- Wciąż nic? - Nic.
Mówili o części gastronomicznej?
Przepraszam, moje tłumaczenia nie spełniają oczekiwań?
Nie wiemy, czy to wasze dzieci.
Wiemy.
- Co to? - Tam coś jest.
- Nie! - Jezu Chryste!
Mówcie do niej, ma być przytomna.
Jezu Chryste.
Nie odpływaj.
Przewróćcie ją na bok.
Ostrożnie.
Nie jest aż tak źle.
Miałam w drużynie bramkarkę, Beth Wildfire.
Złamała nogę i kość wyszła z kolana.
- Jakieś 15 cm, koszmar. - Robin.
- Co? - Nie pomagasz.
Przepraszam.
Nastka, słuchaj. To będzie bolało jak cholera, wiesz?
- Wiem. - Tylko się nie ruszaj.
Masz, przygryź to.
Jezu Chryste.
Jasny gwint.
- Zrób to. - Dobra.
Szlag.
- Jonathan! - Cicho!
Cholera jasna!
Przestań!
Ja to zrobię.
Boże!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ ÓSMY BITWA O STARCOURT
Łupieżca umysłów stworzył potwora w Hawkins.
Żeby zabić Nastkę i dostać się do naszego świata.
Prawie mu się udało. To był tylko mały kawałek.
Duży jest?
Ogromny.
- Ma z dziesięć metrów. - Tak.
Zniszczył twój domek.
Przykro mi.
Żeby była jasność, ten wielki, mięsisty pająk, który zranił Nastkę,
to jakaś gigantyczna broń?
- Tak. - Ale zamiast użyć śrub i metalu,
łupieżca umysłów stworzył ją z ciał rozpuszczonych ludzi.
- Dokładnie. - Spoko.
Tylko się upewniam.
Jesteśmy pewni, że ten stwór wciąż żyje?
Nastka nieźle mu dołożyła, ale przeżył.
- Gdyby zamknąć przejście... - Odetniemy go od mózgu.
I zabijemy.
Teoretycznie.
Halo!
Aleksiej nazywał to „centrum”.
Ono zaprowadzi nas do sejfu.
A gdzie jest przejście?
Tutaj. Nie wiem, jaka to skala,
ale przejście jest niedaleko sejfu,
jakieś 15 metrów.
Raczej 150.
Chcecie tam wparować jak do komunistycznego Disneylandu?
Przepraszam, kim jesteś?
Erica Sinclair, a ty to kto?
Murray Bauman.
Słuchaj, panie Bułaman,
nie będę cię pouczać,
ale przesiedziałam w tej dziurze całą dobę.
I z całym szacunkiem, jeśli go posłuchacie,
wszyscy zginiecie.
Dlaczego ta czterolatka do mnie mówi?
Mam dziesięć lat, łysa pało!
- Erica! - Takie są fakty.
Ona ma rację. Zginiecie, a nie musicie.
Przepraszam.
- Mogę? - Proszę.
Widzicie ten pokój? To magazyn.
Jest tu właz do podziemnej wentylacji.
Doprowadzi was do pomieszczenia z bronią.
To istny labirynt,
ale razem z Ericą możemy was poprowadzić.
Możecie nas poprowadzić?
Wciąż możesz się bić i odwalać bohaterskie akcje.
Będziemy waszymi...
nawigatorami.
Nie.
No to postanowione.
On zginie i reszta też.
Prawdopodobnie.
Wy przeżyliście.
Ledwo. Przydalibyście się nam tam na dole.
Wy nam też.
Właśnie, brakowało nam ciebie.
I to jak.
Też mi was brakowało. I to jak.
Tylko się nie rozbeczcie.
- Erica. - Powtórz moje imię, a pożałujesz.
Orientuj się! Możecie nawigować z bezpiecznego miejsca.
- To nie tak. - Za słaby sygnał.
To odpada. Musicie mieć lepszy sprzęt, żeby łączyć się z ich wieżą.
I kogoś, kto był w ich dyspozytorni
i ma dostęp do supermocnej wieży radiowej.
Takiej, która już stoi w najwyższym punkcie w mieście.
A, chwila. To ja.
Możemy was nawigować. Ale musimy tam być wcześniej.
I mieć samochód.
O rany, i to rozumiem!
- „Todd Chrzestny”? - Walić Todda.
- Steve będzie jej tatusiem. - Czyżbyś użył trzeciej osoby?
- I nazwał się tatusiem? - To dokąd jedziemy?
- Wichrowy Czub. - Gdzie?
- Jedź już. - Dobra, Jezu.
Dolny zamek,
drugi od góry,
trzeci od góry i górny.
Posłuchaj, muszę to zakończyć,
ale wrócę, zanim się obejrzysz.
No nie wiem, mamo.
Będziesz tam bezpieczny.
To daleko stąd.
Tylko trzymaj się brata i rób, co mówi.
Choćby nie wiem co.
Nie martwię się o siebie, tylko o ciebie.
Kochanie, nic mi nie będzie.
Jasne? Nic mi nie będzie.
Mamo.
Już dobrze, wystarczy.
Nic mi nie będzie.
Nie mogę oddychać.
- Jestem osłabiona, ale... - Dusisz mnie.
...nabiorę sił.
Wiem o tym, mała.
Mogę walczyć.
Lepiej niż my wszyscy.
Ale teraz musisz być bezpieczna.
Ten stwór ściga ciebie.
A nie mnie.
Rozumiesz?
Musisz to zrozumieć.
Dobrze?
Powinniśmy iść.
Mike?
Uważajcie.
Co?
To robota dla dwóch osób!
- Zaszła zmiana planów. - Zmiana planów?
- Możesz mu to wyjaśnić? - Mamy dwie możliwości.
Wyłączyć maszynę albo ją wysadzić.
- Kto tak powiedział? - Jej twórca.
- Chcemy ją wysadzić! - Inaczej nasz wysiłek pójdzie na marne.
To robota dla trzech osób, nie dwóch.
Właśnie, dla trzech!
Nastka, ty krwawisz.
Dajesz radę?
Tak.
- Tutaj. - Dobra.
Tutaj.
Połóż się.
- Co jest? - Nie...
Nie wiem.
Bez jaj, no dalej!
Czy to nie nowe auto?
Tak. To nic takiego.
- Nie wyłączyłaś świateł? - Nie!
- Mamy benzynę? - Tak!
- No dalej! - Przestań.
Podnieś maskę.
- Co, do diabła? - Co?
Kabel zapłonowy zniknął.
Wracać do środka! Szybko!
- Ostrożnie! - Biegiem!
Lećcie!
Potem wyrwę te kable jak chwasty.
- Włączy się alarm... - Według Aleksieja,
niech spoczywa w pokoju.
Wtedy wasza dwójka będzie mogła wyciągnąć klucze z sejfu.
Pójdziemy do pokoju obserwacyjnego, przekręcimy klucz...
- Bum, wysadzimy skurczybyka. - Tak.
Gdy szczelina się zamknie, wrócimy do wentylacji.
- Tuż pod nosem komusiów. - I do domu.
To, że plan nie jest twój, nie znaczy, że jest zły.
Nie mówię, że jest zły.
Jęknąłeś.
- Wcale nie. - Jęknąłeś.
- To brak szacunku... - Co ty masz z tymi jękami?
Dzieci!
To dobry plan.
Mocna czwóreczka to niezły wynik, biorąc pod uwagę okoliczności.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze...
nie dowiedzą się, że tu byliśmy.
- Stać! - Nie strzelać!
Mam ważne dokumenty dla towarzysza pułkownika.
Wezwał nas w ostatniej chwili.
Wybaczcie nasz niechlujny wygląd.
Dla jakiego pułkownika?
Pułkownika...
Mołotowa?
O cholera.
Jim.
Oszalałeś?
- O Boże. - Jim, ja... To...
Panowałem nad sytuacją.
No jasne.
Co robisz?
Improwizuję.
Jezu, daleko jeszcze?
Wyluzuj, już niedaleko.
Suzie to wyjątkowa dziewczyna, co?
Skoro zbudowałeś tę wieżę i zaciągnąłeś na odludzie,
żeby z nią rozmawiać?
Nauka dowodzi, że nie ma ideałów,
ale Suzie jest tak blisko, jak tylko się da.
To brzmi, jakbyś ją zmyślił.
Dla was nie?
- Czemu się wahasz, Steve? - Nie waham się!
To brzmi, jakby była prawdziwa. Absolutnie prawdziwa.
Skręć w lewo.
- Tam nie ma drogi. - Skręcaj!
Trzymajcie się!
- Dokąd jedziemy? - W górę!
- Jezu! - Nie uda się nam!
Uda się! Dajesz, maleńka!
Dawaj!
No dalej!
Todd Chrzestny nie może wszystkiego.
Oddział „Na Gałki”, zgłoś się.
Powtarzam. Oddział „Na Gałki”, zgłoś się.
Utknęliśmy w centrum i pilnie potrzebujemy transportu.
Oddział „Na Gałki”, zgłoś się. Billy nas odnalazł.
Zepsuł nam samochód i utknęliśmy w centrum.
Powtarzam: Billy zepsuł nam samochód i utknęliśmy w centrum.
- Oddział „Na Gałki”... - Zabijesz go?
- To na wszelki wypadek. - I nie tylko przeciwko Billy’emu.
Łupieżca też wie, że tu jesteśmy.
Oddział „Na Gałki”, pilnie potrzebujemy transportu.
Odbiór.
Oddział lodowy, słyszycie?
To raczej nie pojedzie, co?
- Steve, odbiór. - Nie musi jeździć.
Dustin.
Potrzebujemy tylko kabla.
Pchajcie!
Cholera!
Ja spróbuję.
Nastka.
Dam radę.
Czego tu?
My po ładunek.
Znam was?
Jesteśmy nowi, wczoraj przyjechaliśmy.
Pożegnajcie się ze słońcem.
A kto go potrzebuje,
skoro mamy siebie, towarzyszu?
Dokładnie, towarzyszu.
I butelkę Stolicznej.
Co ty tyle gadasz?
Był miły.
- Miły? - To miły strażnik.
Tak, zaprośmy go, gdy już będzie po wszystkim.
- Zrobię zapiekankę. - Pośmiejemy się i napijemy piwa.
Ktoś chce się zamienić?
Łyska, zgłoś się.
Łyska, tu oddział „Na Gałki”, zgłoś się.
Zgłaszam się.
Znak wywoławczy?
Łyska.
Powtórz, proszę.
- Łyska! Tutaj Łyska. - Przyjąłem.
Dobrze cię słyszeć. Gdzie jesteś?
Przy szybie, odezwę się, gdy będzie taka potrzeba.
Do tego czasu – cisza.
Przyjąłem.
Cisza radiowa z oddziałem „Na Gałki”. Bez odbioru.
Nienawidzę dzieci.
- Jeśli zaczną was pytać... - Uśmiech i potakiwanie.
Powodzenia.
Pchajcie.
Świetnie.
I do końca. Gotowi?
Trzy, dwa, jeden... pchamy!
Mówiłem wam. Fizyka.
- Jak to otworzyć? - Pod kierownicą jest zatrzask.
- Masz? - Nie wiem, czekaj.
Co ona robi?
Nastka.
Wszystko gra?
- Widzisz go? - Nie wiem.
Powinien być tutaj.
Rozdzielacz...
Mike.
Mam go.
Nancy!
Szybko!
Już ich tak znaleźliśmy.
Amerykaniec.
Za długo to trwa.
- Wszystko w porządku. - Wcale nie.
Mogła tam zginąć. Już prawie zginęła.
Jest bezpieczna, jedzie do Murraya. Ten stwór jej nie znajdzie.
Zabijemy go pierwsi.
Nie tak to ma działać.
Miałaś powiedzieć: „Przecież ci mówiłam!
Dlatego wróciliśmy po dzieci”.
A ty rzucisz tekstem:
„Ciężko cię słuchać,
kiedy z każdej rzeczy robisz cholerny koniec świata”.
Wiesz...
mimo tych wszystkich naszych kłótni,
myślę, że dobry z nas zespół.
Całkiem daleko zaszliśmy.
No tak.
To prawda.
Więc...
dostanę tę robotę?
Daj spokój.
Detektyw Byers.
Fajnie brzmi, co?
Ciężko służyć w mieście, w którym się nie mieszka.
Wciąż planujesz się wyprowadzić?
Jeszcze zobaczymy.
Co takiego zobaczymy?
Jeśli uda się nam stąd wyjść,
to zasłużymy na to, by świętować, prawda?
No.
To znaczy...
Tak.
Jak najbardziej.
Podobno u Enzo nieźle karmią.
Co powiesz na piątek o ósmej?
W piątki Nastka ogląda Policjantów z Miami.
Zaczynają się o 22, więc muszę być wcześniej w domu.
A o 19?
O 19?
U Enzo w piątek. Spotkamy się na miejscu?
Wpadnij po mnie.
Mam po ciebie wpaść o 19 w piątek.
Tak, to randka.
Tak dla jasności, no bo...
Gdy mówisz o randce... Chcę, żeby to było jasne,
- bez niedomówień. - Hop?
Cicho bądź, bo się rozmyślę.
Jasne.
Dobra.
Oddział „Na Gałki”, mówi...
Łyska.
Doszedłem do skrzyżowania.
- Które to? - Już czwarte.
To było zaraz po teorii o Moim małym kucyku.
- Musi iść w prawo. - Zgadza się.
W prawo, Łysko.
- Leć w prawo. - Przyjąłem, lecę w prawo.
Mały gówniarz.
O co chodzi z tą teorią?
Nie zachęcaj go.
- Po prostu powiedz... - Ludzie?
Griswoldowie, tu oddział „Na Gałki”. Słyszycie?
Griswoldowie, zgłoście się!
Słyszycie nas?
Griswoldowie, tu oddział „Na Gałki”. Jesteście bezpieczni?
Jesteście w drodze do gniazda Łyski?
Czy jesteście bezpieczni?
Proszę, dajcie znać. Czy ktoś może odpowiedzieć?
Ktokolwiek? Czy ktoś tam jest?
Griswoldowie, zgłoście się!
Zgłoście się!
- Gdzie lecisz? - Wydostać ich stamtąd!
Zostańcie i wywołajcie resztę!
- Szlag. - Zaczekaj!
Utrzymujcie łączność.
Jasne.
Łyska, podaj swoją lokalizację.
Miała być cisza radiowa!
Ale mamy problem.
Jaki problem?
Odwrócił się. Możemy uciec schodami.
- Nie z nogą Nastki. - Spróbujmy.
Jest inne wyjście.
Przez Gapa.
Dobra.
Teraz.
Łyska wylądowała.
Powtarzam...
Łyska wylądowała.
Długo jeszcze?
Nie wiem, nigdy tego nie robiłem!
Dobrze.
W porządku!
Gotowi, gołąbeczki? Zaraz wkraczacie do gry.
Cholera.
- Co ty robisz? - Bez obaw.
Jazda!
Lecimy.
Chodźmy.
Michaił po was posłał?
No dobra.
- Podaj mi kod. - Jasne.
Sześć, sześć, dwa,
sześć, zero, osiem,
zero, zero, cztery.
Jeszcze raz?
Sześć, sześć, dwa,
sześć, zero, osiem,
zero, zero, cztery.
Murray?
Ten twój cholerny kod się nie zgadza.
Co? Pewny jesteś?
Tak, jestem.
Mógł być nieprawidłowy.
Jak to możliwe?
Kod to znana liczba.
Stała Plancka. Myślałem, że ją znam.
- Stała Plancka. - Znasz ją?
- Nie na pamięć, a ty? - Nie jestem nerdem, nerdzie.
Powiedział, że to stała Plancka, a ja ją znam.
Po co miałem go prosić, żeby mi ją podał?
Co ty robisz?
Biegiem!
- Cholera. - Zapal auto, już!
Nie. No dawaj.
- Dawaj. - Ruszaj!
Dawaj!
Ruszaj!
Nic ci nie jest?
Zapytaj jutro.
Jasny gwint!
Wsiadajcie!
- Szybko! - Ruchy!
Suzie, zgłoś się.
Suzie, zgłoś się!
Tutaj Suzie, odbiór!
- Suzie! - Dustinek?
Dustinek?
Gdzieś ty był?
Tak mi przykro, byłem strasznie zajęty...
Ratuję świat przed Rosjanami i potworami.
No pewnie.
Załatw tę cholerną liczbę!
Kto to?
To był... nie wiem kto. Pewnie jakieś zakłócenia.
Zmieńmy częstotliwość
na 14.158.
Przyjęłam, zmieniam. Zaczekaj.
- Dustinku, słyszysz? - Słyszę, Suzinku.
Teraz jest lepszy sygnał, dzięki.
- Suzie. - Posłuchaj.
Czy znasz stałą Plancka?
Czy Ziemia krąży wokół Słońca?
Wiem, że zaczyna się od dwóch szóstek, ale co potem?
Żeby było jasne, nie odzywałeś się od tygodnia,
a pytasz mnie o działanie matematyczne, które powinieneś znać,
żeby móc uratować świat?
Suzinku, przysięgam, że szybko ci to wynagrodzę.
Możesz zrobić to teraz.
- Co? - Chcę to usłyszeć.
- Nie teraz. - Teraz, Dustinku!
Suzinku, to pilna sprawa.
Wiem, ratujesz świat, już słyszałam,
ale Ged ratuje Ziemiomorze i zaraz zmierzy się z Cieniem,
więc Suzie się odmeldowuje.
Czekaj, dobra!
Już dobrze.
Cholera.
Obróć się
Na co patrzysz znów?
To jej twarz
Lustro twoich snów
Uwierz, jestem wszędzie
W słońcu, w świetle dnia
A w księgach zapisana jest
Opowieść, która nigdy się nie kończy
Sięgaj gwiazd
To fantazji lot
Wyśnij sen
A zobaczysz to
Sekrety w rymach skryte
W obłokach zjawią się
A na końcu tęczy jest
Opowieść, która nigdy się nie kończy
Opowieść
Stała Plancka to 6.62607004.
Właśnie ocaliłaś świat!
Tęsknię za tobą, Dustinku.
Ja za tobą bardziej, Suzinku.
Ja bardziej pomnożone przez wszystkie gwiazdy.
Ja bardziej...
Wystarczy!
- Cholera! - Szybko!
Zawraca.
- Co? - To zawraca.
- Może go zmęczyliśmy? - Nie sądzę. Trzymajcie się.
Wynocha stąd!
Wynocha!
Kończymy to?
Tutaj.
Dobra. No dalej.
Billy.
Nie musisz tego robić.
Jesteś Billy Hargrove.
Mieszkasz przy Cherry Lane 4819. Proszę, jestem Max, twoja...
Murray, jesteś gotowy?
Tak, ale mam towarzystwo i mógłbyś się nim zająć.
Robi się, wytrzymaj.
- Na trzy. - Na trzy.
Raz...
dwa...
Nie!
Znalazłem Amerykańców.
Nie bój się.
Wkrótce będzie po wszystkim.
Postaraj się nie ruszać.
Złup to, paskudna kupo ścierwa!
Ej, dupku!
Tutaj!
- Zaraz się skończą! - Wiem.
Dustin, nie ma już czasu!
Szybko, zamknijcie przejście!
Zamknijcie je!
No dalej!
Mike?
Mike, wstawaj. Słyszysz mnie?
Mike!
Chodź.
Nic ci nie jest?
Gdzie Nastka?
- Zostaw mnie! - Przestań!
- Mamo! - To twoja siostra.
Co najmniej dwa metry!
Dwa... metry.
Powiedziałeś jej...
że fala ma dwa metry.
Tak!
Podbiegłeś do niej na plaży.
Wokół latały mewy.
Miała kapelusz...
z niebieską wstążką.
Długą sukienkę...
z niebiesko-czerwonym kwiatem.
Żółte sandały,
całe w piasku.
Była piękna.
Była naprawdę piękna.
A ty...
byłeś szczęśliwy.
Do zobaczenia w piekle!
Dobra.
Skończyły się!
Szlag by to!
Zamknijcie je teraz!
Zamknijcie!
Billy!
- Nastka. - Mike.
Billy?
Billy, wstań, proszę.
- Przepraszam. - Billy...
Billy.
Ocknij się. Wstań, proszę...
Billy!
Billy...
Tak mi przykro.
Spokojnie.
Gdzie jest Jim?
Ruszamy!
- Nic ci nie jest? - Ręce do góry!
Nie strzelajcie, jesteśmy Amerykanami!
Dalej, ruszać się!
Szybko!
Dzięki Bogu.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Witajcie w Hawkins w stanie Indiana, gdzie się wspaniale dorasta,
wychowuje dzieci,
wyprowadza psa.
Ale w Święto Niepodległości wszystko się zmieniło.
Miasteczko nawiedziła straszna tragedia.
Ale tragedie zdarzały się tu już wcześniej.
Tajemnicze śmierci,
tuszowanie skandali,
dziwny chemiczny wyciek.
Czy są powiązane?
Czy to wielki spisek?
Wina skorumpowanego burmistrza?
Czy chodzi tutaj o coś więcej?
Czy miasteczko może być przeklęte?
Niektórzy obwiniają za wszystko satanistów.
By poznać odpowiedź, o godzinie 20 włączcie reportaż „Horror w arkadii”
w programie Na ostrzu noża.
Wpisałeś mamę w referencjach?
A czemu nie? Wszyscy ją szanują.
Ale z ciebie oferma.
Wiesz, że wcale nas nie zwolnili?
W centrum wybuchł pożar i zginęło kilka osób.
Dzięki za info. Nie wiedziałem.
Trzy ulubione filmy.
Garsoniera, Ukryta forteca, Komedianci.
Teraz ty.
- Ulubione filmy? - Jąkam się?
Na pewno Menażeria.
Patrz na mnie, Harrington.
No tak.
Gwiezdne wojny.
Nowa nadzieja?
Nowe co?
Które Gwiezdne wojny?
No te z misiami przecież.
Nie?
Te najnowsze.
Z deloreanem i Alexem P. Keatonem, który chce puknąć własną matkę.
Podróżują tam...
To moja trójka. Klasyki.
Zaczynasz w poniedziałek.
A ty nigdy.
Dasz nam chwilę?
Po co?
Steve.
Musisz coś zrozumieć, Keith.
Wiem, że ma przeciętny gust,
ale ta oferma ma inne zalety.
To dupek czystej wody, Robin.
Był dla nas wstrętny w liceum, przyznaję,
ale działa na laski jak magnes.
A co to ma ze mną wspólnego?
Ziemia do Keitha!
Będą tu przychodziły, żeby go zobaczyć.
Stadami.
Stadami, Keith.
Sprzedaliśmy tyle lodów,
że posłali po dostawę do Michigan.
Do przeklętego Michigan, Keith.
A te laski
są wystrzałowe.
Zarąbiście wystrzałowe.
I jest ich za dużo dla jednego Steve’a.
Potrzebuje pomocy.
Twojej pomocy, Keith.
Co ty z tego masz? Bujasz się w nim czy coś?
Ja pierniczę.
To z...
Tylko się przyjaźnimy.
Beztroskie lata.
Znasz to? Moja topowa trójka.
- Zwolnij. - Przepraszam.
- Trzymasz? - Tak.
Obróć się
Na co patrzysz znów?
To jej twarz
Lustro twoich snów
Sekrety w rymach skryte
W obłokach zjawią się
Tak to leciało? „W obłokach zjawią się”?
Tak, ale partaczycie to, więc przestańcie.
To się przyłącz, Dustinku.
Właśnie, Dustinku, przyłącz się.
Śmieszni jesteście, idźcie do kabaretu.
- Usłyszymy twoje wykonanie? - Nie.
Proszę, jeden wers.
Nie, jest przeznaczone wyłącznie dla uszu Suzie.
Obróć się
Na co patrzysz znów?
To jej twarz
Lustro twoich snów
Zamknijcie się!
Sekrety w rymach skryte
Przestańcie! Zamknijcie się już.
To rzeczy do oddania.
Wiem. Jak wrócę, będę używał twoich.
Jeśli wciąż będziemy chcieli grać.
Pewnie. Ale co, jeśli znajdziesz nową drużynę?
Nie ma takiej opcji.
Czy to...
wszystko?
Chyba tak.
Siedemnaście lat mojego życia
spakowane w jeden dzień.
A gdybym po prostu...
cię nie puściła?
Jest szansa...
że nowi właściciele nas wykopią.
Mógłbyś zamieszkać w naszej piwnicy.
Twój tata byłby zachwycony.
Schowalibyśmy cię w namiocie,
jak Nastkę.
Będzie dobrze.
Ktoś mądry kiedyś powiedział...
że łączy nas wspólna trauma...
Odrobinę więcej nie zaszkodzi.
Nie zaszkodzi.
Wrócą.
Na pewno.
Dzięki.
- Masz krótkofalówkę? - Tak.
Bo wiesz, że ukradnę Cerebro Dustinowi
i będę tyle dzwonił, że ją wyłączysz.
Rozmawiałeś z mamą?
O Święcie Dziękczynienia?
Tak, zgodziła się. Przyjadę.
Pomyślałem, że mogłabyś przyjechać na Gwiazdkę.
Razem z Willem.
Przyjechalibyście przed albo po Gwiazdce.
Ale 25 grudnia byłby super,
bo pobawimy się nowymi prezentami...
Sorki, zabrzmiało, jakbym miał siedem lat.
Też lubię prezenty.
No to fajnie.
Ja też lubię prezenty.
Spoko.
Mike?
Tak?
Pamiętasz, jak...
rozmawiałeś z Max w domku?
Chyba nie nadążam.
Mówiłeś o swoich uczuciach.
O swoim sercu.
A to. Rety, to było tak dawno.
Trochę mnie wtedy poniosło, kłóciliśmy się...
Nie do końca pamiętam...
Co powiedziałem?
Mike...
Ja ciebie też kocham.
Rzeczy do oddania?
Pewnie.
Co to?
Hop napisał przemowę dla ciebie i Mike’a.
Przemowę?
Wiesz, taką od serca.
Nie porozmawiał z wami, prawda?
Mogę przeczytać?
„Od dawna chciałem z wami o czymś porozmawiać.
Wiem, że to ciężki temat do rozmowy,
ale troszczę się o was oboje.
Wiem, że wam na sobie bardzo zależy.
Dlatego powinniśmy od teraz ustalić pewne granice,
żeby stworzyć środowisko...
w którym wszyscy czujemy się...
swobodnie...
możemy sobie ufać
i otwarcie...
dzielić się uczuciami”.
Uczucia.
Jezu.
Prawda jest taka,
że na bardzo długo o nich zapomniałem.
Utknąłem w jednym miejscu.
Można je nazwać jaskinią.
Głęboką, ciemną jaskinią.
A potem zostawiłem w lesie trochę gofrów
i pojawiłaś się w moim życiu.
I po raz pierwszy od bardzo dawna
zacząłem znowu coś czuć.
Poczułem się szczęśliwy.
Ale ostatnio chyba poczułem,
że się oddalamy.
Jakby coś...
cię ode mnie odciągało.
Tęsknię za wspólnym graniem w planszówki,
za budowaniem wież z gofrów o świcie,
za oglądaniem westernów i zasypianiem na kanapie.
Ale wiem, że dorastasz.
Dojrzewasz.
Zmieniasz się.
I chyba...
jeśli mam być szczery,
właśnie to mnie przeraża.
Nie chcę żadnych zmian.
Więc może dlatego tu przyszedłem,
żeby spróbować powstrzymać te zmiany.
Zawrócić czas.
Sprawić, żeby wszystko było tak jak dawniej.
OPUSZCZASZ HAWKINS ODWIEDŹ NAS PONOWNIE
Ale wiem, że to naiwne.
Życie tak nie działa.
Idzie naprzód.
Bez przerwy, czy nam się to podoba czy nie.
I tak, czasem jest to bolesne.
Czasem smutne.
A czasem...
zaskakujące.
DO ODDANIA
Radosne.
Wiesz co?
Rośnij dalej, młoda.
Nie będę cię powstrzymywał.
Popełniaj błędy, wyciągaj z nich lekcje,
a gdy życie da ci w kość, bo na pewno tak będzie,
zapamiętaj ten ból.
Ból jest dobry.
Oznacza, że wyszłaś z tej jaskini.
Ale błagam,
jeśli mogę,
pomyśl o swoim biednym staruszku
i otwieraj drzwi na osiem centymetrów.
Wszystko dobrze?
Tak.
Czas jechać?
Tak.
Za minutkę przyjdę.
Dobrze.
KAMCZATKA, ROSJA
Amerykańca nie.
Błagam, tylko nie to.
Proszę, nie!
Nie!
Nie róbcie tego!
Puśćcie mnie!
Nie zostawiajcie mnie tu. Wypuśćcie mnie.
Wypuśćcie mnie, proszę.
Nie zostawiajcie mnie.
Jestem niewinny.
Błagam was.
Napisy: Magdalena Adamus