Matko Boska.
To poliwęglan. Nie przebije się.
Święta Maryjo i Józefie.
Jesteś pewien co do tej szyby?
Co, u diabła?
- Za późno. - Co?
Za późno!
Co się dzieje?
Atakują nas.
Co się dzieje?
Czekaj. Tędy.
Musimy uśpić Willa.
- Co? - To szpieg. Przekazuje potworowi,
- gdzie jesteśmy. - Kłamie!
Zabił żołnierzy. Nas też zabije!
Kłamie!
Cholera!
Strzelają!
Kłamie!
Will, posłuchaj. Wiesz, kim jestem?
Czy wiesz, kim jestem?
Jesteś...
Jesteś... mamą.
Przytrzymaj go.
Nie! Puść mnie!
Puść mnie!
- Przepraszam. - Puszczajcie mnie!
Musimy uciekać.
Szybciej!
Mój Boże.
O Boże.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ ÓSMY ŁUPIEŻCA UMYSŁÓW
Hej, dzieciaki, wróciliśmy!
Dzieci...
Halo...
Max?
Billy?
Jestem trochę zajęty, Susan.
Otwórz drzwi. Natychmiast.
Co się dzieje?
Sam nam powiedz.
Nie wiem.
- Maxine przepadła. - Jej okno jest otwarte.
- Gdzie jest? - Nie wiem.
Nie wiesz?
Pewnie... bo ja wiem? Poszła na automaty albo coś.
Nic jej nie jest.
Miałeś się nią opiekować.
Wiem. Próbowałem.
Spóźniliście się trzy godziny, a ja mam randkę.
Przepraszam.
To dlatego gapiłeś się w lustro jak pedał, zamiast pilnować siostry?
Pilnowałem jej cały tydzień.
Skoro nawiała, to jej problem, nie?
Ma 13 lat. Nie potrzebuje niani.
I nie jest moją siostrą!
O czym rozmawialiśmy?
O szacunku i odpowiedzialności.
Właśnie.
Przeproś Susan.
Przepraszam, Susan.
W porządku, Neil...
Nieprawda. Nie postępuje w porządku.
Ale zaraz to naprawi.
Zadzwoni do dziwki, z którą się umówił,
i odwoła randkę.
Pójdzie szukać siostry,
jak przystało na dobrego, troskliwego brata.
Prawda, Billy?
Prawda?
Tak jest.
Wybacz, nie dosłyszałem.
Tak jest.
Znajdź Max.
Jesteś pewny, że to Dart?
Tak. Miał żółty wzorek na tyłku.
- Dwa dni temu był maleńki. - Liniał już trzy razy.
- Łysiał? - Liniał.
Zrzucał skórę, by urosnąć. Jak larwa.
Znów to zrobi?
Pewnie wkrótce.
Osiągnie pełny rozmiar lub prawie pełny.
Jego kumple też.
Zdoła pożreć więcej niż kota.
Zaraz, kota?
- Dart zjadł kota? - Nie. Co? Nie.
No co ty? Pożarł Mews.
A kto to?
Kotka Dustina.
Wiedziałem! Był u ciebie!
Nie!
Nie?
Nie, ja...
Tęsknił. Chciał wrócić.
- Bzdura! - Nie wiedziałem, że to Demogorgon.
- Przyznajesz się. - Nieważne. Musimy iść.
Ważne! Naraził nas na niebezpieczeństwo! Złamałeś zasady!
- Ty też! - Co?
Wygadałeś się przed obcą!
Obcą?
Też chciałeś!
Ale tego nie zrobiłem!
Obaj złamaliśmy zasady. Jesteśmy kwita.
Nic z tego. Nawet nie próbuj.
Twój zwierzak mógł nas pożreć żywcem!
To nie moja wina!
Nie pożarłby nas.
Przypełzł, by się przywitać?
Słuchajcie!
Nie. Czemu idziecie w stronę tego dźwięku?
Halo?
Cholera.
Nie widzę go.
To laboratorium.
Wróciły do domu.
Jesteśmy tu. A najbliższe wyjście jest tu.
I tak nie udałoby nam się wydostać.
- Jak to? - Automatyczne blokady.
Czyli?
Gdy siada prąd, blokują się wszystkie drzwi.
Da się je zdalnie odblokować?
Za pomocą komputera, ale trzeba zresetować wyłączniki.
- Gdzie one są? - W piwnicy,
trzy piętra niżej.
Dokąd idziesz?
Zresetować wyłączniki.
A co potem?
Wiejemy stąd.
Nie. Przywrócisz tylko prąd.
Aby odblokować drzwi, trzeba zrestartować komputery
i ręcznie obejść kody zabezpieczeń.
Dobra. Jak to zrobić?
Musisz znać BASIC-a.
Nie wiem, o czym mówisz.
To język programowania.
Naucz go mnie.
A przy okazji francuskiego?
Może niemieckiego?
A pan? Zna pan BASIC-a?
Nie.
Dobra. Dam radę.
Dam radę.
Nie martw się.
Dam radę. Pamiętasz? Bob Newby, superbohater.
Dobra. Bierz jego nadajnik.
Wiesz, jak się tym posługiwać?
Nie.
Zabezpieczasz, odbezpieczasz. Celujesz. Naciskasz.
Celuję i naciskam. Dobra. Łatwizna.
Jeśli coś się stanie, wracaj od razu.
Od razu. Słuchaj.
Nie czekaj na mnie. Jak tylko odblokuję drzwi...
Wyciągnę ich stąd.
Obiecuję.
No dobrze. Będę w kontakcie.
Czemu pogasili światła?
Może już zamknęli?
A ochroniarz wziął sobie wolne?
Nie sądzę.
Nie działa?
Nie. Nie ma prądu.
- Jonathan. - Co?
Coś jest w lesie.
Nancy. Zaczekaj.
Halo?
Jest tam kto?
Kto tam?
Steve?
- Nancy? - Jonathan?
Co wy tu robicie?
A wy?
Szukamy Mike’a i Willa.
Nie ma ich tam?
- Nie wiemy. - A bo co?
Nie panikuj, Bob.
No dalej.
Boże.
ZASILANIE GŁÓWNE
W porządku.
Udało mu się.
Nie widzieliśmy Willa...
Podłączyli prąd.
Daj mi spróbować.
Daj mi, Jonathan!
- No właśnie. - Psiakrew! Co jest...
Bob, słyszysz nas?
Głośno i wyraźnie. A wy mnie?
Tak.
Dajcie mi chwilkę.
Szybciej.
Sezamie, otwórz się.
Otwarte.
Hej! Udało mi się!
Łatwizna.
Sukinkot poradził sobie.
Spotkamy się na zewnątrz.
Świetna robota.
- Chwileczkę. - Co jest?
Zachodnia klatka schodowa.
- Co się dzieje? - Mamy towarzystwo.
- Gdzie? - Zachodnia klatka schodowa.
Mam pomysł.
Co on wyprawia?
Pora na prysznic.
W porządku. Podziałało.
Zmiataj stamtąd.
No już!
Czekaj.
- Co? - Weź to.
- Co robisz? - Jakby co, będę was informował.
Idź już!
No chodź, Bob. Chodź.
Hej, Bob?
Tak?
- Poprowadzę cię. - Coś się dzieje?
Zrobił się mały ruch,
więc pójdziemy powolutku.
Dobrze.
Zacznij iść.
Dobrze.
Teraz w prawo.
Idź naprzód.
Stój!
Co jest?
Co?
Widzisz drzwi po lewej?
Tak.
To schowek.
- Okej. - Wejdź tam.
Co?
Natychmiast! Właź do schowka.
Jezu Chryste.
No dobrze.
Jak tam, Bob? Trzymasz się?
Tak.
Droga do drzwi jest wolna.
Dobrze.
Dasz radę, słyszysz?
Jesteś prawie na miejscu, dobrze?
Biegnij!
Bob!
Nie!
Uciekajmy!
Nie!
Bob!
Nie!
- Co się stało? - Nie!
Nie żyje!
Szybko! Wsiadajcie!
Szybciej!
Chłopaki.
- Uwaga! - Cofnijcie się!
Wsiadajcie!
No już, jazda!
Jedź!
Hej. To ja.
Przepraszam.
Wybacz, że mnie nie było.
Doktor Sam Owens.
Nie mam pojęcia!
Nie wiem, ilu przeżyło.
Ja jestem z policji! Komendant Jim Hopper!
Ten, który wam dałem. Tak. 6767...
Będę tu czekał.
Nie uwierzyli, prawda?
Zobaczymy.
„Zobaczymy”? Nie możemy tu siedzieć, gdy te potwory szaleją!
Zaczekamy tu na pomoc.
Wiecie, że Bob założył klub AV?
Naprawdę?
To on zgłosił propozycję w szkole.
Urządził zbiórkę na sprzęt.
Nauczył pana Clarke’a, jak go używać.
Nieźle, co?
Tak.
Nie pozwólmy, by zginął na marne.
Co proponujesz, Mike?
Komendant ma rację.
Sami nie pokonamy Demo-psów.
Demo-psów?
Demogorgon plus psy.
Demo-psy.
Wyraz złożony.
Taka gra słowna...
Dobra.
- Gdyby to był tylko Dart... - To cała armia.
- Właśnie. - Jego armia.
Czyli?
To jego armia.
Powstrzymując go, powstrzymamy jego armię.
Potwór z cieni...
Dopadł Willa na boisku.
Lekarz mówił, że jest jak wirus.
To przez niego łączy się z tymi tunelami?
Tunelami, potworami, drugą stroną.
Powoli.
Potwór z cieni jest wewnątrz.
Gdy pnącza odczuwają ból, Will też go odczuwa.
I Dart.
Tak. Pan Clarke o tym mówił.
- Inteligencja roju. - Roju?
Inaczej zbiorowa. Superorganizm.
To on wszystko kontroluje.
Stanowi mózg.
Jak łupieżca umysłów.
Co takiego?
Łupieżca umysłów.
Co, u licha?
Potwór z niezbadanego wymiaru.
Jego korzenie sięgają tak daleko, że nie wie, skąd pochodzi.
Zniewala rasy z innych wymiarów,
kontrolując umysły za pomocą zdolności psionicznych.
O rany, to tylko dziecięca gra.
To podręcznik. Wcale nie dla dzieci.
Chyba że wie pan więcej od nas.
Najlepsza metafora...
Analogia.
Analogia. To aż tak istotne?
Dobra. To najlepsza analogia, by zrozumieć, co to jest.
Zatem ten lubieżnik umysłów...
Łupieżca.
Czego on chce?
Pokonać nas.
Ma się za członka nadrzędnej rasy.
Jak Niemcy.
Naziści?
No tak, naziści.
Gdyby pochodzili z innego wymiaru, jasne.
Postrzega pozostałe rasy jako podrzędne.
Chce władzy nad wszystkimi wymiarami.
Mowa o całkowitym zniszczeniu świata.
Świetnie. Wspaniale. Jezu!
Czyli to coś stanowi mózg, który wszystko kontroluje.
Zabijając go...
Zabijemy wszystko, co kontroluje.
- Zwyciężymy. - Teoretycznie.
Dobra. Jak to zabić? Kulami ognia czy jak?
Nie. Żadnymi kulami ognia.
Należy powołać armię nieumarłych...
bo zombie nie mają mózgów,
a łupieżcy umysłów zależy na mózgach właśnie.
- To tylko gra. - Co my tu robimy?
Myślałem, że czekamy na posiłki.
Czekamy!
Nawet jeśli się zjawią, to co? Karabiny na nic się nie zdadzą.
Skąd wiesz? Nic nie wiemy!
Zabił wszystkich w laboratorium.
I że potwory znów urosną.
Lada chwila tunele dotrą do miasta.
Mają rację.
Musimy go zabić.
Chcę go zabić.
Ja też. Jasne?
Ale jak to zrobić?
Nie wiemy, z czym mamy do czynienia.
Ale on to wie.
Tylko Will wie, jak go zniszczyć.
Jest z nim połączony. Zna jego słabe punkty.
Myślałam, że nie możemy mu ufać.
Że jest szpiegiem łupieżcy umysłów.
Nie może szpiegować, jeśli nie wie, gdzie jest.
Może być.
Pomogłeś dzieciakom...
Postąpiłeś...
super.
Tak.
Same problemy z tymi smarkami.
Wiem coś o tym.
Co tu mamy?
Przepraszam za Darta i tak dalej.
Myślałem, że był moim kumplem.
Myliłem się.
Złamałem zasadę,
więc zrozumiem, jeśli twoja dziewczyna zastąpi mnie w drużynie.
Nie jest moją dziewczyną.
Trzymaliście się za ręce w autobusie.
Bała się.
Być może. Ale czułem to.
Co czułeś?
Napięcie elektryczne.
AMONIAK
Już wiem, czemu Nastka była waszym magiem.
Co?
Lucas powiedział mi o niej.
Źle zrobił.
To jeszcze nie znaczy, że należysz do drużyny.
Wiesz, prawda?
Wiem.
Po co wam jakiś głupi śmigacz?
Mówię tylko, że Nastka...
wydaje się niesamowita.
Bo była.
Dopóki nie zabrał jej ten potwór.
Tak jak Boba.
Myślisz, że to się uda?
Rozpoznał mnie.
Wciąż tam jest.
Uda się.
Musi się udać.
- Gotowa? - Tak.
Jeśli domyśli się, gdzie jesteśmy...
naśle na nas te psy?
Nie domyśli się.
A jeśli tak?
Sąd ostateczny.
Co? Co się dzieje?
Co jest?
Czemu jestem związany?
Chcemy tylko z tobą porozmawiać.
Nie skrzywdzimy cię.
Gdzie ja jestem?
Coś ci to mówi?
Rozpoznajesz to?
Chcemy ci pomóc.
Ale musimy się dowiedzieć, jak go zabić.
Czemu jestem związany?
Puśćcie mnie!
Wiesz, co jest 22 marca?
Twoje urodziny.
Twoje.
Na ósme urodziny podarowałam ci wielkie pudełko kredek.
Pamiętasz?
Sto dwadzieścia kolorów.
Od przyjaciół dostałeś figurki z Gwiezdnych Wojen,
ale ty chciałeś tylko rysować nowymi kredkami.
Narysowałeś ogromny statek kosmiczny. Ale nie z filmu.
To był twój statek.
Nazwałeś go tęczową rakietą.
Użyłeś każdego koloru z pudełka.
Zabrałam twój rysunek do pracy,
powiesiłam na ścianie i mówiłam wszystkim,
że to dzieło mojego synka.
Byłeś nieźle zakłopotany.
Za to ja byłam dumna.
Tak bardzo dumna.
Pamiętasz, jak tata odszedł?
Całą noc budowaliśmy Zamek Byersów...
według twojego rysunku.
Trwało to wieki, bo nie szło ci wbijanie gwoździ.
Ani razu nie mogłeś wcelować.
Zaczęło padać, ale nie przerwaliśmy.
Obaj potem to odchorowaliśmy.
Ale musieliśmy go dokończyć, prawda?
Musieliśmy.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
Na początku przedszkola.
Nikogo nie znałem.
Nie miałem żadnych znajomych.
Czułem się samotny i przerażony.
Zobaczyłem cię na placu zabaw. Też byłeś sam.
Bujałeś się sam na huśtawce.
Podszedłem do ciebie...
i spytałem...
czy chcesz się zaprzyjaźnić.
Zgodziłeś się.
To najlepsza rzecz, jaką w życiu zrobiłem.
Will, skarbie...
Jeśli tam jesteś, proszę... powiedz coś.
Proszę, skarbie, możesz to zrobić?
Proszę. Tak bardzo cię kocham.
Puśćcie mnie.
O co chodzi?
On mówi, ale nie za pomocą słów.
Co to?
Kod Morse’a.
T-U-T-A-J.
Tutaj.
To nadal Will. Rozmawia z nami.
Pamiętasz, jak ci to puściłem?
Mama i tata kłócili się w drugim pokoju.
Włączyłem ci składankę.
Wtedy zacząłeś słuchać prawdziwej muzyki.
Kreska, kreska, kropka, kropka.
- Mam. - Z.
Drużyna skryła się w kanałach,
a tam były te owady. Byliście dopiero na pierwszym poziomie.
A.
M.
Otoczyłeś nas mgłą i uratowałeś.
Ocaliłeś całą drużynę.
N.
Zobaczyłeś dziewczynkę. Siedziała w piaskownicy
i płakała.
Ć.
Dałeś jej swoją wywrotkę,
choć wiedziałeś, że nie stać nas na następną.
P.
Dałeś jej ją na pocieszenie.
„Smutno jej, mamusiu”.
E.
- Tak cię kocham. - J.
Tak bardzo.
E.
„Zamknąć przejście”.
Cholera.
Myślicie, że usłyszał?
Zwykły telefon. Mógłby być gdziekolwiek.
Hej, słyszysz mnie?
On wie. Wie, gdzie jesteśmy.
Cholera.
Niedobrze.
- Idą tu! - Co?
Szybko.
Musimy uciekać.
Chodźmy.
Hej. Odejść od okien!
- Wiesz, jak się z tym obchodzić? - Co?
Umiesz strzelać?
Ja potrafię.
Gdzie są?
Gdzie one są?
Co kombinują?
Jasny gwint.
Jest martwy?
Napisy: Ewa Nowicka