Dziękuję.
Ale oklaski należą się wam.
To wasza ciężka praca zapewniła Yardsham Inlet
najlepszy rok w historii agencji.
Pomyśleliśmy, że zanim ten sukces uderzy nam do głów,
powinniśmy się spotkać
i przypomnieć sobie podstawy, dzięki którym go osiągnęliśmy.
Oddaję więc głos...
UKRYTE PIĘKNO
...naszemu poecie i filozofowi produktu.
To buntownik brandingu.
Guru, którego boi się przemysł reklamowy.
Mój partner, lepsza połowa.
Howard Inlet.
Kocham cię.
Tak!
Co jest waszym "dlaczego"?
Dlaczego w ogóle wstaliście z łóżek?
Dlaczego zjedliście to, co zjedliście?
Dlaczego włożyliście to, co włożyliście?
Dlaczego tu przyszliście?
Poza tym, że zatrudniłbym kogoś na wasze miejsce,
gdybyście nie przyszli.
Chodzi mi o wielkie "dlaczego".
Nie jesteśmy tu po to, żeby sprzedawać jakiś szajs.
Jesteśmy tu,
żeby łączyć.
W życiu chodzi o ludzi.
Reklama polega na wytłumaczeniu,
jak nasze produkty i usługi
poprawią czyjeś życie.
Dobrze.
Co nam w tym pomaga?
Miłość.
Czas.
Śmierć.
Te trzy pojęcia łączą każdego człowieka na ziemi.
Wszystko, czego pragniemy, czego boimy się nie mieć,
wszystko, co ostatecznie kupujemy,
jest spowodowane tym,
że pragniemy miłości,
chcemy mieć więcej czasu
i boimy się śmierci.
Miłość.
Czas.
Śmierć.
Zacznijmy od tego.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Ile mu to zajęło?
Pięć dni.
Imponujące.
Może za wcześnie wrócił.
Żartujesz?
Od pół roku jest jak zombie. Musimy to przerwać.
Zwłaszcza że...
rezygnuje z nas Danworth Financial.
Co? To żart.
-Że co? -Whit, nie!
Rozmawiałam z nimi wczoraj.
Wiem. Kryli się z tym, jak mogli,
ale mieliśmy ich wyłącznie dzięki Howardowi.
Jak połowę kontraktów.
-Katastrofa. -Jeszcze nie.
Omnicom chce kupić nasze akcje po 17 dolarów,
ale chcą odpowiedzi do końca roku.
Szczerze, te akcje nie są warte nawet 14 dolarów,
skoro mój partner chce zostać
mistrzem domino Czubkolandii.
To okrutne.
Ale to prawda.
Simon, podpisz umowę z Omnicom.
Chciałbym, ale Howard ma decydujący głos.
Pogadam z Howardem. Załatw dokumenty.
Dlaczego Howard ma 60% udziałów,
a ty tylko 40?
Bo potrzebowałem kasy na rozwód,
a Howard wielkodusznie pozwolił mi je sobie sprzedać.
A więc
gdyby nie twój biurowy romans,
problemu by nie było?
Obwinianie tylko mnie jest błędne i niesprawiedliwe.
Mówię, jak jest.
Boże. Ale piękny zapach.
Zaczekaj.
Zamknij oczy.
Wciągnij powietrze.
Nie przypomina ci dzieciństwa?
Claire, chodź.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co?
Podjąłem pewne działania,
o których musisz wiedzieć.
Co zrobiłeś?
Zatrudniłem kogoś.
Zatrudniłeś?
Tak. Kiedy Eloise przyłapała mnie na zdradach,
zatrudniła prywatną detektyw, Sally Price.
Wygląda jak mormońska babcia,
dzięki czemu nie wzbudza podejrzeń.
Zatrudniłeś tę, która odpowiada za twój rozwód?
Nie.
Ja za niego odpowiadam. Ona tylko to udokumentowała.
Jakie mądre zdanie.
Nie jestem głupi, wiesz.
A więc
po co zatrudniłeś mormońską babcię?
Żeby udokumentować, co się dzieje z Howardem.
Wykazać, że nie jest w stanie decydować o firmie.
Nie. Nie doszło jeszcze do tego...
Zrobimy coś takiego przyjacielowi?
Nie tylko nie chce
sprzedać akcji, ale nawet o tym porozmawiać.
Próbuję z nim rozmawiać, nawiązać kontakt,
ale jakbym był w innym wymiarze.
Jest nieobecny.
Stracił dziecko.
Dwa lata temu, Claire.
Co zrobimy...
Chodzi o nasze życie. Nie jesteśmy już dziećmi.
Spójrz mi w oczy
i powiedz, że godzisz się, żeby twoja praca
z ostatnich 10 lat poszła na marne.
Jest dobra?
Odkryła mój romans.
Nawet Oscar by go odkrył.
Kim jest Oscar?
Moim synem.
Ten Oscar.
Ona nie odkryje niczego
moralnie nagannego.
Nie w przypadku Howarda.
Ale jeśli podważy jego zdolność do czynności prawnych,
wracamy do gry.
Nie mamy innego wyjścia.
Terroryzował psychologa przez pół roku.
Zlekceważył szamana z ayahuascą, który przyleciał aż z Peru.
A nasza próba pomocy okazała się katastrofą.
Ja...
Słuchajcie.
To nie w porządku.
Wiem.
Ale po śmierci sześcioletniego dziecka
nic nie jest w porządku.
Pisze listy.
Jakie listy?
To chyba najdziwniejsze, co widziałam.
-Zdobyła je pani? -Tak.
Możemy wiedzieć, jak?
Zapłaciłam 800 dolarów
za ten klucz.
Przy okazji,
kradzież listów ze skrzynki to przestępstwo.
-Mogłaby pani... -Tak.
-Trzy listy. -Do kogo?
-Nie do ludzi. -Jak to?
Howard nie pisze do ludzi. Pisze do bytów.
Jakich?
Do czasu.
Miłości.
Śmierci.
Trzy pojęcia.
"Czasie.
Mówią, że leczysz rany,
ale nie wspominają, że niszczysz wszystko, co dobre na świecie.
Że zmieniasz piękno w pył.
Jesteś dla mnie tylko skamieniałym drewnem.
Jesteś martwą tkanką, która nie chce się rozłożyć.
Jesteś niczym".
Nic nam po tym, prawda?
Nic.
Listy do Mikołaja to też nie objaw obłędu.
Nie, to forma terapii.
Smutne.
Tak. Coś jeszcze?
Zwykle po pracy chodzi do parku dla psów na Brooklynie,
choć nie ma psa.
Wysiaduje tam godzinami.
Pisze listy do psów?
Ty serio?
To byłby strzał w dziesiątkę.
Tego szukamy.
-Pisze? -Nie widziałam.
Dobra. Co jeszcze?
To wszystko.
Wraca do mieszkania. Rzadko wychodzi w nocy.
Żadnego Internetu, kablówki, telefonu. Nic.
"Jesteś martwą tkanką, która nie chce się rozłożyć".
Howard?
To ja, Claire.
Wpadłam do tego baru niedaleko i przyniosłam ci kolację.
Krewetki, które tak lubisz.
Dobra, zostawię je tutaj, gdybyś nie jadł.
Proszę nie zostawiać jedzenia. On go nie je.
Przepraszam.
Znowu spóźnia się z czynszem.
Nie otwiera. A jego numer jest wyłączony.
Nie ma już telefonu.
Ile jest winny? Wypiszę czek.
Skoro pani chce.
A jeśli nie zabiera pani krewetek...
Brokuły w zeszłym tygodniu były pyszne.
Przyszedł.
Gdzie masz rzeczy?
Chciałam ci wysłać SMS-a, ale mama kazała zadzwonić.
W jakiej sprawie?
A Barry kazał mi powiedzieć to osobiście.
Korzystamy z rad Barry'ego?
Co chcesz powiedzieć?
Nie pójdę do ciebie.
Jadę z mamą i Barrym na Bahamy.
Nie. Chwileczkę.
Jak leci?
Może się pan odsunąć na pięć minut,
żebym porozmawiał z córką?
Dzięki.
Kotku.
Wszystko zaplanowałem. Kupiłem choinkę.
Ty biedny.
Mam bilety na Hamiltona.
Biedny Hamilton.
Trudno je zdobyć.
Już to widziałam.
Tak? Z mamą i Barrym?
I z Odellem Beckhamem juniorem.
Z Odellem Beckhamem?
To przyjaciel Barry'ego.
Dlaczego?
Czemu nie chcesz spędzić ze mną Świąt? Brakuje mi cię.
Bo cię nie cierpię.
Bo jesteś bossa novą.
Bo złamałeś mamie serce.
Casanovą.
Co?
Mówi się "casanovą", nie "bossa novą".
Drobna różnica.
Ty wiesz najlepiej.
Miałam ci powiedzieć osobiście i to zrobiłam.
Wesołych Świąt.
Chwila.
Mogę coś szybko powiedzieć?
Cavs grają.
Świąteczny mecz w Garden.
Nie oddaję twoich biletów.
Chodzę sam, ale możemy iść razem.
Nie musimy rozmawiać. Ani patrzeć na siebie.
Możemy tylko oglądać mecz.
Jak dawniej.
Druga sprawa. Stracimy Danworth,
bo to był twój klient.
Nie są zadowoleni, jak się domyślasz.
Więc odejdą.
Ale nie szkodzi.
Mamy ofertę z Omnicom. Realną.
17 dolców za akcję.
Przemyśl to, bo...
Jasne.
Zostawią nam wolną rękę
i nikogo nie zwolnią,
a ty przecież kochasz personel.
Fajna rozmowa.
ZNAJDŹ DAWCĘ NASIENIA CZAS UWIĆ RODZINNE GNIAZDKO
Są ci z Pekinu.
Nikt nie chce chińskiej kawy.
Reklamujemy ją.
Mandżurskie macchiato.
Na co ten casting?
-Do reklamy linii rejsowej. -Mają dobry slogan.
"Zmień skórę, odnajdź życie".
Przepraszam.
"Życie znajdziesz wtedy, gdy zmienisz skórę".
To ma znaczenie?
Tak, bo to mój tekst.
-Moja wersja jest lepsza. -Czyżby?
-Tak. -Dlaczego?
Jak pan mówił?
"Życie znajdziesz wtedy, gdy zmienisz skórę".
To przemawia do mózgu.
"Zmień skórę, odnajdź życie".
Przemawia do serca.
Faktycznie.
Prawda?
Gratis.
Zaczekaj.
Frankel.
"Zmień skórę, odnajdź życie".
Tak mają mówić.
Dobra.
Jest lepiej.
Nie.
"Odzywasz się do mnie takim tonem,
"jakby to nie moje płuca cię zrodziły".
-Spóźniłaś się. -Daruj.
"Jakby to nie iskra w moim mózgu nadała twemu życiu znaczenie".
"Poruszasz językiem, wypowiadasz sylaby,
"powtarzasz opinie.
"Lecz nie oddychasz".
"Mówisz o iskrze?
"Dobre sobie.
"Ty pozbawiasz nas iskry.
"Iskra, która jest raczej słońcem niż zimnym ogniem, jak twierdzisz.
"A mnie nazywasz chwilowym obłędem.
"Przewrotną duszą.
"Cóż...
"zapytaj, czy mnie zobaczysz choćby jeszcze raz".
Przepraszam.
Wszedłem tu przed chwilą,
na samą końcówkę.
To było po prostu...
piękne.
Co to?
Staramy się to zagrać.
Kocham teatr, oglądam wszystko.
Kiedy premiera? Przyjdę.
Nie będzie premiery bez pieniędzy.
-Jesteś bogaty? -Rozwiedziony.
Śledziłeś mnie po castingu.
-Potwierdzam. Tak. -Właśnie.
Zgubiłbym cię, gdyby nie czerwona czapka.
Wpadłem na pewien pomysł,
może szalony,
ale szykuje mi się pewien interes.
Właśnie negocjuję,
i jeśli pójdzie dobrze,
będę mógł wam pomóc.
Proszę.
Byłoby cudownie.
Tak. Wspaniale.
A ty poprawiłaś nam slogan.
Lepiej wróć na casting, jeśli chcesz tej roli.
Przepraszam, nawet nie wiem, jak ci na imię.
Amy.
Dobra. Cóż...
Wrócę tu, Amy. Wrócę.
Przepraszam.
Wszedłem na scenę!
Wrócę.
Jesteście dobrzy.
Dobra robota.
Mieszkanie obok jest puste,
ale facet z dołu nic nie słyszał.
Zarządca też nie.
Nagrali CSI: Cleveland?
-W takiej dzielnicy... -Nowy serial.
...ludzie nie szukają guza.
Co szanowany neurochirurg robił w dilerni?
Nie wiem.
Wilkołaki
gromadzą się przed drzwiami
przez całą noc.
Słyszałem je.
Myślę,
że wybierają nowego przywódcę.
Ale...
mam znajomego szopa. W jednostce specjalnej.
Zamontował podsłuch koło koszy.
Nagramy każde ich słowo
i aresztujemy za przynależność do gangu.
Nic o tym nie wiem.
Jestem twoim synem.
Wiem o tym!
To dobrze.
Zaraz wrócę.
Mam szalony pomysł.
Wyśmiejecie mnie,
ale mamy nóż na gardle.
Moja mama jest lekko stuknięta, od kiedy miała udar.
Starałem się jej przypominać rzeczywistość
i poprawiać głupoty, które wygadywała.
To wkurzało ją i mnie.
Było okropnie przez długi czas.
Aż ktoś udzielił mi mądrej rady:
"Przestań zmuszać ją do życia w twojej rzeczywistości
i zanurz się w jej świat".
Nie stać cię na psychologa.
To był kierowca Ubera.
I miał całkowitą rację.
Jak tylko go posłuchałem, zrobiło się łatwiej.
To jak zabawa w improwizację.
Ona wygaduje brednie, a ja na nie reaguję.
I jest zadowolona,
a ja się bawię.
To podsunęło mi pomysł.
Pracując w FBW, zajmowałem się pewnym stymulantem.
Zrobili beznadziejną kampanię,
ale zostawili mi rynek latynoski.
Patrzcie.
Nauczyciel się denerwuje:
"Ciągle rozmawiacie, nie słuchacie"!
Wchodzi potwór:
"Nie musi tak być".
Nauczyciel: "Kim jesteś"?
"Twoją złością". Na co nauczyciel:
"Mam cię dość. Opanowałaś mnie".
Na co potwór: "Istnieje rozwiązanie.
Docotrin. Pożegnaj się ze złością".
Rozumiecie?
Nie bardzo.
Posłuchajcie.
Nie możemy nakłonić Howarda do zmierzenia się z rzeczywistością.
Pisze listy do pojęć, co nie ma sensu.
A jednak to robi.
Wejdźmy więc w jego rzeczywistość,
niech te abstrakcyjne pojęcia mu odpowiedzą.
Nie nadążam.
A gdyby Miłość, Czas i Śmierć pokazały mu się
i odpowiedziały na jego listy?
Jak Czas, Miłość i Śmierć mają się pokazać?
Aktorzy.
Zatrudnimy aktorów
w rolach Miłości, Śmierci i Czasu.
Znajdą Howarda
i porozmawiają z nim.
Mamy przed nim odegrać Gasnący płomień?
Słucham?
Gasnący płomień. Taka sztuka, a potem film.
Nie do wiary.
Czy nikt nie ogląda już nic dłuższego niż 8 sekund?
Chcecie, żeby pomyślał, że zwariował?
Nie.
Rzecz nie w tym, żeby myślał, że zwariował.
Stan umysłu Howard nie jest najlepszy i wiemy o tym.
Chodzi o uwypuklenie tego tak,
żeby i inni to dostrzegli.
Chcecie więc, żebyśmy odegrali interwencję tych pojęć,
a w zamian sfinansujecie naszą sztukę?
Właśnie.
Sfinansujemy cokolwiek...
To przypomina magazyn, ale...
Dobrze. Aktorzy. Co my na to?
Nie. Nie, nie.
Posłuchaj! Weźmiemy po 15 000 dolarów.
-Zgoda? 15 000. -Zupełnie ci odbiło?
Dobrze, zgoda. Za 20 000 na łebka.
Słyszałem, jak mówicie o 15 tysiącach.
-Wolę 20. -Ja też.
To nieco za dużo. Myślałem o dwóch tysiącach.
Pewnie są z Brooklynu.
Płacą 600 na miesiąc.
Świetnie negocjujesz.
To jakaś pomyłka.
Nie, Amy. To nasza praca. To jest aktorstwo.
Nie słyszałaś? Stracił dziecko.
Dlatego szuka odpowiedzi w kosmosie.
Będziemy jego kosmosem.
Chcecie, żebyśmy bawili się jego bólem, żeby co?
Zarobicie na tym kupę forsy?
Nie!
Źle powiedziane.
To bardziej skomplikowane.
Czyżby?
Kochamy go.
Jest szefem, ale i przyjacielem.
Howard jest genialny, twórczy i charyzmatyczny.
Był nieustraszony.
Kochał życie, a teraz go nienawidzi.
I uważacie, że to mu pomoże?
Stracił dziecko.
I godzi się na utratę całej reszty.
Nie pozwolimy na to.
Musi powrócić.
-Zapłacę 20 000. -Claire!
Sama zapłacę. Nie zależy mi.
Jakie są zasady?
Najpierw musimy podpisać klauzulę poufności.
Nie możecie o tym mówić...
Nie mówię o stronie prawnej.
Mówię o zasadach sztuki.
Inni też nas widzą czy tylko Howard?
Inni ich widzą, Whit?
Whit?
Raczej tylko Howard.
O to nam chodzi, tak?
Raczej?
Przepraszam.
Przemyśleliście to?
-Jasne. -Nie.
-Trochę. -Nie.
Nie, Whit. Zamknij się.
A jeśli pójdą do baru, żeby zamówić drinka?
Jak, skoro...
Widujesz Howarda w barach?
-Nieważne. To aktorzy. -A w klubach?
-Muszą wiedzieć. -Już dobrze. Dosyć.
Możemy być widoczni przez kogo chcemy i kiedy chcemy.
-I jak? -Dobre.
Mówiłem, są dobrzy.
Zostawmy to im.
Dalej.
Co teraz?
Howard napisał trzy listy, do Miłości, Śmierci i Czasu.
Pozostaje kwestia,
kto zagra kogo?
Casting. To bardzo ważne.
Miłość.
Śmierć.
Czas.
Super. Kiedy zapłacicie?
"Droga Śmierci, spowija cię tyle opowieści,
"powodujesz tyle bólu i strachu.
"Ale dla mnie jesteś papierowym tygrysem.
"Żałosnym i bezradnym pracownikiem średniego szczebla.
"Nie możesz nawet przeprowadzić prostej transakcji".
Jak widzisz, to nie jest list od wielbiciela.
Śmierć nie ma wielbicieli.
Nie rozumiem. Przecież to uwolnienie.
W porządku?
Chodzi do pracy i parku dla psów.
I tyle.
Dobra. Zrobię tak.
Podejdę do niego zły.
Wkurzony.
Nie. Nie rób tak.
Nazywa mnie drewnem i tkanką. Obraża mnie.
Niby jak?
Czas.
Obraża Czas, czyli mnie.
Nie chcę, żebyś zrażał go do siebie. Jasne?
Ale w liście jest tylko jedno słowo. "Żegnaj".
Spójrz.
"Droga Miłości, żegnaj".
Co mam mu powiedzieć?
-Pożegnalny list do Miłości? -Tak.
Podejdź więc do niego i powiedz, że się nie zgadzasz.
Że nie pozbędzie się ciebie tak łatwo.
Powiedz,
że nie my wybieramy, kogo kochamy i kto kocha nas.
Powiedz mu, że jesteś w nim,
we wszystkim, czy to mu się podoba, czy nie.
Jeśli się z tym pogodzi,
to może... Sam nie wiem.
Może wróci mu chęć życia.
Odczuwają stratę.
Psy.
Odczuwają stratę i w pełni rozumieją śmierć.
Nazwałeś mnie papierowym tygrysem.
W liście do mnie. Napisałeś, że jestem żałosna.
Nie pamiętasz?
Pisałeś o personelu średniego szczebla,
o transakcji, o papierowym tygrysie.
Howard, to nie było tak dawno temu.
Skąd to masz?
Kim jesteś?
Do kogo napisałeś?
Do Śmierci.
Miło mi cię poznać. Jestem pewna, że z wzajemnością.
Nie.
Wiem.
Ludzie ciągle piszą do wszechświata.
Większość nie dostaje odpowiedzi.
Ale chciałam ci tylko powiedzieć, że się mylisz.
Nie jestem bezradnym pracownikiem,
spełniającym polecenia.
Nie chciałam transakcji. Tak zdecydowałam.
Nie chcę rozmawiać.
Nie mówię ci, jak masz pracować,
i będę wdzięczna, jeśli ty nie będziesz pouczał mnie.
Z kim on rozmawia? Dziwnie wygląda.
Nie przejmuj się. Czasem ludzie się wygłupiają.
Nie widzą mnie przed śmiercią.
Nie bój się, jeszcze nie czas na ciebie.
Chciałam tylko go oddać
i wyjaśnić kilka spraw.
Naprawdę jestem Śmiercią, Howard!
Uwierzył mi. Mówię ci.
Niebywałe.
Niesamowite.
Takie ryzyko.
To był Grotowski. To była czysta Stella Adler!
-Dzięki za tę sposobność. -Tak.
-Dobry z ciebie człowiek. -Bez przesady.
-Uwierzył mi. To mu było potrzebne. -Nie ma sprawy.
Widziałam to w jego oczach.
Kim była ta kobieta i chłopiec? Niesamowite.
Prywatna detektyw z wnukiem.
Naprawdę? Mówiła coś o mnie?
Że byłaś bardzo dobra.
W jakim sensie?
Dobra jak kapusta?
Nie, świetna.
Powiedziała: "Uczyniła niemożliwe możliwym".
Powinnam ci płacić.
Powiedzieli mi, że Trevor spakował swoją walizkę.
Oświadczył, że idzie do domu.
Byłam wściekła.
Ale spał,
nie mogłam z nim porozmawiać.
Jaka pielęgniarka może obiecać umierającemu pięciolatkowi,
że wróci do domu?
Nie miał prawie żadnych białych krwinek.
Był taki wątły.
Kto mógł być tak okrutny?
Kto mógł to zrobić?
Przeraziłam się.
Zaczęłam krzyczeć na personel,
chcąc się dowiedzieć.
W końcu Trevor się obudził.
Podeszłam do niego.
Jego niebieska walizeczka wciąż leżała na skraju łóżka.
Spojrzałam na niego i spytałam:
"Kto ci to powiedział, kotku?
To, że wrócisz do naszego domu"?
Wiecie, co powiedział?
"Nikt, mamo.
"Nie wracam do naszego domu.
Idę do domu".
Umarł
cztery godziny później.
Dzień dobry.
Szukasz grupy wsparcia?
Tak.
Jak masz na imię?
Howard.
Wejdź. Usiądź.
Straciłeś dziecko?
Syna czy córkę?
Córkę.
Jak miała na imię?
Zostań. Howard.
Nie musisz odpowiadać.
Nie musisz nawet mówić.
Zostaniesz?
Proszę?
Dzięki za świadectwo.
Bardzo dziękuję.
Czy ktoś chce coś powiedzieć?
Dlaczego dzisiaj wszedłeś?
Widziałam, jak stoisz na zewnątrz.
Zamierzałam wyjść i cię zaprosić,
ale spaliłabym twoją kryjówkę.
Spaliłabyś kryjówkę?
Nie chciałaś zawracać mi gitary?
Właśnie.
Jak ci na imię?
Madeline.
Miło mi.
Moja córka miała na imię Olivia.
Zmarła na rzadki rodzaj raka mózgu o nazwie
glejak wielopostaciowy.
Miała sześć lat.
Jak miała na imię twoja córka?
Jak chcesz.
Nie odpowiadaj. Nie będę cię dręczyć.
Dziękuję.
To przez Święta?
Dlatego wszedłeś?
Wielu ludzi zagląda po raz pierwszy w Święta.
Nie dlatego.
To czemu dziś?
Myślę...
Chcę dojść ze sobą do ładu.
Straciłeś dziecko, Howard.
Nigdy nie dojdziesz.
Mam nadzieję, że wrócisz.
Podpisane umowy i klauzule poufności.
Dzięki.
Powiedział coś?
Howard?
Niestety nie.
-Uwierzył, mówię ci. -To dobrze.
Poślij mnie jeszcze.
Raffi jest zbyt impulsywny.
A Amy - zbyt uczuciowa.
Po mnie wypadną blado.
Napisał trzy listy.
-Śmierć jest ważniejsza niż Czas. -Aha.
Śmierć nadaje znaczenie Czasowi.
Może zagram wszystkie trzy role.
Wiesz, że największą grupą społeczną są młodzi rodzice?
Target opracował algorytm
do przewidywania, kiedy klientki zajdą w ciążę.
Zaprzeczyłeś, że czujesz się dobrze.
Jesteś chory?
Jestem.
A nawet bardzo.
Umierasz?
Każdy umiera.
Tak, ale ty teraz.
Simon.
Powiedz.
Co się dzieje?
Co?
To, że nawrót choroby nastąpił
dwa tygodnie przed narodzinami syna.
Dzieje się to,
że każdego dnia udaję zdrowego.
Już wiesz.
Powiedziałeś komuś?
Nie?
Poza nachalną aktorką, której prawie nie znam.
Co ci dolega?
Szpiczak plazmocytowy.
Pokonałem go w wieku 16, a potem 25 lat.
Ale nie zniknął.
Przegrupował się i wzmocnił.
A więc wojna skończona?
Skończona.
Zadbałeś o wszystko?
Nie zadbałem.
Dlatego cię zatrudniłem.
Wystarczy, że zostawiam rodzinę. Nie zostawię ich bez środków.
Uwierzył mi.
Howard.
Uwierzył mi.
Przepraszam. Nie dotykaj.
Nie rozumiem domino.
Nie ma planszy ani koszyka na kostki.
Tak.
Chyba się zgubiłeś.
Skądże, Howard.
Tak.
"Czasie.
"Mówią, że leczysz rany,
"ale nie wspominają, że niszczysz wszystko, co dobre na świecie.
"Że zmieniasz piękno w pył".
Co za brednie, Howard.
Jeśli Miłość jest tworzeniem, a Śmierć - niszczeniem,
to ja jestem tylko przestrzenią między nimi.
Nie rozumiesz czasu. Nikt nie rozumie.
Einstein był blisko, mówiąc, że jestem złudzeniem.
Howard?
Na pewno odmówisz,
ale Oneida Apparel prosi, żebyś był na spotkaniu.
Daruj, że tak wpadam.
Spytaj ją.
Spytaj, czy mnie widzi.
Nie pójdę.
Chcieli, żebym spytała.
Pewnie z nas zrezygnują.
-Super. -Tak.
Na razie.
Oddaję ci list, Howard.
Po co do mnie pisałeś?
Bo mnie potrzebujesz.
Nie.
Nic od ciebie nie potrzebuję.
Wszyscy lubicie narzekać.
"Brakuje czasu".
"Życie jest krótkie".
"Pojawiają się siwe włosy".
Dzień jest cholernie długi.
Jest mnie pod dostatkiem. Jestem darem.
Nawet kiedy tak stoisz i bredzisz,
obdarowuję cię, a ty mnie tracisz.
Na co?
Co to ma być?
Wiesz...
To ja powinienem pisać listy w złości.
To był mój najgorszy występ.
A mój - najlepszy.
Co powiedziałeś o Einsteinie?
Nazwał czas uparcie natrętnym złudzeniem.
Co to znaczy?
Czas nie płynie od stycznia do grudnia ani od południa do północy.
To my go tak porządkujemy.
Absurd.
Powiedz to komuś, kto spóźnia się godzinę na ślub
albo właśnie dostał wyrok 20 lat.
Albo u progu przekwitania.
Nie rozmawiajmy o tym, nigdy.
Tak czy siak...
Dobrze się dziś spisałeś.
To natrętne złudzenie, Claire.
Masz mnóstwo czasu.
Dzieciak!
"Dzieciak".
Przykro mi.
Bardzo.
To jakieś żarty.
Jem.
Pożegnałeś się i...
Nie wybieramy, kogo kochamy i kto kocha nas.
Nie pokonasz mnie za życia,
bo jestem materią życia.
Jestem w tobie. We wszystkim.
Howard.
Jeśli się z tym pogodzisz,
to być może
wróci ci chęć życia.
Zupełnie nawaliłam.
Byłam łzawa i skruszona.
Miłość może być łzawa i skruszona.
Pod koniec było lepiej.
Na pewno wypadłaś świetnie.
Jesteś uroczy.
Mogę cię pocałować?
Nie redukuj tego do seksu.
Mogę pocałować bez tego.
Serio, nawet seksu nie redukuję do seksu.
Wystarczy ci "uroczy".
To promocja.
"Nieodparty" - to by była promocja.
Wierzy w to.
Skąd wiesz?
Jego wzrok to mówił.
Świetnie,
ale nikt inny was nie widział,
a to jest nasz cel.
Uważamy, że powinniście go zaczepić
-jeszcze raz, przy innych. -Super.
Ale spróbujcie...
Doprowadźcie do gwałtownej reakcji.
Czemu?
Bo nasza pani detektyw to nagra.
To będzie dowód.
Zagracie jak w filmie.
Tylko że się was usunie.
Nie.
Słucham?
To przesada.
Nie wezmę w tym udziału.
Amy, w aktorstwie nie ma przesady.
Chcesz być kochana czy się zaznaczyć?
To nie Noël Coward.
To Czechow.
To okropne!
Wiecie...
Założyłeś agencję razem z nim, Whit.
Claire, on był twoim guru.
Tobie, Simon, dał udziały w firmie,
choć wcale nie musiał.
Mogłem się wygadać, kiedy...
Darujcie, to straszne.
Nie zrobię tego. Dziękuję.
-Przepraszam. -Amy, nie.
Amy, nie.
Jest taka uczuciowa.
Przepraszam, wróci.
A jeśli nie,
ja to zrobię. Wiem wszystko o miłości.
Co przegapiłem?
Płacz po stracie dzieci.
Jest coś takiego jak halucynacje w wyniku żałoby.
Tak.
Dobra.
A więc...
Poczytałem o nich.
I widzisz... Nie sypiam.
Prawie.
To znaczy sypiam.
Ale sześć, może siedem godzin w tygodniu.
Teraz myślę, że to pewnie dlatego.
Co?
Wdałem się w rozmowy.
W sensie...
Rozmowy.
Nieważne.
Howard?
Chcesz się wdać w rozmowę ze mną?
Tak.
Zakładam, że należysz do tych 79 procent.
Małżeństw, które się rozwodzą po stracie dziecka.
Tak.
Ja też.
Wciąż ją kochasz?
Nie wiem już, co to miłość.
Ty kochasz jego?
Nigdy nie przestaliśmy.
Przynajmniej tak sądzę. Ale...
Możemy...
W dniu rozwodu
przysłał mi to.
"Gdybyśmy tylko znowu mogli być nieznajomymi".
I jesteśmy.
Jego najbardziej romantyczny gest.
Odpowiadając na twoje pytanie,
tak.
Ciągle go kocham.
Co miałeś na myśli,
mówiąc o rozmowach?
Z kim?
Nie z ludźmi.
Tak naprawdę...
Uznasz mnie za wariata.
Przekonaj się.
Mogę ci coś pokazać?
"...martwą tkanką, która nie chce się rozłożyć".
Siedział tutaj.
Mały, wredny, arogancki drań.
On pojawił się pierwszy?
Nie, Śmierć.
Podeszła do mnie w parku dla psów.
Śmierć to ona?
Tak. Okazuje się,
że to starsza biała kobieta.
Co to za transakcja?
Na którą nie zgadza się Śmierć.
O co chodzi?
Kiedy dotarło do nas...
Do mnie, że moja córka umiera, modliłem się.
Nie do Boga ani do wszechświata, ale do Śmierci.
Zaproponowałem układ.
Zabierz mnie,
zostaw córkę.
Ale nie poszła na to.
Kto wygrał tę rundę?
Ty czy toaleta?
Toaleta. Jest niepokonana.
Przepraszam, myślałem, że wszyscy poszli.
Poszli, ale ja zamykam.
To dobrze.
Odprowadzić cię?
Nie trzeba.
Poradzę sobie.
Wyszukałam cię w sieci.
-Tak? -Tak.
Nie miałeś nic.
Sam opłaciłeś studia,
ożeniłeś się z cudowną kobietą,
jesteś kochającym ojcem.
Miałeś dobre życie.
Ale nie umierasz dobrze, kolego.
Powiesz mi, jak umierać?
Powiedziałeś rodzinie?
Tak im nie pomagasz.
To się im należy.
Tak? Co?
Ból? Uwiąd? Choroba?
Właśnie.
To wszystko.
Oraz szansa, żeby się pożegnać.
Lepiej tylko graj.
Jest coś, czego nikomu nie powiedziałam.
Bez listów, aniołów ani niczego takiego,
ale ma dla mnie znaczenie.
Przygotowywali Olivię, żeby...
Mogła się pożegnać.
Mąż starał się uspokoić moją mamę na parkingu,
bo się załamała.
Byłam więc sama.
Siedziałam w poczekalni
szpitala Maimonides.
Obok siedziała kobieta.
Spytała, kto mi umiera.
Powiedziałam jej.
Spojrzała na mnie i powiedziała:
"Pamiętaj, żeby nie przegapić
"ukrytego piękna".
Powiedziała to tak zwyczajnie.
W sali obok
moją sześcioletnią córkę odłączali od respiratora.
A ona mówi o ukrytym pięknie.
Ludzie nie wiedzą, co mówić w takich chwilach.
Nie.
Wiedziała.
Tylko że wtedy tego nie zrozumiałam.
Nie kierowała się współczuciem, nie była zakłopotana.
Wiedziała to z doświadczenia.
Mniej więcej po roku
coś zaczęło się ze mną dziać.
Szłam albo jechałam metrem, nieważne,
i nagle zaczynałam płakać.
Ale nie z powodu Olivii.
Te łzy wywołało coś innego.
Absolutna więź, która wszystko spaja.
I zrozumiałam,
że to ukryte piękno.
Nie ma...
Nie ma czegoś takiego jak ukryte piękno.
Jest, Howard.
Naprawdę.
Nie sprawi, że ona wróci.
I nigdy, zdecydowanie nigdy
nie poczujesz się dobrze.
Ale daję ci słowo,
że istnieje.
W porządku.
Porozmawiaj z nimi, Howard.
Posłuchaj.
Dzięki za opowieść,
ale nie sądzę, żebym dostrzegł ukryte piękno.
Nieważne!
Krzycz na nich,
sprzeczaj się, pytaj.
Ale rozmawiaj!
To była pomyłka.
Co tu robisz?
Brigitte powiedziała, że tu cię znajdę.
No jasne.
Możemy gdzieś porozmawiać przez 15 minut?
Pracuję. Mam przesłuchanie.
-Tutaj też? -Tak.
Ile masz fuch jednocześnie?
Teraz trzy.
Trzy. To bardzo dużo.
Gdzie wciśniemy randkę?
Whit...
Posłuchaj. Serio.
Muszę cię poprosić
o przemyślenie tego, co wczoraj powiedziałaś.
Potrzebujemy cię jeszcze raz.
Tylko raz.
Nie ma mowy.
Amy, czego...
Jak mam cię przekonać?
Dam ci 100 tysięcy, a nie 20.
Nie masz tyle.
Racja, mieszkam z mamą.
Ale jak nam się uda, będę miał o wiele więcej.
Dam ci milion.
-Nie chcę pieniędzy. -Serio.
Nie chcę pieniędzy.
Od początku nie chciałam.
Jak mam cię przekonać?
Bo stawka jest o wiele większa, nawet nie masz pojęcia.
Masz córkę?
Tak.
Rozmawialiśmy o niej?
Powiedz, co czułeś, kiedy się urodziła.
Co?
Co czułeś?
Strach.
Byłem przerażony.
Ale potem mi ją dali
i poczułem w sobie niesamowite uczucie.
Nie mogę...
Dokończ.
To zabrzmi... Głupio.
Wcale nie. Wiesz, że właśnie
po raz pierwszy poczułam do ciebie pociąg?
-Serio? -Tak.
Spojrzałem na nią i...
zdałem sobie sprawę, że nie czuję miłości.
Stałem się miłością.
A teraz ona się do mnie nie odzywa.
Wini mnie za rozwód i jest na mnie zła.
No i...
Mam za swoje.
Zawrzyjmy układ.
Jeżeli wykorzystasz całą tę
agresywną determinację
i wyjątkową otwartość
do walki o odzyskanie córki,
zrobię to.
Zgoda.
Nic nie czujesz?
Puść moją rękę.
Czujesz to, prawda?
-Iskrzenie. -Do widzenia.
MUSIMY POROZMAWIAĆ O TRANSLAKCJI OMNICOM.
JEŚLI NIE, RADA MOŻE PODWAŻYĆ TWOJE KOMPETENCJE.
Cześć! Co słychać?
-Co? -Chcesz coś powiedzieć?
Chcesz coś powiedzieć?
Mam ochotę ci wygarnąć.
Mów. Śmiało!
Tracisz czas.
Marnujesz mój dar.
Nie zależy mi na czasie.
To dożywocie!
Nie chcę twojego daru!
Bo odebrałeś go jej.
Bez jaj.
Chcesz mnie zabrać?
Nie, Howard. Pojadę z tobą pociągiem.
A więc
w macicy są bliźnięta, chłopiec i dziewczyna.
To dowcip?
Nie, opowieść.
Bliźnięta są szczęśliwe.
Są syte, bezpieczne, jest im ciepło.
Ale jest im coraz ciaśniej
i pojmują, że to nie potrwa wiecznie.
I zaczynają myśleć:
"Co dalej?
"A jeśli będzie zimno i pusto?
"Jeśli nie będziemy razem?
"A jeśli nie będzie już nic"?
Dziewczynka patrzy na pępowinę.
Zapewnia im ona pokarm i życie.
Nie mogą objąć jej rozumem,
a kto wie, z czym jest złączona.
I mówi:
"Nie mamy żadnego dowodu.
"Jedynie to".
Nie.
Jakie przenikliwe.
Życie po narodzinach.
Daje nadzieję.
Czego chcesz?
Co tu robisz?
Słyszałem te twoje banały.
Rozumiem.
"Jest w lepszym miejscu".
I "to część większego planu".
Też słyszałem. I mój ulubiony:
"Bóg dostrzegł na ziemi najpiękniejszą różyczkę,
"tak piękną, że ją zerwał,
"żeby mieć ją w niebie dla siebie".
Dochodzi jeszcze nauka, biocentryzm.
Żyjemy i umieramy w nieskończoności wszechświata
jednocześnie.
No i religia. Chrześcijanie z ich zbawieniem,
buddyści ze swoją sansarą i hinduiści z 41. sakramentem.
Nie zapominajmy o poezji.
Poezja.
"Umrzeć to coś innego, niż ktokolwiek sądził,
"i szczęśliwszego".
Whitman.
I "Walcz,
"walcz z gasnącym światłem.
"Choć mędrcy u swego kresu widzą słuszność mroku".
Thomas. I jeszcze...
Płyń, płyń swoją łódką spokojnie w dół rzeki
Z radością, z radością
Życie to tylko sen
Znam to.
Znam!
To wszystko znaczy,
że jesteś częścią życia, że nie należy cię nienawidzić
ani się ciebie bać.
Powinniśmy się z tobą pogodzić, tak?
Kapuję. Tylko posłuchaj.
To wszystko intelektualne pieprzenie.
Bo ona nie trzyma mnie teraz za rękę.
O Panie, jakie piękne miasto
Wiedzie do niego dwanaście bram
Alleluja
Amen, amen
Kim są te wszystkie dzieci
Ubrane na biało
Cześć.
Znowu się popłaczesz?
Nie lubisz, jak jestem smutna?
-Nie jesteś zawsze smutna? -Nie.
Potrafię być szczęśliwa.
Nieoczekiwana, nieprzewidywalna,
seksowna, ciepła, tajemnicza...
Mogę być domem.
Mogę być domem, pamiętasz?
Pamiętasz mnie?
Te brednie o materii życia zachowaj dla innych.
To nie brednie.
Nie wierzysz mi, ale musisz mi zaufać.
Zaufać?
-Tobie? -Tak.
Ufałem ci!
A ty mnie zdradziłaś!
Widziałem cię codziennie w jej oczach,
słyszałem cię w jej głosie, kiedy się śmiała,
i czułem cię w trzewiach, kiedy mówiła mi "tato".
A ty mnie zdradziłaś!
Złamałaś mi serce.
Nie.
Jestem w tym wszystkim.
Jestem mrokiem i światłem, słońcem i burzą.
Masz rację, byłam w jej śmiechu,
ale jestem też teraz w twoim bólu.
Jestem przyczyną wszystkiego.
Jestem jedynym "dlaczego".
Nie próbuj beze mnie żyć.
Proszę.
Umowa z Omnicom prawie dogadana.
A co z Howardem?
Wiedzą, jak jest,
ale musimy udowodnić, że nie jest zdolny
do głosowania.
Nie mogę w to uwierzyć.
Uwierz.
Zadecyduje o tym spotkanie rady w czwartek.
Masz szansę, żeby to wyjaśnić.
Howard, co robisz na tym filmie?
Nie zależy mi na czasie.
To dożywocie!
Nie chcę twojego daru!
Co robisz, Howard?
Bo odebrałeś go jej.
Znowu się popłaczesz?
Nie jesteś zawsze smutna?
A tu?
Te brednie o materii życia zachowaj dla innych.
Zaufać?
Tobie?
Ufałem ci!
Poświęciłem ci wszystko,
a ty mnie zdradziłaś!
Widziałem cię codziennie
w jej oczach,
słyszałem cię
w jej głosie, kiedy się śmiała.
- I czułem cię w trzewiach... - Howard?
kiedy mówiła mi "tato".
Złamałaś mi serce.
Howard, odpowiedz. Na kogo tak krzyczysz?
Słyszałem te twoje banały. Rozumiem.
To nie człowiek.
-I "to część większego planu". -Słucham?
Też słyszałem.
Howard, powiedziałeś coś?
Nie rozmawiam z ludźmi.
To jest jasne. A z kim rozmawiasz?
Howard, z kim rozmawiasz?
Wystarczy.
Dziękuję.
Wiemy, o co chodzi.
Proszę to wyłączyć.
Wynajęliście kogoś, żeby mnie śledził?
Nagrywał?
Nie o to na początku chodziło.
Zrobiliśmy to.
Tak.
I nie tylko to, Howard.
Bardzo mi przykro.
Czuliśmy...
Nie wiedzieliśmy, co robić.
-Claire. -Nie. Już nie mogę.
Nie mogę dłużej, Whit.
Posłuchaj...
Nie sądziłam, że coś z tego wyjdzie.
-Naprawdę... -Claire.
Przepraszam.
-Nie szkodzi. -Howard.
Jak widać, umysłowo nie czuję się najlepiej.
Może żadne z nas.
Myślicie, że nie zauważyłem?
Claire.
Poświęciłaś całe życie tej agencji.
Staliśmy się twoją rodziną,
choć mogłaś mieć własną.
Dosłownie zarzynałaś się, harując za mnie.
Jestem ci wdzięczny.
Dziękuję.
Simon.
Ukrywałeś to przed wszystkimi,
ale znam twój życiorys.
I sądzę, że przeze mnie ta i tak nieznośna sytuacja
jest tylko gorsza.
Obiecuję,
że dopóki tu jestem,
twoja rodzina będzie otoczona opieką.
Dziękuję.
Whit.
Mój najlepszy przyjaciel.
Ale rozczarowałeś mnie.
Nie z tego powodu, nie.
Nie dlatego.
Nie potrzebujesz jej pozwolenia,
żeby być jej ojcem.
Allison to najlepsze, co spotkało cię w życiu,
a jutro to nic pewnego.
Słyszysz?
Postąpiliście słusznie.
Chcę, żeby nasza agencja przetrwała.
Coś powinno.
Dobrze.
Podpiszę dokumenty.
Zgoda na sprzedaż.
A ten drugi?
Ten, w sprawie którego dzwoniłeś do mnie sześć razy.
Zakładam, że go masz.
Przykro mi, Howard.
Dobrze robicie.
Mówię wam. Tak należy.
Przepraszam.
Co to za drugi dokument?
Howard przelał część udziałów na fundusz dla córki.
To tylko potwierdzenie, że nie ma jej już wśród nas.
Muszę się napić.
W porządku?
"Mówią, że w porównaniu z czasem
"spędzonym w niebie,
"pobyt na ziemi
"jest tylko mgnieniem.
"Czasem wyobrażam sobie Adama biegnącego
"przez pole pełne pięknych, dzikich kwiatów.
ZNAJDŹ DAWCĘ NASIENIA
"Jest taki szczęśliwy,
"całkowicie skupiony na tym, co robi.
"Ale potem się ogląda.
"Tak jak wtedy, kiedy biegł przede mną
"na lotniskach czy w centrach handlowych.
"I uśmiecha się.
"Bo mgnienie oka dla niego było resztą życia dla mnie,
"a ja jestem tuż za nim".
To dopiero szkic.
Piękne.
Naprawdę.
Czy ktoś jeszcze chce coś powiedzieć?
A więc na dziś kończymy.
Dziękuję.
Przepraszam.
Jak mogłeś kazać mi przyjść do tej dzielnicy
z 20 000 w gotówce.
Co z nimi zrobisz?
Odłóż na szkołę aktorską. Byłeś świetny.
Kupię za to dopalacze.
Tak też można.
Będziesz kiedyś dobrą mamą.
Tak?
Cóż, to raczej wątpliwe.
Nie chcę in vitro,
a mój czas już się skończył.
Na 187. ulicy mieszkał diler, który dał mi Nowy wspaniały świat.
Przy tej książce godziny zmieniły się w sekundy.
Był moim ojcem.
Była też bezdomna, która mieszkała pod mostem w University Heights.
Miała na imię Flora.
Była powalona, ale opowiadała mi piękne historie.
Była moją matką.
Widzisz, Claire...
Nie musisz rodzić, żeby mieć dzieci.
Liczy się wychowanie.
Nie uważałbym walki z czasem za przegraną.
Myślałam, że czas nie jest linearny.
Że to złudzenie.
Może wciskałem ci kit, Claire.
Może tylko grałem.
-Allison. -Chodźmy.
Przestań, Allison!
Spotkamy się potem.
Wiesz, że nie chcę z tobą rozmawiać.
Odczep się.
Nie odczepię się.
-Nie? -Nie.
Wiem, że jesteś na mnie zła, w porządku.
Trudno. Ale musimy o tym porozmawiać,
bo tak się robi w rodzinie.
Będę przyłaził codziennie
i zawstydzał cię przed koleżankami, dopóki nie porozmawiamy.
Będziesz mnie nękał?
W zasadzie tak.
Zdobędę zakaz zbliżania się.
Wątpię, czy dasz radę.
Powiem mamie, żeby zapłaciła.
Za to się nie płaci.
No to każę zapłacić tobie.
Bardzo cię kocham.
Mama mówi, że szastasz tym słowem.
Nie wobec ciebie.
Posłuchaj.
Nie mogę cię zabierać na lunch do Maine,
odwozić teslą,
zapewnić stażu u Anny Wintour
ani tego wszystkiego, co robi się w tej dzielnicy.
Ale możemy usiąść na ławce w parku,
opowiadać kawały i dobrze się bawić.
Nie wierzę, że będziesz mnie nękał.
Ale...
Jakby co, jutro mamy skrócone lekcje.
Przyjdę.
Proszę.
Długo czekałam na swoją chwilę,
na docenienie, i doczekałam się.
Jeden widz,
w tajemnicy i bez oklasków.
Powiedziałem żonie.
Jak poszło?
Wiedziała.
Przygotowuje się.
Kiedy byłem młody, myślałem:
"Czy naprawdę warto żyć do setki"?
Wyglądać jak pomarszczona rodzynka.
Teraz wiem,
że tak.
Bo mój syn miałby 70 lat,
jego syn - 40,
a jego syn - 10.
A ja bym rządził.
Dziadek.
Spodobałoby mi się.
Do zobaczenia, dziadku.
Chciałbym dożyć sztuki.
Nie, teraz pomysł już umarł.
Ale nigdy nie wiadomo.
Nic nie umiera, jeśli odpowiednio na to spojrzeć.
Jest Wigilia.
A ty jesteś sama.
Z wyboru.
Mogę ci przeszkodzić?
NAJLEPSZA MAMA NA ŚWIECIE
Płakałaś.
Oglądałam nagranie córki.
Tańczy na nim z ojcem.
Mogę ci to pokazać?
Moja córka miała na imię Olivia.
Zmarła na rzadki rodzaj raka mózgu
o nazwie
glejak wielopostaciowy.
Miała sześć lat.
Jak miała na imię twoja córka?
"Gdybyśmy tylko znowu mogli być nieznajomymi".
Jak miała na imię twoja córka?
Nie mogę.
Kręć mną szybciej!
Szybciej, tato! Szybciej!
Howard...
Czuję się jak ptak.
Powiedz jej imię.
Jak miała na imię?
Olivia.
Miała na imię Olivia.
Jak umarła?
Na rzadki rodzaj raka
o nazwie
glejak wielopostaciowy.
Miała tylko sześć lat.
Miała na imię Olivia.
Miała rzadki rodzaj raka o nazwie
glejak wielopostaciowy.
Miała tylko sześć lat.
Nasza córeczka miała na imię Olivia.
Miała tylko sześć lat.
Co robicie?
Jesteś gotowa?
Już!
Teraz zaczniemy od nowa.
Gotowa?
Zaczynamy od początku.
Ktoś ci umiera?
Słucham?
Kogo tracisz?
Córeczkę.
Pamiętaj, żeby nie przegapić ukrytego piękna.
UKRYTE PIĘKNO
Tłumaczenie: Artur Wierzchowski