‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ขอผมเล่าเรื่องของ ‪ทีมวอลเลย์บอลทีมหนึ่ง
‪กีฬาที่คล้ายเทนนิส ‪แต่ใช้แขนตีแทนไม้
‪ผู้เล่นทีมนี้ น่ารักน่าฟัดยิ่งนัก
‪อีกเรื่องที่เหมือนกัน ‪คือจะต้องตายก่อนจบ
‪โอ พญาเหยี่ยว
‪โอ พญาเหยี่ยว โอ พญาเหยี่ยว
‪ฟังให้ดี...
‪เอาเลย !
‪ตบพวกมันเลย
‪สู้หน่อยสาวๆ ต้องชนะเลิศ
‪พญาเหยี่ยว สู้ !
‪พญาเหยี่ยว สู้ พญาเหยี่ยว สู้
‪เราต้องเปลี่ยนแผน พลิก 6-3-0
‪มอร์แกน เธอไปป้องกัน ‪ฌานน์ หน้าเน็ต ตบให้แรงที่สุด
‪- เดี๋ยว นี่มันอะไรกัน ‪- เงียบเลย ทำไปเถอะ
‪ได้นะ ฌานน์
‪- ได้สิ จะลองดู ‪- ไม่ลองสิ ต้องทำให้ได้
‪- ตกลง ‪- ตบให้แหลก
‪ได้เลย
‪ทาเทียน่ากับแดนี่ ตอนนี้แหละ ‪ใส่ให้สุดเลย
‪เธอ แอม.อา.
‪ฉันรู้อาซูกิ ฉันไม่ค่อยเก่ง ‪แต่ฉันจะทำเต็มที่ สาบาน
‪ได้ เธอเอาเลย
‪ไวเปอส์
‪ไวเปอส์ สู้ !
‪นั่นแฟนเธอเหรอ
‪ตายแล้ว ฉันไม่รู้ ขอโทษที...
‪ฉันเพิ่งใช้มือให้เขา ‪หลังยิมเมื่อกี้เอง
‪ชื่อผู้หญิงที่เขาสักไว้ที่ขา ‪ก็คงชื่อเธอ
‪ทีนี้ก็รู้แล้ว ตอนแรกไม่แน่ใจ ‪ว่าชื่อแม่หรือชื่อเมีย
‪ขอบใจนะจ๊ะ
‪- โมโม ไม่เล่นสกปรกสิ ‪- นางนี่มันวอน
‪- เวลาอะไร ‪- เวลาตบ !
‪พญาเหยี่ยว สู้ !
‪(แดนี่)
‪พญาเหยี่ยว สู้
‪(ลีซ)
‪ฉันเอง เดี๋ยวนะ ไม่...
‪(แอม.อา.)
‪สวย แอม.อา.
‪(อาซูกิ)
‪(ทาเทียน่า)
‪แต้มนี้ของเรา
‪(โค้ช)
‪(ฌานน์)
‪(คะแนน 24 ต่อ 26)
‪สุดยอด !
‪(มอร์แกน)
‪ฉันเลือดออก เจ็บด้วย
‪ตาบอดหรือเปล่า
‪ขอโทษที ฌานน์แน็ตที่รัก ‪มันจำเป็น ไม่ว่ากันนะ
‪เธอทำอะไรของเธอ ‪เกิดเขาเจ็บจะว่าไง
‪- ฉัน... ‪- ถ้าคนอื่นเจ็บล่ะ
‪ฉันขอโทษ ฉันรู้ ‪ฉันน่าจะทำตามแผน
‪ใช่ น่าจะทำตามแผน
‪อะไรกัน นี่เราชนะแล้วนะ ‪ไม่ใช่เหรอ
‪เราเป็นแชมป์แล้ว ฉลองสิ
‪(โค้ช)
‪- คุณสุดยอดเลยที่รัก ‪- ขอบใจ เดี๋ยวก่อน
‪- อะไร ‪- ตรงนี้ไม่ได้
‪เดี๋ยวๆ นี่ข่าวใหม่เหรอ
‪- พอเป็นแชมป์แล้ว เธอยิ่งน่าฟัด ‪- พอแล้ว ฉันอาย
‪- ผมแทบไม่ไหวแล้ว ‪- ไม่บอกก็รู้
‪ทำไมฉันถึงรู้คนสุดท้ายทุกที
‪แซร์ช...
‪ขอโทษที ต้องทำงาน ‪ไปก่อนนะ เดี๋ยวโทรหา
‪หายไวๆ นะ เฌนนี
‪สวัสดีครับ
‪เราสนใจในตัวคุณมาก
‪อย่าลืมโทรศัพท์หาเราด้วย
‪- นั่นใคร ‪- ไม่รู้สิ
‪ทุกคน ไปกันเถอะ สงสัยจะมีปัญหา
‪- ฌานน์... ‪- ว่าไง
‪เราต้องไปแล้ว
‪- อะไรนะ ‪- ต้องไปแล้ว
‪บอกลาเร็วสาวๆ ลาเขาหน่อย
‪ขอบคุณนะคะ
‪ไม่นะ
‪ทุกคน
‪หยุดนะ
‪โอ ปัม ปาดัม
‪ปัม ปาดัม ปัม
‪ลา...
‪ชื่อว่า สาวนักตบสยบป่า ‪เพราะพวกเธอกล้ากว่าคุณ
‪ปิดโทรศัพท์ด้วยไอ้บ้า ‪ที่นี่โรงหนังนะจ๊ะ
‪การแสดงกำลังจะเริ่ม
‪สาวๆ กำลังจะเจอของดี
‪การแข่งที่ไม่มีรางวัลใดๆ
‪แค่ชิ้นส่วนแขนขาแล้วก็ตายไป
‪โอ พญาเหยี่ยว
‪พญาเหยี่ยว...
‪ตายแล้ว
‪- เละเลย ‪- แบบนี้ไม่ปลอดภัยแล้วนะ
‪- ไม่ต้องห่วง ฉันเอาอยู่ ‪- ใจเย็นโค้ช
‪ถนนนี่สัตว์เต็มไปหมด
‪สวัสดี ได้ยินไหม
‪ไม่ แถวนี้มันแทบไม่มีสัญญาณ
‪อะไรนะ
‪(เสน่ห์ 15 แซร์จิโอ อายุ 29 ปารีส)
‪ฉันด้วย รักเหมือนกันนะ
‪ได้ยินไหม
‪ว่าไง
‪ให้ตายสิ
‪เฌนนีกับแซร์ชไปรถไฟ ‪คงเจอพวกเขาคืนนี้
‪รถบ้านนี่ห่วยชะมัด
‪เป็นไงทีนี้ เปิดตัวคบกับแซร์ชแล้ว
‪จะมีลูกกันเลยไหม
‪พอทีเถอะ
‪อยากจะอ้วก
‪อย่าอิจฉาเลย มอร์แกน
‪ฉันเหรออิจฉา เขามีอะไรฉันก็มีหมด
‪จริงเหรอ เธอก็ได้เล่นทีมชาติเหรอ
‪เธอต้องรู้ว่า
‪ผู้ชายใส่สูทที่มาดูเกม ‪เขาเป็นแมวมองทีมชาติ
‪เขามาคุยกับฌานน์ ไปได้สวยด้วย
‪- นี่มันเรื่องอะไรกัน ‪- เขาให้นามบัตรมา
‪ฉันก็ต้องโทรไป มันยังไม่แน่นอน
‪ไม่ต้องหัวเราะ ความผิดเธอ
‪ถ้าส่งบอลมา ‪คนอื่นก็คงรู้แล้วว่าฉันตบดีสุด
‪ที่เฌนนีเจ็บฉันไม่ผิดนะ
‪เอาเถอะ เขาอาจจะสนใจ ‪การเล่นเป็นทีมมากกว่า
‪ระวัง !
‪- อะไรกัน โค้ช ‪- เวรกรรม
‪ข่าวร้าย น้ำไม่ไหลนะ
‪ฉันลองซ่อมแล้ว แต่มันพังหมดเลย
‪- อะไรกัน ‪- ในนี้เหม็นด้วย เหม็นไปหมด
‪ไม่มีน้ำ ไม่ได้อาบน้ำ ‪เบื่อเต็มทีแล้ว ให้ตายสิ
‪มานี่เลย
‪นี่ ถ้าเธอไม่สบายตัว ‪ฉันยินดีเลียให้นะ
‪หยุดนะ อย่าเอาลิ้นมาแตะฉัน ‪อย่างน้อยก็ไปบ้วนปากก่อน
‪พอเลย อย่ามากวนโมโห ออกไปนะ !
‪- หุบปาก ! ‪- ก็ดูสิ
‪ช่วยเงียบทีได้ไหม ขอร้อง
‪เลิกคิดแต่เรื่องตัวเอง ‪คิดอะไรเพื่อทีมบ้างสิ
‪- มันก็ดีกับฌานน์แล้ว ‪- ใช่
‪เขาคู่ควรแล้ว เราก็ต้องสนับสนุนสิ
‪เราเป็นพี่น้องกันนะ
‪ฉันไม่คู่ควรเหรอ
‪ก็เปล่า...
‪- แต่มันเรียงตามอักษร ‪- ใช่
‪ฌานน์เริ่มด้วย "เจ" เลยมาก่อน
‪ส่วนมอร์แกนเริ่มด้วย "เอ็ม" ไง
‪ฌานน์ก่อน ตามด้วยมอร์แกน ‪เห็นไหม ปกติจะตาย
‪นี่เราเป็นแชมป์แล้วนะ ‪มาเร็ว พญาเหยี่ยว สู้
‪เอาเลย พญาเหยี่ยว
‪เอาเลย...
‪พญาเหยี่ยว สู้ เอาเลยๆ ๆ
‪พญาเหยี่ยว สู้
‪พญาเหยี่ยว สู้ เอาเลยๆ ๆ
‪มีฉันคนเดียวเหรอที่แหวะ
‪นั่นมันอะไร แอม.อา.
‪สภาพเหมือนพื้นร้านตัดผม ‪อย่างกับเด็กเลย
‪ไม่เอาแล้ว บ้าที่สุด
‪- โค้ช แบบนี้ไม่ไหวนะ ‪- ใจเย็น
‪- ลองดูจิ๋มฉันสิ ‪- แหม น่ารักเชียวนะ
‪มอร์แกน อย่าไปไกลเกินนะ
‪ได้เลย ช่างเธอสิ
‪- พอเลย ‪- ดูสิ แอม.อา.
‪นี่แหละที่ระเบิด
‪- เสร็จแล้ว ‪- เธอรู้วิธีซ่อมได้ไง
‪ฉันเคยแข่งแรลลี่เข้าป่า
‪เอาตัวรอดสามสัปดาห์ในป่าสุดโหด
‪- จะให้ดูไหม ‪- ดูอะไร
‪จิ๋มเธอไง
‪เธอนี่แหวะสุดๆ พอเลย
‪ไม่ตลกเลยนะ
‪ซ่อมแล้วนะโค้ช แต่ตอนขับก็ระวังด้วย
‪แอม.อา. มานี่
‪- โค้ช... ‪- ว่าไง
‪- ไม่เอา ‪- ไม่ ก็แค่...
‪- แค่... ‪- ไม่เอา
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- นี่ ฌานน์
‪เดี๋ยวนะ ฉันต้องไปดูเกียร์
‪มอร์แกน
‪ให้ตายสิ มอร์แกน
‪มอร์แกน
‪กำลังไป รออีกเดี๋ยว
‪ไปแล้ว
‪ขออึเงียบๆ ไม่ได้หรือไง ‪ทีแรกก็ดี มาขัดอยู่นั่น
‪มอร์แกน รีบๆ มาให้ไวเลย
‪รู้แล้ว มาแล้ว
‪- มาแล้ว ‪- ทันพอดี
‪เราอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ ‪ไม่มีป้ายริมถนนเลย
‪ไอ้บ้าที่ไหนกันนะมาขโมยป้ายจราจร
‪ก็...
‪นักสะสมไง
‪- อะไร ‪- บ้าไปแล้ว
‪ส่งแผนที่มา
‪เอาละ เราอยู่ถนนอะไรนะ ‪ดี 312 ใช่ไหม
‪ก็คือตรงนี้
‪แปลกจัง เราน่าจะผ่านทางหลวง ‪ตั้งแต่ชั่วโมงก่อน
‪ตอนนี้เราอยู่ที่ดี 366 ตรงนี้
‪นี่ เห็นนั่นไหม
‪(ข้างหน้าถนนปิด)
‪(แอลแฌอีม)
‪"แอลแฌอีม"
‪ไม่มีในแผนที่
‪ที่แน่ๆ เราไม่ย้อนกลับแน่นอน
‪ขอโทษนะสาวๆ เราคงไม่ถึงบ้านคืนนี้
‪- ไม่นะ ‪- ก็ต้องตามนั้น
‪เราจะหาโรงแรมนอน เช้าค่อยเดินทาง
‪ไม่เป็นไรฌานน์ พรุ่งนี้เธอได้โดนแน่
‪ไม่ใช่ความผิดฉันนะ ‪ตะโกนไปก็เท่านั้น
‪- ไม่มีใครตะโกนเลยโค้ช ‪- ก็จริง
‪(ข้างหน้าถนนปิด)
‪(แอลแฌอีม)
‪(โรงแรม)
‪ไม่เห็นมีใครเลย
‪ไม่ก็ยิงตัวตายเพราะเครียดไปแล้ว
‪อาจฟังดูเหมือนเด็กน้อยนะ ‪แต่ดูไม่น่าอยู่เลย
‪- หนนี้ฉันเห็นด้วยกับเด็กน้อยนะ ‪- นี่
‪- มอร์แกน ‪- ว่าไง
‪ฉันจับตาดูอยู่นะ
‪พอเลย
‪ทางนี้ สวัสดีครับ
‪ผมกับสาวๆ น่ารักพวกนี้ ‪อยากเปิดห้องพักหน่อย
‪(เต็ม)
‪ครับ "เต็ม"
‪ห้องเต็มแล้ว เขียนอยู่ทนโท่
‪ช่วงนี้คงลูกค้าเยอะ ‪โรงเรียนเหมาหรือว่าไง
‪เอาละ เข้าเรื่องดีกว่า
‪เราอยากไปที่นี่
‪ตรงนี้ ช่วยดูที
‪เราอยู่ตรงนี้ใช่ไหม เราอยากไปตรงนี้
‪แหม...
‪ขอบคุณ
‪ไม่เป็นไร เขามีน้ำใจ
‪แต่รสชาติห่วยบรม
‪เหมือนเขาจะมีปัญหากับหนังตา
‪ดูน่าเกลียดจัง
‪เพื่อนฉันไม่ชอบไส้กรอก
‪ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน
‪ฉันชอบนะ
‪อย่าทำเป็นเล่น
‪ว้าว
‪โถ พ่อหนุ่มน้อย
‪ว่าไงจ๊ะที่รัก ‪เป็นไง ฟอร์เรสต์ กัมป์
‪แม่ทำหล่นหัวฟาดตอนเด็กเหรอ
‪แตะเด็กฉันอีกที ฉันจะจับเฉือนไข่
‪- เข้าใจไหม ‪- ทุกคนอย่าขยับ
‪ทุกคนใจเย็นไว้ก่อนนะ
‪ถ้าใครขยับ เดี๋ยวจะเอาหมัดยัดก้น ‪เข้าใจนะ
‪ยัดเข้าที่ก้นเหมือนหุ่น ‪แล้วจะให้ร้อง
‪ปากฉันจะไม่ขยับด้วย
‪ฉันจะพูด แต่ปากแกจะขยับ ‪เข้าใจไหม
‪ถอยไปเลย พ่อทอม ซอว์เยอร์ ‪ฉันเอาจริง
‪ใช่ไหมสาวๆ
‪สาวๆ
‪เวรแล้ว
‪บ้าจริง !
‪ไอ้บ้านนอก !
‪มันโชคดีที่ฉันไม่มีพลั่ว ‪ไม่งั้นหัวมันโดนฟาด
‪ก่อปัญหามากนักนะ
‪ว่าไงล่ะทุกคน
‪- ห้ามใครแตะเด็กฉัน ‪- เขาเลียแก้มฉัน
‪ภูมิใจมากหรือไง
‪- ใจเย็น ‪- ฉันเป็นกัปตัน
‪- ทุกคนต้องฟังคำสั่ง ‪- ไม่รู้สินะ
‪ฉันอาจไม่เหมาะกับการฟังคำสั่งเธอ
‪เธอก็อาจไม่เหมาะกับทีมนี้
‪เธอก็อาจไม่เหมาะกับการเป็นกัปตัน
‪หรือว่าไง
‪หุบปากไปเลย ทุกคนเลย
‪เธอๆ ๆ ทุกคนหุบปาก ‪ฟังที่ตัวเองพูดบ้าง
‪เราเป็นครอบครัว ‪เป็นกลุ่มก้อน เป็นทีม
‪ใช่ไหม เป็นหนึ่งเดียว !
‪ให้ตายสิ ! ‪รู้ไหมเมื่อกี้เราเหมือนอะไร
‪จะให้พูดไหม เราเหมือนคนบ้าไม่มีผิด
‪ฉันไม่ได้บ้า
‪เธออาจจะบ้า ไม่รู้สิ หรือว่าใช่
‪หรืออาจเป็นเธอ
‪ไหนในนี้ใครบ้า ‪เร็วสิ ยกมือ ใครเป็นบ้า
‪บ้าจริง ฉันไม่ได้บ้า เข้าใจนะ
‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจไหม ตอบมาสิ
‪คำถาม คำตอบ เข้าใจไหม
‪- ค่ะ ‪- ค่ะอะไร
‪- ค่ะ โค้ช ‪- ค่ะ หัวหน้า
‪โค้ช
‪ทีนี้เราก็จะต้องใจเย็น ‪เพราะพวกเธอทำเสียเรื่อง
‪เอาละ ใจเย็นนะ
‪คิดว่าตลกนักหรือไง
‪เราต้องขับไปเมืองถัดไป หาโรงแรมอยู่
‪พักผ่อนให้เต็มที่ ‪รุ่งเช้าก็ออกกันแต่เช้าเลย
‪เยี่ยม
‪ลืมบอกไปนะ...
‪คนแรกที่เปิดปากพูด
‪ออกไปได้เลย
‪แล้วก็วิดพื้น 500 ที
‪ห้าร้อยที เอาเศษแก้วรองเข่าไว้ด้วย
‪บ้าฉิบ ฉันไม่อยากโมโหนะ ‪ไม่อยากเลย
‪แต่นี่โมโหนิดๆ
‪ขอบใจทุกคน
‪- แตะเด็กฉันอีกที ฉันจะ... ‪- ได้ยินนะ
‪ฉันอยู่นี่ ไม่ได้หูหนวก
‪ฉันจะจับเฉือนไข่
‪กลายเป็นว่าล่าสัตว์ได้ก็สะดวกดี
‪- ทุกคนอิ่มไหม ‪- อิ่ม
‪ครั้งก่อนที่อิ่มขนาดนี้ ‪ก็ตอนอยู่ในล็อกเกอร์ผู้ชาย
‪- อี๋ ขยะแขยง ‪- แหวะ
‪ไม่มีของหวานเหรอ
‪หิวจนกินช้างได้ทั้งตัว
‪ถามจริง เธอหิวเหรอ แปลกนะ
‪ช่างเขาเถอะ
‪ฉันไม่อะไรกับคนอ้วนหรอก
‪แต่ก็เห็นบ่นเองว่าโดดไม่ขึ้น
‪- ใช่ไหม เจ๊อ้วน ‪- ฉันเป็นมือตบได้สบาย
‪อะไร อย่ามาพูดเลย
‪แม้แต่แฟน เธอก็หาไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ไม่ได้ทั้งสองอย่าง
‪แต่ว่าถ้าลองมองในแง่ดี...
‪อย่างน้อยเธอก็มีอะไรที่สมดุลกันนะ
‪มอร์แกน มากไปแล้วนะ
‪อะไรกัน ฉันแค่พูดขำๆ
‪ไม่มีอารมณ์ขันกันเลยหรือไง
‪อะไร
‪ฉันเกลียดเขา
‪ฉันจะทำอะไรก็เอาแต่พูดข่มฉัน
‪มอร์แกนก็ปากดีไปงั้น
‪ใครก็รู้ มันนิสัยเขา
‪เธอดีกว่าเขานะ ฉลาดกว่าเขา
‪ไม่ใช่ ไม่ใช่เลย
‪ฉันเบื่อที่จะต้องพยายามแล้ว
‪เบื่อที่ต้องรับเคราะห์ตลอด
‪พอกันที
‪พอแล้ว ไม่เป็นแล้ว แอม.อา. ที่แสนดี
‪คิดอะไรอยู่บอกได้ไหม ‪หรือเป็นความลับ
‪ฉันโทรไปหาแมวมองทีมชาติ
‪เขาบอกฉันว่า...
‪ถ้าได้ซ้อมอีกสักหน่อย ‪ฉันก็ติดทีมชาติได้
‪เยี่ยมเลย
‪- สุดยอด ‪- ต้องแบบนี้
‪ก็นะ แต่เขาขอคำตอบในอีกสองวัน
‪ถ้าฉันตกลง...
‪ฉันต้องออกจากทีม
‪ไม่ต้องห่วง เธอไปไม่นานหรอก
‪ว่าไงนะ
‪คิดว่าจะเป็นไง
‪แค่ห้านาทีก็รู้แล้ว ‪ว่าเธอไม่ควรติดทีมชาติ
‪- เธอไม่มีของหรอก ‪- เธอมีหรือไง
‪อ้าว มาแล้วนี่ไง
‪ว่าไง ใจเย็นขึ้นแล้วสิ
‪ยายบ้า !
‪มาเต็ม
‪เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪พูดอีกที ยายอ้วน
‪- ฉันไม่ได้ยิน ‪- พอเถอะ มอร์แกน พอนะ
‪- เอาละ ได้เวลานอนแล้ว ‪- ค่ะคุณแม่
‪- เร็ว มอร์แกน เก็บของ ‪- เร็วเข้า
‪ฉันคิดว่าจะพูด "ไปไหนก็ไป" ‪กลายเป็น "ยายบ้า"
‪"ยายบ้า" นี่สุดยอดแล้ว
‪- ตรงนี้ไม่ได้ ‪- เริ่มกลัวแล้วสิ
‪ขอบใจ
‪พระเจ้า
‪- ใครเอานิ้วแหย่ก้นฉัน ‪- หยุดพูดเรื่องเซ็กส์ได้ไหม
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪หลับพร้อมมือที่กำหมัด
‪พรุ่งนี้เธอจะโดนกำจัด
‪หลับตา เปิดหูให้กว้างไว้
‪พรุ่งนี้ หูนั้นนักล่าจะมาเอาไป
‪ค่ายฤดูร้อนใกล้ถึงจุดจบ
‪เป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะอยู่นี่
‪หลับตาสวดมนต์ฝันดี ‪รอพบฝันร้ายในวันพรุ่งนี้
‪หลับเหมือนนก นกที่ไร้ปีก
‪หลับเหมือนนกที่ไร้ชีพ
‪หลับเถิด เหยี่ยวตัวน้อย
‪พรุ่งนี้ เธอก็จะตาย
‪เอาละ
‪บอกทีว่าพวกคุณเป็นใคร
‪กาแฟไหม
‪น่าจะเดาได้แต่แรก
‪เอาละ...
‪ตอนนี้เรารู้แล้ว ‪แต่บอกทีว่าแต่งตัวมาทำไม
‪- ต้องการอะไร จะข่มขืนเราเหรอ ‪- เงียบเลย
‪อะไรล่ะ
‪ไม่เป็นไร เราไม่ใช่ญาติ ‪เขาไม่สนหรอก
‪มุกนี้ใช้ได้
‪ถามจริง ต้องการอะไร
‪จะให้เราขอโทษเหรอ ‪เอาละสาวๆ ขอโทษ
‪ขอโทษเรื่องปากคุณด้วย
‪- ขอโทษค่ะ ‪- เราขอโทษจริงๆ
‪ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪- เร็วสิ ‪- ขอโทษเรื่องเด็กโง่นั่นด้วย
‪เรียบร้อยแล้วหรือยัง
‪เสร็จแล้วใช่ไหม เพราะเราต้องรีบไป
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪นี่เอาจริงเหรอ
‪นักล่าแต่กำเนิดมันล้าสมัย
‪มันไม่ได้น่ากลัวแล้ว ‪ไม่ นี่เรื่องจริง
‪ไปแนวอื่นดีกว่าฉันว่านะ อย่าง...
‪ฉันกลัว
‪ฉิบหายแล้ว !
‪วิ่งเร็วสาวๆ วิ่ง !
‪หนีเร็วเข้า
‪กลับมานะ ฉันจะเอาลูกธนู ‪ทิ่มก้นทุกคนเลย
‪ทิ่มก้นเต็มๆ ด้วย
‪ช่วยด้วย !
‪ไม่นะ
‪อย่าผลักสิ
‪ไม่ได้ผลัก ก็เธอขยับตัวไม่เร็วพอ
‪คุณพระช่วย พวกนั้นยิง ‪ใครโดนฆ่าแล้วหรือเปล่า
‪มอร์แกน ใจเย็น ใจเย็นก่อน
‪มันอาจไม่มีอะไรก็ได้
‪จะให้ใจเย็นได้ไง นางโง่
‪"ไม่มีอะไร" เหรอ กล้าพูดแบบนี้ได้ไง
‪เธอเป็นอาสาสมัคร ‪หรือที่ปรึกษาจ้างมาเหรอ
‪เอาละ หยุดเลย
‪เธอต้องเลิกพูดกับฉันแบบนั้นได้แล้ว
‪เหรอ แล้วจะทำไม
‪พวกเธอหุบปากได้แล้ว
‪มันใช่เวลามาทะเลาะกันไหม
‪ใช่ มันใช่เวลาไหม
‪- ขอดูมือหน่อย ‪- ไม่เป็นไร
‪ไม่มีอะไร
‪หายใจลึกๆ หายใจเข้า
‪ฉันอยู่ในสวน อยู่ในสวน
‪ฉันอยู่... นี่มันความผิดเธอเลย
‪เธอทำร้ายเขา มันเลยเป็นเรื่อง
‪เธอมันไอ้โรคจิต
‪อะไร
‪ขอโทษที อาการเขากำเริบ
‪เป็นอะไรไหม ฉันทำร้ายเธอหรือเปล่า
‪เราต้องออกจากป่า หาถนนให้เจอ
‪ฟังให้ดี ฉันรู้วิธีเอาตัวรอดในป่า
‪ฉันชำนาญเรื่องนี้
‪เราจะไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย
‪ฉันสัญญา ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
‪กฎข้อแรกนะ...
‪กฎที่สำคัญที่สุด คือต้อง...
‪วิ่ง หนีเร็ว
‪เอาละสาวๆ พวกเธออยู่ที่นี่
‪- อย่าส่งเสียงนะ ‪- ทำไม
‪- จะไปเองเหรอ ‪- ไปดูลาดเลา
‪ไปคนเดียวปลอดภัยกว่า
‪- โอเคนะ ‪- ไม่เอา
‪ฉันไม่เป็นพี่เลี้ยงให้หรอกนะ
‪- ฉันก็ไม่เอาเธอ ‪- พอที
‪อยู่ที่นี่
‪อย่าส่งเสียง
‪ฉันจะไปดูลาดเลา เดี๋ยวมา
‪เข้าใจนะ โอเคนะ
‪โอเค กัปตัน
‪โอเคก็ได้ เราอยู่ได้
‪เอาละ เราต้องไปจากนี่
‪ไปหาถนน หารถ แล้วไปกันดีกว่า
‪- ฉันไม่ไหว ฌานน์... ‪- ไม่ได้
‪มองฉันสิ ลีซ เธอต้องเชื่อฉัน
‪- ฉันไม่ทิ้งเธอ เราต้องรอด ‪- ฉันไปเอง
‪- อะไรนะ ‪- แดนี่ต้องการฉัน
‪- อะไรนะ ‪- เขาตายแล้ว
‪ฉันจะไปหาถนน หาแดนี่ แล้วกลับมา
‪ไม่เอา ทาเทียน่า ไม่นะ
‪กลับมา ทาเทียน่า กลับมาสิ บ้าเอ๊ย
‪- ถอดออก ถอดเร็ว ‪- ถอดทำไม
‪ถอดเร็วเข้าสิ !
‪- วิ่งไปแล้วส่งเสียง ‪- พวกนั้นก็ตามเรามาสิ
‪วิ่งเร็ว !
‪แบบนี้แย่แน่ !
‪โมโหทาเทียน่าจริงๆ
‪ว่าไงนะ
‪ถ้าเขาไม่สติแตกที่บาร์ ‪เรื่องคงไม่เกิด
‪เดี๋ยวนะ แล้วเด็กนั่น ‪ที่เธอไปต่อยเข้าล่ะ
‪อ้าว กลายเป็นฉันผิดงั้นสิ
‪ก็ได้ ฉันโง่เอง
‪สุดท้ายมอร์แกนก็ผิดตลอดสินะ
‪อย่ามาเล่นบทเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายเลย
‪เหยื่อเหรอ
‪ถ้ายังพูดอีก ‪เธอได้เป็นเหยื่อจริงๆ แน่
‪- อ๋อเหรอ ‪- เออสิ
‪ระวังตัวไว้เถอะ
‪เดี๋ยวนะ
‪ฉันต้องกลัวไหมตอนนี้
‪- น่าสมเพช ‪- หยุดเลยนะ
‪- มันของปลอม ‪- อะไรนะ
‪เอาละสาวๆ ไปกันได้แล้ว
‪- ออกไปเลย ‪- ไปเร็ว
‪พวกนั้นทำแบบนี้ทำไม
‪ฉลาดมากเลยนะ
‪ไม่ใช่แค่หลอกให้เรากลัว ‪แต่ยังบีบไม่ให้เราหนีไปจากนี่
‪แล้วเราจะทำไงต่อ
‪ก็เพิ่งบอกนี่ไง ‪เราจะไปจากนี่ นางโง่
‪- หยุดสักที ‪- มอร์แกน
‪อะไร ก็ดูเขาพูดเข้าสิ
‪น่ารำคาญ
‪เด็กน้อย
‪โค้ชทิ้งเรา ทิ้งเราทำไม
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‪เท้ามันวิ่งไปเอง
‪ฉันอยู่ข้างหน้า ‪พอโค้ชหนี ลูกทีมก็ต้องตามสิ
‪พวกนั้นไม่ตามมาเอง ฉันไม่เกี่ยว
‪ถ้าอยากตาย ก็ตายกันไป
‪เหมือนกับตอนซ้อม
‪เวลาฉันบอก "สาวๆ ประจำที่" ‪ก็ไม่เห็นมีใครขยับ
‪ที่นี่ก็เหมือนกัน ‪ถ้าเห็นฉันวิ่ง ก็ตามสิ
‪อย่าอยู่รั้งท้าย
‪มัวแต่ยืนพิงรถ ทั้งที่มีคนเอาปืนจ่อ
‪ฌานน์
‪- อะไร ‪- ขอคุยด้วยหน่อย
‪ก็ได้ แต่ตอนนี้ไว้ก่อนนะ
‪เรื่องสำคัญนะ
‪ก็ได้
‪เอาสิ ว่ามา
‪คือฉัน...
‪ฉัน...
‪เธอทำไม
‪มีอะไร
‪ฉันนอนกับแซร์ช
‪- อะไรนะ ‪- ฉันอธิบายได้
‪ฉันมันคนโง่
‪พอได้แล้วมอร์แกน
‪ไม่เป็นไรกัปตัน ฉันไม่ฟัง
‪- ทำอะไรของเธอ ‪- นั่นตัวจริง
‪- เขาทำอะไร ‪- จะไปรู้เหรอ
‪เธอทำอะไร
‪น่าจะเสียงเหยี่ยว
‪เวรแล้ว เขาเห็นเรา
‪ฉันไม่ได้ทิ้งใครไว้
‪คิดสิ ฉันไม่ได้ทิ้ง
‪ฉันไม่ได้ขี้ขลาด ‪ไม่ใช่เลย มันก็แค่...
‪ฉันอาจไม่ได้กล้าหาญ ‪โอเค คิดสิคิด...
‪เราเป็นโค้ช หาวิธีสิ เรามีกันกี่คน
‪โอเค ตอนนี้มีหนึ่งคน
‪คิดไม่ออก คิดไม่ออกเลย...
‪เดี๋ยว...
‪ถ้าเราไม่ได้ทิ้งใครล่ะ
‪เราอยู่ที่ไหน
‪น่าจะบ้านเธอ ถ้าโชคดีเราคงเจอแซร์ช
‪มันเป็นแค่อุบัติเหตุ...
‪อุบัติเหตุคือพลาดเจ็บตัว
‪เธอพลาดไปทับจู๋แฟนฉันหรือไง
‪มันไม่ใช่แบบนั้น
‪ฉันซ้อมเสร็จแล้วก็ไปห้องเปลี่ยนชุด
‪หุบปากไปเลย
‪ไม่ต้องเล่าเลย เธอนี่อะไรกัน
‪เธอเป็นเพื่อนสนิทฉันแท้ๆ
‪ฉันอยากบอกตั้งนานแล้ว
‪มันแค่สองครั้ง
‪- ก็ได้ มากสุดห้า ‪- หุบปาก
‪มอร์แกนพูดถูก เธอมันงี่เง่า
‪เวร
‪- ฉันขอโทษ ยกโทษให้ฉันนะ ‪- ช่างเธอสิ
‪ฉันเกลียดเธอ
‪- ฉันขอโทษ ‪- หุบปาก
‪- พวกนั้นคงไปแล้ว ‪- หุบปาก
‪ฌานน์ รอฉันด้วย
‪มีหมากฝรั่งไหม
‪นี่ไงคำตอบ
‪ไม่เอา แต่ฉันกลืนฉี่ไป
‪ฌานน์
‪ฉันขอโทษ
‪- หยุดก่อน ‪- คุณนักล่า อย่าฆ่าฉันเลย
‪ตอนนี้แหละ !
‪เวรเอ๊ย
‪มัวทำบ้าอะไรอยู่
‪อุตส่าห์วางแผน
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยฉันที !
‪เขาทำฟันเธอหลุดเหรอ
‪เปล่า ไม่ใช่ฟันฉัน
‪อาซูกิ...
‪ขอโทษที ฉันไม่เข้าใจ...
‪ฉันไล่เธอออก
‪มาเถอะ แอม.อา.
‪ฌานน์
‪- ฌานน์ ‪- อะไรล่ะ
‪ฉันจะไปทางนั้น ‪พวกนั้นจะได้ตามเราทั้งคู่ไม่ได้
‪ก็ได้ ไปเลยสิ
‪- ฉันไปนะ ‪- ก็ดี ไปสิ
‪- ไปแน่ ‪- เออ ไปเลย
‪- ช่วยด้วยๆ ‪- เดี๋ยว ลีซ เดี๋ยวก่อน ลีซ...
‪เวรเอ๊ย
‪โชคดีก็แล้วกัน
‪ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย
‪แผนห่วยๆ
‪ไม่มีสิ่งใดดีเกินเยซู
‪ไม่มีสิ่งใดดีเกินพระองค์
‪ช่วยฉันด้วย
‪ขอโทษที คุณมาขัดจังหวะเพลง
‪ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ แต่...
‪มีพวกคนบ้าตามฉันมา ‪พยายามจะตามล่าเรา...
‪พวกนั้นใส่หมวกคลุมหน้า มีปืน
‪พวกนั้นจะฆ่าพวกคุณด้วย ทุกคนจะตาย
‪คนเราต้องตายอยู่แล้ว
‪พระองค์จะรับเราสู่บ้านของพระองค์
‪- ใช่ ‪- ไม่ใช่แบบนั้น ได้โปรด
‪- ทุกคน พร้อมกัน ‪- ไม่ค่ะ
‪พระองค์จะต้อนรับเรา
‪ฟังหน่อย ให้ตายสิ
‪พวกคุณจะตายนะ ฉันสาบานได้
‪พวกนั้นจะฆ่าทุกคน !
‪ทุกคนจะตายกันหมด หนูมากับฉัน
‪นี่ พอได้แล้ว
‪หยุดนะ
‪บ้าจริง
‪พอได้แล้ว
‪บ้าหรือเปล่า
‪- เวรเอ๊ย ‪- มาเถอะ
‪- เวร ‪- เรย์มอนด์ รับ
‪ขอโทษที ลืมไป
‪พร้อมนะ
‪พระองค์จะต้อนรับเรา
‪ฉันอยากกลับบ้าน ‪อยากไปจากนี่ ได้โปรด
‪ไม่นะ อย่าฆ่าฉัน ‪ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลย
‪ฉันยอมทำทุกอย่าง ทุกอย่างเลย
‪เราตกลงกันได้นะ
‪ใช่
‪ให้ฉันสวมไว้ใช่ไหม ได้เลย
‪นี่
‪นี่ ฉันอยู่นี่
‪อาซูกิ ฉันรู้ฉันทำพลาด
‪เธอไล่ฉันออกไม่ได้นะ
‪เธอทำเกินไป ‪เราเป็นทีม เป็นหนึ่งเดียว
‪ไม่ใช่ใครจะมาเห็นแก่ตัว
‪เธอเอาแต่คิดถึงตัวเอง
‪เธอไม่ใช่เหยี่ยวอีกแล้ว
‪ขอบใจนะ
‪ฉันขอโทษ...
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‪ฉันเปล่านะ ไม่ใช่ฉัน
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪อาซูกิ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พระเจ้า ไม่ทันการ
‪มันฆ่าเขา มันฆ่าเขาแล้ว
‪มันเอามีดแล้วก็ฆ่าเขา
‪มันเป็นคนฆ่า
‪อาซูกิ
‪ฉันไม่ได้ทำอะไร มันเป็นอุบัติเหตุ
‪ใจเย็นมอร์แกน ไม่ต้องกลัว
‪ไม่เป็นไร ฉันอยู่นี่แล้ว
‪เราจะหนีไปจากที่นี่ให้ได้ เราสองคน
‪เธอเป็น...
‪กัปตันที่ดีที่สุด
‪ไม่เคยทำฉันผิดหวัง
‪ไม่เคยเรียกฉันว่า "ยายก้นเผละ"
‪อาซูกิ ฉันจะไม่ลืมเธอเลย
‪หวังว่าคนต่อไปจะดีได้เท่าเธอ
‪เยี่ยม
‪โอเค
‪นี่แก
‪หมาน้อย
‪มานี่ มานี่มา
‪กินหินหน่อยไหม
‪มาสิ เอาไปเลย
‪แกกินหินเหรอ กินสินะ เจ้าหมาน้อย
‪ออกไปนะ ปล่อยจู๋ฉัน
‪บอกให้ปล่อย
‪(โค้ช)
‪ฉลาดนักใช่ไหม
‪แอม.อา.
‪ฌานน์ นั่นฌานน์
‪คนอื่นล่ะ อยู่ไหนกัน
‪ทาเทียน่า...
‪กำลังไปตามคนมาช่วย
‪แดนี่...
‪ส่วนลีซ ฉันไม่รู้...
‪เราเถียงกันแล้วเธอหนีไป
‪เธอบอกว่า...
‪บอกว่าเคยนอนกับแซร์ชด้วย
‪พวกเธอล่ะเป็นไง
‪อาซูกิตายแล้ว
‪ฝีมือพวกนั้น
‪แต่เขาก็สู้ขาดใจนะ
‪เดี๋ยวก่อน
‪บ้าเอ๊ย
‪น้ำมันหมด
‪นี่ รถเราอยู่ตรงนั้นไง
‪มือถือฉันอยู่ในนั้น เราต้องไปแล้ว
‪ทางสะดวก
‪เดี๋ยว ฉันจะดูต้นทางให้เอง โอเคนะ
‪ถ้าพวกนั้นมา ทำเสียงเหยี่ยวนะ
‪จำได้ไหม
‪ก็ได้
‪เยี่ยม ต้องแบบนี้สิ
‪ติดสิ
‪- แอม.อา. เจออาวุธไหม ‪- ไม่เจอ
‪แต่เจอมันฝรั่ง
‪ดีเลย มีสัญญาณ
‪แจ้งตำรวจเลย
‪ว่าไงฌานน์ที่รัก เรียบร้อยดีนะ
‪ไอ้สารเลว ไอ้คนสารเลว ฉันจะตัดไข่แก
‪ไอ้คนหลอกลวง แกตายแน่บอกเลย ตายแน่ๆ
‪สายตัดไปเฉย
‪ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนะ เธอบ้าหรือเปล่า
‪มา ฉันจัดการเอง
‪โทรหาตำรวจได้ไหม
‪ไม่ได้ แบตหมดก่อน
‪เวรกรรม
‪- ว่าไง ‪- แบตหมด
‪- แย่แล้ว ‪- ใช่
‪- แล้วทำไงดี ‪- ไม่รู้สิ
‪- ไม่สนแล้ว ไปดีกว่า ‪- ไม่ได้ ต้องรวมกันไว้
‪นี่
‪จบเห่แล้ว
‪เราตายแน่
‪ยังไม่ตายหรอก
‪เราทีมเดียวกัน
‪เราคือพญาเหยี่ยว
‪ไม่ครบ... แต่ก็ใช่แหละ
‪เวลาอะไร
‪เวลาตบ
‪พญาเหยี่ยว สู้ !
‪ตัวตบๆ
‪ตัวตบๆ ไชโย
‪ฌานน์ !
‪ช่วยด้วย ช่วยที !
‪อย่าทิ้งฉันนะ !
‪ขอร้องอย่าทิ้งฉัน ‪อย่าทิ้งฉันนะ อย่าปล่อย
‪เดี๋ยวฉันมาช่วย
‪- ฉันกลับมาแน่ สัญญา ‪- ไม่นะ !
‪ฉันสัญญา เดี๋ยวกลับมาช่วย สัญญาเลย
‪ฉันจะกลับมาช่วย
‪ฌานน์
‪มาเร็ว
‪- ไปกันดีกว่า ‪- ฌานน์
‪เราไปไม่ได้
‪เราต้องกลับไป
‪เราเป็นพญาเหยี่ยวนะ
‪ถ้าเผื่อเพื่อนเรายังไม่ตายล่ะ ‪เราทิ้งพวกเขาไม่ได้
‪เราทิ้งพวกเขาไว้แบบนั้นไม่ได้
‪ฌานน์...
‪แบ่งกันเป็นสองกลุ่ม
‪หมายถึงกลุ่มละคนนี่เหรอ
‪แบบนั้นมีโอกาสมากกว่า
‪โอเค
‪ฉันขอร้อง
‪ไม่นะ ฉันไม่ได้ทำอะไร ปล่อยฉันเถอะ
‪- ได้โปรด ปล่อยฉัน ‪- มอร์แกน
‪- ฉันอยากกลับบ้าน ‪- อย่าร้อง
‪มันเข้าทางพวกนั้น
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ‪ฉันไม่บอกใครหรอก
‪มอร์แกนๆ
‪ใจเย็น ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันอยู่นี่
‪พวกนั้นจะฆ่าเรา ‪แต่อย่าหวังจะได้สนุกเลย
‪พวกนั้นจะฆ่าเราเหรอ ฉันไม่อยากตาย
‪ไม่นะ ฉันไม่อยากตาย !
‪ได้โปรด
‪แดนี่ของฉัน...
‪ที่รัก สวยจริงๆ
‪สวยเหลือเกิน
‪ที่รักของฉัน
‪ฉันคิดถึงเธอจัง
‪หูเธอ
‪พวกแกทำอะไรกับหูเธอ
‪ไม่นะ
‪ไม่นะ ไม่
‪ฉันจะฆ่าพวกแก จะฆ่าให้หมด
‪ฉันจะตัดคอพวกแก ‪แล้วเอายัดก้นแกทุกคน
‪ปล่อยฉันนะ !
‪ปล่อยฉัน !
‪บอกให้ปล่อย พวกสารเลว
‪ไม่นะ
‪ได้โปรด
‪ปล่อยฉัน
‪ฉันไม่เชื่อ ไม่นะ
‪ฉันไม่เชื่อ
‪นั่นอะไร เขาทำอะไร
‪ไม่นะ ไม่
‪ไม่เอา
‪ไม่นะ
‪ไม่เอา ทำไมต้องฉันด้วย
‪ไม่เอา ไม่นะคุณ ฉันไม่เอา
‪ไม่ ฟังฉันก่อนนะคุณ หยุดก่อน
‪คุณคะ ฉันไม่อยากตาย
‪ไม่เอา
‪ได้โปรด อย่า !
‪- ไม่เอานะ ไม่เอา อย่า ‪- หยุดนะ
‪ไม่นะ !
‪คนนี้ดีกว่า เธอไง ใช่
‪เอาเลย เอาเธอไปเลย
‪- เธอดีกว่า เธอแหละดีกว่า ‪- นางสารเลว
‪จัดการเธอเลย
‪สารเลว !
‪- เธอดีกว่า เอาเลย ‪- มอร์แกน หยุดนะ
‪นางบ้า มองฉันสิ
‪บอกให้มองฉัน
‪เธอมันคนทรยศ
‪นางสารเลว !
‪ถ้าใครขยับรับรองหัวหลุด !
‪อยากโดนตบสักหน่อยไหม ไอ้พวกเวร
‪อย่าแหยมกับพญาเหยี่ยว
‪ถอยไป ไม่งั้นฉันยิง ฉันยิงจริงๆ นะ
‪- เร็วสิ ‪- แอม.อา. ช่วยฉันเร็ว
‪ได้แล้วๆ
‪ไอ้สารเลว ออกไปนะ
‪ฟอร์เรสต์ หยุดนะ
‪ฉันบอกให้ถอยไป
‪แอม.อา. เร็วเข้าสิ มัวทำอะไรอยู่
‪นั่นมันเสียงอะไร
‪เวรเอ๊ย !
‪บ้าจริง
‪ฉันมาแล้ว
‪- โค้ช ‪- ขอโทษที รถติดไปหน่อย
‪มาสิ มาเลย
‪มานี่เลยแก
‪เอาเลย
‪ขอโทษนะ ฉันไม่น่าทิ้งพวกเธอ ‪ฉันมันเลวเอง
‪แต่ฉันบอกให้หนีแล้วนะ
‪ให้ตายสิ ไม่เห็นเหรอว่าพูดอยู่
‪ฉันบอกว่าไม่ก็คือไม่
‪ระวัง !
‪ยังอยู่อีกเหรอ
‪มาสิ ยอมแพ้แล้วเหรอ
‪เธอจะไปไหน
‪บ้าจริง ปล่อยฉัน
‪ไม่
‪ออกมาสิ มาเลยสิ
‪เป็นอะไรไป
‪ห่วงเราเหรอ ห่วงทีมขนาดนั้นเลยเหรอ
‪มันไม่เหลือทีมแล้ว
‪ลีซ !
‪ไม่นะ ไม่
‪ไม่นะ ลีซ
‪ฉันรักเธอ
‪ฉันก็รักเธอเหมือนกัน
‪ขอโทษเรื่องแซร์ช
‪ไม่สนหรอก ฉันไม่สนแซร์ชแล้วด้วยซ้ำ
‪จัดการหล่อนที
‪ไม่นะ ไม่ อยู่กับฉันก่อน
‪ได้โปรด อดทนไว้ก่อน อยู่กับฉันก่อน
‪ไม่นะ
‪อีกเหรอ มาเลย
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪มอร์แกน !
‪มาเลย
‪แฟนเธอก็ชอบให้ฉันอยู่บน
‪ฉันรักพวกเธอจริงๆ
‪ออกไปจากนี่ ไปเร็ว
‪ฌานน์ๆ เราต้องไปแล้ว
‪ได้แค่นี้เหรอ มาเลยสิ
‪- โค้ชล่ะ โค้ชอยู่ไหน ‪- เขาขอต่อเวลา
‪มาเลย
‪แค่นี้เหรอ
‪ออกไปเลย ไป !
‪แกล่ะว่าไง
‪ว่าไง
‪ไม่นะ !
‪คติสอนใจเรื่องนี้ ‪ที่คุณคงเข้าใจได้ดี
‪เล่นวอลเลย์บอลให้เก่ง ‪แล้วก็จะรอดได้เอง
‪แต่คติข้อสองบอกว่า ‪อย่าทิ้งความหวังไป
‪ต่อให้เราโดนตัดขา ‪ก็อาจยังพอทนได้
‪มาถึงตอนจบเรื่องนี้ ‪คุณจะได้เลิกดูเสียที
‪หาอะไรทำเสียบ้าง ‪ไปหาหมอก่อนจะเป็นบ้า
‪คำแนะนำสุดท้าย ‪หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ
‪อย่าเล่าเรื่องส่วนตัว ‪ให้ชายแปลกหน้าในพงไพร
‪โอ พญาเหยี่ยว
‪พญาเหยี่ยว
‪พญาเหยี่ยว...
‪- ที่รัก ‪- มีอะไรจะพูดไหม
‪มีสิ คือผม...
‪คุณดูแปลกไปหรือเปล่า
‪เตรียมตัวตายได้เลย
‪คำบรรยายโดย วริยา ธาวนพงษ์