Max.
Słyszysz mnie? Max!
Otwórz oczy. Tak!
Słyszysz mnie?
Zostań ze mną.
Do końca. Tak jest! Ja pierdykam.
Cześć, Lucas.
Tak, to ja. Jestem przy tobie.
Co z tobą? Gdzieś cię boli?
Niewiele czuję.
A to? Czujesz moją dłoń?
Trochę.
Widzisz?
Światła...
są bardzo jasne.
Od dawna nie korzystałaś z oczu ani mięśni.
Twoje ciało jest osłabione. Musi się dostosować i wszystkiego
na nowo nauczyć.
Nic ci nie będzie.
Zupełnie nic.
Wiedziałem, że tam jesteś.
Zawsze to wiedziałem.
Widziałam cię.
Jak na mnie czekasz. Jak puszczasz moją piosenkę.
Jeszcze ci się nie znudziła?
A tobie?
Okazuje się,
że przez cały ten czas...
nawet jej nie potrzebowałam.
Potrzebowałam tylko ciebie.
Tylko ciebie.
Boże.
Max!
Naprawdę tu jesteś.
Jestem.
Witaj z powrotem.
Nie śpieszyło ci się.
Wal się, Wheeler.
Gdzie ja jestem?
No tak, masz prawo być zdezorientowana. Polowały na ciebie Demopsy.
Już miały nas schrupać, kiedy przyszła pani Wheeler ...
i nastawiła pranie.
Ostro, mamo.
Vecna.
Będzie wściekły.
Spróbuje mnie znaleźć.
Będzie wiedział, że uciekłyśmy.
Gdzie Holly?
Gdzie ona jest?
Jonathan.
Przestań.
Bo co?
Poranieni będziemy mieli problemy.
Chyba masz rację.
Rety.
Co teraz?
Chcesz wyznać coś jeszcze?
Cofnij się.
Wybaczcie spóźnienie.
Cali?
Tak, wszystko dobrze.
Dzięki.
Było dziwnie? Przepraszam. Myśleliśmy... Że już po nas. My też.
Ten twój generator.
Nim nie jest. Wiemy.
Warto się dzielić takimi informacjami.
Próbowaliśmy.
Urwana antena. Z jego winy.
To co ja niby ustrzeliłam?
Materię egzotyczną.
Mamy wiedzieć, co to? Wszystko jest tutaj. Patrzcie.
Notatnik doktora Brennera z '83 roku.
Prawdziwa kopalnia złota – jego badania nad przejściem, jak powstało i czym jest.
Nadal to przeglądam. Mózg się od tego lasuje.
W skrócie: Holly nie jest za murem.
To gdzie?
Nie wiem dokładnie, ale nie po drugiej stronie.
Gdy dopadł mnie, otworzył ostatnie przejście i rozerwał
Hawkins na dwie części.
Dasz radę.
Co to było?
Co takiego?
Holly.
ROZDZIAŁ SIÓDMY: MOST
Voyager Beta. Masz sygnał?
Nie. Voyager Gamma?
Wielkie nic. Eksperyment nieudany, Pysiu. Wsadźmy antenę do furgonetki.
Pofałdowany teren i zalesienie Hawkins sprawiają,
że pojazd nie jest optymalnym sposobem namierzania telemetrycznego.
Bawiliśmy się z tymi balonami przez sześć godzin.
Trilateracja trzech sygnałów pozwoli oznaczyć miejsce pobytu Dustina.
Nic nie ztrilaterujesz bez sygnału. Odetnijmy się od tej katastrofy,
zanim twój uczeń zdechnie w jakimś rowie.
Odetnijmy.
Odważnym szczęście sprzyja.
Namierzyłem Dustina. Odetnijcie swoje balony.
Słucham?
Że co? Potrzebujemy wysokości. Odetnijcie balony.
Minus 80.
Minus 44. Jesteś szalonym geniuszem, Pysiu!
Dziękuję, Voyager. Zaraz to przeliczę.
Raz jeszcze będziesz moim szpiegiem. Po raz ostatni.
Will.
Hopper mówi, że Max jest bezpieczna. Wyszła.
To dobre wieści.
Nie byłoby to możliwe bez ciebie.
Wszystko będzie dobrze.
Tylko jak długo?
Jeśli Lucas ma rację, to dziś Vecna podejmie działania.
Miałem go, ale...
tak naprawdę nie miałem szans.
On to wiedział. Od zawsze.
Dlatego ze wszystkich w Hawkins
wybrał właśnie mnie.
Wiedział, że jestem słaby, że może mnie kontrolować.
Nieprawda.
A jednak. Byłem jego naczyniem.
Do ukierunkowania jego mocy, szpiegowania i budowania.
Czego?
Tuneli.
Nie rozprzestrzeniły się same.
Każdej nocy łączyłem się z rojem i kontrolowałem te pnącza,
zatruwając nasz świat drugą stroną.
Tylu ludzi przeze mnie zginęło.
Skoro ja tyle zrobiłem, czego może dokonać z dwunastką
takich jak ja?
Posłuchaj.
Nic z tego nie jest twoją winą.
Słyszysz?
A co do jego planu – nie będzie miał dwunastu
naczyń, czy jak je tam nazywa. Stracił Holly,
a ona wie, gdzie jest reszta.
To jeszcze nie koniec. Nic z tych rzeczy.
To nie tak.
Nie, mamo.
To moja wina.
Nie, kochanie.
Ruchy!
Nie widziałam, gdzie obudzi się Holly.
Ale uznałam,
że gdziekolwiek trzyma ją Vecna ...
to musi być po drugiej stronie.
Zatem,
powiedziałam jej, żeby poszła do domu.
Do naszego domu?
Czyli musimy wrócić na drugą stronę. Gdzie najbliżej do rozpadliny?
Przy Cornwallis, jakieś dwa i pół kilometra stąd.
Lucas?
Nie mogę teraz gadać.
Vecna skasował żołnierzy, powinno być łatwiej wejść do Strefy.
Dostali już posiłki.
Mogę zerwać łatę.
Holly jest uwięziona pod stalową płytą?
Bez kontekstu można się niepokoić, że gniecie ją gigantyczny kawał metalu,
ale jak o tym powiedzieć? Jest drugi świat pod naszym.
Pod płytami. Druga strona.
Taki jak Hawkins, tylko gorszy.
Nie uwierzycie. Erica i pan Clarke dali radę.
Znaleźli Dustina i resztę.
Im będzie znacznie łatwiej odszukać Holly.
Pośpieszmy się, mamy towarzystwo.
Jesteś cała?
Tak. Z całym szacunkiem, ale nie. Może pani złapać zakażenie,
dostać krwotoku, nawet przestać oddychać.
Myślicie, że zostanę w łóżku,
gdy córka mnie potrzebuje? Postradaliście zmysły. Idziemy.
Mamo. Ona ma rację. Idź z nimi.
Uratowałaś nas.
Jakimś cudem wciąż tu jesteś, ale musisz mi zaufać,
że dalej sobie poradzimy.
Może być więcej tych rzeczy.
Nazywamy je Demogorgonami.
Muszę ci wiele opowiedzieć o drugiej stronie i Nastce,
ale teraz musisz wiedzieć tylko tyle, że nasza grupa uratowała Willa,
gdy nikt inny nie potrafił.
Teraz zrobimy to samo z Holly.
Przyprowadzimy ją do ciebie. Obiecuję.
W porządku?
Tak?
Pan Clarke! Dziękujemy za pomoc.
Jeszcze nie dziękuj. Trilateracja pozycji Dustina
wskazała dokładnie to miejsce, w którym stoję.
Gdy przyjechaliśmy, już go tu nie było.
Nie był tutaj, tylko na dole.
Słucham?
Nie powiedziałaś mu?
Czego?
Ostro.
Tutaj!
Mam go. Mam Dustina!
Nic nie słyszę. Cierpliwości.
Jest tam kto? Powtarzam, tu Dustin.
Tu Mike. Holly uciekła Vecnie i zmierza do
mojego domu po drugiej stronie. Dotrzyj tam jak najszybciej i ją przejmij.
Odbiór.
Holly nie ma w domu. Znaleźliśmy ją.
Gubię sygnał.
Dustin?
Odbiło mi czy powiedział, że znaleźli Holly?
Stańmy przy tej ścianie.
Co miałaby robić w labie?
Pewnie z niego uciekła i była w drodze do domu. I wpadła na Dustina? Niezły fart.
Czas najwyższy, żeby uśmiechnęło się do nas szczęście.
Amen.
Dalej nie rozumiem. Dustin jest pod tymi płytami?
Tak. Ale nie przygnieciony.
Czekajcie.
Rozpadliny pilnują kamery.
Mam w klubie analizator spektrum, jeśli namierzę ich sygnał,
powinienem móc go zakłócić. Fajnie.
Ale trochę przesadzasz.
Alford nie podwoiłby tego wyniku?
Cztery na sześć z pola. Reggie będzie wyjątkowy.
To małe miki.
Idziesz, Pysiu?
Wejdziemy tam?
No to wchodźmy.
Można tu bezpiecznie oddychać?
Trudno stwierdzić.
Mike, masz coś?
Mike?
Znalazłem go.
Dobrze was widzieć.
Nancy?
Gdzie ona jest?
Gdzie Holly?
Co to było?
Co takiego?
Holly.
Nancy! Pomóż mi! Pomóż mi zejść na dół! Proszę! Pomóż mi!
Jakby coś ją chwyciło, choć nic nie było widać.
To był on.
Vecna. Na pewno.
Mike?
Co z Holly? Odbiór.
Nic się nie martw.
Już wkrótce koniec.
Koniec wszystkiego.
To był jakiś demon z innego świata.
Kontroluje potwory,
przenosi pojazdy,
zatrzymuje ogień.
Pociski się go nie imają.
Nic go nie rusza.
To nie była walka.
To była rzeź.
Najpierw zmutowane psy w szpitalu, teraz demon w MAC–Z? Powie pani,
co jeszcze wyskoczy z tej dziury, czy nastawiać się na niespodziankę?
Zaczyna nam brakować ludzi.
Posiłki w drodze. Kolejne prośby kierujcie do przełożonych.
O co prosić, jeśli nie wiem, z czym walczę?
Z niczym nie walczycie. To nie wojna, lecz poszukiwania.
Jeśli coś wam przeszkadza, zabijcie to,
ale najważniejsze jest znalezienie tej dziewczyny. Tylko
o tym potrafi pani mówić? Jak nakręcana zabaweczka.
Wszystko dzieje się tutaj przez tę dziewczynę.
Gdybyście zrobili swoje i ją odnaleźli, nie musiałabym się powtarzać,
a te potwory zabijałyby Ruskich w Moskwie, nie Amerykanów.
Ci wszyscy zabici – to wy macie ich krew na rękach, poruczniku, nie ja.
Jeśli nie chcecie do nich dołączyć, radzę powściągnąć język.
Poruczniku Akers, Bravo Jeden. Odbiór.
Co się stało?
Odkryta rozpadlina przy starym labie.
Jadę.
W porządku?
Zostawiam cię na chwilę, a ty zostajesz czarownikiem?
Trwało to trochę dłużej i słaby ze mnie czarownik.
Ja nie narzekam.
Pokazać ci kwadrat?
Szybki Jimmy zmył się przed kwarantanną, więc się tu wprowadziliśmy.
Piwnica za regałem. Nie jest to Bat–jaskinia, ale daje radę.
Przykrywką jest rozgłośnia, z Robin jako DJ–ką.
Rockową Robin.
Przepraszam. Steve to dźwiękowiec.
Coś ci puszczę.
Odzyskamy Holly.
Została tam sama.
Sama z tym monstrum.
Byłam pewna, że się wydostanie.
Byłam taka durna.
Musiałaś spróbować.
Powinnam tam zostać.
Chronić ją.
Wtedy wszyscy mielibyśmy przesrane.
Byłaś w umyśle Vecny, pomożesz nam go pokonać.
Nie.
Nie mogę.
Nie wiem nawet, gdzie trzyma Holly. Dobrze się składa, bo ja wiem.
Problem w tym, jak się tam dostać.
Muszę wam coś pokazać.
No dobra.
To jest Hawkins, a to druga strona. Zawsze zakładaliśmy,
że to inny wymiar otwarty przez Brennera. Okazuje się, że to most.
Konkretnie międzywymiarowy most w czasoprzestrzeni.
Skrajnie niestabilny, podtrzymywany przez materię egzotyczną,
którą znaleźliśmy centralnie nad laboratorium.
W fizyce teoretycznej to. Tunel czasoprzestrzenny.
Który łączy Hawkins z innym światem, który nazywam Otchłanią. Dlaczego?
To domena czystego chaosu i zła.
Dungeons & Dragons.
Chryste.
Otchłań to ojczyzna Demogorgonów, pnączy,
łupieżcy umysłów i całego tego tałatajstwa z drugiej strony.
Tam przed laty wypędziłaś Henry'ego. Pozostałby tam, gdyby nie Brenner.
Kazał mi znaleźć Henry'ego.
Kiedy nawiązałaś kontakt z Otchłanią, powstał most.
Od tej pory Henry i jego potwory przechodzili nim do Hawkins.
Rok temu skopaliśmy Vecnie tyłek, więc uciekł do Otchłani lizać rany.
Mięczak.
Cały czas ukrywał się w niebie? To tłumaczy nieudane zwiady.
I to, że nie mogę go namierzyć. I to, że Holly spadła z nieba.
Tylko po co zabiera tam dzieci?
Z tego samego powodu dla którego porwał mnie. Umysły dzieci są słabsze,
łatwiejsze do kształtowania. Przekierował swoje moce przeze mnie,
by je wzmocnić. Z dziećmi zrobi to samo. Wzmocnić?
Po co?
By przesunąć świat.
Holly,
mówiła, że dzieci mają mu pomóc przyciągnąć
światy do siebie.
Wtedy nie rozumiałam, o co jej chodzi, ale...
Chce przenieść Otchłań. Zderzyć ją z Hawkins.
Nie „zderzyć”. Złączyć.
Nie lizał tam ran, tylko tworzył rozpadliny.
Osłabiał Otchłań tak jak wcześniej Hawkins. Gdy się zderzą...
Połączą się w jedno.
Przekształca świat.
Jak długo trwa takie przenoszenie światów?
Robi się to od ręki czy trochę to zajmuje? Oby to drugie.
Musimy wzbić się 600 metrów w powietrze, uwolnić Holly i resztę oraz zabić Vecnę,
zanim światy się połączą.
Jeśli moja teoria jest słuszna,
zadziała tej nocy. Nienawidzę tej teorii.
Ja też. I ja.
Ja nienawidzę tego wszystkiego, ale przynajmniej wiemy,
jakie stoi przed nami wyzwanie.
Co musimy zrobić.
Potrzebujemy planu.
Przepraszam,
nie jestem wścibska, ale...
wszyscy się martwią.
Wydobrzeje?
Powiedział jej pan, że Max to tylko przebrany potwór?
Że ją oszukuje?
Okłamuje?
Oczywiście.
Próbowałem wszystkiego, ale nie słucha.
Bez niej nie damy dziś rady.
Co jej naopowiadała ta Max?
Straszne rzeczy.
Że was porwałem.
Uratował nas pan.
Wiem.
A to jeszcze nie jest najgorsze.
Powiedziała jej, że nie chcę ratować świata,
lecz go zniszczyć. Jak mogła w to uwierzyć?
Bo to tępa dzida. Nie jest tępa, Thomas.
Ale ten potwór jest potężny i służy Czarnej Rzeczy.
Wypaczył umysł Holly i wyciągnął ją ze światłości w mrok.
Może więc to zarzućmy i wróćmy do domów.
Gdzie?
Do naszych rodziców.
Wtedy zginiemy.
Co z tobą? Zamknij jadaczkę.
Nie kłóćmy się.
Wiem, że jesteście zdenerwowani.
Ale może Derek ma rację.
Może zawiodłem, a Czarna Rzecz wygrała.
Nie pozwolimy na to.
Nie ma szans.
Nie zna pan Holly tak jak my. Przyjaźnię się z nią od przedszkola,
Debbie też. A w Joshu jest zabujana. Akurat.
Totalnie.
Może my z nią pomówimy, naprostujemy ją.
Sprowadzimy z powrotem w światłość.
Mary ma rację. Damy radę.
Z powrotem w światłość.
Kamery, płyta.
Nic nie przecięto.
Zdecydowanie.
Działa lekkomyślnie.
Niechlujnie.
Może to jeden z tych potworów?
Rozwalający kłódki i kamery?
Nie sądzę.
To ona.
Zbierz oddział. Niech się szykują do akcji. Ruszamy.
W bazie po drugiej stronie czeka śmigłowiec.
Polecimy do Otchłani, zabijemy dziwoląga, uratujemy dzieci...
i polecimy z powrotem. Kto miałby lecieć?
Mają tam pilotów, zmusimy któregoś. Kolejne porwanie? Świetnie.
Jak miałby przelecieć przez rozpadlinę?
Nie rozumiem. Tak po prostu.
Dureń. „Tak po prostu”?
Wirnik ma 12 metrów rozpiętości.
Za duży, nie zmieści się. Steve ciągle to słyszy,
ale nic sobie z tego nie robi. Odbiło ci?
Zabawne.
Zamknijcie się. Jeśli ktoś ma magiczną fasolkę,
zamieniam się w słuch. Jeśli nie, musimy zaryzykować. Dolecimy lub zginiemy.
No tak.
Czyli zginiemy.
Unikniemy śmierci, trzymając się planu.
Musimy polecieć 600 metrów w górę. Niby jak chcesz tego dokonać?
Nawet się nie słuchamy.
Magiczna fasolka.
Nie potrzebujemy magicznej fasolki.
Nie potrzebujemy fasolki!
Przepraszam. Nie potrzebujemy jej.
Magicznej fasolki.
Mamy tu gotową łodygę.
Latarka to wieża Skrzeku. Sprężyna...
to most.
Z wieży nie sięgniemy Otchłani, ale Max mówi,
że Vecna przyciągnie oba światy do siebie. Pozwólmy mu na to.
Będziemy czekać, a on będzie przyciągać
Otchłań bliżej i bliżej. Gdy już wieża będzie wystawać
przez jedną z jej rozpadlin, Nastka zrobi swój numer z medytacją
i wskoczy Vecnie do umysłu. Pajac dostanie za swoje.
Zatrzyma zaklęcie, stopując ruch obu światów.
I gotowe.
Mamy naszą łodygę.
Wystarczy się po niej wspiąć.
Nie jest to kompletne szaleństwo.
Dziękuję.
Ale jest jeden problem.
Nie dotrę do umysłu Vecny, jest za daleko.
Nie możesz się napchać swoim śmieciowym żarciem?
Albo...
dostarczymy cię bliżej.
Laboratorium po drugiej stronie jest bezpośrednio pod jego leżem,
zamrożone w czasie. Ma wszystko z eksperymentów Brennera.
Zbiornik.
Jeśli dostaniesz się do jego umysłu, ja pomogę.
Poprowadzę cię.
Znam te chore ścieżki jak własną kieszeń. Też powinnam tam być.
Plan jest uzależniony od powstrzymania Henry'ego. Jane walczy z nim sama,
a nie musi.
Mogę pójść jej śladem.
Skończymy z naszym bratem razem.
Dobrze. Siostry zabiją brata, uratujemy dzieciaki i wrócimy
w glorii bohaterów.
Jeśli Lucas ma rację, musimy działać szybko.
Jeszcze jedno.
Wisienka na torcie.
W drodze powrotnej zostawimy przy materii egzotycznej bombę.
Z opóźnionym zapłonem. Uciekniemy...
a most się rozpadnie. Wraz z nim znikną Otchłań, Demki,
łupieżca umysłów i cała reszta.
Szach i mat.
Holly! Już dobrze, jesteś bezpieczna.
Jesteś z nami.
Witaj z powrotem.
Gdzie on jest?
Pan Coto?
Na dole.
Martwi się o ciebie. Bardzo.
Nie, Mary, musisz mnie wysłuchać. Nie jest tym, za kogo się podaje.
Nie uratował nas, lecz... Porwał?
Próbuje zniszczyć świat? Pan Coto wszystko nam powiedział.
To kłamstwa. Paskudne. Nie!
Ta dziewczyna, Max.
To nie człowiek.
To potwór. Wykrzywiła ci umysł. Nieprawda.
To przyjaciółka, pomaga nam wrócić do domów.
Do naszych rodzin.
Jesteśmy uwięzieni.
W umyśle Pana Coto.
Nic z tego, co widzicie, nie jest prawdziwe.
Musicie mi uwierzyć!
Proszę.
Musicie.
Musicie mi uwierzyć.
Derek.
Powiedz im.
No powiedz!
Mają rację, Holly.
Max nas okłamała.
Ja...
nie rozumiem.
Wszystko, co mi pokazała...
wydawało się...
takie realne.
Wiedziałam, że nie można zapuszczać się do lasu,
ale i tak tam poszłam.
I czuję się...
taka głupia.
Nie jesteś głupia.
To nie twoja wina.
Najważniejsze, że teraz tu jesteś. W samą porę.
Przestań!
Suka.
No cóż.
Liczyłem na delikatniejsze lądowanie...
ale chyba może być.
Nie ma za co.
Ze wszystkich towarzyszy musiało paść na nią.
Nastka jej ufa, może też powinniśmy.
Ona coś knuje, jestem tego pewien.
Tylko że Nastka mnie nie posłucha.
Co się tam między wami wydarzyło?
Myśli, że w nią nie wierzę.
To nieprawda. Oczywiście.
Powiedziałeś to jej?
Ma się za niezwyciężoną.
A tak nie jest.
Nie o to pytałam.
Mogę popracować nad naszymi stosunkami, gdy to wszystko się skończy.
Teraz muszę zadbać, żeby to przeżyła.
Jeśli Kali zrobi jeden fałszywy krok, to ją zabiję.
Bez wahania. Jeśli Nastce w zbiorniku coś się stanie,
wyciągnę ją.
Nie mogę jej stracić.
Nie mogę.
Ostatni zwiad.
Ostatni.
Łeb mnie boli, kiedy próbuję to zrozumieć.
Ale...
z fizyki miałam tróję na szynach, więc zaufam nerdom.
Myślisz, że się powiedzie?
Ten plan? Musi.
Żałuję tylko, że tu utknęłam.
Czuję się bezużyteczna.
Pomożesz Nastce i Kali. To ja jestem bezużyteczny.
Możesz iść do Otchłani.
To zbyt ryzykowne.
Trafiłbym w sam środek roju. Nie wiadomo,
co by się wydarzyło – gdy ostatnio za bardzo się zbliżyłem, prawie zginęłaś.
Uratowałeś mi też życie.
Tyle razy prawie ginęłam z rąk tego dupka, że już przywykłam.
Jak ty tam w ogóle przetrwałaś? W jego umyśle?
Miałam szczęście.
Znalazłam jaskinię.
Jego dawne wspomnienie.
Napawało go przerażeniem.
Nie wchodził do niej.
Koszmarnie się jej bał.
Pod potwornym obliczem to nadal człowiek.
Psychopata z kompleksem Boga...
ale człowiek.
Wszyscy się czegoś boimy.
Prawda?
OPERACJA ŁODYGA: PRZYGOTOWANIA
Jak tam twoje ustrojstwo, Wheeler?
Wyobraź sobie, że ten dzwonek to zdalny detonator.
Kiedy przewód dotknie wojownika, będzie bum.
Genialne.
Nie wiem tylko, czy możemy rozpirzyć drugą stronę
w takt muzy Butthole Surfers. Zbudowałem bombę, wybieram muzę.
Pewnie, tylko zastosuj jedno proste kryterium:
wybierz coś dobrego.
To jest świetne! Nie nadaje się na ścieżkę
dźwiękową ratowania świata.
Miałeś już do czynienia z taką bronią?
Niezupełnie. Tylko z wiatrówkami i
Duck Hunt na konsoli.
Serio?
Świetnie mu tam idzie.
Ale mam lepszy pomysł.
Są skuteczniejsze, niż się wydaje.
Jesteś pewien?
Dustin.
Co do tego, co mówiłem wcześniej... Spoko.
Nie.
Nie jest spoko.
Eddie.
Uratował ci życie.
Nam wszystkim.
Wiem, ile dla ciebie znaczył. Nie wyobrażam sobie nawet, jak ci ciężko.
Zamiast jednak...
wspierać cię, ja...
dałem upust złości.
Chyba dlatego,
że sytuacja się zmieniła.
Bo...
naprawdę za tobą tęskniłem.
Bo brakuje mi najlepszego kumpla.
Mnie też brakuje najlepszego kumpla.
Kostka Rubika wcale nie pokazuje poziomu inteligencji.
Twój plan z łodygą? Potrzeba było do niego geniusza.
No cóż. Uczyłem się od najlepszych.
Fakt.
Jeśli się nie uda, zginiemy razem.
Gdzie ja, tam i ty.
Otwarcie bramy za pięć, cztery, trzy, dwie...
Sezamie, otwórz się.
Mam.
Sygnał bramy przejęty. Powtarzam.
Pyś ma świetne wyczucie czasu, bo mikołajowe sanie...
są prawie gotowe.
Co za szmelc!
Siostro.
Cześć.
Robiłaś to już?
Współdzieliłaś umysł?
A ty?
Stale, z innymi wyjątkowymi przyjaciółmi.
Cieszę się, że tu jestem.
Ja też.
Nawet po wczoraj?
Myślałaś o tym?
Co to wszystko znaczy?
Pomyślałam, że wysadzenie mostu wysadzi
też laboratorium doktor Kay.
Zakończy jej eksperyment.
Zbuduje nowe laboratorium.
Zabijemy ją. Zastąpiła Tatę, ją też ktoś zastąpi.
Możemy gdzieś uciec. Ukrywać się.
W miejscu z przynajmniej
jednym wodospadem?
To fantazja.
Jeśli uciekniesz z Mikiem, może zyskasz chwilę bezpieczeństwa.
Ale w końcu cię znajdą i zabiją Mike'a, tak jak zabili moich przyjaciół.
I zabiorą cię, a z twojej krwi stworzą więcej dzieci.
Które będą cierpieć, tak jak my cierpiałyśmy.
A te dzieci otworzą kolejne przejścia.
Do kolejnych światów. Nie widzisz tego, Jane?
To cykl.
Zaklęty krąg.
Możemy się z niego wyrwać.
Tej nocy.
Jak?
Po zabiciu naszego brata.
Po uratowaniu dzieci.
Nie wrócimy z resztą.
Zostaniemy na moście.
Gdy druga strona zniknie...
my znikniemy wraz z nią.
To jedyna możliwość.
Jedyna.
Skończyłyście medytować?
Bo mikołajowe sanie są gotowe do lotu!
Mamo?
Pytałaś mnie, co się działo w umyśle Vecny.
Nie powiedziałem ci wszystkiego.
Gdy Vecna atakuje – osłabia cię, zwracając twój umysł przeciwko tobie.
Wyciągając z ciebie wszystko, co bolesne.
Walczyłem, skupiając się na pozytywnych
wspomnieniach.
Z dzieciństwa.
Z czasów, kiedy się nie bałem.
Kiedy byłem najszczęśliwszy.
Tak przejąłem kontrolę w Strefie.
Tak zabiłem te Demki.
Myślałem, że z Vecną też to zadziała, ale znalazł na to sposób.
Pokazywał mi różne rzeczy.
Koszmarne rzeczy.
Posłuchaj.
To nie była prawda. On zwodzi, kłamie. Nie.
To, co mi pokazał...
nie pochodziło od niego.
Tylko ode mnie. On wszystko widzi. Widzi moje myśli. Moje wspomnienia.
I moje tajemnice. Ale Max powiedziała, że on też się boi. To pokazuje,
że mogę go pokonać. Tylko,
tylko w tym celu muszę...
Muszę wyznać ci prawdę.
Przepraszam.
Hop dał znać, że dotrze za kwadrans. Powinniśmy ruszać za jakieś pięć minut.
Wszystko gra?
Tak, zaraz przyjdziemy.
Zaczekaj.
Ty też musisz to usłyszeć.
Wszyscy muszą.
Ja...
nikomu z was tego nie mówiłem.
Ponieważ...
Ponieważ nie chciałem, żebyście postrzegali mnie inaczej.
Ale prawda, prawda jest taka, że jestem taki.
Jestem inny. Tylko... tylko udawałem, że nie bo nie chciałem być inny.
Chciałem być jak wszyscy. Jak moi przyjaciele.
I jestem taki jak wy.
Pod prawie każdym względem.
Lubimy spędzać wieczory przy Dungeons & Dragons.
Lubimy zapach potu i starych ludzi z piwnicy Mike'a.
Lubimy jeździć do Melvalda na szejki. Lubimy gubić się w lesie.
Albo w wypożyczalni, kłócąc się,
jaki film wziąć.
I po raz milionowy oglądać
Świętego Graala.
Lubimy popcorn z dodatkami i dodatkowym masłem.
Lubimy colę ze strzelającymi cukierkami.
Lubimy ścigać się na rowerach i wymieniać się komiksami. Lubimy NASA,
Steve'a Martina i płatki Lucky Charms.
Ja też lubię to wszystko.
Tylko że...
Ja...
Cóż.
Nie lubię dziewczyn.
To znaczy...
lubię ale nie tak jak wy.
Zabujałem się w kimś, choć wiedziałem, że ten ktoś nie jest taki jak ja.
Ale zrozumiałem, że to tylko moja Tammy. Że nie chodziło o tego kogoś, lecz o mnie.
Pomyślałem, że w końcu jestem ze sobą pogodzony,
ale potem...
Potem Vecna pokazał mi, co się stanie, jeśli to zrobię. Jeśli wyznam wam prawdę.
Pokazał mi przyszłość. W tej przyszłości część z
was się o mnie niepokoi. Że różne sprawy będą dla mnie trudniejsze.
Przez to czuję się, że coś jest ze mną nie tak,
więc was odpycham. A reszta – oddalamy się od siebie.
Coraz bardziej. Aż w końcu zostaję sam.
Wiem, że to się nie wydarzyło, że Vecna nie widzi przyszłości,
ale ma wgląd do naszych umysłów. To wydawało się takie realne.
Takie prawdziwe. Will. Posłuchaj. To się nie wydarzy.
Nigdy mnie nie utracisz. Nigdy.
Mnie też nie.
Ani mnie.
Nie potrzebowałeś serum prawdy.
Wiem, że to nędzne, ale sam musisz mnie przytulić.
Wyobraź sobie, że mocno cię teraz ściskam.
Nastka.
Jesteś dość silna, by pokonać Vecnę, ale może uciec do prawdziwego świata.
Tu też musimy mieć na niego sposób. Mamy pociski i płomienie,
ale żołnierzom to nie pomogło. Muszę tam być.
Jestem gotowy.
Gotowy pokazać mu, że już się nie boję.
McConnell?
Miała dziś być jakaś dostawa?
Nie.
Co ty wyprawiasz?!
Działaj, Pysiu!
Mellon.
Szlag!
Pardąsik!
Pierwsza brama za nami. Dwóch wrogów na wieżach,
dziesiąta i jedenasta.
Pora na zabawę.
Wskakuj!
Jedź!
Chryste Panie.
Wszyscy cali?
W porządku?
Nieźle strzelasz.
Ty też.
Myślałam, że to ta łatwiejsza część.
Tak było.
Gotowa?
Tak. Już czas.