ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5
Εντάξει, μωρό μου.
Εντάξει. Και η μαμά σ' αγαπάει.
Μην ταλαιπωρήσεις τη γιαγιά.
Γεια σου.
Πού νομίζει η Έρικα ότι πας;
Σε συνάντηση συγγραφέων.
Η Ρετζίνα τι νομίζει;
Είπα ότι θέλω ένα Σαββατοκύριακο μόνη.
Εντάξει.
-Πας συχνά στα βόρεια; -Δεν θα το 'λεγα.
Η Έρικα δεν τρελαίνεται με την εξοχή.
Φοβάται μην πάθει τη νόσο Λάιμ από κάνα τσιμπούρι.
Πού πάμε; Σε κανένα ωραίο μέρος;
Πολλές ερωτήσεις.
Άσε με να κάνω τα δικά μου. Είναι έκπληξη.
Εντάξει. Ξέρεις ότι μ' αρέσουν οι εκπλήξεις.
Το ξέρω. Γι' αυτό το κάνω.
Εντάξει.
Κλειστά τα μάτια, εντάξει;
Φτάσαμε;
Ν' ανοίξω τα μάτια μου;
Ναι, τώρα μπορείς.
Εντάξει.
Τι;
Τι; Μισό λεπτό. Στάσου.
Έχω μπερδευτεί.
Ήρθαμε να πούμε ένα "γεια";
Μπα. Εδώ θα μείνουμε.
Το έκαναν Airbnb.
Σε προειδοποιώ, όμως,
το ντεκόρ δεν έχει το δικό μας στιλ.
-Ναι; -Αλλά θα είναι ωραίο.
Ρε φίλε.
Είναι λίγο περίεργο, ξέρεις.
Πράγματι.
Έχει και κήπο μπροστά.
Δεν έχει αλλάξει.
Εντάξει.
Καλώς ήρθες στο παρελθόν.
Απίστευτο.
Κοίτα κάτι περίεργα υφάσματα.
Ωχ, όχι.
Τι σκατά; Αποικιοκρατήθηκε.
Κοίτα ύφασμα. Κοίτα, αγάπη.
-Τι διάολο; -Τι είναι αυτό;
Τι φάση η ψόφια γάτα στο τραπέζι;
-Θεέ μου, η κουζίνα μου. -Εγώ δεν πίνω καφέ εκεί.
-Τι έκαναν; -Γαμώτο.
Γιατί μίκρυνε το τραπέζι;
Και καστανοκόκκινα σουπλά;
Είναι τρελό.
Κοίτα μαλακίες εδώ.
Έβαλαν έναν σκύλο με μάσκα στον τοίχο.
Ούτε αυτό θα σου αρέσει.
Εντελώς αδιάφορο.
Και δεν είδες τίποτα. Πίσω απ' αυτήν την πόρτα…
-Ναι; -Φουλ καυκάσιο στιλ.
Προχώρα.
Όχι.
Σαν επεισόδιο του Νόμος και Τάξη.
Ποιος κοιμάται εδώ μέσα;
Πιτσιρίκια, ελπίζω.
Θα μας σκοτώσουν στον ύπνο μας αυτά.
Αυτό εδώ, έχει ένα μαχαίρι και…
Είμαι οπλισμένη.
Δεν μπορώ. Πρέπει να βγω.
Μη μ' αφήνεις εδώ.
Πέθανε η γιαγιά μου, ξέρεις.
-Τι; -Ναι.
-Αλήθεια; -Πάει.
Την αγαπούσα. Ήταν σαν γιαγιά μου.
Σ' αγαπούσε κι εκείνη, βασικά.
Ναι. Να πάρει.
Σε αναζητούσε.
Ναι. Βασικά, έγινε πριν από έναν μήνα. Σχετικά πρόσφατα.
Γαμώτο. Λυπάμαι.
Δεν πειράζει.
Ναι.
Ήταν περίεργο γιατί με πήραν και είπαν
"Δεν έχει πολύ χρόνο ακόμα".
Μπήκα στο FaceTime, φυσικά.
Της είπα "Γεια σου, γιαγιά. Πώς είσαι;"
Ήταν σε φάση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Λες και αλλάζουν διάσταση, δεν ξέρω…
Μετά από μία εβδομάδα, πέθανε.
Ήταν πολύ περίεργο.
Κάπως σαν…
-Είναι περίεργο. -Άδεια.
Και είναι δύσκολο όταν είσαι μακριά,
γιατί πενθείς με άλλον τρόπο.
Δεν ξέρω.
Αλλά… Ναι.
Και το τρομερό…
Είναι γλυκό, βασικά. Πολύ γλυκό.
Θυμάσαι το γέλιο της γιαγιάς;
-Εκείνο το δυνατό γέλιο; -Ναι.
Όταν γελάει η Λόλα,
όταν γελάει πραγματικά, έχει το ίδιο γέλιο.
-Είναι πολύ ωραίο… -Το γονίδιο.
Συμφωνείς; Τύπου "Εντάξει, έφυγε,
αλλά είναι ακόμα εδώ για μένα, μέσα από το μωρό μου".
-Ναι. Είναι ακόμα μαζί μας. -Έτσι δεν είναι;
Αμήν.
Ναι.
Το ξέρω.
Έφτιαχνε φοβερό κάρι κατσίκας.
Εννοείται, ακόμα το θυμάμαι.
-Πολύ τρυφερό κρέας. -Να πάρει.
-Ξεκόλλαγε απ' το κόκαλο. -Έμαθες να το φτιάχνεις;
-Όχι. -Αυτό είναι το πρόβλημα. Γαμώτο.
Το ξέρω. Έκανα μαλακία.
Τώρα θέλω λίγο.
Γιαγιά!
-Κάπου εδώ είναι. -Ναι.
Πώς πάει η νέα δουλειά;
Η νέα δουλειά είναι χάλια.
Απλώς… δεν ξέρω.
Τη μισώ. Δεν μ' αρέσει ν' απαντώ στον κόσμο.
Δεν μ' αρέσει να…
κάνω το πρόβατο.
Έτσι είναι η δουλειά σε γραφείο.
Το αφεντικό σου λέει
"Μπορείς να έρθεις νωρίτερα τη Δευτέρα;"
Ναι.
"Θα κάνεις υπερωρίες;"
Μπα.
Ισχύει.
Το φαγητό που τους δίνουμε
είναι οι επιταγές μας.
Πάρε την επιταγή σου.
Τύπου "Τελείωνε. Θέλω να φάω".
Ναι, είναι περίεργο όταν έχεις δει την άλλη πλευρά, κατάλαβες;
Η επιτυχία είναι σαν τον Παράδεισο.
Όταν φύγει, όμως,
είναι σαν να 'ρχεται κάποιος,
να σε φωνάζει και να σου λέει
"Θα πας στην Κόλαση για λίγο".
Η Κόλαση δεν θα 'ταν πρόβλημα, αν δεν είχα ζήσει στον Παράδεισο.
Σωστά.
Οπότε, ζω μια κόλαση τώρα σ' εκείνη τη δουλειά.
Αλλά έχω ασφάλεια.
Καλύπτει τα έξοδα.
Και με τη συγγραφή λες να μπορείς…
να ξαναρχίσεις;
Δεν ξέρω.
Μετά την καθυστέρηση του δεύτερου βιβλίου,
ο κόσμος είπε ότι δεν ήταν χάλια…
Δεν ξέρω. Μάλλον…
πίστεψα ότι δεν ήμουν χάλια.
Δεν γίνεται να πιστεύεις τα καλά
και όχι τα κακά που λένε.
Μ' έκανε να μη θέλω να εκτεθώ ξανά.
Οπότε, ναι.
Θα γίνω πρόβατο για λίγο.
Μου λείπουν κάτι περίεργα.
Όπως;
Όπως…
να μαζεύω περιτυλίγματα από καραμέλες και πετσέτες.
Έχει μπόλικα απ' αυτά στο σπίτι μου τώρα,
αν θες να έρθεις να βοηθήσεις.
Θα το εκτιμούσαμε.
Πώς είναι η ζωή σου;
Πώς είναι η "Έρικα";
Γιατί λες πάντα τ' όνομά της με περίεργο τρόπο;
-Δεν ξέρω. -Είναι γελοίο.
Πρέπει. Έχω χρέος.
-Καλά είναι. -Ναι;
Ναι.
Πώς είναι η "Ρετζίνα";
Ξέρεις τι; Είναι μια χαρά.
Μια χαρά.
Δεν ξέρω.
Γιατί να 'ναι τόσο βαρετοί οι σύντροφοί μας, ρε φίλε;
Μετά από τόσες σχέσεις,
γνωρίζεις κάποια.
Και δεν πάει καλά.
Τότε γνωρίζεις κάποια άλλη.
Δεν έχουν τα θέματα της προηγούμενης,
και λες "Αυτό θα πάει καλά".
Και πέφτεις πάλι έξω.
Αρχίζεις τα "Στάσου. Γαμώτο!
Κι αν φταίω εγώ; Κι αν είμαι εγώ το πρόβλημα;"
Σίγουρα δεν είσαι εσύ.
Δεν είσαι εσύ το πρόβλημα.
Οι σχέσεις είναι ζόρικες.
Πρέπει να συνεχίσεις να ψάχνεις μέχρι να βρεις το άτομο
που θα ανεχτεί το χάος σου.
Πώς πάει το χάος σου;
Η Έρικα, καλά.
Είναι… Δεν ξέρω. Είναι…
Βαρετή.
Όχι. Δεν είναι βαρετή.
Απλώς δεν είναι εσύ.
Είμαστε κακοί άνθρωποι;
Έλεος. Μην το κάνεις αυτό.
-Μια κουβέντα είπα. -Σταμάτα. Κρατήσου.
Εντάξει. Τα 'χουμε πει αυτά.
Τι είπαμε;
Δεν θα μιλήσουμε για το "θέμα"
για να μην κάνουμε πισωγυρίσματα.
Όχι πισωγυρίσματα.
Ξαναπές το.
Όχι πισωγυρίσματα.
Σου έφερα κάτι από το μαγαζί μου.
Θεέ μου.
ΜΑΥΡΕΣ ΑΝΤΙΚΕΣ
-Ωραίο λογότυπο. -Ναι;
Ναι. Ωραίο φαίνεται.
Κοίτα εδώ.
Θεέ μου… Τι;
Το έψαχνα αυτό.
Το ξέρω. Είναι πρώτη έκδοση.
Σωστά. Χριστέ μου.
-Σ' ευχαριστώ, αγάπη. -Παρακαλώ.
Πάντως οφείλω να πω,
τα κατάφερες.
Είμαι περήφανη για σένα.
Ευχαριστώ.
Σημαίνει πολλά όταν το λες εσύ.
Αλλά, πρέπει να πω…
όταν ήμασταν μαζί, ήταν πολύ δύσκολο.
Έβλεπα εσένα με τους στόχους που είχες
και που τους κατακτούσες.
Και κοιτούσα τη ζωή μου και έλεγα
"Δεν έχω τίποτα απ' αυτά". Κατάλαβες;
Και νομίζω ότι ένα κομμάτι μου σε φθονούσε γι' αυτό.
Αλλά τώρα που το 'χω κι εγώ,
καταλαβαίνω τι σου προκαλεί.
Με πιάνεις; Βλέπω τι κάνει στον κόσμο.
Ξέρεις, υπάρχει…
Ένα ζευγάρι στο Λος Άντζελες κάνει το ίδιο,
αλλά ειδικεύονται σε αφρικανικά κειμήλια.
Ναι. Τους έχω ακουστά.
Ναι, είναι απαράδεκτοι.
Χάλια, σκατόψυχοι άνθρωποι.
Όποτε τους βλέπω,
κάνουν ότι δεν ξέρουν ποια είμαι.
Γαμώτο.
Κοίτα εξελίξεις. Θες να σε αναγνωρίζουν κιόλας.
Εντάξει.
Το ξέρω!
Δεν ήξερα ότι ήμουν τόσο ανταγωνιστική.
Φοβερό. Συμβαίνει στους καλύτερους.
-Είναι καλό πράγμα. -Ναι.
Κι εγώ σου πήρα κάτι.
-Ναι; -Ναι.
Εντάξει.
Όχι τόσο κουλτουριάρικο, αλλά…
Για να δω. Ευχαριστώ.
-Κρατάς αυτό; -Ναι.
Εντάξει. Ωραία.
-Κοίτα… -Τι έχουμε εδώ;
-Αφού είπαμε να ξεφύγουμε… -Ας το κάνουμε σωστά!
Αν θες να το βάλεις, εκεί είναι η τουαλέτα.
Εσύ θες;
Από σένα εξαρτάται.
Θα σου κάνω τη χάρη.
Είναι σκέτη γλύκα, λέμε.
Ναι, και θα γίνει ακόμα πιο πολύ όταν το φορέσεις.
-Εντάξει; Φόρα το. -Εντάξει.
Ωραία. Εντάξει.
Μισό λεπτό.
Ντενίζ!
Θες βοήθεια;
Μπορείς να έρθεις;
Ευχαρίστως.
-Τι τρέχει; -Σφήνωσα.
Γαμώτο.
Είναι πολύ μικρό.
-Τι διάολο; -Τρελάθηκες; Είναι μια σταλιά.
Εντάξει, στάσου. Μάλλον πρέπει να το κόψεις.
-Αμάν. -Μη γελάς μαζί μου τώρα.
Λες να έχω το σώμα που είχα πριν γεννήσω;
Δεν είμαστε καλά.
-Δεν ξέρω από μεγέθη. -Θεέ μου.
Σκέτο τσίρκο.
Αυτό που έγινε θα ξεχαστεί.
Εγώ μια χαρά σε βλέπω, πάντως.
Γάμα το. Έλα να γδυθούμε να δούμε λίγη χαρά.
Εντάξει. Κάντε τον μια αγκαλιά από μένα.
Εντάξει. Ευχαριστώ. Ωραία. Γεια.
Όλα καλά;
Βγάζουμε δόντια.
Ναι. Δεν πετάει απ' τη χαρά του ο Τζάστιν,
αλλά ξέρεις πώς πάνε αυτά. Θεέ μου.
Σου 'χω μια συμβουλή.
Έχεις δοκιμάσει ρίζα χαμομηλιού ποτέ;
Δεν ξέρω καν τι είναι.
Μιλάμε για θείο δώρο.
Το τρίβεις στα ούλα του μωρού σου…
-Αυτό ήταν. -Εντάξει.
-Δοκίμασέ το. -Θα ενημερώσω αμέσως.
Ναι, κάν' το.
Πόσο είναι τώρα;
Μόλις έγινε δύο.
Ναι, το γιορτάσαμε. Η μαμά μου του πήρε αμάξι.
Τι είδους αμάξι;
-Ξέρω ότι ακούγεται τρελό. -Πράγματι.
-Όχι. Η μαμά ζει δίπλα σε μια οικογένεια. -Ναι.
Και το παιδί τους έχει ένα μηχανοκίνητο αμάξι.
Εντάξει.
Και αφού είναι ανταγωνιστική με όλα…
Ναι;
…αποφάσισε να πάρει στον Τζάστιν ένα μηχανοκίνητο αμάξι.
Έτσι, γύρισα σπίτι.
Τον είδα να με πλησιάζει μ' ένα μίνι Audi.
Μα… Μη. Σταμάτα.
Εντάξει; Με φιμέ τζάμια.
Δεν υπάρχει η μαμά σου.
Πάτησε το κουμπί και κατέβηκε το παράθυρο.
Έβγαλε το κεφάλι και είπε
"Μαμά, εσύ γιατί δεν έχεις Audi;"
-Με μπάσα φωνή. -Τι αγενής.
-Τύπου "Τι; Τι έγινε τώρα;" -Τι αγενής.
-Θεέ μου. Ναι, είναι τρελό. -Έλεος.
Η Λόλα τρελαίνεται για τρακτέρ.
Θεέ μου.
Δεν ξέρω τι έγινε. Πήγαμε να μαζέψουμε φράουλες
και ανεβήκαμε σ' ένα τρακτέρ.
Απλώς δεν μπορώ να της φορέσω το μπουφάν
για να φύγουμε απ' το σπίτι
χωρίς να δούμε ένα 30λεπτο ντοκιμαντέρ του BBC για τρακτέρ.
-Και είναι τρομερά βαρετό. -Πολύ κουφό.
Ίσως να γίνει αγρότισσα όταν μεγαλώσει.
Θα γίνει οικογένεια όταν μεγαλώσει.
Ναι.
-Συναρπαστικό. -Θα ήταν τέλεια.
Έλεος.
Απίστευτο που είμαστε στο παλιό μας σπίτι
και μιλάμε για τα παιδιά μας.
Θεέ μου, το ξέρω.
-Το ξέρω. -Ρε φίλε.
Τρελό.
Σκέφτομαι τον πρώτο χρόνο με τον Τζάστιν.
Ήταν πολύ δύσκολα.
Κάθε μέρα ήταν ένας πόλεμος.
Τουλάχιστον, είχα κάποια να πολεμήσει μαζί μου.
Ναι.
Δεν ξέρω πώς το έκανες μόνη σου.
Ναι.
Είναι φορές που δεν ξέρω ούτε εγώ.
Ήταν σίγουρα δύσκολο.
Αλλά μου άρεσε που το έκανα μόνη μου.
Πέρασα πολύ δύσκολες μέρες και νύχτες, αλλά…
Υπήρχαν και στιγμές που…
δεν ξέρω…
Σκεφτόμουν ότι αν το κάναμε μαζί,
θα το περνούσαμε γελώντας,
και θα ήταν κάπως πιο εύκολο. Κατάλαβες;
-Ναι. -Αλλά…
Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί.
Δεν πειράζει.
Πώς αποφάσισες να κάνεις παιδιά, αλήθεια;
Πότε σταμάτησες να φοβάσαι;
Δεν νομίζω ότι σταμάτησα ποτέ.
-Εντάξει. -Ακόμα τρέμω.
Δεν ξέρω. Απλώς…
βρήκα το κουράγιο να κάνω το βήμα.
Αν δεν είχαμε περάσει όσα περάσαμε,
δεν ξέρω αν θα έφτανα εκεί.
Ναι.
-Έχω υποθετική ερώτηση. -Εντάξει.
-Ας πούμε… -Ναι;
Είμαστε σε πάρτι.
-Παίζει ο Μάξγουελ. -Τον αγαπώ.
Δεν με ξέρεις…
δεν σε ξέρω.
Και σου ζητάω να βγούμε.
Θα δεχόσουν;
Ναι.
Πάλι "ναι" θα έλεγα.
Ναι, αλλά τότε ήμουν πιο λαμπερή.
Ετοιμαζόμουν να γίνω φίρμα.
Και τώρα, είμαι όπως όλοι οι άλλοι.
Και τι πρόβλημα υπάρχει μ' αυτό;
Μεγάλο.
Είδα τον γάμο σου.
Τι εννοείς;
Βγήκε στα στόρι του Insta.
-Σοβαρά; -Ναι.
Ξέρεις πόσους κοινούς φίλους έχουμε;
-Ένα εκατομμύριο. -Φρίκη.
Έμεινε όλη τη μέρα. Είδα όλο τον γάμο σου.
Θεέ μου. Τι φρίκη. Λυπάμαι πολύ.
Δεν βαριέσαι.
-Το ερώτημα είναι… -Ναι;
Γιατί χαίρονταν όλοι που παντρευόσουν κάποια άλλη;
Είχαν λιώσει στον χορό, μιλάμε.
Η φάση ήταν…
Επιτέλους, το πέτυχε
Βρήκε κάποια στο επίπεδό της
-Εγώ έλεγα "Έλεος, δηλαδή". -Γαμώτο.
Μ' αρέσει που είχες το ίδιο κέτερινγκ.
-Ωχ, όχι. Ένιωθα απαίσια. -Τύπου "Σοβαρά";
Ένιωθα πολύ χάλια,
αλλά το φαγητό ήταν καταπληκτικό.
Το ξέρω αυτό.
Ακόμα ονειρεύομαι το κοτόπουλο με το μέλι.
Ήταν απίθανο.
Κι εμείς το θέλαμε, με την Έρικα, αλλά δεν ήταν κλεισμένοι.
-Γι' αυτό μετά από εκείνη τη μέρα… -Ναι;
…βγήκα απ' όλα τα σόσιαλ.
Τύπου "Γάμα το. Θα πάρω παλιό κινητό".
Ξέρεις τι; Το βρίσκω τρελό, ωραία τρελό,
που το έκανες αυτό.
Βλέπω την Έρικα και λέω "Μου έκλεψες το όνειρο, μωρή".
Το όνειρο έγινε εφιάλτης, πάντως, γιατί…
Αλήθεια;
…το τηλέφωνο είναι μάπα.
Δεν βλέπω τον καιρό. Δεν έχει χάρτες.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Γι' αυτό θέλει να πάρω smartphone.
Τι κάνεις όταν λείπει, δηλαδή;
Έπρεπε να μοιράσουμε τις διαδρομές
γιατί το τηλέφωνο δεν βοηθούσε.
Μπήκα στο διαδίκτυο, βρήκα μια εταιρεία,
που λέγεται…
"GoGoGrandpa". Εντάξει;
Υπηρεσία με οδηγούς για ηλικιωμένους.
Καλείς και το σηκώνει κάποιος και λέει
"Ντενίζ! Πού είσαι;
Και πού θες να πας;"
Απλώς τους λέω πού είμαι.
Έρχονται. Περιμένουν να δουν μια γριούλα,
-με το ένα πόδι στον τάφο. -Ναι.
Και βγαίνω εγώ που μυρίζω χόρτο,
και μπαίνω στο αμάξι φορώντας Jordan.
Μου λένε "Αν δεν πάρεις Uber…"
Πολύ περίεργο.
-Γελοίο. -Θεέ μου.
-Ήξερες τα λόγια, έτσι; -Ναι.
Χαμηλά.
Θες βοήθεια να σηκωθείς;
Έτσι μπράβο…
Πρέπει να το κάνουμε.
Τι; Στάσου.
Δεν ξέρω να το κάνω αυτό.
Γιατί γελάς;
Απλώς…
Μ' αρέσει που δεν μου κρύβεις τίποτα πια.
Δεν υπάρχει λόγος.
Δεν είμαστε πια παντρεμένες. Εντάξει;
Θα φάω με χαρά το γλυκό στο κρεβάτι.
-Έχω και καραμέλες. -Είμαι σίγουρη.
Έλεος. Θες λίγο;
-Ναι. Δεν βαριέσαι. -Ναι.
Το πέτυχαν.
-Θεέ μου. -Ναι.
-Το ζέστανες στα μικροκύματα; -Ναι.
Ξέρω να το τρώω σωστά.
Ωραίο, ρε.
Ξέρεις τι γίνεται;
Από τότε που το ξεκινήσαμε αυτό, νιώθω πολύ χαλαρή.
Κι εγώ.
Μάλλον επειδή έπεσαν οι μάσκες πια.
Δεν έχουμε άμυνες.
Είναι ωραία.
Είναι προσωρινό.
Επειδή, ξέρεις,
από Δευτέρα,
γυρίζουμε στο κλασικό μας πρόγραμμα.
Έπρεπε να παλέψω για εμάς;
Τι; Όχι. Έλα εδώ.
Όχι. Μη σκέφτεσαι έτσι.
Έκανες το καλύτερο για σένα,
κι εγώ το ίδιο για μένα.
Απλώς είναι φορές που ανησυχώ,
πόσο καιρό θα το κάνουμε αυτό;
Κατάλαβες;
Θα το κάνουμε μέχρι να μας τσακώσουν;
Δεν ξέρω. Απλώς…
Φοβάμαι ότι δεν θα τελειώσει καλά.
Να σου πω κάτι; Μην το κάνουμε αυτό.
Καταλαβαίνω τι λες, αλλά ας το αφήσουμε.
Για τώρα.
Είμαστε δυο ζόρικα τυπάκια ξαπλωμένα στο σπίτι ηλικιωμένων.
Ναι;
Και στη γωνία έχουμε 500 αρκουδάκια.
Και όλα είναι υπέροχα.
Ναι.
Όλα είναι υπέροχα.
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου