś z Gwiazdy Śmierci
- nie jest zły. - Łączy nas więź.
Więź? Bo też lubi nugat?
- Nie! Bo mi ufa! - Ufa ci?
Obiecałem, że się nim zaopiekuję.
Co się tam dzieje?
- Nie krzywdź go. - Chyba że zaatakuje.
Otwórz to wreszcie.
Jasny gwint!
O kurde!
Nie!
Co...
Cholera!
Dokąd pobiegł?
- Co to? - Dart!
- Co? - Przez ciebie uciekł!
- Czemu go zaatakowałeś? - Chodźmy.
Nie róbcie mu krzywdy!
Jonathan?
Witam, pani Wheeler.
- Jaka miła niespodzianka. - Tak.
Jutro mamy egzamin.
- Byliście na zakupach? - Popsuł mi się walkman.
- A to pech. - Musimy iść. To trudny egzamin.
Właśnie.
- Stresujący. - Bardzo.
- Do widzenia. - Pa! Miło cię widzieć.
- Na pewno chcesz to zrobić? - Nie wiem.
Halo. Tu Marsha.
Pani Holland. Tu Nancy.
Nancy?
Ja...
Muszę coś pani powiedzieć. Na temat Barb.
I tamtej nocy...
Nie powiedziałam pani prawdy.
Ale to nie rozmowa na telefon.
Będę jutro o 9 w parku Forrest Hill.
Proszę nikomu nie mówić i nie oddzwaniać. To niebezpieczne.
Co to ma znaczyć?
Proszę mi zaufać.
Miałeś rację co do tych dyń.
Niezłe paskudztwo.
I ten smród... Jasna panienko.
- O co w tym chodzi? - Już ci mówiłem.
Ale poddamy to analizie i zobaczymy.
Póki co zabezpiecz ten teren.
Na jakiś dzień lub dwa.
Jak mam to wytłumaczyć?
Wymyśl coś.
- Szefie, jest pan tam? - Tak.
Pamięta pan tę Rosjankę, o której mówił Murray?
Możliwe, że nie bredził od rzeczy.
Zostań na miejscu. Nie ruszaj się stamtąd.
Wschodnie skrzydło. Nie ma go tu.
Gdzie jesteś, ty mały draniu?
W zachodnim też nie. Will?
W południowym też. Lucas?
Masz coś?
Wolnego, panie Sinclair!
Przepraszam, szukam sali do nauki własnej.
Do widzenia.
U mnie czysto.
- Co ty wyprawiasz? - A ty?
- Co robisz? - Szukam Darta.
- To męska szatnia. - To co?
Idź do domu.
- Nienawidzisz mnie? - Nie.
Nawet cię nie znam.
Nie chcesz mnie w drużynie.
- Nie. - Czemu?
Bo mnie wkurzasz. I nie potrzebujemy więcej członków.
Ja jestem paladynem, Will klerykiem, Dustin bardem, Lucas tropicielem,
a Nastka magiem.
- Nastka? Kto to? - Ktoś. Nikt.
Ktoś czy nikt?
Kiedyś była w naszej drużynie. Przeprowadziła się.
Była magiem?
Co robiła? Sztuczki magiczne?
Mogę być śmigaczem.
- Nie ma czegoś takiego. - Ale może być.
- Widzisz? Śmigacz. - Niesamowite.
Zaimponowałam ci.
To żadna sztuka. Jeździsz tylko w kółko.
Myślisz, że to proste? Sam spróbuj.
- Nie. - Czemu?
Nie potrafię.
Przyznaj, że jesteś pod wrażeniem.
Gdybym poćwiczył cały dzień, tobym się nauczył.
Kręci mi się w głowie.
- Przestań. - Przyjmij mnie do drużyny.
- No przestań już. - To proste pytanie. Tak czy nie?
Jezu! Nic ci nie jest?
Raczej nie.
- Co się stało? - Nie wiem.
Jakby jakiś magnes przyciągnął moją deskę.
Wiem, to niedorzeczne.
No odbierzcie!
Gimnazjum w Hawkins. Słucham?
Witaj, Doris. Tu Joyce.
Joyce Byers.
Will ma kółko audiowizualne. Połączysz mnie z panem Clarkiem?
- Z Clarkiem? Wiesz co? - Co?
Właśnie wyszedł. Może odwołali kółko?
- Co? - Chcesz, żebym...
Chłopaki...
- Znalazłem go. - Gdzie?
W ubikacji obok pracowni pana Salerno.
Przyjąłem.
Nie bój się.
Nie zrobię ci krzywdy.
Hej, koleżko.
Chodź. Nic ci nie grozi.
W porządku. To tylko ja.
Już dobrze.
- Szybko! Tutaj. - Idziemy!
Siedź tu i bądź cicho.
Gdzie jest Dart?
- Nie wiem. Nie ma go tu. - Co?
- Will mówił, że był tutaj. - Tak, może go ma.
Gdzie jest Will?
Ale tym razem nie uciekłem.
Zebrałem się na odwagę.
Powiedziałem: „Idź sobie!”.
Idź sobie!
Łatwizna, co?
Łatwizna.
I po krzyku.
Napisy: Ewa Nowicka