Sinto que…
Non.
Non me dá medo a caída.
- Dous, tres! - Marines!
BASE DOS MARINES CAMP PENDLETON
- En Parris Island todo comezou! - Marines!
NETFLIX PRESENTA
Cando esteades coas tropas en Iraq,
lembrade que cada decisión ten consecuencias.
Nunca esquezades que os marines miran por vós, contan con vós.
Nunca vou acariciar…
O lado azul do ceo.
Nunca sentirei… Non. Nunca vou acariciar…
Traballamos, marines. Traballamos sen descanso. Vamos!
O que vivistes hoxe, as adversidades que superastes,
encarnan o correcto.
Vós encarnades o correcto.
Listos para marchar?
- Saíde aí fóra e dádeo todo! - Si!
Se queres propina, ponte a cortar limas.
Déixame.
Adoro que te inspire o cheiro a cervexa,
mais abrimos en nada.
Vou axiña, prometido. Quérovos.
Como estamos?
Bravo!
Chámome Cassie e somos The Loyal.
Tío, pedíchela ti.
E aplausos para Billy,
o xefe, que non mentía cando dixo que só dúas cancións.
Lembrade as propinas dos camareiros.
Posdata: tamén somos os camareiros.
Bravo!
Encantáronme as cancións.
- Abur, estivo xenial. - Até mañá.
Os teus preferidos, Cassie.
Ei, tío, que pasa?
Xenial, marines.
Acoso de leve a moderado ás nove, caos infernal cara as dez.
- A beber! - Ei!
- Cass! - Frankie?
- Cass? - Manda truco!
- Ola! - Frankie?
Sorpresa!
- Estrañeite. - E eu a ti.
Mimá, rapaches o pelo. Non tes a miña aprobación.
- Nora, Frankie. - Encantado.
Nora toca comigo. E Frankie, criámonos xuntos.
E fun a súa neneira.
Veña…
- Non llo contes a todos. - Frankie, cariña de bebé!
Ves a que armaches?
Cassie estábame contando que adora os militares.
Si, claro.
Os meus colegas. En dúas semanas marchamos a Iraq.
- Seguimos alí? - Non marchamos.
Outra guerra sen fin.
- Que vos poño? A esta invita a casa. - Grazas!
- Viva! - Tequila?
- Ten idade para beber tequila? - Nin de broma.
- Dous. - Anotado.
Eu unha cola.
- Es o meu tipo. - Pois claro.
Con unhas talladas de limón.
Vas a tope, tío.
Gústaslle, tío.
Non.
Iso non che vai pasar, nunca.
Esquéceo, rompecorazóns.
- Vós os dous…? - Non, é coma a miña irmá maior.
E ten unha política de "militares cero".
- Somos marines. - E logo?
En fin, así tócache a máis.
Vouno consultar coa miña moza.
Tres tequilas, unha cola.
Entón non podemos tocarche o cu.
- Desculpa? - Vale.
Desculpada, por esta vez.
Por aí non paso.
- Moi sutil. - Veña, ho.
A ver se o arranxo.
Boa sorte. Non fagas o mesmo.
Ten un historial impecable.
Queríache pedir desculpas polo meu colega, é un pouco…
Está ben.
Chámome Luke, e ti?
Eu son a túa camareira, pásao ben esta noite, Luke.
- Non somos todos iguais. - Ai, non?
Non.
Porque o teu amigo fala do tocarme o cu.
E seica ti tamén te cres con dereito.
Estamos a liberar tensión.
É unha noite importante.
Acabouse o permiso, partimos pronto.
Enténdoo, mais non é escusa para a misoxinia ocasional.
Es riquiño, mais…
Vale, eu tamén entendo.
O que?
A ti.
- A min? - Si.
Es previsible, coñezo as do teu tipo.
Cóntame máis.
Teus pais mercáronche un Lexus.
É un híbrido, así que todo ben.
Publicas moitos chíos sobre dereitos,
mais á hora de loitar…
Tesme fascinada, es doutor en homoexplicacións?
Á hora de loitar por eses dereitos…
non moves un dedo.
As armas son malas, es pacifista.
Seica é traballo noso, loitar as batallas por ti, non é?
E tes unha pomba da paz tatuada nas costas.
Non, no cu, que non podes tocar, mais si bicar.
Mallado.
É dura de roer.
Ás veces van dereitos ao caos infernal.
- Volve para aquí. - Volve.
Ves o que parece que ten 12?
Díxome que pensase ben o dos homes,
só por casar, danche un seguro sanitario incrible.
Seguro sanitario?
- Que erótico. - Demasiado sexy.
- E ese ruído? - Meu. Escollín o peor, así non paso.
Así é.
- Pódesme cubrir cinco minutos? - Claro, todo ben?
Xa sabes.
ÚLTIMO AVISO
INSULINA
Merda.
Parece que…
Até dentro de catro días, non che podo dar máis.
A ver.
Non podo esperar catro días.
Non me queda insulina, nin de acción rápida nin prolongada.
O frasco de reserva está case baleiro
e é moi perigoso que non a teña.
A ver, pódocha dar
se a pagas ti.
Creo que non entendes…
Non che podo dar máis até a renovación do seguro.
E sempre a podes pagar co teu diñeiro.
E… Canto sería?
A de acción prolongada, 300. A de acción rápida, 220.
Pouco máis de 500 dólares, que facemos?
- Veña, ho. - Desculpen, un segundo.
Nada, ponte noutra fila. Nesta xa me odian todos.
- Pódense apartar mentres…? - Dásme un segundo?
Grazas, pero xa te entendera.
Cassie!
Toma o meu efectivo, teño tarxeta.
- Ma! - A saúde é o primeiro.
Ben, funcionou.
Enches isto, rula?
É…
Carafio.
Seica vou ter que agardar até o venres.
Arriba as farmacéuticas.
Que carallo?
Coidado!
Merda.
Ei, aparta!
Tío, parecía que estabas nunha gincana.
- Que carallo, Johnno? - Entón é certo?
Contáronme que te alistaras.
E pensei:
"Imposible que pase a análise de urina."
Por aquí, soldado.
Sube, vamos relaxarnos.
- Téñoche merda da boa. - Non podo.
Estou limpo.
- Eu… - Tes que ser boíño para tío Sam.
Pois parece que…
estás en forma, socio.
Agás polos 15 000 dólares que me debes.
Un pequeno detalle.
Necesito ese diñeiro, socio.
Descoida, Johnno.
Douche unha parte antes de marchar.
Está ben, socio.
Porque… Se ti non cumpres,
quédame a túa familia.
Estou a brincar, socio.
Vémonos pronto.
Merda!
Vale.
- Tes unha carta. - Non a abras.
- Debes a renda? - Díxenche de non abrila.
Esta casa está en ruínas, como podes vivir así?
Non teño tempo e os detalles non son unha prioridade.
- Non podes pagar o alugueiro. - Si podo, só vou tarde.
Doulle clases á filla do dono.
Non me van botar á rúa.
Volve vivir comigo, podemos compartir cuarto.
- Como cando eras pequena. - Xa non teño 12 anos, mamá.
É que non contaba coa diabetes, entendes?
Estou preocupada, por que ris?
Non o tomas en serio, podes morrer.
Xa o sei, mamá!
Estou ben, fago todo ben.
Son camareira, reparto comida e dou concertos
e clases de piano no tempo libre.
E sempre estou mallada
e vou tarde con todo e non durmo pola débeda médica,
que medra como o mofo nun soto.
Así que non sexas dura comigo, por favor.
Está ben.
Ma.
Estou ben.
Síntoo.
Debería manterte eu.
Mamá, quérote moitísimo. Non te preocupes.
Xa me coñeces, é a miña estraña viaxe
e é un pouco accidentada, mais…
Adóroa.
Grazas.
Síntoo.
Está controlado.
O meu bolso, grazas.
Grazas, somos The Loyal.
- Contra! - Estás ben?
Collédea.
Arriba.
Estás ben?
Avisa se precisas algo.
Merda.
Acouga, Cass.
CORPO DE MARINES DOS EUA.
BOA VIAXE, FRANKIE! QUERÉMOSTE!
Ola?
Frankie?
O FUTURO É FEMININO
Ola, ti non es Frankie.
E que pasa cos homes no futuro? Pragas? A rebelión dos robots?
Quérelo saber? Os tíos non acaban ben.
É o teu coche?
O meu Lexus? Exacto.
- Tío, os carteis. - Pasa.
- Están orgullosos. - Xa coñeces a miña nai.
Dásnos un minuto?
- Grazas. - Claro.
A mamá pasouse un pouco coa despedida.
Rematou o permiso, imos para a base.
- Tes fame? Queres algo? - Estou ben.
Que me queres pedir, mociña?
É… Vas pensar que estou tola.
Conta.
Estaba pensando que…
Esperaba que casases comigo.
- O que? - Falo en serio.
Estás ben?
Non exactamente.
Hai seis meses detectáronme unha diabetes.
Do Tipo 1 e…
Flipa, o meu seguro
non cubre a insulina que preciso para…
vivir e esas cousas.
Así que ou pago a miña débeda
ou o alugueiro, mais…
- As dúas non poden ser. - Síntoo.
E pensei que tiña que haber algún xeito, non?
Pois haino.
Deume a idea o teu amigo do bar.
As esposas dos marines teñen seguro.
E unha paga só por estarmos casados.
Unha axuda bastante boa para a vivenda e pola separación.
Repartímola e todos gañamos, que dis?
Pénsao con calma.
Desculpade.
- Meu pai foi PM. - Conversa privada.
PM significa policía militar.
Frankie, é un fraude común.
Revísano todo con lupa
e se te pillan mentindo, é fraude.
Veña, ho, ti non es así.
Ninguén che preguntou, impórtache…?
- E por que non sería un matrimonio real? - Non estades namorados.
Respectámonos, non estamos namorados, mais hai amor.
Podemos deitarnos con outros.
Vaia, un matrimonio san.
Estafariades o goberno.
- Eu estafaría? - E tanto.
O goberno ao que miña nai pagou impostos dez anos
sen ter dereito a voto? Ese goberno?
A túa nai era ilegal?
Non me digas que vives en California do Sur
e non sabes que se construíu sobre o lombo dos ilegais.
A miña nai cruzou a fronteira e viviu aquí dez anos.
Traballaron todos coma mulas e pagáronlle impostos ao teu goberno,
que nin os considera cidadáns.
Estaría ben orgullosa de estafar o goberno.
Algo que engadir, Comando?
É unha trampa, tío.
Non vas saír vivo.
Tentaba axudar.
Grazas pola axuda.
- Que fai aquí? - É compañeiro de cuarto.
Non tiña onde ficar no permiso.
Por favor, sé boa.
Entón?
Non podo, Cass.
Síntoo.
E non creo que á miña moza lle parecese ben.
Riley e mais ti volvestes?
Si, imos en serio.
Lembro cando a coñeciches en quinto.
Alégrome.
Que tolemia.
Debería marchar.
Hai turistas que levar e comida a domicilio que entregar.
- Se tivese o diñeiro… - Tranquilo, Frankie.
Xa me apañarei.
- Cóidate, vale? Abur. - Ti tamén.
Os pais non a axudan?
Si…
A nai é auxiliar de enfermaría, non é que lle sobre.
O pai marchou ao nacer ela. Seica era mal tipo.
Agora entendo.
Que, ías darme un susto?
Vou preparar a comida de despedida. A comer!
Ven aquí, dáme un bico.
Veña, deica logo.
Abur, avó.
TALLER MECÁNICO MORROW E FILLOS
Quérote.
Toma!
Tío Luke? Que fas?
- Pensa rápido. - Si que…
Estás listo?
Dáme a pelota.
- Non, eu. - Eu.
Ma, atopei o tío Luke agochado.
- Luke? - Pillado!
Non contabamos con verte.
- Contra! - Ola, Hailey.
Contra, é como abrazar un tronco.
Si que saen músculos en oito meses.
Que, Spencer? Alístome nos marines?
- Claro. - Queres que me poña como o tío?
Quero!
Pareces…
Con ese peiteado pareces o papá.
Dáme unha aperta.
- Ven. - Alégrome de verte.
Onde estaba?
O papá colleu o día, podes estar tranquilo.
Creo que ten aínda menos gana de verme ca eu a el.
Para saber o que sente, tería que expresar algunha emoción.
- Deixouno claro cando cortou lazos. - Veña, ho.
Papá tiña que pór límites, estabas desmandado.
Xa.
Que pasa?
Debo diñeiro.
Témolo falado e xa o sabes…
Non podo axudarte.
Xa, non, eu…
- Xa o sei. - É o carallo do Johnno?
- Que pasa se non pagas? - Non é unha opción.
- Máis lle vale non vir por aquí. - Síntoo, é unha situación de merda.
Acábanme de pagar, isto non é todo.
- Douche o resto pronto. - Cando?
Esgótaseme a paciencia.
Esperei durante a rehabilitación.
E agora volves marchar
e apareces cuns centos de dólares cando me debes 15 000?
- Mira, teño un plan. - Explícate.
Tranquilo, tío.
Non quero usala, mais tes que pagar.
E vou pagar.
- Sei como. - Como?
Unha moza precisa seguro.
Se casamos, danme diñeiro cada mes.
Dareiche a miña parte, si?
- Seguro? - Claro, non hai fallo.
Ten sentidiño.
Mellor que funcione.
Goza da lúa de mel.
Ola.
- Ola. - Grazas por vires.
Tes o papá agardando para esposarme?
Moi chistosa.
Estás a levantar sospeitas.
A ver, se o facemos…
Hai que ser coidadosos. Precisamos dunha historia.
A outra noite todos viron o mal que comezamos, mais á vez seguinte,
fun encantador e tenaz, e convencinte para saíres comigo.
Ai, si?
- Foi sexy cando mo pediches? - Moito.
Vas ter que te explicar un pouco,
porque a semana pasada sermonáchesme con que era fraude.
Éo, non quero facelo.
Pois entón… non o fagas.
Se tivese opción, non o faría.
Un cásase por amor e para toda a vida.
Vés do país da fantasía?
Porque a verdade é que de onde veño eu,
o matrimonio é un acordo legal inútil que transforma amantes en inimigos.
- Por que non tes opción? - Cousas miñas.
E miñas, porque imos casar. Por que?
Preciso os 2000 dólares mensuais.
E xa? E téñome que fiar de ti?
Fiarte de min?
Se eu me fío dunha progre que pasa da lei e o exército, seguro…
O meu código ético non inclúe a obediencia cega
e dependo disto para sobrevivir, literalmente.
Mentres que ti poderías, non sei…
comprar armas coa túa milicia todopirolos.
Marcho, todo isto foi un erro. Milicia todopirolos.
- Luke. - Progre tola.
Que?
A ver, non me caes ben.
Non me digas.
Pero pareces fiable.
Desculpa, vale?
Por favor.
Quero que saibas onde te metes.
Se nos pillan, eu vou á corte marcial.
É dicir, arrestado e se cadra, no cárcere.
Entendido.
Xa casamos ás présas.
Así que cando chegue a Iraq,
temos que quedar para falar, vale?
Temos que parecer un matrimonio.
Mandarnos mails románticos por se alguén os le.
Hai que aguantar mentres estou aló.
Á volta, pedimos o divorcio.
Tes un ano de seguro sanitario gratis.
- E repartimos a pensión. - Xenial.
Unha cousiña, marcho o venres pola mañá.
Habería que saír cos da compañía.
Facer que…
Facer que nos gustamos.
Máis aínda, que nos amamos.
E…
Os casados pasan a noite no motel preto da base.
- Nós tamén. - Súper.
Entón, xa non é só unha posibilidade?
Ímolo facer?
Imos.
Ímolo facer.
Non llo contes a ninguén.
Prométeo.
Prometido.
E como proba,
douche o maimiño.
- Nin de broma. - Imos casar, ho.
Imos falando.
O OCEANSIDE
- Non. - Que?
Non podes ir así.
- E logo? - Son as fotos de voda.
Hai que vestir dun xeito concreto.
- En serio? - Subo.
Comando, aí non che hai vestido de noiva ningún.
Non me chames iso.
Ponte cómodo.
Tocas?
Non, é para impresionar.
Impresioneite?
A ver, son música.
É o que fago.
Levo uns cinco anos co meu grupo.
Debe ser duro, non?
Duro é fichar nun traballo anódino para facer os ricos máis ricos.
Prefiro sacrificarme pola arte.
- Ola? - Desculpa.
Que pon a tatuaxe, logo?
Socialismo ou barbarie?
Que agudo es.
Pon outra cousa…
- O que? - Para gañar, hai que arriscar.
É o que lle dicía miña avoa á miña nai cando veu para os EUA.
Ola, principiño meu.
Hoxe fican unidas as nosas rendas.
- Sabes que es crible? - Como que crible?
Que estás linda.
A noiva ponse colorada.
Parabéns.
Dáme unha aperta, estamos orgullosos.
É o mellor día da miña vida.
Mi madriña, que emoción.
Ola! Grazas por vires.
Faltaba máis.
Temos aneis?
Toma.
Compraches un de verdade?
- A ver… - Eu.
Compreino eu.
- Que? - Era para Riley.
- Levaba tempo aforrando. - Frankie.
Non podo aceptalo.
Non quería pedirllo e marchar.
Quero ser o seu marido.
Facelo ben.
E mamá quere que agarde até os 21, así que…
Manteno quentiño.
Luke Morrow e Casandra Salazar.
Merda.
Estamos aquí reunidos
para unirvos en matrimonio.
Quen é a testemuña?
Frankie.
Ese son eu, que tal?
- Ola Frankie. - Ola!
Luke Morrow, queres a Casandra como esposa
e prometes amala, respectala
e serlle fiel na saúde e na enfermidade?
Quero.
Casandra Salazar, queres a este home como esposo
e prometes amalo, respectalo
e serlle fiel na saúde e na enfermidade?
Quero.
Polo poder que me confire o estado de California
proclámovos marido e muller.
Podedes bicar.
Parabéns.
A beber, meus!
Polo pelotón segundo!
- Marchamos mañá! - Mañá!
- Á de unha! - Vamos, abaixo!
Sen contos!
Agardade!
- Polos recén casados! - Adorable.
- Co odio de hai unha semana… - E mirade agora.
Grazas.
Recén casados!
Aínda non me creo que cases e marches ao día seguinte.
Como o levas?
Xa sabes, que marchen tan pronto.
A min… vaime dar algo.
Xa, é…
É moi surrealista.
Vouno estrañar moito.
Frankie está nervioso.
Así que tento ser valente. Mais é a miña persoa preferida.
Ese é o problema.
Síntoo.
Estou fatal.
Veña, vou facer outro brinde.
Este vai pola vida, o amor
e a caza de árabes, meus!
En serio? Contra.
Claro!
Algún problema?
Si, ti.
É só que…
árabe é unha etnia
e parece que ides cazar a todos os que pertencen a ela.
- O que é problemático. - Si, Cassie.
Só está a atizar no lume.
Grazas polo curso de sensibilidade.
Eu estou a servir o meu país, e ti?
Seica dicirlle a un marine
que non debería cazar árabes.
- Non. - Pasa.
E que queres que fagamos?
Ensinarlles os pronomes?
Tamén poderías identificar o inimigo real
para evitar xeneralizacións incómodas?
Ese ton. Luke, contrólaa.
- Basta. - Desculpa?
- El non me controla. - Si tal.
Basta! Os dous!
Senta.
Fai o que che di.
Agora.
Grazas.
Ti tamén, ho.
Adoro as conversas cheas de matices.
Son tan…
Vou ver se o marido está ben.
Carafio!
Téñenvos unha boa xaneta.
En serio estás tan enfadado?
Estou. Sabes o que quixo dicir.
Son parvadas de botaporela.
Armando é idiota.
Mais ti tampouco entendes a que se nos vén enriba.
Paga a pena arruinar a noite?
Seguro que non a arruinei eu.
Foi o teu colega gritando o de matar árabes.
Se non fose iso, pasábalo en grande?
Rodeada de xente á que te cres superior.
Non ser un trol racista é ser superior, non é?
É, mais sen tipos coma el,
cres que o país estaría a salvo do terrorismo?
Vas por aí coa consigna dun futuro feminino.
E as mulleres de Iraq, que?
Vives nunha burbulla, non o aturo.
Tes razón.
A solución máis obvia son as armas. Mandade homes armados!
Pois si que comezan ben.
- Xenial, armas. Que? - Ven.
- Están mirando, ven. - Vale.
- As parellas rifan, tío. - Es ben teimuda.
Superamos as nosas diferenzas.
Si?
Seguen mirando.
Si.
Non te apartes.
Tan namorados.
- Ves? Estanse abrazando - Xa se arranxaron.
Funcionou.
Si.
Ben.
Derradeira noite, nena!
Aproveitádea, socios!
- Dádeo todo! - Na cama!
Quérote, preciosa!
Axiña! Veña!
Boa noite.
- Boa noite. - Que vos preste a suite nupcial.
O que faltaba.
Pedira dúas camas.
Claro que si.
Seguro.
E logo, pensas que me gustas?
Se cadra, un pouco.
- Tranquiliño, tío. - Non me gustas.
- Só sei que es un caos. - Como que caos?
Unha persoa normal admitiría que ten medo.
Non teño medo.
Entón por que vas de duro?
Dándome ordes, mandándome sentar.
Basta, por favor.
Non podo con isto, foi un erro enorme.
Tes razón.
Teño medo.
Entre o matrimonio e Iraq,
estou dos nervios.
Síntoo.
Hai que estar tolo para non sentirse así.
Fuches moi valente.
Voume preparar.
Cassie.
Está ben?
Claro.
- Cando acordaches? - Ás tres da mañá.
Fun correr.
Fuches correr ás tres da mañá?
Desveleime.
- Que? - Non podía durmir.
Así que fun correr, é o que fago sempre.
Es dese tipo de tíos?
Dos que fan coma se nada.
Que queres de min, teño mil cousas na cabeza.
- Vale. - Marchamos cedo.
Así que te levo á base.
Xenial.
BASE DO CORPO DE MARINES
Levo toda a vida aquí e nunca viñera á base.
Quérote.
Voute estrañar.
Teño que marchar.
Se me pasa algo, es o meu familiar de contacto.
A meu irmán pódesllo contar todo.
E inventa algo para meu pai.
Meu pai non pode saber nada, vale?
Entendido.
Parabéns, cabo Morrow.
Lembra que nos están observando, si?
Emails, videochamadas, todo.
Oficiais, movede estes homes, vamos!
Veña, tíos! Outra polos recén casados!
Ven aquí!
Collédea!
Veña, o último.
Collédea.
Alá imos.
- Ei, veña! - Ven pola noiva!
Síntoo.
Bico!
Que beixen!
- Dálle, Luke. - Bico.
O último bico por un tempo.
Moi ben!
Veña, namorados, marchamos.
Cóidate, vale?
Á volta, quero ver un disco de éxito.
Só para ti.
Compañía Bravo, para o autobús! En marcha!
Parabéns.
Grazas.
Non parece real.
Querido Luke:
Namoramos moi rápido.
Escríboche para encher os ocos
que non puidemos encher xuntos.
Así que…
velaquí o que tes que saber.
Espero…
A música é…
Volve á casa.
…todo para min.
Volve á casa.
Comecei a cantar de pequena para desafogarme dos problemas da casa.
Miña nai saíu con varios da base
que lle arruinaban a vida.
Non falabamos diso, ela pensaba que non me decataba.
Pero si.
Algúns din o que senten,
outros escríbeno nun diario e eu aprendín a poñerlle música.
Sempre adorei cantar,
mais cantar as miñas palabras dáme moito medo.
Preme.
Así que canto versións, agóchome tralas palabras doutros.
Irónico, sempre me din que non teño lixos na lingua.
É que cada vez que sento para escribir algo orixinal
interpóñense a vida e os problemas médicos.
Se cadra son escusas, mais agora que casamos,
vouno descubrir.
Querida Cassie, velaquí o que tes que saber de min.
Pertenzo á terceira xeración de marines.
O meu avó loitou en Iwo Jima,
a meu pai ferírono na guerra do Golfo e déronlle un corazón púrpura.
Ao rematar o instituto, perdín o control.
Pensei que o meu pai respectaríame se me alistaba.
Mais agora que estou aquí,
comezo a entender que non o fago por el,
senón por min.
Para servir o meu país e ser mellor persoa.
Que pasa Luke, son Johnno. Recibín o depósito.
Ti sigue co teu matrimonio falso.
Espero o desta semana, que non paren.
Sabes as malditas tormentas de praia?
Dábanme arrepíos.
O meu pai era moi estrito,
mais lembro unha vez que meu irmán e mais eu
puxemos os sacos de durmir no chan do seu cuarto.
A familia xunta mentres fóra caía o mundo, é un dos mellores recordos que teño.
Pouco despois miña nai enfermou
e meu pai retirouse para coidala.
Foi a todas as sesións de quimio.
Cando marchou para o hospital, ficaba con ela toda a noite.
O amor para min é iso.
E iso é o que quero contigo.
Querido marido:
Prefiro o coche ao avión.
Os tacos para almorzar e cunha morea de picante.
Unha morea.
Nunca saín de California, mais soño
con percorrer o mundo co meu grupo.
Se estivese máis na casa, tería unha iguana.
Cala a boca, son moi intelixentes.
Querida esposa:
O picante arruína os tacos, sácalles todo o sabor.
Algún día correrei as maratóns máis importantes.
Así é como vou ver mundo.
E non quero chafarte, pero nin falar da iguana.
A única mascota que tiven foi un peixe que gañei na feira.
Ola, podes…?
- Vesme ben? - Véxote, e ti a min?
Tamén te vexo.
Ola.
O teu mellor amigo anda por aquí.
- Lembras a miña muller? - Lembro.
Lembro, parelliña.
É Cassie?
- Cassie! - Ola!
Riley pregunta por ti.
- Ola, Cassie. - Que tal?
Teño area na regaña do cu.
Soa fantástico.
Entón, que tal che foi o día, amor?
Foi ben.
Amor.
Estiven…
a traballar
e comecei a escribir unha canción.
Escribiches unha canción, así como así?
- Podías tocala! - Non sei…
Que a toque!
- Que a toque! - Veña!
É que aínda non a acabei.
Cántanola!
- Por favor. - Veña!
A ver, espero tela lista…
a semana que vén?
Vaia!
- Está ben. - Vale.
Prometo cantárvola nada máis rematala.
Unha semana, xa sabes onde estamos.
A manducar, rapaces.
O primeiro é o primeiro.
Es a mellor.
Eu…
Quérote.
O mesmo digo.
E eu a ti.
Quérote.
- Quérote.
- E eu a ti.
- Quérela? - Quérote.
Xa sabes onde estamos.
Volve á casa.
Sabes onde estamos.
- Podiamos probar despois do retrouso. - Claro!
- Queda ben? - Tócao co baixo.
- Xenial. - Está saíndo.
Quero que volvas.
- Que ben soa! - Temos canción!
Bravo!
Ola.
Estás ben?
Estou, é só que hai un caos.
Hoxe case perdemos a un, sacárono de aquí.
Que horror.
Frankie está aquí.
Saúda, Frankie.
Que tal, Cass?
- Ola.
Viríanos ben esa serenata.
Hoxe foi horrible.
Tentan todos falar cos seus.
Por que aquí non chegan esas noticias?
Que, socios?
Unha serenata da muller de Luke, si?
Prometíchelo.
É certo, prometino
e por fin está lista.
Ou iso creo?
Nunca toquei as miñas cancións en público.
Así que non me pidades moito.
Dedícolla a todos os nosos heroes.
En primicia.
Afundimos nas nosas miradas,
sen saber que imos atopar.
Sen saber se voar ou loitar.
Sentimos pánico
e só podemos disimular.
Mais a tensión corta o ar
e morremos de medo.
Afúndome na túa mirada,
estou asustada.
Amoso os meus medos
até que poida plantarlles cara.
Cáenme as bágoas,
xa non saben a nada.
Como vou saber eu
o que nos agarda.
O único que espero…
é que volvas á casa.
Bravo! Así se fai!
Esa é a miña muller.
Grazas.
En serio.
Facíanos falta.
Tede coidado, rapaces.
Que pasa coa maqueta?
Colgueina e…
Envieina a máis de dez discográficas.
- Adoraron. - É máis…
Publicaron a crítica do concerto nunha páxina de música indie
e era superpositiva, imaxino que o promotor leuna.
Así que agora imos tocar no Oceanside Alt-Fest.
O que?
O Oceanside Alt-Fest!
É de tolos! Valo conseguir!
Entón, son algo así como a túa musa?
- Sabes? - En serio?
Déixame pensalo.
Se cadra, un pouquiño.
Boa sorte no concerto.
Abur.
ESCALADA DE ATAQUES DE INSURXENTES EN IRAQ
Público do Alt-Fest,
as actuacións comezan no escenario principal nun intre.
Damas e cabaleiros,
un forte aplauso para o grupo de Oceanside,
Cassie Salazar e The Loyal.
Como estades, Oceanside?
Mi madriña.
Isto é incrible.
Ola a todos!
Para a xente que serve o noso país
no outro lado do mundo.
Grazas.
Recollede as armas, comprobade que estean cargadas,
deixade todo listo para mañá.
Imos de patrulla.
E quéroo todo listo. Quédavos claro a todos?
Si, señor.
Mañá quérovos con catro ollos.
Nada de parvadas.
Chameite tres veces. Que pasa?
Son Luke, deixa a túa mensaxe.
Vale.
A ver, subín un dos temas que tocamos no Alt-Fest,
o que vos toquei, a Spotify
e incluírono na lista Road Trip
e xa ten máis de 200 000 escoitas.
A canción que igual inspiraches fíxose viral.
Iso era todo. Abur, musa.
- Moi ben! - Bo dia!
- Un día xenial? - Si!
Hoxe é un día xenial.
- Que Deus te bendiga! - Igualmente!
Xa aprendestes a letra!
Agora podemos tocar os venres, non?
Billy!
Bravo!
Por The Loyal.
- Somos famosos. - Eddie?
Mimá, Cass, o teu móbil bota fume.
- Que? - Normal.
Alemaña?
É incrible.
Desculpade, teño que collelo.
- Quen é? - Non sei.
- Cinco minutos, vale? - Volve cun contrato.
Diga?
Falo con Casandra Salazar?
Son eu, si.
Son o Capitán Curtis.
Comandante de Destacamento do Primeiro Batallón.
Chámoa porque feriron o seu marido en combate.
Van transferilo da unidade alemá
para o Centro Médico Naval de San Diego.
Está ben?
Un artefacto explosivo provocoulle feridas nas pernas.
- Están a operalo. - Non.
Desculpe, non entendo o que di.
Merda!
Jacob Morrow.
Voute atopar, irmán de Luke.
CORPO MARINES EUA ASOCIACIÓN DO RIFLE
Podo axudarte?
- Busco a Jacob Morrow. - Aquí o tes.
Anda o irmán de Luke por aquí?
- É importante. - Son o pai. Que fixo agora?
- Teño que falar co irmán. - Basta.
Aforra a palla. Que queres?
Metérono no cárcere? Débeche diñeiro?
Ferírono en combate.
Está en Iraq.
- Ou estaba. - O que…
- Marchou hai uns meses. - Un momento.
Non sabía que se alistara.
- Está grave? - Aínda non o vin.
Chamáronme os Marines onte á noite para avisarme.
Un explosivo deixoulle as pernas desfeitas.
Meu Deus.
E vén para aquí.
Dentro duns días.
- Síntoo. - E por que te avisaron a ti?
Son a súa muller.
Sorpresa.
Desculpa, pasa.
Cabo Morrow?
Estás nos EUA. Pareces mareado.
Cabo Morrow?
Os enxertos de pel saíron ben,
mais déixote co VAC unha semana máis.
A túa familia está aquí.
Apóiate neles e curarás nun chiscar de ollos.
Por aquí.
Luke.
Papá?
Deus, puidemos perderte.
Podías avisar de que casaras.
Parabéns, si.
- Grazas.
Ola.
- Ola, amor. - Ola.
Síntoo, corazón.
Non pensaba que te vería no Corpo.
Espero que recibas un corazón púrpura.
- Xa. - É un honor.
Pedícheslle a Jake que non mo contara.
Por que me volviches mentir?
Ías dicir que non o pensara ben.
Espero demostrarche que non tes razón.
Eu tamén o espero.
Como está, logo? Póñame ao corrente.
A rehabilitación vai ser longa, hai que comezar de cero.
- Volverá correr? - É a miña menciña.
Primeiro, camiñar. O de correr xa se verá.
Grazas.
A túa nai estaría…
Estaría desolada se te vise así.
Que fiquen sós un anaco.
Si, señor.
Grazas.
Eu…
Fun dar co outro Jacob Morrow.
Síntoo, asusteime. Non sabía que facer e…
Estás de broma, Cassie.
En que pensabas? Fixéchela boa.
Díxenche que fora policía.
Non mencionaches que se chamaba como teu irmán.
- Non pasa nada. - Si que pasa.
Divorciámonos e non me volves ver, punto.
Non se fiaba de min, xa nos está vixiando.
- Non vai delatar o fillo. - Non tes nin idea.
Está retirado, mais fai de policía igual.
Hai que seguir un par de meses, até que me recupere.
Vivimos xuntos durante a rehabilitación.
Até saírmos do punto de mira.
Até entón hai que lles facer crer que somos un matrimonio.
Luke, un par de meses?
- Non… Que queres dicir? - Que actuemos como casados.
Que o finxamos.
Podes facelo.
Finxir, vale?
- Vai saír ben. - Claro, imos xogar ás casiñas.
Cando llo digamos a Frankie, vai rir ou chorar?
Merda.
Que?
- Non cho dixeron? - O que?
Frankie está…
A mesma misión, só que el…
Non saíu vivo, Cassie.
Non.
Síntoo, eu…
Teño que marchar.
Frankie Mubuthia, natural de Oceanside, perdeu a vida en combate.
Tiña vinte anos.
A súa familia fala con orgullo do seu heroísmo e sacrificio
en nome da liberdade.
O funeral terá lugar en Fort Rosecrans, San Diego.
Apunten. Fogo.
Apunten.
Ola.
A cerimonia foi preciosa.
Frankie comprárache isto.
Queríacho pedir á volta
e encargoume que llo coidase.
Mais sei que querería que cho dese.
Quédache perfecto.
Queríate moitísimo.
- Que fai aquí? - Nin idea.
Cabo Morrow, parabéns.
Seica marchades. Vivides preto da base?
Foi todo tan rápido que non…
- Non viviamos xuntos. - Exacto.
Contra, pois agora si que vos toca.
Xa.
Voute coidar.
Cassie, unha cousa. Pasarei pola casa,
recollo a Luke e lévoo a fisio dous días.
Non fai falta.
Así podemos retomar a relación.
Falar do voso romance apaixonado.
Non fai falta, de veras.
Xa te escoitara.
Grazas.
Vémonos pronto.
Arre demo.
Non hai présa, con coidado, socio.
Un momento, vas ben?
Benvindo a casa, tío.
- Vives nun terceiro. - Hai ascensor?
- Non. - Imos aló, cabo.
Vou ir un paso por diante.
Vas precisar a nosa axuda coas escaleiras.
A próxima vez invitámosvos, moitas grazas.
Tamén corres?
É un xel de glicosa.
Teño diabetes, recordas? Por iso casamos.
A propósito, a noite de vodas foi inesquecible.
Mais aquí hai que pór límites.
Entendido.
Pídome o sofá.
Hai sobras na neveira, de comida tailandesa.
Non prometo que non te maten. E non penso cociñar para ti.
- Estás dos nervios. - E ti non?
Nin sequera vivira cun mozo.
Non, eu estou de marabilla.
En cadeira de rodas nun terceiro.
Isto é o que hai? Imos vivir xuntos e punto?
Co teu pai que vén ao meu piso
para decidir se aprobo o exame de esposa?
Porque non acordaramos tal.
Desculpa as molestias causadas pola miña lesión.
- Debe ser duro para ti. - Non a tomes comigo.
A ti tampouco che fai graza.
Son a persoa que queres que coide de ti, en serio?
Non vas coidar de min, por favor, non…
- Vives comigo! - Para non ir á corte marcial.
Que non entendes? A ti tamén te poden xulgar.
Mi madriña!
Haxa paz.
Súper.
Jake di que papá chega en 20 minutos.
Merda.
Pos ben as esquinas das sabas?
Non vai inspeccionar a cama.
Nunca se sabe.
Fíxenche sitio.
- Hai máis caixóns? - Non, éche o que hai.
Odio as engurras, Cassie.
E eu como dis o meu nome, Comando.
Chegou.
Axiña, fíxenche un anel de reposto.
- É necesario? - É, si.
De onde o sacaches?
Fíxeno con isto.
Pois xa estaría.
Ben, marido.
Esa palabra, por favor.
- Ola. - Que tal?
- Moi ben. - Ola.
Irmanciño.
- A ver a casa. - Que tal?
Ben.
- Papá. - Contra.
Nótase o toque Luke Morrow.
Dálle un mal se non ve ángulos rectos.
Déixanme unha gabeta, unha soa.
- Está… É broma. - É o noso niño.
- Estás listo? - Estou.
- Pois vamos. - Toma, amor.
- Grazas, preciosa. - Un momento.
- Non o tires polas escaleiras. - Os marines rebotan.
Sorte, Comando.
- Veña, imos aló. - Telo?
Abur.
Odio…
Odio como…
Grazas a todos por virdes.
Velaquí unha das novas posibles fichaxes,
Cassie Salazar.
- Adiante, Cass. - Vale.
Está sen rematar,
é un anaco do que estou preparando.
Odio como dis o meu nome,
odio os teus beizos perfectos.
Se puidese, cortaría os freos.
Odio non marchar, porque no fondo non quero.
E odio como…
pronuncio palabras que antes me facían graza.
E odio como…
as miñas ideas xa non son só miñas.
Isto é o que creaches,
algo case sagrado,
eu diría que sobrevalorado.
Dime que estou farta.
Porque odio como…
pronuncio palabras que antes me facían graza.
Merda.
- Diga? - Benvindo, soldado.
A casa que tedes na praia non che está nada mal.
Por iso non me pagas?
Como estades casados, a túa muller tamén me debe.
Que ben, Cass!
- Ola.
Chegas cedo.
Xa.
- Fáltame un pouco. - Sen présa.
Vas moito mellor.
Si.
Pouco a pouco.
Agarda, pequena!
Colliches un can?
Estás tolo?
É para ti.
Chámase Peaches, vén de Georgia.
Ola, Peaches!
Senta.
Patiña? Que boíña es!
Ves? Xa vén adestrada e todo.
Lemos que os cans poden axudar moito
a xente coma ti, co teu tipo de lesións.
- En serio? - Lino eu, si.
- E logo escribiume. - Non argalledes ás miñas costas.
Pois éche bo para ti.
Xente coma min?
Xente coma min? Tolleitos?
Non preciso a vosa compaixón. Facede o que queirades.
Sei o que é bo para min.
Podo decidilo eu.
- "Tolleito" xa non se di. - Parvadas.
Ás veces cómpre aceptar axuda.
Que hostias, Luke?
Ves? Peaches xa o pillou.
Vale, quedo con ela.
- Así se fai, Peaches. - Que boíña.
Luke? Peaches, onde está Luke?
Ola?
Luke?
Mimá.
- Camiñas. - Malamente.
Doe que mete medo.
- Creo que son bruxa. - E logo?
Porque sempre me collo tacos para almorzar.
Mais esta mañá pensei: "Se cadra Luke merece un?"
- Un? - Acouga.
Trouxen de sobra.
Mesmo para a cadela.
Si, Peaches, si.
Arranxaches o pomo?
Grazas, imaxino?
Aínda que sexas feminista, pódete axudar un mozo, ou?
Prefiro o pomo derramado ás túas leccións de feminismo.
Queres vivir na illa dos pomos perdidos?
Por que non dis: "Equivócaste".
- "Non me entendes." - Equivócaste.
- Non me entendes. - Non me equivoco.
Pois váicheme ben soa.
Se cadra podo vivir sen que me rouben o corazón.
Se fas iso quedas sen tacos.
Se fago o que?
Fala claro.
Pois que por iso non conxeniamos, non cres no amor.
Contra, non sabía que a psicoloxía entraba na vosa formación básica.
A formación dos marines non é precisamente básica.
Xa o vin nas pelis.
Fixen as tarefas, son a orgullosa muller dun militar.
Non queres saír con alguén que che guste.
Significaría renunciar ao control, incluír alguén máis.
Se cadra a obsesión polo control só quere dicir que son lista.
Non sabes o que dis.
Iso son boatos.
Son autodidacta en temas de control.
Ti?
Co relaxado que pareces.
É isto ou quebrantar seis leis
por ir a 200 pola interestatal en coiros, así que…
Metaforicamente?
Cústame imaxinalo.
Non é que o estea intentando.
Vale.
Que tolo pasaría do picante?
Vós, os ofendidiños, sodes de xulgar moito.
Non comeces.
Estás listo para deixarte levar?
- Estou. - A rachar?
- Dálle. - Sen calzóns?
- Listo? - E tanto.
Dálle.
- Estás? - Estou.
Á de tres.
Unha, dúas, tres.
Queres cuspilo?
Non pica.
Arre demo…
Non respiro.
Eu estou ben.
- Eu… - Bótao fóra!
- Non! - Vas perder.
Vale, non podo.
- A vitoria é miña! - Recoiro!
Sangro polos ollos, sangro…
Toma!
- Gañei, perdiches. - Téñoche algo.
Téñoo no peto, déixame buscalo. Velaquí está.
Doe, doe moito.
Estás a suar.
Grazas.
Por que querería un facerse iso a si mesmo?
- Ti tamén súas. - Non.
Non é suor, é brillo.
Podiamos ver unha peli ou algo así.
O cheiro dos chiles sáeche polos poros, así que…
Antes dúchate.
Ducharse implica estar moito de pé
e unha dor inhumana.
Pois dáte un baño?
- Vaste sentir mellor. - Meterme na bañeira é un horror.
Espera.
Non é bonito.
- Podo facelo eu. - Déixame.
Vin o que te tes esforzado
e vas volver correr, Luke.
Creo en ti.
Por que non dormes na cama hoxe?
Ola, Peaches.
- Que boíña. - Ola, pequerrecha.
Queres ir por alí? Pois imos.
Contra, levaba moito sen vir.
Recorda que meu pai non se fía.
- Vai observalo todo. - Tranquilo.
Somos tan riquiños que damos noxo.
Vamos, Peaches!
Quero que escoitedes unha canción, listos?
A mellor artista.
- Ódiote. - Que?
- Gústame a canción. - Tío, xogamos ao fútbol.
- É unha orde? - É, si.
- Vale. - Veña, tío Luke.
Está lesionado, señorito. Déixao descansar.
O tío lesionouse.
Descansar? Nin de broma.
Seguro? Podes ser o meu caxato.
- Coidado. - Ten razón.
Vou ben. Amósame a pelota.
Bo pase! Coido que si podemos xogar.
Pensades ter fillos?
Primeiro ten que se converter nunha estrela do rock.
Fillos, logo.
Vaia.
Dánselle…
Dánselle xenial os nenos.
- Miña. - Non, miña!
- A quen? Aí vai, Luke. - Miña!
Veña, tira ti.
Vinte e dous!
Adoro o xeito en que o miras, é auténtico.
- Diga? - Quen é?
- Quen es ti? - A nai de Cassie.
E Cassie? Non colle.
Traballando, vai todo ben?
Marisol?
Son o amigo de Cassie. Está ben?
- Estou. - Que aconteceu?
Non sei, forzaron a porta e romperon unha fiestra.
Está cheo de cristais e…
- Non tiñas concerto? - Grazas por vires.
Chamei a policía hai 30 minutos.
- Aquí non veñen correndo. - Veña.
- A verdade doe. - Señora.
As chaves, vou controlar.
- Podería haber alguén. - Tranquila. Cassie, fica coa túa nai.
Acábote de ver coñecendo a túa sogra por primeira vez.
Non sabes a de probas que teño para que te poñan á sombra un tempo.
Págame.
Todo ben?
Por que me esperaches esperto?
Non daba durmido.
Que dixo a policía?
Que xa nos avisarán e esas cousas.
Non me creo que a actuación sexa mañá.
- Hoxe. - Tes mala cara, estás ben?
- Estou. - Cando comiches?
Non sei.
- Ei. - Si.
Imos para o sofá, apóiate en min.
Veña.
Ben.
Agárrate a min.
Moi ben.
E a glicosa?
- Non meu bolso. - Bolso?
Onde está?
Tranquila, Peaches.
Ben.
Agárrate a min, así.
Así, moi ben, arriba.
Abre a boca.
Moi ben, xa está.
É abondo?
Ben.
Canto tarda en facer efecto?
- Uns 20 minutos. - Vinte, vale.
Vale.
Tranquila, vai saír ben.
Vale.
O corazón vaiche a mil.
Contra, porque estou asustado.
Ves?
Déixote axudarme.
Se lle fas algo a esa muller ou se miras sequera a miña esposa,
mátote.
Entendiches?
Aquí tes todo o que che debo.
E morra o conto.
Estráñote un mundo.
Espero que o saibas.
Oes, Frankie,
cóntoche algo de tolos?
Cassie Salazar é a miña mellor amiga.
Acho que si.
Quérote.
Ola.
Que pasa?
Falei coa miña nai.
E como está?
Chamou porque estaba dos nervios.
Estaba para entrar no coche,
cando un tipo con sangue na camisa
acercouse para falarlle de ti.
De ti, de min e do noso matrimonio falso.
E ameazou con delatarnos.
Mais entende as razóns, non si?
Por que non preguntas quen era?
Vai á merda, Luke!
- Síntoo. - Débeslle diñeiro?
O tipo dixo que si e que che escribiu onte á noite.
Síntoo, vale? Síntoo moito.
Entraron en casa da miña nai.
- Síntoo, de verdade. - Sabíalo?
Por iso querías pagar os danos.
- Podo explicarme? - Claro!
Son un drogadicto.
Estou limpo.
- Levo dous anos limpo. - E que?
E o tipo era o teu camelo?
Por iso no che falaba teu pai?
Porque consumías drogas.
Cando morreu miña nai, eu…
comecei a tomar as súas pastillas.
E cando se acabaron, Johnno estaba aí para axudarme.
- E iso que ten que ver con… - Xa sei, agarda.
Roubeille a meu pai un coche de 50 000 dólares.
Un Corvette clásico.
Poñíao a punto para un dos mellores clientes.
Entrei pola forza.
Perdín o control, estaba…
desesperado.
Ía vendelo, mais en vez diso…
Esnafreino na autoestrada.
Meu pai díxome que ou pagaba
ou me denunciaba.
Non exaxerabas.
Johnno prestoume o que me faltaba.
Por iso casaches comigo.
Exacto.
Pero escoita.
Xa me ocupei del.
Xa lle paguei, acabouse.
Podíanlle facer dano e é o único que teño na vida.
- Xa o sei, Cassie. - Non.
Non marches.
Síntoo!
Non todos os homes somos tipos pouco fiables.
En serio? E ti que es?
Eu estou aí cando me necesitas.
Non te necesito.
Escóitame, por favor.
Síntoo moitísimo. Cagueina.
Fica co teu pai ou teu irmán.
E dilles que nos divorciamos.
Hoxe á noite vou tocar.
Cando volva mañá, non te quero aquí.
THE LOYAL - ENTRADAS ESGOTADAS
Que ben tocamos. Déchelo todo!
- Nunca te vira tocar así. - Moi ben.
Hai unha morea de xente aí fóra que está como tola.
Ides abrir un concerto no Hollywood Bowl
de Florence and the Machine.
- O que? - The Loyal e Florence?
- O que? - Incrible!
Hollywood Bowl!
Cabo Morrow, ten que volver á base comigo.
Doulle uns minutos para recoller.
HOTEL ROOSEVELT
Diga?
Detiveron a Luke, acúsano de fraude.
Din que casastes para cobrar as axudas.
É certo?
Onde está Luke?
Estou de camiño á base, xúlgano dentro dunhas semanas.
A policía tamén se porá en contacto contigo.
Era todo mentira?
Non.
Non todo.
Mesmo eu pensaba que o ías axudar.
Que me ías devolver o meu fillo.
CAMP PENDLETON ENTRADA
Ola.
En pé.
Bo día, poden sentar.
Estamos hoxe aquí para a vista do caso
do cabo Luke A. Morrow.
O cabo Morrow está acusado
de contraer matrimonio para cobrar as axudas de vivenda e de separación,
contravindo así o artigo 132 do Código de Xustiza Militar.
Temos a declaración xurada da testemuña, Jonathan Deluca,
na que dá fe do matrimonio de comenencia.
A esposa do cabo Morrow, a señorita Salazar, é unha civil.
O seu caso transferirase ás autoridades competentes,
que poden procesala por cargos criminais.
Terán acceso á transcrición da vista.
- Quero dicir algo. - Non llo aconsello.
Se non fala, podemos gañar.
Dígalle ao xuíz que quero falar.
Cabo Morrow, como se declara?
Señoría, o meu cliente quere dicir algo.
Que?
Luke.
Pode proceder.
Señoría.
Coaccionei a señorita Salazar.
Ela non sabía que infrinxía a lei militar.
- Asegureille que non. - Non.
Asumo a responsabilidade
e acato as consecuencias dos meus actos.
Moi ben.
Declároo culpable.
Cabo Morrow,
após cumprir condena, será expulsado do corpo por mala conduta.
Preséntese mañá ás 17:00 para comezar a condena de seis meses.
Dadas as conclusións do xuízo,
o caso da señorita Salazar non será transferido.
Queres a este home por esposo?
E prometes serlle fiel,
amalo e respectalo
na saúde e na enfermidade?
Quero.
Polo poder que me confire o Estado de California,
é un honor pronunciarvos
marido e muller.
Podes beixar a noiva.
Mi madriña, canta xente.
Por favor, acomódense.
Damas e cabaleiros, con todos vostedes
Cassie Salazar e The Loyal.
Ola!
- Aí? Grazas. - Si, aí.
Ola, Billy.
Como estamos, Hollywood Bowl?
Estás listo, Luke?
Síntoo, é hora de marcharmos.
Non sabía que ma ían dar igual.
CABO - LUKE MORROW
Hai que ir.
Era feliz
antes de apareceres ti.
E agora son moito máis do que podía imaxinar.
Estaba tan segura
de que sabía quen eras.
E eras moito máis do que podía imaxinar.
Nos teus brazos síntome tranquila,
puxeches o meu mundo patas arriba.
Todo o que pasou, pasou por algo.
Formamos un perfecto caos.
Non sabía
que significaba o amor.
Até que me ensinaches que podías querer todo de min.
O bo, o malo, de principio a fin.
Non sabía
que te necesitaba.
Até que me ensinaches que podías querer todo de min.
O bo, o malo, de principio a fin.
Era feliz sen ti.
Antes dos bicos na fronte,
das apertas longas coma a noite.
Nunca imaxinara
que nos teus brazos estaría tranquila.
Puxeches o meu mundo patas arriba.
Todo o que pasou, pasou por algo.
Formamos un perfecto caos.
Sempre pensara que estes sentimentos
eran historias para outros
e aínda que me aterra, sei que paga a pena.
Non sabía
que significaba o amor.
Até que me ensinaches que podías querer todo de min.
O bo, o malo, de principio a fin.
Podería ficar
morrendo nos teus ollos
para toda a vida.
Podería ficar
morrendo nos teus ollos
até a fin dos días.
Porque eu non sabía…
Non sabía…
Moitas grazas.
Foi incrible, quérovos. Teño que marchar.
- Abur!
Grazas.
Boa sorte!
Chamar a Luke Morrow.
BASE DE CAMP PENDLETON
Colle, veña.
Por favor, colle.
Un minuto.
Vémonos pronto.
Quérote, irmanciño.
Hostia, Luke!
Abur, pequerrecha. Pórtate ben, si?
Pórtate ben.
Tranquilo, ímola coidar ben.
Voute estrañar.
Ven aquí.
Vai saír todo ben.
Estou orgulloso.
- Quérovos. - Marcha.
Menos mal.
- Ola.
Xa souben do contrato.
É todo un logro.
Grazas.
Non temos tempo, non?
Non temos, non.
Vale.
Queríache dicir algo.
Prometimos coidar un do outro.
Na saúde e na enfermidade, e fixémolo.
Para min, este matrimonio é real.
É o máis real que tiven na vida.
- Marcho seis meses. - E eu voute esperar.
Quero durmir no chan contigo cando haxa tormenta.
E que escoites o primeiro as miñas cancións.
E verte pór as zapatillas,
que vaias correr
e que queiras volver por min.
Porque te amo.
E eu a ti, Cassie Salazar.
Viva!
Coida ben disto por min, oíches?
Porque agora é real.
Quérote!
Oíches? Quérote!
Volve á casa.
FIN
BENVINDO Á CASA
Subtítulos: Jeiry Castellano