Przejście.
Już to widzieliście?
- Niedokładnie to. - To co?
- Po prostu jest źle. - Bardzo źle.
Tak źle, że ludzkość może wyginąć.
I skąd wy o tym wiecie?
Steve, gdzie twój rosyjski kolega?
Szlag.
Stać!
Cholera.
- Biegiem! - Szlag.
Ruszajcie!
Jasna cholera, szybko!
Ja pierniczę!
- Strażnicy, szybko! - Tędy!
- Kurna! - Jazda!
- No dalej! Szybko! - Chodźcie!
- Szlag. - Tędy!
- Szybko! - Drzwi!
Robin!
Szlag!
- Pomóż mi! - Szybko, biegniemy!
- Chodźcie! - Uciekajcie!
Chodźcie, teraz!
Nie! Sprowadźcie pomoc!
Co ty wyprawiasz?
- Leć! - Nie zapomnę was!
Uciekaj!
On tu jest.
- Szlag! - Nancy!
Uciekaj!
No chodź!
Po dwie osoby naraz!
O Boże.
Jonathan...
Nie, Nancy!
Jonathan!
Nie, Nancy!
Schody.
Jasna cholera!
- Jezu! - O ja pieprzę.
- Szybko! - Nancy!
Nic ci nie jest?
Już czas.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ SZÓSTY E PLURIBUS UNUM
BURMISTRZ KLINE PREZENTUJE WESOŁE MIASTECZKO
Przepraszam.
Co ty tutaj z tym robisz?
- Z czym? - Z tą budką.
Stoi na środku przejścia.
To gdzie mam stanąć?
Tam, razem z resztą cholernych stoisk z jedzeniem.
To nie fizyka kwantowa.
Rety, wszystko muszę robić sam?
Moi znajomi z policji,
drogówka, wszyscy szukają.
Wszystko obserwuję.
Gdy tylko się pojawi...
dostanę telefon.
Telefon?
Tak, telefon.
Czego więcej ode mnie chcecie?
Żebyś go znalazł.
Coś ci wyjaśnię.
Ten gość to kretyn, jasne?
Rozbija się po okolicy w żółtym kabriolecie, na Boga.
Widać go z daleka.
Odnajdę go.
A kiedy do tego dojdzie, sugeruję, żebyś miał ze sobą wsparcie.
- Wsparcie. - Towarzyszy.
Skoro ostatnio cię pokonał.
Proszę...
nie chciałem.
Nie potrzebujesz wsparcia.
Ten facet to twoja wina i twój problem.
Masz szczęście, że żyjesz.
Wielkie szczęście.
Proszę.
Przepraszam.
Szybko się unoszę.
Pójdę na terapię.
Masz jeden dzień, żeby go znaleźć.
Przytaknij, jeśli rozumiesz.
Dwa whoppery,
dodatkowy keczup, duże frytki.
Paczka czerwonych marlboro
i jeden superduży mrożony napój.
Burger King wcale nie jest obok 7-Eleven.
Nie mówiłem, że jest.
Spróbujmy jeszcze raz. Joyce.
Aleksiej, te generatory,
co one zasilają?
I powiedz mu, że wiemy, że nie chodzi o centrum handlowe,
więc niech przestanie nam wciskać kit.
Co zasilały generatory, nad którymi pracowaliście?
Wiemy, że nie centrum handlowe.
To truskawkowe gówno!
- Co powiedział? - Powiedział...
„truskawkowe”.
Słucham?
Jego napój.
Mówi, że jest truskawkowy.
I co z tego?
Hop, prosił o wiśniowy.
Wiśniowych nie mieli.
Nie mieli.
I to bez znaczenia,
bo wszystkie smakują tak samo.
To lód z cukrem. Powiedz mu to.
Co?
Powiedz, że wszystkie, kurde, smakują tak samo!
Wszystkie są takie same.
Lód z cukrem, bez różnicy.
Powiedz temu idiocie, że nie są takie same.
I chcę wiśniowy.
Jak prosiłem.
Grzecznie się nie zgadza.
Wcale nie są takie same
i chciałby smak wiśniowy.
Tak? To powiedz mu, że może pomarzyć.
Możesz pomarzyć. Żadnej wiśni.
Bez wiśni nie ma umowy.
Mówi, że bez wiśni nie ma umowy.
Tak.
- Do cholery! - Nie!
- Czekaj. - Nie skrzywdzę go!
Co ty wyprawiasz?
Przestań!
Daję mu tylko szansę,
żeby sam sobie poszedł po ten cholerny...
wiśniowy napój!
Jim, to wróg państwa.
I pogrywał sobie z nami cały dzień!
Przyniosę mu wiśniowy napój i co?
Zachce mu się helikoptera, żeby polecieć na prywatną wyspę.
Całe życie użeram się z takimi dupkami.
Wczoraj miał szansę zwiać, ale tego nie zrobił.
Został z nami.
Dlaczego to zrobił?
Ponieważ się boi.
Boi się.
Nie nas,
tylko ich.
Boi się tego ruskiego wielkoluda,
który zabiłby go bez mrugnięcia okiem, jak nas.
Smirnoff wie,
że jeśli wróci do towarzyszy niedraśnięty,
pomyślą, że ich wsypał.
Czy mu się to podoba, czy nie, jesteśmy...
jego największą szansą.
Daję mu 30 sekund, zanim zacznie walić w te drzwi
i padnie nam w ramiona
w nowo odkrytej pokorze ducha.
Jim, wydaje mi się, że właśnie odpalił samochód.
Hopper.
Sprawdza nas. Myśli, że blefuję.
Wydaje mi się, że właśnie odjeżdża.
- Jim, rusz się! - Joyce...
Przepraszam, co powiedział?
Że truskawkowy też lubi.
A kiedy podpaliliśmy tunele,
odpędziliśmy demo-dogi i Nastka zamknęła przejście.
A teraz, nie wiadomo czemu,
Rosjanie próbują je otworzyć,
co zniszczy wszystko, o co walczyliśmy.
Lucas też tam był?
Pewnie, że tak.
Więc wszystko to zrobiliście razem z Lucasem?
- Tak. - Mój brat Lucas Charles Sinclair?
Tak!
Nie wierzę ci.
Więc wierzysz we wszystko o Nastce i przejściu,
w demo-dogi i łupieżcę umysłów, ale podważasz udział swojego brata?
Zgadza się.
To ma sens.
- Pomóc ci z tym? - Nie.
- Trochę to trwa... - Co ty nie powiesz, Sherlocku?
Jeśli nie wymyślimy skutecznego sposobu na te wiatraki,
nie znajdziemy pomocy i już po twoich lodziarzach.
Z takim podejściem na pewno. Jezu!
Jestem realistką.
Przeszliśmy jakieś 500 metrów w dziewięć godzin.
Sam tunel zajął nam trzy godziny,
więc szacuję, że jest jakieś 16 kilometrów do windy,
co zajmie nam około 12 i pół dnia.
Policzyłaś to wszystko w głowie?
Znam się na matmie.
Jasny gwint, jesteś nerdem!
Słucham?
Jesteś nerdem.
- Odszczekaj to, nerdzie. - Prawdy nie ukryjesz.
- To nie jest prawda. - Prześledźmy fakty.
Fakt pierwszy: jesteś geniuszem z matmy.
To było bardzo łatwe równanie.
Fakt drugi: uwielbiasz politykować.
To, że nie zgadzam się z komunizmem...
Fakt trzeci: kochasz markę Mój mały kucyk.
A co kucyki mają z tym wspólnego?
Przypomnijmy sobie ich ostatnią przygodę.
Centaury łączą siły i Tirek
zamienia Jabłuszko w smoka w Pałacu Ciemności,
a Megan i inne kucyki używają magii Grzybulka,
by pokonać Tęczę Mroku
i uchronić się przed niewolą.
Cały róż świata nie zatuszuje faktu,
że centaury, zamki, smoki i magia to typowe motywy z kultury nerdów.
Czyli Mój mały kucyk jest dla nerdów.
Czyli ty, Erico, jesteś nerdem.
A ty skąd tyle wiesz o kucykach?
Ponieważ jestem...
nerdem.
Ruszajmy... nerdzie.
Ty...
Aż zapiekło.
Dla kogo pracujesz?
Milion razy mówiłem, dla lodziarni Ahoj!
Lodziarnia Ahoj.
Do diabła!
Patrzcie na mój strój!
Ubierałbym się tak? Szpieguję w marynarskim wdzianku?
Jak tu wszedłeś?
Już mówiłem.
Już wam mówiłem.
Nie przyszła dostawa.
Myśleliśmy, że została w magazynie,
więc weszliśmy do pokoju, który okazał się windą.
Spadliśmy, a kiedy otworzyliśmy oczy,
byliśmy w tym wspaniałym ośrodku.
Ale klnę się na Boga.
Nikt nas nie widział.
Możecie nas wypuścić.
I nikomu o tym nie powiem.
Zdarza się, trzeba żyć dalej. Poza tym... lody. Łapiecie?
Wiecie, co to. Wszyscy kochają lody.
Nie wiem, czy macie w Rosji jakieś swoje.
Nieważne, cokolwiek chcecie, powaga.
USS Karmelek, musicie go spróbować.
Jest absolutnie nieziemski, mowa!
Lubię go.
„USS Karmelek”.
Dla kogo pracujesz?
Dajcie spokój. Nie, poważnie...
Zabierzcie łapy!
Steve?
Co wyście mu zrobili?
Na krzesła ich.
Nie dotykaj mnie! Steve...
Steve, obudź się.
Co zrobiliście?
Nie dotykaj go!
Steve, słyszysz mnie?
Twój przyjaciel potrzebuje lekarza.
Na szczęście...
mamy tu najlepszego.
Pożałujesz tego, suko.
Dranie!
Wypuśćcie nas!
Wypuśćcie nas, dranie!
Nie może tam przebywać tak długo.
- Mike, wyluzuj. - A jak uszkodzi sobie mózg?
O kurde, to możliwe?
Nie, zmyślił to, nie wie, o czym mówi.
- A ty wiesz? - Nie, ja...
Tak, z Hawkins Post.
Kilka dni temu dzwoniłam w sprawie... Tak.
Chciałam sprawdzić, czy zniknęło coś jeszcze,
albo... w porządku.
Przepraszam za kłopot.
- Kto następny? - Nikt.
Chyba że chcesz dzwonić do przypadkowych ludzi.
- To nie ma sensu. - Jak wszystko.
Widzę tu wzór. Za ich zachowaniem stoi jakaś logika.
Od początku żywią się chemikaliami
i nagle mieliby przestać?
Może więcej nie potrzebują.
I zamienili się w te... stwory.
A co ze źródłem?
Czy łupieżca umysłów nagle przestał zarażać ludzi?
A jeśli złupieni zamieniają się w potwory, czemu Nastka ich nie widzi?
Pomóżcie nam coś rozsądzić.
Kto decyduje o ograniczeniach Nastki?
Mike czy Jedenastka?
Beznadziejnie to przedstawiłaś.
Wcale nie, w tym cały twój problem!
I właśnie dlatego cię rzuciła.
Rzuciła cię?
Bo ona spiskuje przeciwko mnie. Manipuluje nią.
Nie, oświecam ją.
Ona nie należy do ciebie.
To niezależna osoba i może o sobie decydować.
Ryzykuje życiem bez powodu!
Bez powodu? Mike, kto wie, co robią ci złupieni.
- Mordują, łupią... - Zamieniają się w potwory.
Nastka nie jest głupia.
Sama najlepiej zna swoje moce.
- Dziękuję! - I jest niezależną osobą.
- Właśnie! - Z wolną wolą.
Dokładnie.
Dwa razy uratowała świat, a Mike wciąż jej nie ufa.
Mówisz o zaufaniu, a kazałaś jej nas szpiegować?
- Zaraz, co? - Nie mówiła ci?
- Nie! - Twoja dziewczyna użyła mocy Nastki,
- żeby nas szpiegować. - Nie zmusiłam jej!
To był jej pomysł.
Czemu w ogóle o tym rozmawiamy?
Kogo to obchodzi?
Mnie!
- Dziewczyny nas szpiegują. - Wygłupiałyśmy się.
Byłoby śmiesznie, gdybym wtedy siedział na kiblu!
- Nie siedziałeś. - A gdybym siedział?
- Ohyda! - Poważnie, Mike?
Max obchodzi się z mocą Nastki nieodpowiedzialnie.
Jak wy wszyscy!
Traktujecie ją jak maszynę, a nią nie jest.
Nie chcę, żeby zginęła, szukając złupionych, skoro zniknęli.
Wymyślmy nowy plan, bo ją kocham i nie mogę jej znowu stracić!
Co się dzieje?
Nic.
Rodzinna dyskusja.
Znalazłam go.
Kogo znalazłaś?
Nazywa to kluczem. I ten klucz emituje potężną energię.
Potrzebuje do tego mocy, prądu.
Te domy, jak ten, który znaleźliście,
stoją niedaleko transformatorów.
Kradną prąd z miejskiej sieci.
Czemu budują ten klucz tutaj, a nie na własnym podwórku?
Chcą nas wysadzić w powietrze?
W Rosji było wcześniej wiele takich kluczy,
ale źle to się skończyło.
Musieli przyjechać gdzieś, gdzie...
Gdzie co?
- Nie rozumiem go. - Miałeś znać język.
O przepraszam.
Moje darmowe tłumaczenia wam nie wystarczają?
Bo możecie śmiało złożyć zażalenie
prosto w mój tyłek!
Co ten Smirnoff robi?
Pokazuje mi coś.
Dobra, mówi, że używają słomki
do zrobienia dziury
w... pudełku?
Dobra, wybaczcie.
Słomka jest kluczem, który emituje ogromną energię.
Używają tej energii...
żeby przebić się przez barierę
i otworzyć przejście...
pomiędzy światami.
Okazuje się, że klucz to tylko połowa równania.
Drugą połową jest miejsce.
Co...
W Hawkins to przejście już raz zostało otwarte.
Wciąż się...
leczyło.
Jezu Chryste.
Więc to przejście jest teraz otwarte?
Mówi, że się...
otwiera.
- Dokąd idziesz? - Zadzwonić do naszych dzieci.
Pooglądamy Zwariowane melodie?
- Pomóc ci w czymś? - Whiskey.
- Masz whiskey? - Nie, ale mam wódkę.
Skoro klucz da się włączyć, da się go też zatrzymać.
Wyłączyć?
- Prawda. - Prawda?
Można jakoś wyłączyć klucz?
„No pewnie, że można.
Czy Edison nie mógł wyłączyć lampy, a Bell telefonu?”
Pyszny kretyn. „Ale...”
Ale co?
Ale teraz jest „nagi”.
Wybacz, „odkryty”. Zdemaskowany.
Zawiozę cię tam.
Zawiozę cię do twojego klucza.
Zapytasz, czemu to takie śmieszne?
Podoba mu się twoja odwaga. Przypominasz mu...
tłustego Rambo.
Ale nawet chudy Rambo tam nie wejdzie.
Klucz znajduje się w podziemnej fortecy
zaprojektowanej przez najtęższe rosyjskie umysły,
strzeżonej przez najlepszych wojowników.
Włamanie się tam jest...
niemożliwe.
Bingo.
- Umiesz prowadzić? - To nie może być trudne, Max próbowała.
- Bez jaj. - Serio myślałeś,
- że zostawią kluczyki? - Musi być zapasowy.
- Dustin? - Tak?
Jak wielki był ten Demogorgon?
Jakieś trzy metry, a co?
Znalazłem.
Erica?
Co to jest?
Zabójcza broń. Może się przydać.
Do czego?
Jak myślisz? Żeby załatwić komusiów, uratować kumpli.
Miałaś być realistką, nerdzie.
Nie wiemy, gdzie są.
I tak będzie tam z milion strażników
z bronią gorszą od tej.
Najlepsze, co możemy zrobić, to stąd wyjść i znaleźć pomoc.
Uważaj z tym.
Szanse na nasze i ich przeżycie wzrosły.
Zaufaj mi, dobrze?
Pomocy!
- Pomocy! - Możesz przestać się drzeć?
Steve, o Boże!
Steve...
trzymasz się?
W uszach mi dzwoni, nie mogę oddychać, oko mi zaraz wyskoczy z czaszki,
ale poza tym całkiem wporzo.
Dobre wieści są takie, że wezwali do ciebie lekarza.
Tutaj pracuje?
Fajny klimacik. Urzekający.
Tak, mów mi jeszcze. Dobra.
Widzisz ten stół po twojej prawej? Tej drugiej prawej.
Dobra, widzisz nożyce?
Jeśli będziemy się ruszać jednocześnie, dojdziemy tam,
a ja kopnę stół i strącę ci je na kolana.
- Przetnę więzy. - I stąd wyjdziemy.
Kumam, możemy to zrobić. Ale idioci, zostawili nożyce?
- Idioci. - Totalni idioci.
- Dobra. - No więc...
podskoczymy na trzy.
- Skaczemy na trzy, jasne. - Dobra.
Raz, dwa, trzy.
- Udało się. - W porządku.
- Jeszcze raz. - Dobra.
Raz, dwa, trzy.
- O kurde, uda się! - Zbliżamy się.
Dobra, raz, dwa, trzy.
Już dobrze.
Nie płacz, Robin.
Ty się śmiejesz?
- Tak. - Jezu!
Przepraszam!
Przepraszam, po prostu...
nie mogę uwierzyć,
że zginę w tajnej rosyjskiej bazie ze Steve’em „Fryzem” Harringtonem.
- Ale to porąbane. - Nie zginiemy.
Wyjdziemy stąd, tylko daj mi chwilę pomyśleć.
Pamiętasz lekcje historii u pani Click?
Co?
Pani Klikaczka.
Tak na nią mówiliśmy w zespole.
To była pierwsza lekcja
we wtorki i czwartki, więc zawsze się spóźniałeś.
I zawsze przynosiłeś to samo śniadanie.
Bekon, jajko i ser na bajglu z sezamem.
Siedziałam za tobą
dwa dni w tygodniu przez rok.
Pan Zabawny.
Pan Cool.
Król liceum w Hawkins.
Pamiętasz mnie z tamtych lekcji?
Pewnie, że nie.
Byłeś strasznym dupkiem, wiesz?
Wiem.
Ale to nie miało żadnego znaczenia.
I tak miałam obsesję na twoim punkcie.
My, frajerzy, udajemy, że jesteśmy ponad to,
ale chcemy być popularni.
Akceptowani, normalni.
Pocieszę cię, te rzeczy wcale nie są takie fajne.
Serio.
To niesamowite.
Wszystko, co według ludzi się liczy,
czym niby powinnaś się przejmować, to tak naprawdę...
bzdury.
Ale najpierw trzeba coś schrzanić, żeby to zrozumieć.
Mam nadzieję.
Czuję, że całe moje życie to...
jedna wielka pomyłka.
No.
Gorzej niż teraz już nie będzie.
- Szkoda, że cię nie poznałem u Click. - Tak?
Powaga.
Może zaliczyłbym te zajęcia.
Zamiast tkwić tutaj, poszedłbym na studia.
A ja nie miałabym pojęcia,
że pod ziemią czają się źli Rosjanie
i beztrosko nakładałabym lody z jakimś innym ciołkiem.
Muszę przyznać, że lubiłem być twoim ciołkiem.
Fajnie było.
To prawda.
Wybieracie się gdzieś?
Tym razem powiedzcie prawdę, jasne?
Wtedy wasza wizyta u doktora Żarkowa będzie mniej bolesna.
Chwila, zaczekajcie.
Zaraz, co to niby ma być?
Rozwiąże ci język.
Wyczyściłeś to?
Co teraz robi?
A to nienormalne, prawda?
Billy siedzi w pokoju czwartego lipca? To jest nienormalne.
Chce, żebyśmy go znaleźli.
Tego się obawiam.
Jeśli tam pójdziemy, złupieni się o tym dowiedzą.
To podstęp, wpadniemy w pułapkę.
Nie zaskoczą nas.
Będziemy wiedzieć, że nadchodzą, i skopiemy ich złupione tyłki.
Raczej Nastka je skopie.
Tato!
Nie.
Tęcza. Trzy w prawo, cztery w lewo.
Tęcza.
- To zbyt ryzykowne. - I niepotrzebne.
Zabicie złupionych nie powstrzyma łupieżcy.
Dowiedzmy się, skąd się bierze.
- Musimy odnaleźć źródło. - Billy wie, gdzie jest.
Już tam był.
U źródła.
- Ale... - To pułapka, wiem.
Nie możemy iść do Billy’ego.
Ale wydaje mi się, że jest inny sposób,
żebym zobaczyła, gdzie był.
Nastka, myślisz, że musisz to zrobić, ale to nieprawda.
Wcześniej robiłaś to tylko raz.
Twoja mama cię kochała.
Chciała, żebyś to wiedziała.
A umysł Billy’ego jest chory, zarażony.
Siedzi w nim łupieżca.
Nie może mnie skrzywdzić. Nie tam.
Nie wiemy tego.
Mike...
Musisz mi zaufać.
Dobrze. Tylko bądź ostrożna.
Billy.
Słyszysz mnie?
Chcę zobaczyć.
Chcę zobaczyć, co się stało.
Coś jest nie tak.
Puść! Nie!
Nastka, nic ci nie jest?
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze.
Co się dzieje?
Jestem na plaży.
Może jestem tępy,
ale nie słyszałem,
żeby w Hawkins były jakieś plaże.
Co jeszcze widzisz?
Kobietę.
Jest...
piękna.
Chyba...
Chyba na mnie patrzy.
Udało ci się!
Jest tam... chłopiec.
Widziałaś?
Tak, widziałam!
Co najmniej dwa metry!
Możliwe, ale prawie dostałam zawału.
Dziesięć minut?
- No dobrze, dziesięć minut. - Dobra.
Ale nie dłużej, bo tata się zdenerwuje.
Dobrze!
Billy?
Uważaj na prądy!
Wiem!
To Billy.
To Kalifornia.
To wspomnienie.
Chyba je widzę.
Źródło.
Dwie minuty, Jim.
To bezpieczna linia, ale później cię namierzą.
- Właśnie tego chcę. - Co?
Biblioteka w Filadelfii.
Mówi Jim Hopper...
szef policji w Hawkins.
Mam ten numer od dr. Sama Owensa.
Podaj swój identyfikator.
Identyfikator?
Nie znasz go?
Jaja sobie robisz?
A nie, mam.
Zapisałeś go i wsadziłeś do portfela?
„Antyczny Rydwan”. Słuchaj,
powiedz Owensowi, że Ruscy otwierają przejście.
On zrozumie. Nie o Ruskich, tylko o przejściu.
Powiedz, że wejście jest w centrum handlowym Starcourt.
Wiem, jak tam wejść,
ale potrzebne mi wsparcie.
Niech oddzwoni pod numer 618-625-8313.
Przekażę wiadomość.
I co teraz?
Teraz...
czekamy.
Zdemaskowałeś mnie.
Rozumiesz? Będę musiał się przenieść.
- Jak długo czekamy? - Ile trzeba.
Jak możesz tak spokojnie siedzieć?
- Nie jestem spokojny. - Dzieci są w niebezpieczeństwie.
Miały być na festynie!
Czyli jakieś dziesięć minut od przejścia!
Co ty wyprawiasz? Joyce?
Co robisz?
Biblioteka w Filadelfii.
Dzień dobry, mówi partnerka Antycznego Rydwana.
Taczka.
Antyczny Rydwan
powinien był podkreślić pilność naszej sytuacji.
- Co robisz? - Nie będziemy siedzieć
i czekać na telefon.
- Proszę się uspokoić. - Nie.
Nie traktuj mnie protekcjonalnie!
Nie wiem, kim jesteś,
jakimś uwielbianym sekretarzem czy co,
ale jeśli chcesz zachować robotę, zrobisz tak.
Kiedy się rozłączę,
ruszysz dupę,
znajdziesz Owensa i o wszystkim mu powiesz.
Nie mamy czasu o tym gadać, on też nie.
Ma przyjechać do Hawkins ze swoimi ludźmi.
W tej chwili!
Rozumiesz?
Tak jest.
Dziękuję i miłego dnia.
To trwało dokładnie minutę, Joyce.
O minutę za długo!
Aleksiej.
Co się dzieje?
Musimy iść.
Wracamy do Hawkins. Chodź.
No chodź.
Tak szczerze, to nic nie czuję.
A ty?
Czuję się dobrze.
- Normalnie. - Ja też.
Całkiem mi dobrze.
- Zdradzić ci sekret? - No.
Mnie też się podoba.
- Dobrze mi. - Głupole, pomieszali prochy.
Pomieszali je.
- Głupole! - Ej, głupole!
Głupole!
Na pewno coś jest z nami nie tak.
Coś jest nie tak.
To dobry moment, żeby powiedzieć, że nie lubię lekarzy?
Spróbujmy jeszcze raz, dobrze?
Dla kogo pracujecie?
Dla lodziarni Ahoj.
Jak nas znaleźliście?
Przez przypadek.
Więcej kłamstw.
- A co to za cacuszko? - Dokąd z tym idziesz?
Zaraz, nie! Czekaj!
To szyfr! Usłyszeliśmy szyfr!
Szyfr.
Jaki szyfr?
„Tydzień jest długi,
srebrny kot je, gdy błękit i żółć spotykają się na zachodzie”.
Wysłaliście tę durną, tajną transmisję na całe miasto.
Odebraliśmy ją na Cerebro i złamaliśmy szyfr w jeden dzień.
Jeden dzień!
Macie się za takich mądrych,
a grupa dzieciaków, które zarabiają na życie w lodziarni,
rozgryzła wasz szyfr i wszyscy wiedzą, że tu jesteście.
Kto o tym wie, suko?
Dustin wie.
Steve?
- Dustin Henderson wie. - Steve!
Dustin Henderson.
Wasz mały przyjaciel z kręconymi włosami?
Czadowe loki. Takie małe. Trochę jak afro.
Gdzie on jest?
Od dawna go tu nie ma, ty wielki pajacu.
Pewnie dzwoni do Hoppera,
Hopper wezwie amerykańską kawalerię.
Wpadną tu jak komandosi na pełnej petardzie
i wykopią wasze nędzne tyłki do Rosji.
Zrobią z was sieczkę.
Tak sądzisz?
Tak.
Tak!
Hejka, Henderson!
Czad, właśnie o tobie mówiłem.
- O Boże! - Szykujcie się do ucieczki.
Billy, stój!
Odwaliło ci? O czym mówiliśmy?
Robisz wślizg.
- Wiem. - Zaraz.
- Boisz się, że się skaleczysz? - Nie.
To o co chodzi? O co?
Mam ciotę zamiast syna?
Zostaw mnie!
Pewnie, uciekaj. Jak zwykle.
Gdzie wczoraj byłaś? Gdzie?
- Mówiłam ci, z Wendy. - Przestań kłamać!
- Nie kłamię! - Byłaś u niego, prawda?
- Prawda? - Zostaw mnie!
- Odejdź! - Ty zdziro!
- Przestań! - Suka!
- Zostaw ją! - Nie!
- Zostaw ją! - Ty draniu!
Mamo!
Nie rozumiem. Dlaczego nie?
Proszę, mamo, nie rób tego.
Wróć do domu.
Nie. Na jak długo?
Tęsknię za tobą.
Wracaj tu!
- Złaź! - A co, boisz się ze mną bić?
Boisz się?
Wstawaj i walcz, cioto!
Billy, podejdź, poznasz kogoś.
To twoja nowa siostra. Nazywa się Maxine.
Max.
- Przywitaj się. - Kto to?
- Przywitaj się z nią. - Kto tu jest?
Chyba je znalazłam.
Źródło.
Gdzie jesteś?
Huta Brimborn.
Mam. Dobra, huta...
Tutaj. Huta...
Mam. Cherry Oak Drive 6522.
- To niedaleko. - Nastka, mamy ją, wracaj!
Wracaj!
Mike?
Mike!
Nie słyszy cię.
Nie trzeba było mnie szukać.
Bo teraz cię widzę.
Teraz wszyscy cię widzimy.
To ty...
nas wpuściłaś.
A teraz...
pozwolisz nam zostać.
David, dokąd idziesz? David?
Adam!
Wszystko przegapisz!
Adam!
Nie widzisz?
Przez cały ten czas
budowaliśmy to.
Budowaliśmy to...
dla ciebie.
Cała praca,
cały ból...
wszystko to dla ciebie.
Już nadszedł czas.
Czas to zakończyć.
Wykończymy cię.
A kiedy już cię nie będzie,
- wykończymy twoich przyjaciół. - Nie!
A potem wykończymy...
wszystkich.
Odejdź!
Nie!
Jesteś cała? Już dobrze.
Nastka.
Napisy: Magdalena Adamus