Policja, w czym mogę pomóc?
Ktoś tam jest? Halo?
Czego chcecie?
Pytam, czego chcecie!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ DRUGI SZCZURY Z SUPERMARKETU
Wszystko gra?
Tak.
Dzień dobry, tu dom Wheelerów.
Sekundkę.
Mike!
Telefon!
Dobra!
Halo?
Jest 9.32. Gdzie jesteś?
Właśnie miałem dzwonić.
Ja...
dzisiaj nie przyjdę.
Czemu nie?
Chodzi o babcię.
Jest bardzo chora.
Hop powiedział, że nic jej nie jest,
- to był fałszywy alarm. - Szlag.
Tak.
Na początku tak myśleliśmy,
a potem się jej pogorszyło.
Właśnie.
Może nawet...
- umrzeć. - Co?
Mamo, rozłącz się!
Który to już raz?
Babcia dzwoniła?
Nie, po prostu się rozłącz!
Przepraszam za to.
- To była twoja mama? - Tak.
Jest tak załamana, że bredzi.
Musimy jechać do domu opieki.
Zobaczyć babcię.
- Możesz przyjść później. - Nie!
W sensie...
Dzisiaj chciałbym być sam.
Z moimi...
uczuciami?
Kłamiesz?
Co? Nie!
Przyjaciele nie kłamią.
Co, mamo?
Mama mnie woła. Muszę iść. Pogadamy jutro. Tęsknię, pa!
Co się dzieje?
Przecież mówią Nie ciągnij peleryny Supermana
Ani nie pluj pod wiatr
Nie zrywaj maski samotnego jeźdźca
Ani nie zadzieraj z Jimem
SKLEP WIELOBRANŻOWY MELVALDA
WYDZIAŁ POLICJI W HAWKINS
Podzielono się emocjami.
Wyznaczono granice.
Porządek...
został...
- przywrócony. - Czyli podziałało?
To pierwszy dzień od sześciu długich, potwornych miesięcy,
kiedy się nie spotkają.
Tak, chyba podziałało!
Przestań, to twoja zasługa.
- Jestem marionetką, ty mną sterowałaś. - Wszystko zapamiętałeś?
Tak.
Chociaż musiałem trochę improwizować.
Kluczem było dotarcie do Mike’a.
Nie krzyczałeś?
Opowiem ci przy kolacji.
Może Enzo, dzisiaj o 19?
Zanim odmówisz,
chcę coś wyjaśnić.
To nie jest randka.
Randka?
Nie mówiłeś o randce.
Dokładnie, nic nie mówiłem.
To na wypadek, gdybyś coś źle zrozumiała.
Skąd.
Para przyjaciół spotka się na kolacji.
Chyba zasłużyliśmy, nie?
- Nie mogę wracać późno. - Wrócisz przed 21.
- Przed 20. - 20.30, przyjadę.
- Spotkamy się na miejscu. - O 19 na miejscu.
Zgoda.
Szefie, jesteś tam?
Jestem trochę zajęty.
PRACA W CENTRUM MIASTA
- Ja bardziej. - Zamknąć Starcourt!
Jeśli zależy ci na pracy, musisz ruszyć tyłek pod ratusz. Już!
Obowiązki wzywają.
Bałagan w piątej alejce.
- Pa. - Do wieczora.
DORIS DRISCOLL, UL. CORNWALLIS CHOROBA... SZCZURY
Cholera!
Się wylało!
Uważaj, Nancy Drew.
Nalewanie kawy nie jest takie proste.
Proszę bardzo, dwie śmietanki, słodzona.
- Dzięki, słonko. - Nie ma sprawy.
Tom, głupio mi o to prosić,
ale czy dzisiaj inna dziewczyna mogłaby przynieść lunch?
Są potrzebne przy biurkach.
Wiem, tylko...
muszę iść do lekarza.
Mam takie...
kobiece problemy.
- No błagam, światło! - Idziemy.
Wiesz co...
To wcale nie jest taki dobry pomysł.
Serio? To najlepszy pomysł, jaki miałam tego lata.
A co to za problem poprosić?
Taki, że Tom odmówi.
Później będziemy się tłumaczyć.
Jeśli ten temat wypali, Tom nie będzie się przejmował.
Co więcej, podziękuje nam.
Albo babka jest szalona, będzie z tego afera,
a Tom nas zwolni.
To nie będziemy pracować w tej dziurze.
HOT DOGI NA PATYKU
- Miłego dnia. - Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
Jestem Dustin.
A ja Robin.
Miło cię poznać. Jest tutaj?
Kto taki?
Henderson!
Henderson wrócił!
- Wrócił! - Wróciłem!
- Masz pracę! - Mam pracę!
Cześć!
Z iloma dzieciakami się kumplujesz?
No nie.
Ładniejsza od Phoebe Cates? Nie ma mowy.
Jest geniuszem. I ma gdzieś, że jeszcze nie wyrosły mi zęby.
Mówi, że całowanie jest wtedy lepsze.
Super, jestem z ciebie dumny.
To nawet romantyczne.
No proszę...
Poważnie możesz tego jeść, ile chcesz?
Pewnie, chociaż to nie najlepszy pomysł.
- Muszę być w formie dla lasek. - I co, działa?
- Zignoruj ją. - Jest spoko.
Wcale nie. To gdzie reszta baranów?
Wczoraj mnie olali.
- Nie. - Dopiero wróciłem!
- Dasz wiarę? - Mówisz serio?
Przysięgam.
Ale mocno tego pożałują, gdy ominie ich udział w mojej chwale.
Jakiej chwale?
Wczoraj w nocy próbowaliśmy nawiązać kontakt z Suzie...
I...
Co?
Głośniej.
Przechwyciłem tajną rosyjską transmisję!
Tak myślałem, że to słyszę.
Co to znaczy?
Że możemy zostać bohaterami.
Prawdziwymi amerykańskimi bohaterami.
- Amerykańskimi bohaterami. - Pomyśl,
miałbyś wszystkie laski, jakie ci się zamarzą, a nawet więcej.
- Więcej? - Więcej.
Podoba mi się.
- Gdzie jest haczyk? - Nigdzie, musisz mi tylko pomóc.
Z czym?
Z tłumaczeniem.
Cholera!
Cześć.
Cześć?
Możemy pogadać?
A potem powiedział, że za mną tęskni.
I się rozłączył.
- Co za gnojek. - Co?
Mike wcale nie jest zajęty, a jego babcia nie jest chora.
Gwarantuję, że grają z Lucasem na atari.
Przyjaciele nie kłamią.
Ale chłopcy już tak.
Bez przerwy.
Wie, że kłamię!
- Nie łapię, czemu skłamałeś? - Przez Hoppera.
Groził mi.
- Powiedział, że cię zabije? - Co? Nie.
Więc w czym problem?
W tym, że jak go nie posłucham, rozdzieli mnie i Nastkę.
Na zawsze.
Nie rozumiesz, Lucas. To świr.
Odwaliło mu.
Prawie gotowe.
Nie miałem wyboru.
Trzeba było do mnie przyjść,
bo to, jak załatwiłeś sprawę...
Masz przesrane.
Nie będziesz do niego dzwonić ani odbierać telefonu.
Przestał dla ciebie istnieć.
Przestał istnieć?
Potraktował cię jak śmiecia.
Zrobisz z nim to samo. Przekona się, jak to jest.
Przekona się.
A jak tego nie naprawi,
jeśli się nie wytłumaczy,
rzuć dupka.
Powiem wprost, będzie źle.
Ale możesz to naprawić.
To tylko jeden, mały błąd.
Ja ich popełniłem setki, tysiące!
Max rzuciła mnie pięć razy.
I co zrobiłem?
Załamałem się? Nie.
Wracałem na pole bitwy
i wygrywałem ją na nowo za każdym razem.
- Jak? - Pokażę ci.
Chodź.
- Dokąd idziemy? - Zabawić się.
Świat nie kończy się na chłopcach.
Czekajcie, chłopaki!
Wciąż tu jestem!
Chłopaki?
Żadnego podtapiania, Curtis.
Żadnego podtapiania.
Boże, nawet jej głos mnie wkurza.
Jak pazurami po tablicy.
Spokojnie, dziewczyny, za dziesięć minut pokaz.
Liz, posmarujesz mi plecy?
Jill, muszę do toalety. Spojrzysz na Holly?
- Pewnie. - Dzięki.
NIEBEZPIECZEŃSTWO ŚRODKI CHEMICZNE
Billy?
Ja...
rozumiem, jeśli jesteś zły.
Tylko...
chciałam wyjaśnić...
dlaczego wczoraj nie przyszłam.
Nie chodzi o ciebie...
Mam rodzinę.
I nie mogę ich skrzywdzić.
Rozumiesz, prawda?
Nie powinnam mówić...
Billy.
Proszę, odezwij się do mnie.
Nie zbliżaj się do mnie, Karen.
Dobrze wyglądasz, Billy.
Witaj, Billy.
Mogę spróbować miętowych?
Przecież już próbowałaś.
I chcę spróbować jeszcze raz.
Steve!
Co myślisz?
- Brzmi znajomo. - Co?
Ta muzyka na końcu.
Czemu słuchasz muzyki?
Mamy przetłumaczyć rosyjski.
Próbuję słuchać rosyjskiego,
- ale muzyka... - Dość tego niańczenia. Wracaj za ladę.
Moja tablica! To były ważne dane, cymbały!
Zapewniam cię, że to, co robimy, jest o wiele ważniejsze.
A skąd wiecie, że ci Rosjanie coś knują?
- Skąd o nich wie? - Nie wiem.
- Wygadałeś? - To nie ja.
Słyszę was. Właściwie to słyszę wszystko.
Jesteście strasznie głośno.
Myślisz, że nagrałeś Rosjan knujących przeciw Ameryce,
chcesz ich przetłumaczyć, ale nic nie kumasz,
bo nie wiesz, że Rosjanie mają inny alfabet.
Zgadza się?
- Co robisz? - Chcę posłuchać.
- Czemu? - Może mogę pomóc.
- Znam cztery języki. - Rosyjski?
Jasny gwint.
To świńska łacina, ofermo.
- Idiota. - Ale znam hiszpański,
francuski i włoski i 12 lat grałam w zespole.
Mam genialne uszy, powaga.
Twoja kolej przy lodach, moja przy tłumaczeniu.
Nie dziękujcie, po prostu się nudzę.
Tak?
- Pani Driscoll? - Tak.
Dzień dobry, jestem Nancy.
Nancy Wheeler, rozmawiałyśmy przez telefon.
Jesteśmy z gazety.
No tak!
Bożeż ty mój!
Jesteście za młodzi na dziennikarzy.
Często to słyszymy.
Chodźcie za mną.
Uroczo tu.
Mieszka pani sama?
Tak, mój mąż Jack
zmarł, kiedy to było, dziesięć lat temu.
Tak mi przykro.
Nie trzeba.
Lubię ciszę.
To znaczy, lubiłam.
Tędy.
To tam.
Widzisz ślady po zębach?
A te worki...
na pewno były wcześniej pełne?
Jestem stara, ale nie mam demencji.
Kupiłam je we wtorek w sklepie rolniczym Blackburna.
Powiedzcie mi,
czemu szczury miałyby zjadać nawóz biednej, starej kobiety?
A zrobiły to?
Może tylko przegryzły opakowanie?
- Zjadanie nawozu jest... - Szalone. Uwierz, kochana, wiem.
Ale...
z tymi szczurami coś jest nie tak.
Co to właściwie znaczy?
„Nie tak”?
Jak dla mnie to wścieklizna.
Dlatego powiedziałam sobie: „Doris, zadzwoń do gazety,
bo jeśli te chore szczury biegają sobie samopas,
ludzie powinni wiedzieć”. Zgodzicie się?
Zapomniałam wspomnieć...
Podejdźcie tu.
Złapałam jedną paskudę.
Kline to świnia!
Jim?
Burmistrz Kline czeka.
Świetnie.
Dziękuję.
Jim.
Dzięki, że wpadłeś.
Nie zrobię tego.
Spokojnie, jeszcze nie wiesz, czego chcę.
Mam wyprosić twój mały fanklub.
Zgadza się?
Od kiedy jesteś taki poważny?
Usiądź sobie.
Mój fanklub, jak to ująłeś,
wiesz, czemu tam stoją?
To wcale nie są fani?
Stracili prace przez Starcourt i twierdzą, że to umożliwiłem.
A popatrz,
kogo nie spytasz, wszyscy kochają centrum handlowe.
Rozhulało gospodarkę, dało miejsca pracy
i świetne, nowe sklepy.
Dlatego ludzie przestali kupować w tych rodzinnych sklepikach.
To nie moja wina.
To stary, dobry, amerykański kapitalizm.
Larry, jak dla mnie korzystają
ze starego, dobrego, amerykańskiego prawa do protestowania.
Zgadzam się.
- Dobra. - O ile...
O ile mają pozwolenie.
Popraw mnie, jeśli się mylę,
ale twoje biuro nie wydało im pozwolenia.
Prawda?
Nic o tym nie wiem.
Więc mam prawo się ich pozbyć.
Larry.
Nie znam się na polityce,
ale jeśli wyrzucisz tych ludzi niesprowokowany,
to nie wpłynie dobrze na twoją reelekcję.
Wiesz, co jest za cztery dni?
- Dzień Niepodległości? - Właśnie.
Urządzę w mieście święto, jakiego nie widzieli.
Fajerwerki, muzyka, rozrywki, co chcesz.
Dam z siebie wszystko. Wiesz czemu?
Bo wyborcy zapamiętają tylko to.
A ja nie mogę myśleć, nie mówiąc o planowaniu,
z tą kanonadą na zewnątrz.
Więc gdybyś mógł,
proszę,
wracaj do roboty.
Zaświeć swoją złotą odznaką
i pozbądź się ich.
I co myślisz?
Coś nie tak?
Za dużo ludzi.
To wbrew zasadom.
Poważnie?
Masz supermoce. Co się może stać?
Od czego zaczniemy?
Nigdy nie byłaś na zakupach, co?
No to trzeba spróbować wszystkiego.
Chodź.
Nie rozumiem, czego szukamy.
Czegoś ładnego i błyszczącego, co będzie mówić „przepraszam”.
Dosłownie ma mówić „przepraszam”?
Nie.
Podoba ci się?
Skąd mam wiedzieć, co mi się podoba?
Po prostu przymierzasz.
Aż znajdziesz coś, co do ciebie pasuje.
Do mnie?
Tak.
Nie do Hoppera.
Nie do Mike’a.
Do ciebie.
ZAMKNIĘTE – ODWIEDŹ NAS W CENTRUM HANDLOWYM STARCOURT
STATYCZNE URZĄDZENIA ELEKTROMAGNETYCZNE PODSTAWY TEORII ELEKTROMAGNETYZMU
KONCEPTY I ZASTOSOWANIA ELEKTROMAGNETYZMU
Halo?
Halo!
Pani Byers?
Będę tak robił, aż nie przestaniesz szaleć.
DERATYZACJA W ROANE
Dzień dobry, mówi Nancy Wheeler z Hawkins Post.
Tak...
Mam do państwa dziwne pytanie.
Chciałabym wiedzieć, czy ktoś informował was o...
wściekłych szczurach?
Nie, wściekłych szczurach.
Szczurach z wścieklizną.
Dobrze...
A o zwykłych szczurach?
W porządku, dziękuję.
Ale z ciebie mała panna detektyw.
Lemoniady? Świeżo wyciskana.
Pewnie, dziękuję.
Mogę jeszcze zadzwonić w kilka miejsc?
Oczywiście. Lubię towarzystwo.
SKLEP ROLNICZY BLACKBURNA
Nic ci nie jest, kolego?
Jonathan!
Mam trop.
Dobra, ale...
Z tym szczurem jest coś nie tak.
Nie gadaj.
- Idziemy. - Nie, ja...
Nancy, czekaj.
Pytałem, czego chcecie!
Budować.
Chcę, żebyś budował.
Co?
To, co widzisz.
Nie rozumiem.
Nie rozumiem!
O co chodzi? Nie rozumiem!
Ej, uważaj!
Billy, dobrze się czujesz?
Billy?
Billy.
Zabierz mnie do niego.
Co?
Pytałam, czy coś cię boli.
Co się dzieje? Słyszałam krzyki.
Wezwać pogotowie?
Billy?
Przepraszam pana.
Ile kosztuje ten miś?
Trzysta?
Trzysta!
Mogłem mu wepchnąć tego misia w...
Mike.
FOTOGRAF
Super, dziewczyny.
Zaczynamy.
Zmiana garderoby.
Zmiana garderoby. Dzięki.
Robimy dygotki.
Widzisz? Co ci mówiłam?
Świat nie kończy się na chłopcach.
Możemy teraz zagrać w D&D?
- Nie. - Nie.
Puść tę ostatnią część.
Dobra.
To słowo!
- Wymawia się dlinnaja. - Dlinnaja.
Przeliterujemy to...
- To coś, co wygląda jak krzesło. - Dobra.
- Mamy pierwsze zdanie. - Serio?
„Tydzień jest długi”.
Porażające.
Wiem, ale to postęp.
Proszę, truskawkowe i waniliowe z posypką i bitą śmietaną.
Dzięki.
Zaraz.
Wolno ci tu być?
Tak że tego...
Spoko.
Zamienimy się?
To jakiś absurd. Czemu nie mogę...
Jaja sobie robią.
- Nie mamy kasy. - Może się złożymy?
Niby jak? Jaki to ma sens?
Jaka miła niespodzianka!
Co ty tu robisz?
Zakupy.
To jej nowa stylówa.
- Podoba się? - Oszalałaś?
- Ona nie może tu być! - Jest twoim zwierzątkiem?
Właśnie.
- Jestem? - Co? Nie.
- Czemu traktujesz mnie jak śmiecia? - Co?
- Mówiłeś, że masz chorą babcię. - Tak!
- Bo jest chora. - Tak, jest chora.
Bardzo chora. Dlatego tu jesteśmy.
Robimy zakupy.
Nie dla siebie, dla niej.
- Dla babci! - Chciałem też kupić prezent tobie.
Tylko nic nie pasowało,
no i mam tylko 3,5 dolara, więc było ciężko.
Bardzo ciężko.
Drogo tu.
Kłamiesz.
Dlaczego kłamiesz?
Rzucam cię, dupku.
- Czy teraz zagramy w D&D? - Nie.
Podniósł mi podatek od nieruchomości! Wygnał mnie z mojej ziemi!
Możesz protestować, Henry, ale musisz zacząć od właściwych władz.
On nas nie potraktował właściwie!
- Ani tego miasta! - Jasne.
Przesyłka specjalna.
O tak.
Odpowiednia?
Tak.
Sporo kolorów jak na ciebie.
Taka teraz moda.
Taka moda!
Zacznę od szkockiej, może być podwójna.
Oczywiście.
Potem poprosimy butelkę czerwonego wina.
Oczywiście.
Jak wasze chianti?
- Nasze chianti jest bardzo dobre. - Chianti.
Niezbyt ciężkie, z nutką wiśni.
Świetnie.
Kobiety kochają wiśnie.
Poprosimy dwa kieliszki.
Dla mnie i dla damy.
Oczywiście.
A co to jest?
To solenoid.
To spirala owinięta wokół metalowego rdzenia.
Kiedy przechodzi przez nią prąd...
Tworzy pole elektromagnetyczne.
Dokładniuśko.
A teraz najlepsze.
- Zaczynamy? - Tak.
Niczego nie widzę.
Nie.
Nie widać go, ale tam jest, zapewniam.
Nasze własne pole magnetyczne Clarke-Byers.
W dechę, co?
Tak.
Pole wpływa na każdy naładowany obiekt w pobliżu.
- Jak moje magnesy? - Dokładnie.
Czemu nic się nie dzieje?
Nasze pole jest stabilne.
Jeśli zmniejszymy natężenie...
Jak...
Dipole magnetyczne próbowały się dostosować...
Nie, dlaczego to się dzieje u mnie w domu?
Szczerze?
Któryś z chłopców wstał w nocy,
wpadł na lodówkę i zrzucił magnesy.
A magnesy w sklepie?
- Apofenia. - Apo co?
Apofenia.
Widzisz nieistniejące związki. Przypadek.
A jeśli nie?
Cóż...
Teoretyzując,
zakładam, że może istnieć większa wersja takiego transformatora.
- Jakaś maszyna. - Maszyna?
Ale żeby miała w zasięgu twój dom albo centrum miasta,
wymagałoby to miliardów woltów
i kosztowałoby miliony.
Ale to możliwe?
Wyleczyliśmy polio w 1953 roku.
Wylądowaliśmy na Księżycu w 1969 roku.
Jak powtarzam uczniom,
gdy otworzy się drzwi dla ciekawości,
wszystko jest możliwe.
„Tydzień jest długi,
srebrny kot jada,
gdy błękit i żółć spotykają się na zachodzie”.
Przecież to...
To musi być błąd.
- Żaden błąd. - To świetne wieści.
W jakim sensie? To tyle z naszego bohaterstwa.
- To jakieś bzdury. - Wcale nie.
To zbyt konkretne, pewnie jakiś kod.
- Jaki kod? - Taki tajny kod szpiegów.
- To już przegięcie. - Na pewno?
Wierzysz w to?
Dla zabawy
załóżmy, że to jest tajna rosyjska transmisja.
Mieliby nadawać: „Wystrzel głowicę o 12”?
- Właśnie. - To dobre tłumaczenie.
Jestem pewna.
„Srebrny kot jada”. Tak mówi tylko ktoś, kto chce ukryć
- prawdziwe znaczenie. - Właśnie.
A po co miałby to robić,
jeśli wiadomość nie jest poufna?
Właśnie.
- To potwierdza twoje przypuszczenia. - Źli Rosjanie.
Nie wierzę, że zgadzam się z tym dziwnym dzieciakiem,
- ale to źli Rosjanie. - Jak złamiemy kod?
Przetłumaczymy resztę i może zauważymy jakiś wzór.
Wzór. Może „srebrny kot” to miejsce?
Albo osoba.
Albo broń.
Jakiś geniusz mógłby to rozgryźć...
Gdzie Steve?
Steve.
Co ty wyprawiasz?
Potrzebuję 25 centów, macie?
- Nie jesteś za mały na konika? - 25 centów!
Pomóc ci wsiąść, Stevusiu?
Zamknijcie się i słuchajcie.
O kurka.
Muzyka.
Muzyka!
- Nie rozumiem. - Na nagraniu jest ta sama melodia.
Może w Rosji też mają takie koniki.
Pędziwiatra z Indiany? Nie...
Nie sądzę.
Ten kod nie został nadany z Rosji.
Tylko stąd.
Zechce pan zamówić danie główne?
Wiesz co, Enzo?
Nie nazywam się Enzo.
Straciłem apetyt.
Więc masz.
Reszty nie trzeba.
Proszę pana! Nie można stąd wynosić alkoholu.
Mogę robić, co chcę.
Jestem komendantem policji.
Billy, dobrze się czujesz?
Nie bój się.
Wkrótce będzie po wszystkim.
Tylko się nie ruszaj.
Nie!
Napisy: Magdalena Adamus