‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(บทที่ 5)
‎เอาละ ลูกรัก
‎จ้ะ แม่ก็รักลูกนะ
‎โอเค ทำตัวดีๆ กับคุณยายนะ ‎บ๊ายบาย ลูกรัก
‎บายๆ
‎เอริก้าคิดว่าเธอกำลังจะไปไหน
‎เขาคิดว่าฉันปลีกวิเวกไปเขียนหนังสือ
‎เรจิน่าคิดว่าเธอไปไหนล่ะ
‎ฉันบอกเธอว่าสุดสัปดาห์นี้ ‎ฉันต้องการอยู่คนเดียว
‎โอเค
‎- เธอยังขับขึ้นไปบ่อยไหม ‎- ก็ไม่เชิง
‎เอริก้าไม่ชอบกลางแจ้ง
‎เขากลัวว่าเห็บจะกัดเขา ‎แล้วทำให้เป็นโรคไลม์
‎เราจะไปไหนกัน ไปที่ที่เจ๋งหรือเปล่า
‎ถามเยอะจัง
‎ปล่อยให้ฉันทำแบบของฉัน ‎มันเป็นเซอร์ไพรส์
‎ก็ได้ เธอก็รู้ว่าฉันชอบเซอร์ไพรส์
‎ฉันรู้ ฉันกำลังทำให้เธอนี่ไง
‎โอเค
‎หลับตาไว้นะ
‎ถึงหรือยัง
‎ลืมตาได้หรือยัง
‎ได้ ลืมตาได้แล้ว
‎โอเค
‎อะไร
‎อะไรเนี่ย เดี๋ยวนะ เดี๋ยว
‎เดี๋ยวนะ ฉันงง
‎อะไรกัน เราแค่จะโผล่เข้าไปทักทายหรือยังไง
‎เปล่า เราจะค้างกันที่นี่
‎พวกเขาให้เช่าพักในแอร์บีเอ็นบี
‎แต่จะเตือนไว้ก่อนนะ
‎ข้างในไม่ใช่สไตล์คนดำอย่างที่เคยเป็นนัก
‎- เหรอ ‎- แต่ก็ยังแจ๋ว
‎ให้ตาย
‎ออกจะแปลกนิดๆ ว่าไหม
‎แปลกจริงๆ
‎ดูสวนด้านหน้าสิ
‎ไม่เปลี่ยนไปเลย
‎โอเค
‎ขอต้อนรับสู่อดีต
‎โอ้โฮ
‎ดูผ้าแปลกๆ พวกนี้สิ
‎โอ้ ไม่นะ
‎โอ้ ไม่
‎- อะไรกันเนี่ย พวกเขาปรับใหม่หมด ‎- ไม่นะ
‎ดูผ้านี่สิ ที่รัก ดูผ้านี่สิ
‎- อะไรกันเนี่ย ‎- นั่นอะไรน่ะ
‎ทำไมพวกเขาถึงวางแมวตายแล้ว ‎บนโต๊ะกาแฟ
‎- โอ้ พระเจ้า ห้องครัวฉัน ‎- ฉันไม่ดื่มกาแฟจากโต๊ะนั้นแน่
‎- พวกเขาทำอะไรลงไป ‎- ให้ตายสิ
‎ทำไมโต๊ะเล็กจัง
‎ทำไมแผ่นรองจานถึงมีสีน้ำตาลแดง
‎บ้าชะมัด
‎ดูภาพบ้าๆ นี่สิ
‎แขวนภาพหมาใส่หน้ากาก
‎เธอจะไม่ยินดีกับห้องนั้นเหมือนกัน
‎ไร้รสนิยมมากๆ
‎แต่นั่นไม่เท่าไหร่ หลังประตูนี้สิ…
‎- ไงเหรอ ‎- เป็นแบบคนผิวขาวสุดๆ
‎เข้าไปสิ
‎ไม่จริง ไม่
‎อย่างกับซีรีส์ลอว์แอนด์ออร์เดอร์ เอสวียู
‎ใครนอนห้องนี้
‎ให้ตาย หวังว่าจะเป็นเด็กเล็กๆ
‎ตุ๊กตาจะมีชีวิตขึ้นมาฆ่าเราตอนเราหลับ
‎อย่างตัวนี้ ว่าไหม ถือมีดแบบว่า…
‎ไม่เป็นไร ฉันมีปืน
‎ไม่ไหว ฉันต้องออกไปจากห้องนี้
‎ไม่ อย่าทิ้งฉันไว้สิ
‎คุณยายเสียแล้วละ
‎- อะไรนะ ‎- อือ
‎- จริงเหรอ ‎- ท่านเสียแล้ว
‎ฉันรักท่าน ท่านเหมือนยายแท้ๆ ของฉัน
‎ฉันรู้ ท่านก็รักเธอเหมือนกัน
‎อือ ให้ตาย
‎ท่านถามถึงเธอนะ
‎ใช่ อันที่จริงท่านเสียเมื่อเดือนก่อน ‎ไม่นานมานี้
‎เวร เสียใจด้วยนะ
‎ไม่เป็นไร
‎อือ
‎มันแปลกเพราะตอนพวกเขาโทรมาบอกว่า
‎"ท่านเหลือเวลาไม่มาก"
‎อะไรแบบนั้น
‎ฉันโทรหาด้วยเฟซไทม์
‎และฉันว่า "หวัดดีค่ะ ยาย" ‎แบบว่า "เป็นไงบ้างคะ"
‎นึกออกไหม เวลาที่ตัวอยู่ แต่ใจไม่อยู่
‎เหมือนใจกำลังไปอยู่อีกดินแดนหนึ่ง ไม่รู้สิ…
‎แล้วประมาณหนึ่งอาทิตย์ต่อมา ‎ท่านก็เสีย
‎มันแปลกมากๆ
‎อย่างกับว่า…
‎- มันแปลก ฉันรู้ ‎- ว่างเปล่า
‎และมันยาก เพราะอยู่ห่างจากพวกเขามาก
‎ก็เลยไม่ได้โศกเศร้าแบบเดียวกัน
‎ไม่รู้สิ
‎แต่… นั่นแหละ
‎และที่บ้าบอ…
‎อันที่จริงมันดี มันดีมากๆ
‎รู้ไหมว่ายายชอบหัวเราะแบบนั้น
‎- หัวเราะดังๆ น่ะ ‎- ใช่
‎เวลาที่โลล่าหัวเราะ
‎หัวเราะหนักๆ แกหัวเราะเหมือนยาย
‎- มันดีไม่น้อย เพราะ… ‎- แกได้จากยาย
‎ใช่ไหมล่ะ แบบว่า "โอเค ท่านเสียแล้ว
‎แต่ท่านยังอยู่กับฉัน ผ่านลูกของฉัน"
‎- ใช่ ท่านยังอยู่กับเรา ‎- นั่นแหละ
‎อาเมน
‎ใช่
‎ฉันรู้
‎ท่านทำแพะผัดผงกะหรี่อร่อย ให้ตายสิ
‎ใช่แล้ว ยังจำแพะนั่นได้
‎- แพะผัดผงกะหรี่ เนื้อนุ่ม ‎- ให้ตาย
‎- หลุดจากกระดูก นวดเท้าก็เก่ง ‎- เธอได้เรียนไว้หรือเปล่า
‎- เปล่า ‎- แย่ชะมัด ให้ตาย
‎นั่นสิ ฉันพลาด
‎ตอนนี้ฉันอยากได้บ้าง
‎ยายคะ
‎- ท่านอยู่ที่ไหนสักแห่ง ‎- ใช่
‎แล้วงานใหม่ของเธอเป็นไงบ้าง
‎งานใหม่โคตรห่วยแตก
‎มันแค่… ไม่รู้สิ
‎ฉันไม่ชอบเลย ‎ฉันไม่ชอบที่ต้องฟังคำสั่ง
‎ฉันไม่ชอบที่ต้อง…
‎ฉันไม่ชอบที่ต้องเป็นแกะ
‎เราเป็นแบบนั้นเวลาที่ทำงานในคอก
‎เจ้านายแบบว่า
‎"นี่ วันจันทร์มาเช้าหน่อยได้ไหม"
‎อือ
‎"ทำงานสุดสัปดาห์ได้ไหม"
‎ไม่ได้
‎จริงๆ นะ
‎มันเหมือนกับว่า อาหารที่เราต้องให้แกะ
‎ก็เหมือนกับเช็คของเรา
‎นี่เช็ค เอาไป
‎เราก็แบบว่า "เร็วเข้า ‎เพราะฉันต้องกิน"
‎ใช่ มันแค่… มันแปลก ‎เวลาที่ได้เห็นอีกด้านหนึ่ง
‎การประสบความสำเร็จ ‎เหมือนกับการได้ขึ้นสวรรค์
‎และเมื่อความสำเร็จจางหาย
‎มันเหมือนกับมีใครเดินมาข้างหลังเรา
‎ตบไหล่เราและพูดว่า
‎"เธอต้องลงนรกสักพักหนึ่ง"
‎มันเหมือนกับว่า นรกคงไม่แย่เท่าไหร่ ‎ถ้าฉันไม่รู้ว่าสวรรค์เป็นยังไง
‎นั่นสิ
‎ตอนนี้ฉันอยู่ในนรกกับงานนี้
‎แต่ฉันมีประกัน
‎จ่ายบิลต่างๆ
‎แล้วเรื่องเขียนหนังสือล่ะ ‎เธอคิดว่าเธอจะ…
‎เริ่มใหม่ได้ไหม
‎ก็ไม่รู้สินะ
‎หลังจากหนังสือเล่มที่สองถูกวิจารณ์
‎และคนพูดว่ามันไม่ได้เรื่อง
‎ไม่รู้สิ ฉันว่า…
‎ฉันเริ่มคิดว่าฉันไม่ได้เรื่อง
‎เราเชื่อสิ่งที่คนชมเราไม่ได้
‎และไม่เชื่อสิ่งที่คนติเรา
‎ทำให้ฉันไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยงอีก
‎ก็เลย นั่นแหละ
‎ฉันจะเป็นแบบแกะไปอีกสักพัก
‎ฉันคิดถึงเรื่องแปลกๆ ล่ะ
‎เช่นอะไร
‎เช่น…
‎เก็บกระดาษห่อลูกอมกับผ้าเช็ดตัว
‎ที่ห้องฉันตอนนี้มีเต็มพื้นเลย
‎ถ้าเธออยากแวะไปช่วยเก็บ
‎เราจะขอบคุณมาก
‎ชีวิตเธอเป็นยังไงบ้าง
‎"เอริก้า" เป็นไงบ้าง
‎ทำไมเธอชอบพูดชื่อนางแบบแปลกๆ
‎- ไม่รู้สิ ‎- บ้าบอ
‎ต้องพูดสิ เป็นหน้าที่ฉัน
‎- นางสบายดีๆ ‎- เหรอ
‎อือ
‎"เรจิน่า" ล่ะเป็นไง
‎รู้อะไรไหม เขาโอเค
‎เขาโอเค
‎ไม่รู้สิ
‎ทำไมคนที่เราควรอยู่ด้วยถึงได้น่าเบื่อนัก
‎มันเหมือนเรามีความสัมพันธ์ต่างๆ เหล่านี้
‎แล้วเราเจอใครบางคน
‎มันไปไม่รอด
‎นั่นคือตอนที่เราเจอคนอื่น
‎พวกเขาไม่มีปัญหาเหมือนอีกคน
‎เราก็แบบว่า "นี่ไปรอดแน่"
‎แล้วมันไปไม่ค่อยรอด
‎เราก็เริ่มคิด "เดี๋ยวนะ บ้าฉิบ"
‎"แล้วถ้าเป็นฉันล่ะ ถ้าฉันคือปัญหาล่ะ"
‎ไม่ใช่เธอแน่ๆ
‎เธอไม่ใช่ปัญหา
‎ความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องง่าย
‎ต้องค้นหาต่อไปจนกว่าจะเจอคนคนนั้น
‎ที่เต็มใจจะทนกับเรื่องยุ่งๆ ของเธอ
‎เรื่องยุ่งๆ ของเธอเป็นไง
‎เอริก้าสบายดี
‎นาง… ไม่รู้สิ นาง…
‎น่าเบื่อ
‎ไม่ใช่ นางไม่น่าเบื่อ
‎นางแค่ไม่ใช่เธอ
‎ให้ตาย เราเลวหรือเปล่า
‎โอ้ ให้ตาย อย่าทำแบบนี้
‎- ฉันรู้ ฉันแค่พูดเฉยๆ… ‎- หยุด หยุดเลย
‎เอาละ เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ
‎เราคุยว่าอะไร
‎เราห้ามคุยถึง "เรื่องนั้น"
‎ไม่งั้น "เรื่องนั้น" จะทำให้เราฟุ้งซ่าน
‎ห้ามฟุ้งซ่าน
‎พูดอีกที
‎ห้ามฟุ้งซ่าน
‎ฉันเอาของเล็กๆ น้อยๆ จากที่ร้านมาฝาก
‎โอ้ ตายจริง
‎(แบล็กแอนทีคส์)
‎- ชอบโลโก้ใหม่ ‎- จริงเหรอ
‎จริง ดูดีนะ
‎ไหนดูซิ
‎ตายจริง อะไรเนี่ย
‎ฉันตามหาเล่มนี้อยู่
‎ฉันรู้ พิมพ์ครั้งแรกนะ
‎แน่อยู่แล้ว ให้ตาย
‎- ขอบคุณ ที่รัก ‎- ไม่เป็นไร
‎ให้ตาย ต้องขอบอก
‎เธอทำสำเร็จจริงๆ
‎ฉันภูมิใจในตัวเธอ
‎ขอบคุณ
‎ได้ยินจากเธอมีความหมายมาก
‎แต่ว่านะ…
‎ตอนเราอยู่ด้วยกัน มันยากจริงๆ
‎เพราะฉันเฝ้าดูเธอ และเธอมีเป้าหมายต่างๆ
‎และเธอบรรลุมัน
‎ฉันมองดูชีวิตตัวเองและแบบว่า
‎"ฉันไม่มีอะไรแบบนั้น" น่ะ
‎และฉันว่า ลึกๆ ข้างในฉันโทษเธอ
‎แต่ตอนนี้ฉันมีแล้ว
‎และฉันเห็นว่ามันมีผลกับเธอยังไง
‎เข้าใจที่ฉันพูดไหม ‎ฉันเห็นว่ามันมีผลกับคนยังไง
‎แบบว่ามี…
‎มีคู่รักคู่หนึ่งในแอลเอ ‎ทำอะไรคล้ายๆ กันกับฉัน
‎แต่พวกเขาชำนาญ ‎เรื่องของที่ระลึกของคนผิวดำ
‎อ๋อ ฉันว่าเคยได้ยินเรื่องพวกเขานะ
‎ใช่ พวกเขาแย่มาก
‎ใช่ แย่มาก เป็นคนแย่มากๆ
‎ทุกครั้งที่ฉันเจอ
‎พวกเขาจะทำตัวสูงส่งเหมือนไม่รู้จักฉัน
‎ตายจริง
‎ดูเธอสิ พร้อมจะให้คนรู้จัก
‎โอเค
‎ฉันรู้ ฉันรู้
‎ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าจะชอบเอาชนะขนาดนี้
‎ให้ตาย มันเกิดกันได้
‎- มันเป็นเรื่องดี ‎- ใช่
‎ฉันก็มีอะไรมาฝากเธอ
‎- จริงเหรอ ‎- จริงสิ
‎โอเค
‎ไม่ประเทืองปัญญาเท่า แต่ก็…
‎ไหนดูซิ ขอบคุณ
‎- ถือไว้ให้หน่อยได้ไหม ‎- ได้
‎โอเค เอาละ
‎- แบบว่า ดู… ‎- โอเค ดูสิ
‎- เราจะมาพักผ่อน ก็ต้องพักผ่อนกัน ‎- ก็มาทำอย่างถูกต้องกัน
‎ห้องน้ำอยู่ไม่ไกล ถ้าเธออยากลอง
‎อยากให้ฉันลองเหรอ
‎แล้วแต่เธอนะ
‎ฉันจะตามใจเธอ ฉันจะ…
‎- นี่นะ น่ารักมาก ‎- ใช่
‎- มันวาบหวิว ‎- มันจะยิ่งน่ารักถ้าเธอสวมมัน
‎- โอเคไหม ใส่เลย ‎- โอเค
‎เอาละ โอเค
‎เดี๋ยวนะๆ
‎เดนิส
‎ต้องให้ช่วยไหม
‎มานี่หน่อยได้ไหม
‎ยินดี
‎- มีอะไร ‎- มันติด
‎เวรกรรม
‎มันเล็กจังเลย
‎- อะไรเนี่ย ‎- บ้าหรือเปล่า นี่มันเล็กจิ๋ว
‎เอาละ เดี๋ยวก่อน เราอาจต้องตัดนี่ออก
‎- เวรกรรม ‎- อย่าหัวเราะ อย่าหัวเราะฉันสิ
‎คิดว่าหุ่นฉันยังเหมือน ‎ตอนก่อนคลอดลูกเหรอ
‎บ้าไปแล้ว
‎- ฉันดูขนาดไม่เป็น ‎- โอ้ พระเจ้า
‎ฉันดูตลกชะมัด
‎เราห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีกนะ
‎เธอยังดูดีมากสำหรับฉัน
‎ช่างมันเถอะ ‎ถอดเสื้อผ้าแล้วบรรเลงกันดีกว่า
‎โอเค ช่วยกอดเขาแทนฉันที
‎โอเค ขอบคุณ เอาละ บาย
‎ทุกอย่างโอเคหรือเปล่า
‎จัสตินกำลังฟันขึ้น
‎ใช่ ตอนนี้เขาเลยไม่ค่อยมีความสุข
‎แต่เธอรู้เรื่องนั้นอยู่แล้วล่ะ ให้ตาย
‎ฉันมีเคล็ดลับจะบอกให้
‎เคยลองใช้คาโมมายล์แบบเม็ดไหม
‎ไม่รู้ว่าคืออะไร
‎มันวิเศษสุดๆ
‎เธอแค่เอามาถูกับเหงือกของลูกเธอ
‎- หายสนิท ‎- โอเค
‎- ลองซะ ‎- ฉันจะรีบบอกไปเลย
‎อือ รีบบอก
‎เขาอายุเท่าไหร่แล้ว
‎เพิ่งครบสองขวบ
‎ใช่ เพิ่งฉลองวันเกิด และแม่ฉันซื้อรถให้
‎รถอะไร
‎- โอเค ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้าบอ ‎- บ้าจริงๆ
‎- ไม่ แม่ฉันอาศัยอยู่ข้างครอบครัวหนึ่ง ‎- อือ
‎และลูกพวกเขามีรถขับได้คันเล็กๆ
‎โอเค
‎แม่ต้องเอาชนะทุกเรื่อง…
‎งั้นเหรอ
‎เลยตัดสินใจว่าต้องซื้อรถขับได้ให้จัสติน
‎พอฉันกลับบ้าน
‎เจ้าหนูน้อยขับรถอาวดี้คันจิ๋วมาหาฉัน
‎นั่นมัน… พอ พอแล้ว
‎โอเคนะ หน้าต่างติดฟิล์มด้วย
‎แม่เธอนี่เหลือเกิน
‎เขากดปุ่มแล้วหน้าต่างลดลง
‎แล้วเขายื่นหัวออกมาพูดว่า
‎"แม่ ทำไมแม่ถึงไม่มีรถอาวดี้"
‎- พูดด้วยน้ำเสียงก้าวร้าว ‎- เขาหยาบคายมาก
‎- มันแบบว่า "อะไร เกิดอะไรขึ้น" ‎- - เขาหยาบคายมาก
‎- โอ้ ให้ตาย ใช่ บ้าบอ ‎- ให้ตายสิ
‎โลล่าชอบรถแทรกเตอร์มาก
‎โอ้ พระเจ้า
‎ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎ฉันพาแกไปเก็บสตรอว์เบอร์รี
‎และมีช่วงหนึ่ง เราต้องขึ้นรถแทรกเตอร์
‎ฟังนะ ฉันรู้แต่ว่า ‎แกไม่ยอมสวมแจ็กเก็ต
‎เพื่อออกจากบ้าน
‎ถ้าไม่ได้ดูสารคดีบีบีซี ‎เรื่องรถแทรกเตอร์ 30 นาทีก่อน
‎- และมันโคตรน่าเบื่อเลย ‎- พิลึกมาก
‎เธออาจจะอยากทำไร่หรืออะไร ‎ตอนโตขึ้น
‎ดูเหมือนเธอจะเข้ากับเราได้ดี ‎ตอนโตขึ้น
‎ใช่
‎- ซึ่งน่าตื่นเต้นดี ‎- จะเยี่ยมยอดเลย
‎ให้ตายสิ
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราอยู่ในบ้านเดิมของเรา
‎ผลัดกันเล่าเรื่องปวดหัวของลูกๆ เรา
‎ให้ตาย นั่นสิ
‎- นั่นสิ ‎- ให้ตาย
‎บ้าบอ
‎ฉันคอยคิดถึงเรื่องปีแรกกับจัสติน
‎มันยากมากเลย
‎ทุกวันเหมือนไปออกรบ
‎แต่อย่างน้อยฉันก็ยังมีใครไปออกรบด้วย
‎ใช่ๆ
‎ฉันไม่รู้เลยว่าเธอทำตามลำพังได้ยังไง
‎ใช่
‎ใช่ บางครั้งฉันก็ไม่รู้ บอกตามตรง
‎มันยาก มันยากจริงๆ
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎ฉันก็ชอบทำตามลำพังนะ รู้ไหม
‎มีบางวันและบางคืนก็ยากมากๆ แต่ก็…
‎มีบางช่วงเวลาที่…
‎ไม่รู้สิ…
‎บางครั้งฉันก็คิดนะ ‎ว่าถ้าเราทำมันด้วยกัน
‎เราคงจะหัวเราะไปด้วยกัน
‎แล้วมันคงจะง่ายขึ้นน่ะ รู้ไหม
‎- ใช่ ‎- แต่…
‎ฉันขอโทษที่ฉันไม่อยู่ทำให้เธอหัวเราะ
‎ไม่เป็นไร
‎อะไรทำให้เธออยากมีลูกเหรอ
‎เธอเลิกกลัวเมื่อไหร่
‎ฉันว่าฉันไม่เคยเลิกกลัว
‎- โอเค ใช่ ‎- ฉันยังกลัวจับใจ
‎ไม่รู้สิ ฉันแค่…
‎รวบรวมความกล้าแล้วลงมือในที่สุด
‎แต่ถ้าเราไม่ผ่านสิ่งที่เราผ่านมา
‎ก็ไม่รู้ว่าฉันจะมีความกล้าไหม
‎อือ
‎- โอเค สมมตินะ… ‎- โอเค เอาสิ
‎- สมมติว่า… ‎- ว่าไง
‎เราอยู่ที่งานปาร์ตี้
‎- แมกซ์เวลล์กำลังเล่นดนตรี ‎- ชอบเขามาก
‎เธอไม่รู้จักฉัน
‎ฉันไม่รู้จักเธอ
‎และฉันขอเธอออกเดต
‎เธอจะตอบตกลงไหม
‎ตกลงสิ
‎ตอนนั้นฉันตอบตกลง ‎ตอนนี้ฉันก็ตอบตกลง
‎ใช่ แต่สมัยนั้นฉันรุ่งเรืองกว่านี้
‎ฉันกำลังจะดังระเบิด
‎แต่ตอนนี้ฉันเป็นแค่คนธรรมดา
‎แล้วเป็นคนธรรมดาไม่ดีตรงไหน
‎ทุกอย่าง
‎ฉันเห็นงานแต่งงานของเธอล่ะ
‎หมายความว่ายังไง
‎ใช่ มันโผล่มาบนอินสตาแกรมสตอรี
‎- ถามจริง ‎- จริง
‎รู้ไหมว่าเรามีเพื่อนร่วมกันกี่คน
‎- หนึ่งล้านคนเชียวนะ ‎- แย่มากเลย
‎ทั้งวันเลย ฉันดูงานแต่งงานเธอทั้งงาน
‎โอ้ พระเจ้า แย่ชะมัด ฉันขอโทษนะ
‎ไม่หรอก
‎- ฉันคาใจอยู่เรื่องเดียว ‎- อะไร
‎ทำไมใครๆ ถึงมีความสุขนัก ‎ที่เธอแต่งงานกับคนอื่น
‎แบบว่าเหงื่อแตกขณะที่เต้นอิเล็กทริกสไลด์
‎แบบว่า…
‎ในที่สุดก็เกิดขึ้นกับนาง
‎นางพบใครบางคนในระดับเดียวกัน
‎- ฉันแบบว่า "ให้ตายสิ เวร" ‎- ตายไปเลย
‎และฉันชอบตรงที่เธอจ้างคนจัดเลี้ยงคนเดิมด้วย
‎- โอ้ ไม่นะ ฉันรู้สึกแย่จัง ‎- ฉันแบบว่า "ถามจริง"
‎เรื่องนั้นฉันรู้สึกแย่มาก
‎แต่อาหารอร่อยมาก ช่วยไม่ได้
‎ฉันรู้ว่าอาหารอร่อย
‎ฉันยังฝันถึงไก่อบเนยน้ำผึ้ง
‎อร่อยสุดๆ
‎ฉันกับเอริก้าอยากให้พวกเขา ‎จัดเลี้ยงให้งานแต่งเรา แต่พวกเขาไม่ว่าง
‎- หลังจากวันนั้น… ‎- อะไรเหรอ
‎ฉันถึงได้เลิกเล่นโซเชียลมีเดีย
‎ฉันแบบว่า "ช่างมัน ตัดขาดกันไปเลย"
‎รู้ไหม มันยังบ้าบอที่… ‎บ้าบอแบบดีนะ
‎แต่ยังบ้าบอสำหรับฉันที่เธอทำแบบนั้น
‎ฉันมองหน้าเอริก้าแล้วแบบ ‎"ยัยนั่นขโมยความฝันฉันไป"
‎ไม่รู้สินะ ฝันนั้นกลายเป็นฝันร้าย…
‎งั้นเหรอ
‎เพราะการตัดขาดไม่ช่วยอะไรเลย
‎แบบว่า ฉันเช็กอากาศไม่ได้ ‎ถามทางไม่ได้
‎ทำอะไรไม่ได้เลย
‎นางถึงอยากให้ฉันซื้อสมาร์ทโฟน
‎งั้นเธอทำยังไงเวลาที่นางไม่อยู่
‎ฉันต้องหาวิธีติดรถไปกับคนอื่น
‎เพราะนั่นไม่ได้ผลกระทบจากการตัดขาด
‎ฉันเลยต้องเข้าอินเทอร์เน็ต ‎แล้วเจอบริษัทหนึ่ง
‎เรียกว่า…
‎มันเรียกว่า "โกโกแกรนด์พา"
‎เป็นบริการขับรถสำหรับคนแก่
‎โทรไปเบอร์นี้ แล้วผู้ชายที่รับโทรศัพท์ก็พูดว่า
‎"เดนิส คุณอยู่ไหน
‎และคุณจะไปไหน"
‎ฉันแค่บอกไปว่าอยู่ไหน
‎เขาขับรถมา ฉันรู้ว่าเขานึกว่าจะเป็นผู้หญิงแก่
‎- จากสองสองเจ็ด ‎- อือๆ
‎และตัวฉันมีกลิ่นกัญชาคลุ้ง
‎ใส่รองเท้าจอร์แดนย้อนยุค ก้าวขึ้นรถ
‎เขาแบบว่า "นังนี่ ‎ถ้าไม่โทรเรียกอูเบอร์ละก็…"
‎แปลกมาก
‎- บ้าบอสิ้นดี ‎- โอ้ พระเจ้า
‎- รู้เนื้อร้องใช่ไหมเนี่ย ‎- รู้สิ
‎เฮ้ เฮ้
‎สายย่อ
‎ให้ช่วยพยุงขึ้นไหม ที่รัก
‎เฮ้ เฮ้
‎โอ้ ตายละ เธอต้อง…
‎เราต้องทำนะ
‎อะไร โอ้ เดี๋ยว
‎ฉันไม่รู้ท่านั้นทำยังไง
‎หัวเราะอะไร
‎ฉันแค่…
‎ฉันชอบที่เธอไม่ต้องหลบซ่อนอะไรจากฉันแล้ว
‎ฉันไม่มีอะไรต้องหลบซ่อน
‎เราไม่ได้แต่งงานกันแล้วนะ โอเคไหม
‎ฉันจะกินมูนพายนี่อย่างมีความสุขบนเตียง
‎- มีขนมซาวร์แพ็ทช์อยู่ตรงนี้ด้วย ‎- แน่ละ
‎ให้ตาย เอาสักคำไหม
‎- อือ ก็ได้ ยังไงก็ได้ ‎- อือ
‎อร่อยนะ
‎- โอ้ พระเจ้า ‎- ใช่แล้ว
‎- อุ่นในไมโครเวฟเหรอ ‎- แน่นอน
‎ฉันรู้วิธีกินมูนพาย
‎อร่อยดี
‎รู้ไหมว่าแปลกตรงไหน
‎ตั้งแต่เราทำแบบนี้ ฉันรู้สึกผ่อนคลายมาก
‎ฉันด้วย
‎อาจเป็นเพราะในที่สุดเราถอดหน้ากากออกแล้ว
‎รู้ไหม แบบว่า เราไม่ต้องระวังตัว
‎มันดีนะ
‎แค่ชั่วคราว
‎เพราะรู้ไหม
‎พอถึงวันจันทร์ก็
‎"กลับไปสู่แบบแผนที่วางไว้ตามปกติ"
‎ถ้าตอนนั้นฉันอดทนสู้เพื่อเรา
‎อะไร ไม่ มานี่มา
‎ไม่ อย่าคิดแบบนั้นสิ
‎เธอทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับเธอ
‎ฉันทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับฉัน
‎บางครั้งฉันแค่ห่วงว่า
‎เราจะทำแบบนี้ได้นานแค่ไหน
‎รู้ไหม
‎เราทำไปเรื่อยๆ จนกว่าเราถูกจับได้เหรอ
‎ไม่รู้สิ ฉันแค่…
‎แค่กลัวว่ามันจะจบไม่สวย
‎นี่ รู้อะไรไหม เราอย่าให้เป็นแบบนั้นเลย
‎ฉันเข้าใจเธอ ฉันเห็นด้วย ‎แต่อย่าให้เป็นแบบนั้นเลย
‎ในขณะนี้น่ะ
‎เราเป็นแค่ผู้หญิงแกร่งสองคน ‎ที่นอนด้วยกันในบ้านของคนแก่
‎โอเคไหม
‎อยู่ไม่ไกลจากตุ๊กตาหมีสัก 500 ตัว
‎และทุกอย่างก็วิเศษ
‎ใช่
‎ทุกอย่างวิเศษ
‎คำบรรยายโดย ‎สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช