Hej, tu Jim.
Pewnie jestem zajęty czymś niesamowitym...
ZAKAZ WSTĘPU
Jakbym czuł to samo co ten potwór z cieni.
Widział to co on.
Po drugiej stronie?
Częściowo jest tam...
a częściowo tutaj.
- Tutaj? W tym domu? - Tak. I...
we mnie.
Jakby opanowywał całe miasto.
Im bardziej się rozrasta, tym bardziej na mnie wpływa.
I coraz częściej widzisz wspomnienia z teraz.
Początkowo tylko coś czułem... na karku.
Nie sądziłem, że istniał naprawdę.
Jakbym próbował przypomnieć sobie sen
i musiał porządnie się wysilić.
To było coś takiego.
Ale teraz...
Teraz pamiętam go cały czas.
Może...
- to dobra rzecz? - Dobra?
Sam pomyśl.
Jesteś niczym superszpieg.
Szpiegujesz potwora z cieni.
Skoro wiesz, co widzi i co czuje,
może zdołamy go pokonać.
Może to nie dzieje się bez powodu.
- Naprawdę tak myślisz? - Tak.
A jeśli nas przejrzy?
- Zacznie nas szpiegować. - Nie.
Skąd wiesz?
Nie pozwolimy mu.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ PIĄTY DIG DUG
Chcemy wynająć pokój.
Mamy tu pokoje.
Z jednym łóżkiem czy z dwoma?
Z dwoma.
Nance...
Zostawić czy zgasić?
- Co? - Nic. Tylko...
mam déjà vu.
Tak.
To dziwne, nie sądzisz?
Co?
Widujemy się, tylko gdy zbliża się koniec świata.
Nie będzie końca świata.
Takie mam przeczucie.
Nadal masz szramę?
Tak.
Moja jest większa.
- Gratuluję. - Dzięki.
Co się stało?
O co pytasz?
O nas.
Po tym wszystkim po prostu...
zniknąłeś.
Will mnie potrzebował.
I Steve...
Czekałam.
Zaledwie miesiąc.
Zgaś.
Will, co się stało?
Mamo?
- Mamo? - Tak?
- Widziałem go. - Kogo, skarbie?
Hoppera.
Chyba ma kłopoty.
Może umrzeć.
Szlag!
Wystarczy.
Tato?
Gdy mama się na ciebie gniewa, co robisz, by ją udobruchać?
Dobre pytanie. Co robisz, kochanie?
Najpierw przepraszam.
A potem daję jej, czego tylko zapragnie.
Nawet jeśli się myli?
Mama nigdy się nie myli.
To prawda.
- Nie jesteś głodny? - Niezbyt.
Dokąd idziesz?
Do Dustina.
Przepraszam.
Mews!
Dusty, nie ma jej w twoim pokoju?
Aby zamówić rozmowę...
Dziękuję, panie McCorkle.
Bardzo mi pan pomógł.
Świetnie. Dziękuję. Miłego dnia.
Do widzenia. Dobrze. Nawzajem.
Mam dobre wieści.
Znaleźli ją?
Nie. Ale widzieli ją w Loch Nora.
Jak się tam biedulka dostała?
Nie wiem. Pewnie się zgubiła. Poszukają jej.
Zostanę i będę czekał przy telefonie,
a ty pójdziesz i pomożesz im szukać?
Przytul mnie. Idź po nią.
Znajdziesz ją.
- Znajdziemy ją. - Tak.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Ja też.
- Kocham cię. - Dobra, idź.
Chodź, Dart. Pora na śniadanie!
O Boże...
Cholera...
No wyłaź. Wiem, że jesteś głodny.
Tak jest.
Cholera!
Przykro mi. Zjadłeś mi kota.
No dobrze. To chyba tutaj.
Larrabee pięć-jeden-pięć?
Tak.
Pięć piętnaście.
No tak. Jasne.
Dziękuję.
Hej.
Przeproś mamę, dobrze?
Pewnie odchodzi od zmysłów.
Jak długo cię nie było?
Bardzo długo.
Proszę odejść! Niczego nie chcę!
Nie wciskaj mi swoich ciastek.
- Ciastek? - Albo biblijnych pogaduszek.
Nie jestem zainteresowana, jasne?
Chcę się spotkać z mamą.
Tęcza.
- Trzy w prawo. Cztery w lewo. - Mama?
Oddychaj. Słonecznik.
Tęcza.
- Trzy w prawo. Cztery w lewo. - Mamo, słyszysz mnie?
Czterysta pięćdziesiąt. Oddychaj.
Słonecznik.
Tęcza.
Mamo, to ja.
Jane.
Jestem tu.
Oddychaj. Słonecznik. Tęcza. Czterysta pięćdziesiąt.
Oddychaj. Słonecznik.
- Co jej jest? - Tęcza.
Czterysta pięćdziesiąt.
- Jesteś pewna, że to tu? - Numer 3833. Tak.
W porządku.
ZAMYKAĆ DRZWI
Spójrzcie w kamerę.
- W kamerę. - Jaką kamerę?
Nie w głośnik. Nad wami, po prawej.
Nancy Wheeler. Jonathan Byers. Przebyliście szmat drogi.
Tylko nie opowiadajcie historyjki o niedźwiedziu
w ogródku u Harringtona.
Już ją słyszałem.
Proszę, wejdźcie. Bez obaw.
Prześledziłem 200 tropów,
w większości fałszywych, ale tak to zwykle bywa.
Sprawdziłem każdy krok i każdą osobę,
z którą Barbara rozmawiała.
Odpowiedź na pytanie, co się z nią stało jest przed nami.
Zapewniam was. Wystarczy połączyć fakty.
Chronologia jest błędna.
Słucham?
Godziny się nie zgadzają.
A dziewczyna z ogoloną głową nie jest Rosjanką. Jest z laboratorium.
Ma na imię Jedenaście.
Lepiej niech pan usiądzie.
Nie wrócisz za godzinę...
- To wracam pieszo. Tak, wiem. - Hej! Nie podskakuj, gówniaro.
AWARIA
Przykro mi, Wojowniczko Szos.
Co się stało?
Płyta siadła. Lipa.
Spoko. Mam zapasowy automat na zapleczu.
Potrzymaj.
TYLKO DLA PRACOWNIKÓW
Załatw mi tę randkę, Sinclair.
Tak jak obiecałem.
Bądźcie grzeczni, dobrze?
Co to za podchody, prześladowco?
Wybacz. Szukałem bezpiecznego miejsca.
Po co? By odgrywać oszołoma?
Powiem ci, co naprawdę wydarzyło się tu rok temu.
Jeśli ktoś się o tym dowie, mogą cię aresztować.
Albo nawet zabić.
- Zabić? - Musisz mi powiedzieć.
Akceptujesz ryzyko?
- Boże! Co za błazenada. - Akceptujesz ryzyko?
Tak.
Jasne.
Akceptuję.
Opowiadaj.
W zeszłym roku...
Will nie zgubił się w lesie.
Tylko gdzie indziej.
Tu go widziałeś? Tu widziałeś Hoppera?
Chyba tak.
Tutaj!
Dobrze... czyli Hopper jest tutaj?
Tak. Teraz musimy znaleźć, gdzie to jest.
Tak.
Powiedział coś, zanim wyszedł?
Coś o pnączach.
Hopper.
Niespodzianka. Zadzwoniłbym, ale miałem nie blokować linii.
Niczego nam nie trzeba.
Gdy chorowałem, a byłem chorowitym dzieckiem,
nic mi tak nie pomagało, jak różne łamigłówki.
Świetnie.
Pokażę mu.
Teraz śpi.
Rozumiem.
Mogę z tobą posiedzieć.
Słuchaj, to nieodpowiednia pora.
Ale zadzwonię do ciebie, dobrze?
Dziękuję.
- Na pewno? - Tak.
Niech Will zadzwoni. Nie bez powodu mówią na mnie Mózgownica.
Bob!
Tak mam na imię.
Sam to wszystko narysowałeś?
- A czemu? - Znasz zasady.
- Żadnych pytań, jasne? - Tak.
Chcemy tylko, byś pomógł nam ustalić...
Bob?
Chodź tu.
Gdzie to jest.
To cel gry. Znaleźć punkt X.
A co tam jest? Piracki skarb?
Bob, żadnych pytań.
Chodź na słówko. Zaczekajcie.
Wiesz, że możesz mi wszystko powiedzieć.
Tak. A w czym problem?
W czym problem?
Will kiepsko wygląda.
Ty też.
Co się dzieje?
Nic.
Will przechodzi kolejny kryzys?
Nie!
Wybacz. Po prostu...
nie rozumiem, jak to ma mu pomóc. Albo tobie.
Jak mam cokolwiek rozwikłać, skoro nie wiem,
o co chodzi w tej grze?
- Zaraz... - Co?
- O co chodzi? - Znam ten kształt.
Jezioro Zakochanych.
No tak. Już wiem.
Dobra. To Jezioro Jordan.
A skoro tak, to tu pewnie...
Tak, to kopalnia Sattlera.
Idąc wzdłuż...
dochodzimy do...
rzeki Eno.
Zgadza się. To rzeka Eno.
Czyli te linie to nie drogi.
Choć tak by się mogło zdawać,
bo idąc wzdłuż, zauważamy,
że nie przecinają rzek.
Po tym można poznać.
Jasne? To nie układanka.
To mapa.
Mapa Hawkins.
Racja, Will?
Czy ktoś mnie słyszy?
Tu Jim Hopper, komendant...
Chłopaki, tu Dustin, ponownie.
Ktoś mnie słyszy? Ogłaszam kod czerwony. Powtarzam, kod czerwony!
Niech się ktoś zgłosi.
Hopper gdzieś przepadł, a ja mam tu kod czerwony.
Dobra, tu znowu Dustin.
Serio, kod czerwony.
Mógłbyś się wreszcie zamknąć?
Erica? Jest tam Lucas?
- Gdzie jest? - Nie wiem. Mam to gdzieś.
Jest z Mikiem?
Mówię przecież. Nie wiem i mam to gdzieś.
Przekaż mu, że to bardzo ważne i że mam kod...
Kod czerwony?
Tak. Dokładnie.
Też mam dla ciebie kod.
Brzmi tak: „zam-knij-się”.
Erica?
Pomóż mi to zrozumieć, skarbie.
Skąd się tu wzięłaś?
Gdzie byłaś do tej pory?
W zeszłym roku szukali cię tu policjant i jakaś kobieta.
Znaleźli cię?
Nie wyzdrowieje...
prawda?
Raczej nie.
Ale nie cierpi.
Po prostu tkwi we własnym świecie.
Jak we śnie.
W długim śnie.
To dobry sen?
Mam nadzieję.
Zawsze ten sam?
Nie wiemy.
Czasem wypowiada inne słowa.
Ale zwykle powtarza te.
Zawsze wierzyła, że żyjesz.
Że kiedyś wrócisz do domu.
Do domu?
Tak.
Ładny.
Sprawię ci prawdziwe łóżko i możesz tu ze mną zostać,
jeśli chcesz.
Chciałabyś?
Jeśli mam ci pomóc, musisz ze mną rozmawiać.
Niekoniecznie teraz lub dziś.
Gdy będziesz gotowa.
Dobrze?
Dobrze.
No tak.
To się czasem zdarza.
Stary dom z partacką instalacją.
Lub, jak twierdzi obłąkana ciotka Shirley,
nawiedzony.
Skarbie, to tylko zła elektryka.
Nie.
To mama.
Słonecznik. Tęcza.
Trzy w prawo. Cztery w lewo.
Nie rozumiem.
Czterysta pięćdziesiąt.
Wie, że tu jestem.
Chce ze mną porozmawiać.
Tęcza.
No dobrze.
U mnie dziewięć centymetrów. A u was?
Nie wiem. Pani Byers?
Chwila.
- Sześć i pół metra. - A od Tippecanoe do Danford Creek?
A gdzie to jest?
W jadalni.
Pięć metrów.
A od Danford do Jordan?
- Tyle powinno nam wystarczyć. - Nie.
Nie możesz wykombinować?
To nie takie proste. Skala nie jest jeden do jednego.
Ale skoro aż tak nalegasz,
to powiedziałbym, że X jest...
jakieś 800 metrów na południowy wschód od Danford.
Dziękuję.
Co? Naprawdę tam jedziemy?
Nie wiem, Cath.
Co innego, gdyby to była Margaret Thatcher.
Chwileczkę.
Ted, otwórz drzwi, proszę!
Przepraszam.
Już idę.
Państwa telefon jest zajęty od ponad dwóch godzin.
- Wie pan? - Owszem.
- Jest Mike? - Nie.
Nie? To gdzie, u licha?
Karen, gdzie jest nasz syn?
U Willa!
- U Willa. - Nikt tam nie odbiera.
A Nancy?
Karen, gdzie jest Nancy?
- U Ally! - U Ally.
Nasze dzieci już tu nie mieszkają. Nie wiedziałeś?
- Serio? - Jeszcze coś?
Psiakrew. Strasznie mi pan pomógł.
Hej! Nie wyrażaj się!
Posłuchaj...
Myślałem o tym...
Kocham cię. Przepraszam.
Przepraszam? Niby za co?
Steve.
To dla pana lub pani Wheeler?
- Nie. - Super.
- Co jest? - Nancy nie ma w domu.
- A gdzie jest? - Nieważne.
Mamy większe problemy niż twoje sprawy sercowe.
Nadal masz ten kij?
- Jaki kij? - Ten z kolcami.
- Bo co? - Wyjaśnię ci po drodze.
- Teraz? - Teraz!
Jasna cholera!
Dość. Nie!
Potem nikt już jej nie widział. Po prostu zniknęła.
Tyle czasu minęło, a wydaje się, jakby to było wczoraj.
Domyślam się.
Niewiarygodne.
Wiem.
To prawda, ale...
Podoba mi się.
- Podoba? - Tak.
- Choć są pewne niedociągnięcia. - Niedociągnięcia?
Pewne wątki są zbyt oklepane.
Co ty wygadujesz?
Niezbyt oryginalna historia.
- I tyle. - Nie wierzysz mi?
Lucas, poważnie? Myślisz, że jestem aż tak naiwna?
Czemu miałbym to zmyślić?
Nie wiem. By mi zaimponować? A może jesteś stuknięty.
Wyjawiłem ci największy sekret.
Ryzykuję życie. I to ma być twoja reakcja?
Ryzykujesz życie?
- Uważasz to za zabawne? - Tak. To...
dość zabawne.
Głupie, ale zabawne.
Dokąd idziesz?
Bajka się skończyła, nieprawdaż?
Co z tobą? Przecież tego chciałaś.
Chciałam być jedną z was, a nie obiektem żartów.
To nie są żarty.
Udało ci się, dobra?
Powiedz im, że dałam się wrobić,
jeśli to ci nabije jakieś punkty.
Nasza paczka ma wiele zasad,
a najważniejsza z nich to: „Przyjaciele nie kłamią”.
Nigdy, przenigdy. Choćby nie wiem co.
Czyżby?
A to niby co?
Zrobiłem to, by cię chronić.
Niby przed kim?
Podłymi urzędasami z laboratorium?
Mów ciszej.
Czy przed Demogorgonem z innego wymiaru?
Max, serio, cicho bądź!
Już wiem! Przed Jedenastką. Tą...
Zamilcz.
Przez ciebie nas zabiją.
Rozumiesz?
Nie żartujesz?
Niestety nie.
Udowodnij to.
Nie mogę.
Mam uwierzyć ci na słowo?
Tak.
Cholera. Muszę lecieć.
Nie idź za mną. Rozumiesz?
Wierzysz mi?
Co ci mówiłem?
Jestem na czas.
Wiesz, o co mi chodzi.
O Lucasa?
Wiesz już, jak ma na imię?
To małe miasteczko. Nie byłam z nim.
Wiesz, co cię czeka, jeśli kłamiesz.
Nie kłamię.
Co gdyby to skopiowali? Im więcej uwagi na siebie ściągniemy,
jeśli Hollandowie i inni poznaliby prawdę,
tym bardziej byłoby to prawdopodobne.
Dlatego muszę powstrzymać pogłoski.
Jak te chwasty. Wszelkimi sposobami.
Wystarczy?
To nagranie może posłużyć za dowód obciążający?
ROSYJSKA WÓDKA
- Co pan robi? - Myślę.
Pijąc wódkę?
Owszem. Wódka uspokaja system nerwowy.
Muzyka? Serio?
Tak. Pomaga mi...
Co? Myśleć?
Jak długo to potrwa?
Długo, jeśli będziecie gadać.
Mamy dowód obciążający czy nie? Proste pytanie.
Wcale nie takie proste.
Jak wszystko, co mi powiedzieliście.
Nie wierzy nam pan?
Wierzę wam. Nie w tym problem.
Nie ja mam wam wierzyć, tylko oni.
- Oni? - Oni.
Przez duże „O”.
Ksiądz, listonosz, nauczyciel, reszta świata.
Oni w to nie uwierzą.
Dlatego mamy to na taśmie.
Łatwo temu zaprzeczyć.
Przyznał się. Słyszał pan. Przyznał się do winy.
Nie bądź naiwna, Nancy!
Ci ludzie...
Nie są tacy jak wy czy ja.
Nie interesuje ich, co jest za zasłoną.
Zasłona im pasuje.
Zapewnia im spokój, wygodę i klarowność.
To zaś...
odsłoniłoby zasłonę
i tę, która jest za nią.
Dlatego, gdy ktoś z odrobiną autorytetu stwierdzi, że to brednie,
wszyscy przytakną i stwierdzą, że od razu to wiedzieli.
Jeśli w ogóle wzbudzicie ich zainteresowanie.
Mówi pan, że to wszystko na nic?
Mówię, że myślę.
To bez sensu.
- Tak jest! - Co takiego?
To za mocne.
Teraz lepiej.
Idealnie.
Rozcieńczymy ją.
- Dokładnie. - Co takiego?
Waszą historię. Stonujemy ją.
Tak jak tego drinka.
Da się łatwiej przełknąć.
Powiedzmy, że Barbara miała kontakt z toksyczną substancją.
Wyciek z laboratorium. Jak w przypadku Three Mile Island.
Coś przerażającego, ale prawdopodobnego.
Na tyle, by potwierdzić czyjeś obawy.
I dranie, którzy zabili Barb...
Dostaną za swoje.
No dobrze, co tu mamy?
Pobrane wczoraj próbki gruntu.
Dobrze. Zatem w czym problem?
Nie znaleźliśmy śladów skażenia.
Żadnych szkodliwych substancji poza pestycydami.
W końcu to farma.
Racja. Zgadza się. Ale...
Może być?
Tak.
Mogę tu siedzieć?
Tak.
W niczym nie przeszkodzę?
Nie.
Powiedz Terry, że bardzo ją kocham.
I przykro mi, że nie wierzyłam...
- Dość gadania. - Przepraszam.
Oddychaj. Słonecznik. Tęcza.
Trzy w prawo. Cztery w lewo.
Czterysta pięćdziesiąt.
Oddychaj.
Oddychaj. Słonecznik. Tęcza.
Trzy w prawo. Cztery w lewo. Czterysta pięćdziesiąt.
- Oddychaj. - Mama?
- Słonecznik. Tęcza. - To ja.
Trzy w prawo. Cztery w lewo.
- Czterysta pięćdziesiąt. - Jane.
Oddychaj. Słonecznik.
Jestem tu.
Czterysta pięćdziesiąt.
Oddychaj. Słonecznik. Tęcza.
Jestem w domu.
Nie.
Mamo!
- Moje dziecko! - Co robić?
- Co mam robić? - Oddychaj.
Oddychaj. Dobrze?
Już jadą. Dobrze?
Wytrzymaj, kochana.
Hej.
Jane?
- Gdzie jest Jane? - Tak mi przykro.
Nie. Widziałam ją.
- Nie oddychała. - Płakała.
- Nie. - Słyszałam. On tam był.
- Kto? - Zabrał ją.
- Nie odłączaj! - Terry!
IVES PRZEGRYWA APELACJĘ
Trzy w prawo. Cztery w lewo.
Poproszę identyfikator.
Nie zbliżać się!
Jane?
Jane.
Nie! To moje dziecko!
Czterysta pięćdziesiąt.
Oddychaj. Już jadą.
Wytrzymaj, kochana.
Słonecznik.
Trzy w prawo. Cztery w lewo.
- Tęcza. Czterysta pięćdziesiąt. - Oddychaj.
Słonecznik. Tęcza.
Czterysta pięćdziesiąt.
- Trzy w prawo. Cztery w lewo. - Oddychaj.
- Słonecznik. Tęcza. - Oddychaj.
Trzy w prawo. Cztery w lewo.
Czterysta pięćdziesiąt. Słonecznik. Tęcza.
Słonecznik. Tęcza. Trzy w prawo. Cztery w lewo.
Czterysta pięćdziesiąt.
Oddychaj. Słonecznik.
Nic tu nie ma.
- Jesteśmy blisko? - Niedaleko.
Co to znaczy?
Jesteśmy blisko. Nie wiem dokładnie.
Obliczyliśmy.
Mówiłem ci, że skala nie była idealna...
- W prawo. - Co?
- Widziałem go. - Gdzie?
Nie tu. We wspomnieniach z teraz.
- W czym? - Skręć w prawo!
Jesteście cali?
Superszpieg.
Co robi tu Jim? Joyce?
- Chłopcy, zostańcie tutaj. - Nie. Mamo, to niebezpieczne.
Dlatego każę wam tu zostać!
Hopper!
Uważaj. Idziesz prosto do dołu.
Pnącza.
Podaj mi to.
- Łopatę? - Tak, daj mi ją.
Pomóż mi tam zejść.
- Co ty wygadujesz? - Bob! Już!
Hopper!
- Co się dzieje? Gdzie jesteśmy? - Jesteś cały?
Tunele. Z mapy Willa?
Hopper!
Jesteśmy w mapie Willa?
To mapa Willa.
- Jesteśmy w jego mapie. - Hopper!
Skąd o tym wiedział?
Bob!
Chodź tu!
To jego.
Musiał pójść tędy.
Chodźmy.
Widzisz coś? We wspomnieniach z teraz.
Co?
To...
To jego ręka.
Dusi go.
Nóż.
- Nóż? - Jest tam.
Ręce!
Skurczybyk!
O Boże. Hopper, nic ci nie jest?
- Joyce. - Nic ci nie jest?
- Hej, Bob. - Hej, Jim.
O Boże!
Wychodzić! Opuścić teren!
Chwila!
Wychodzić, natychmiast!
Will? W porządku?
Co ci jest?
Napisy: Ewa Nowicka