‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪จดหมาย
‪เดี๋ยวนี้คุณไม่ค่อยได้เขียนจดหมายแล้วใช่ไหมครับ
‪แต่ผมเชื่อว่ามีฉบับหนึ่งที่คุณไม่เคยลืมแน่ๆ
‪ส่งมันไปถึงผู้ชายอ้วนๆ คนหนึ่งที่ใส่ชุดสีแดง
‪และมีเงื่อนไขว่าคุณต้องทำตัวดีๆ
‪ไม่มากก็น้อย
‪เขาจะเอาของเล่นมาให้ชิ้นสองชิ้น
‪แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เคยมีใครสงสัย ‪ว่าเรื่องทั้งหมดเริ่มต้นยังไง
‪ในตอนแรก
‪นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับจดหมาย ‪และมันเริ่มต้น...
‪ด้วยฉบับนี้
‪(โรงเรียนการไปรษณีย์)
‪เจ็ดสิบสี่ 75 76
‪เจ็ดสิบเจ็ด 78 79
‪- แปดสิบ ‪- ครูฝึกครับ
‪ส่งมาจากเบื้องบน ‪หนังสือราชการถึงนักเรียนคนหนึ่งของท่าน
‪ส่งถึงเขานะครับ ท่าน
‪นักเรียนการไปรษณีย์โยฮันเซ่น!
‪หยุดเลย
‪อย่าเฉลยนะ ขอผมเดาก่อน
‪ยอมก็ได้ ใครน่ะ
‪จ่านี่เอง
‪ครูฝึก นั่งสิๆ ดื่มอะไรไหม
‪เอสเปรสโซ คาปูชิโน่
‪นายควรซ้อมขี่ม้าอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪ไม่ต้องห่วงน่า มีคนฝึกแทนผมแล้ว
‪หนังสือราชการจากสำนักงานของนายไปรษณีย์
‪อะไรนะ
‪จ่า เอาจริงดิ
‪อย่าอำผมเล่นนะ
‪ฝากถือนี่หน่อย
‪โห นึกว่าจะมาถึงเร็วกว่านี้ซะอีก
‪แต่ใช่ โดนเรียกตัวไปพบฮ่องเต้แล้ว
‪อันที่จริง ไปยกเลิกเอสเปรสโซของจ่าได้เลยนะ
‪และนี่ ดื่มของผมให้หมดสิ ‪ผมไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว
‪และผมจะขอมองดูที่นี่เป็นครั้งสุดท้าย จะได้ลืมมัน
‪เรียบร้อย เอาละ ไปกันเถอะ
‪เก้าเดือน
‪เป็นเวลาเก้าเดือน
‪ที่ฉันใช้เส้นสายทั้งหมดที่มี
‪เพื่อยัดแกเข้าโรงเรียนการไปรษณีย์
‪อันที่จริง เก้าเดือนกับหกวันต่างหาก
‪แต่ใครจะไปนับล่ะ
‪อะไรเนี่ย ไม่มีขนมปังกรอบเหรอ
‪โธ่เอ๊ย เซ็งเป็ด
‪งั้นเรามาพิจารณาพัฒนาการของแกกันไหม
‪ได้เลย
‪- จ่า ‪- ครับ ท่าน
‪แยกและจัดหมวดหมู่...
‪สอบตกเต็มๆ
‪ดูแลและควบคุมนกพิราบสื่อสาร...
‪ทำได้ย่ำแย่มาก
‪ขนย้ายสินค้าแตกหักง่าย...
‪ทำสถิติได้แย่ที่สุด
‪นั่นแหละ ใช่เลย
‪แต่แหม เราก็ได้พยายามแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ผมคงต้องไปเก็บข้าวของ ‪และกลับบ้านแล้วละ แย่จัง
‪บ้าที่สุด
‪- หยุดอยู่ตรงนั้นเลย ‪- ไม่ครับ พ่อ
‪พ่อพูดถูก เมื่อไหร่ผมจะโตสักที
‪เมื่อไหร่ผมจะเลิกทิ้งขว้างโอกาสพวกนี้
‪ที่พ่อมีน้ำใจยัดเยียดให้ผม
‪และรับผิดชอบตัวเองได้สักที
‪ผมคงต้องไปซุ่มเก็บตัว
‪และทบทวนความสำคัญในชีวิตซะใหม่
‪ขณะห่อตัวอยู่ในผ้าปูที่นอนผ้าไหมของผม
‪พร้อมคาเวียร์และเหล้าเชอร์รี ‪พ่อยังซื้อยี่ห้อเดิมอยู่ใช่ไหม
‪แกคิดว่าฉันจะดูแกจงใจล้มเหลว
‪แล้วปล่อยให้แกลอยหน้ากลับไป
‪ใช้ชีวิตแบบคุณชาย ไร้เป้าหมาย ‪ไร้ความหมายง่ายๆ งั้นเหรอ
‪ก็... ใช่ครับ ผมจะไปไหนได้...
‪ยินดีด้วย ตอนนี้แกเป็นบุรุษไปรษณีย์แล้ว
‪ว่าไงนะครับ
‪แกจะต้องไปเปิดที่ทำการไปรษณีย์ใน...
‪เมืองสเมียเรนส์เบิร์ก
‪แกมีเวลาหนึ่งปี
‪อะไรนะ หนึ่งปี ที่ไหน สเมียเรนส์เบิร์กเนี่ยนะ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย พ่อ
‪จดหมาย 6,000 ฉบับก็พอ
‪ประทับตราด้วยมือแกเอง
‪และฟังให้ดีนะ เจสเปอร์
‪ถ้าแกส่งจดหมายพวกนั้นไม่ครบล่ะก็
‪ออกจากกองมรดกไปเลย
‪ไม่มีอะพาร์ตเมนต์สุดหรู
‪รถม้า เสื้อผ้า งานเลี้ยงอีกต่อไป...
‪ไม่เหลือสักอย่าง
‪เตรียมหาที่ซุกหัวนอนสบายๆ ในสลัมได้เลย
‪- แต่... ‪- จดหมาย 6,000 ฉบับ หนึ่งปี
‪ห้ามโกง ติดสินบน ‪หรือหาทางหลบเลี่ยงงานนี้เด็ดขาด
‪พ่อ ไม่เอาน่า นี่ผมเองนะ
‪มาคุยเรื่องนี้กันดีกว่า
‪นี่ลูกพ่อไง เจสเปอร์น่ะ หนูน้อยเจสปี้ไง
‪จำได้ไหมที่ผม... ‪"พ่อฮะ ผมขอช่วยพ่อส่งจดหมายได้ไหมฮะ
‪ผมขอช่วยพ่อเอาจดหมายใส่ในซอง
‪และเอาไปติดแสตมป์พร้อมด้วย..."
‪เดี๋ยว!
‪รู้ไหมว่าต้องรีดเครื่องแบบนี้นานแค่ไหน
‪ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ‪แต่คงมีคนเสียเวลาเป็นชั่วโมงแหละ
‪ได้ยินไหม เบิร์กฮาร์ด
‪ในที่สุดก็เจอใบหน้าที่เป็นมิตร ‪เชื่อไหมว่าพวกเขา...
‪เบิร์กฮาร์ด ฉันยังไม่ได้ขึ้นรถม้าเลยนะ ‪เบิร์กฮาร์ด
‪ท่านครับ ผมเห็นด้วยกับการลงโทษ ‪แต่เมืองสเมียเรนส์เบิร์ก...
‪ไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ
‪เด็กคนนั้นต้องการเครื่องเตือนสติ จ่า ‪และใครจะรู้
‪สักวันเขาอาจขอบคุณผมก็ได้
‪ขอบคุณครับ พ่อ
‪มันวิเศษเลิศเลอมาก พ่อ ขอบคุณหลายๆ
‪มันเจ๋งมาก พ่อ
‪เจ๋งสุดๆ ไปเลย
‪ขอบคุณครับ พ่อ
‪ขอบคุณ
‪ผมรักการขี่รถม้าสุดสยองนี้มาก
‪ขอบคุณมาก ก.ไก่ล้านตัว
‪ขอบคุณๆๆ ขอบ...
‪กลับไปที่ทางแยกนะ
‪และเลี้ยวซ้ายที่ต้นไม้ตายแล้ว ไม่ต้องขอบคุณ
‪อะไรนะ เปล่า ผมไม่ได้หลงทาง
‪เชื่อฉันสิ นายหลงทาง
‪ฮาดีแฮะ คืองี้ เรือสวยนะ
‪ไม่รู้ว่าวันนี้คุณจะได้ขึ้นเรือบ้างไหม
‪คืออะไรเนี่ย
‪บุรุษไปรษณีย์คนใหม่ เมืองสเมียเรนส์เบิร์ก
‪ซึ่งอยู่บนเกาะแห่งหนึ่ง ‪ซึ่งรายล้อมไปด้วยน้ำทะเล
‪ซึ่งผมต้องใช้เรือข้ามไป ซึ่งคุณมีเรือ
‪เริ่มปะติดปะต่อได้หรือยังเอ่ย
‪อากาศเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ
‪ช่วงนี้มีคลื่นความร้อนนิดหน่อยน่ะ
‪นั่นไง เมืองสเมียเรนส์เบิร์ก
‪มีเสน่ห์เนอะ ‪นายน่าจะได้เห็นมันในฤดูใบไม้ผลินะ
‪ตอนนั้นแหละที่ความมืดสลัวพวกนั้น ‪สะดุดตาสุดๆ
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่เหรอ
‪ประเพณีท้องถิ่นหลากสีสันน่ะ
‪ตำนานพื้นบ้านแปลกๆ อะไรทำนองนั้น
‪วัฒนธรรมที่มีชีวิตชีวาทั้งหมดของเมืองประหลาดนี่
‪ไม่นะ ทำไมพวกเธอ...
‪ไอ้เด็กเปรต!
‪ทุกคนไปไหนกันหมด
‪ทุกคนเหรอ
‪ผมนึกว่าจะมีการต้อนรับซะอีก
‪ใช่ๆ การต้อนรับ แน่นอน การต้อนรับ
‪ดีนะที่เตือนฉัน นายไปเคาะระฆังตรงนั้นนะ
‪แล้วการต้อนรับก็จะเริ่มขึ้น
‪- ระฆังเหรอ ‪ - ใช่
‪ลองดูสิ แล้วพวกเขาจะออกมา ‪พวกเขาจะมีวงดนตรี
‪อาหารเรียกน้ำย่อย ‪และรางวัลสำหรับแขกบ้านแขกเมือง
‪เป็นการต้อนรับเต็มรูปแบบ
‪จริงเหรอ
‪- ที่นี่อะนะ ‪- ก็ใช่น่ะสิ
‪ไม่ใช่ทุกวันหรอกนะ
‪ที่จะมีบุรุษไปรษณีย์คนใหม่มาจากเมืองใหญ่
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ของฉัน!
‪พวกมันกัด โอ๊ย ออกไปนะๆ
‪เจ๋งไหมล่ะ
‪และนายคิดว่าพวกเขาลืมเนี่ยนะ
‪เร็วเข้า พาผมออกไปจากที่นี่
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย
‪- ทำไมทุกคนถึงยืนบื้อกันอยู่ได้ ‪- แหม
‪ดูสิว่าในที่สุดใครเป็นฝ่ายยกธงขาว
‪ยกธง... เราเหรอ
‪ตลกเป็นบ้า
‪ยอมรับซะเถอะ แกแอบออกมาเคาะระฆัง
‪เอลลิงโบอย่างเราเหรอ ไม่มีวันซะละ!
‪- อย่าบังอาจขึ้นเสียงใส่ฉันนะ ‪- พวกขี้แพ้ของแกต่างหาก
‪- เอาเข้าไป ‪- แกเคาะระฆัง!
‪แกก็รู้ว่าแกเคาะ...
‪แกปอดแหกเอง ‪แล้วคิดจะโยนความผิดให้เราเหรอ
‪- ไม่อยากจะเชื่อเลย ‪- เรากวาดหิมะกันอยู่...
‪นี่!
‪แย่งอะไรกันน่ะ เด็กๆ
‪ของฉัน!
‪แม่ฟักทองน้อย เจออะไร เอาให้พ่อดูซิ
‪ของฉัน
‪นี่ไม่ใช่วิธีปฏิบัติกับคน
‪ไม่ใช่กับคนคนนี้แน่นอน
‪ขอหนึ่งวิฯ ให้ฉัน...
‪บุรุษไปรษณีย์เหรอ
‪- ตลกสิ้นดี ‪- เมื่อไหร่พวกเขาจะเข็ดเนี่ย
‪พวกเขาส่งบุรุษไปรษณีย์มาให้เราอีกแล้ว
‪เอาละ
‪พวกคุณไม่รู้ว่าผมเป็นใคร ผมจะไม่ถือสาแล้วกัน
‪โอเคนะ แต่เอาเป็นว่า ‪ผมไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์จริงๆ หรอก
‪คือก็ใช่ เพราะมันเป็นธุรกิจของบ้านผม
‪- พ่อผม... อย่าให้เริ่มเล่าเลย... ‪- เราพูดถึงไหนนะ
‪- เรื่องมันซับซ้อน ‪- อ๋อ ใช่ เคาะระฆังที
‪ชีวิตนี้สั้นเกินกว่าจะลงรายละเอียด แต่...
‪(โรงเรียน)
‪ไปที่เคาน์เตอร์สิ
‪ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้
‪เอาละ ฟังนะ ‪ใครก็ตามที่อยู่ตรงนั้น ผมขอเตือนคุณ
‪คุณไม่อยากมีเรื่องกับผมหรอก โอเคนะ
‪แม่เจ้า ปลาเน่าเรียกพี่! อื้อหือ กลิ่น
‪ปลาแมกเคอเรลสดใหม่จ้า ‪วันนี้มีแต่ปลาเฮร์ริงกับเบอร์บอตนะ
‪เครื่องแบบ ตกใจจนเหงื่อแตก กลัวจนตัวแข็ง
‪ประหม่าจนขาสั่น เอาละ
‪ฉันจะลองเดามั่วดูแล้วกัน
‪นายคือบุรุษไปรษณีย์คนใหม่
‪และคนขับเรือหลอกนายให้เคาะระฆังรบ
‪ระฆังรบเหรอ เมืองแบบไหนกันที่มีระฆังรบ
‪เปิดหน้าต่างได้ไหม ผมแอ๊บไม่เหม็นไม่ไหว...
‪ขอต้อนรับสู่เมืองสเมียเรนส์เบิร์ก
‪เมืองแห่งการทะเลาะวิวาทที่ดีที่สุดในโลก
‪- ทะเลาะวิวาทหรอ ‪- โกรธแค้น โต้เถียง
‪ระหว่างเผ่าครัมกับเผ่าเอลลิงโบ แล้ว...
‪นี่นายจะซื้ออะไรไหม หรือจะมาเม้าท์มอยเฉยๆ
‪เดี๋ยวนะ
‪นี่โรงเรียนไม่ใช่เหรอ
‪ควรจะมีเด็กและครูไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ แหม ขอบใจนะ
‪นึกแล้วเชียวว่าฉันลืมอะไรไป เด็กๆ นี่เอง
‪ขอบใจ
‪เธอเป็นครูเหรอ
‪โอเค วิธีการเป็นอย่างนี้นะ
‪ฉันขายปลา แล้วคนที่อยู่อีกฝั่งของเคาน์เตอร์...
‪- ซึ่งก็คือนาย นายต้องซื้อ... ‪- แม่เจ้า นั่นเธอเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪- สิ่งที่เกิดขึ้นคือ... ‪- ฉัน... ฉันถามผิดเอง
‪ฉันเคยทำงานเป็นครู
‪ในที่ที่คนไม่ส่งลูกหลานไปโรงเรียน
‪จะให้คบค้ากับลูกหลานของศัตรูคู่แค้นงั้นเหรอ
‪ฝันไปเถอะ ไม่มีทางซะล่ะ
‪ตอนนี้ฉันเลยลดตัวมาทำงานนี้
‪จะได้เก็บหอมรอมริบ
‪และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ‪ที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกลจากที่นี่
‪นายจะซื้ออะไรไหม
‪วันนี้ปลาเฮร์ริงลดราคานะ
‪อยู่นี่เอง ก็งงอยู่ว่านายรีบร้อนไปไหน
‪อรุณสวัสดิ์ คุณอัลวา
‪- มอเก้นส์ ‪- ไปกันเถอะ พวก
‪ฉันเก็บทีเด็ดไว้ท้ายสุด
‪(ที่ทำการไปรษณีย์)
‪บ้านแสนสุข
‪อะไร...
‪- ฝากส่งที พี่บุรุษไปรษณีย์ ‪- เดี๋ยวนะ นั่นมัน...
‪กลับบ้านไปซะ ไอ้ขี้แพ้!
‪อ๋อ เหรอ ถ้าฉันเป็นไอ้ขี้แพ้ งั้นนายก็...
‪นายไปไกลเกินแล้ว นายหายไปแล้ว
‪สวยงามมาก แสงธรรมชาติ
‪ความรู้สึกแบบชนบท ระบบแอร์รวมศูนย์
‪ชมวิวได้รอบทิศทาง
‪เหมาะมากสำหรับคนรักสัตว์
‪- ขอให้สนุกนะ ‪- เดี๋ยว
‪นี่ไม่ใช่แล้วล่ะ ผม...
‪อ๋อ เข้าใจแล้ว
‪พ่อผมให้คุณทำแบบนี้ใช่ไหม ใช้ได้เลย
‪หลงกลเลยนะเนี่ย
‪โอเค พอได้แล้ว พาผมไปที่อยู่จริงได้แล้ว
‪ผมอยากอาบน้ำร้อนและดูเมนูอาหารค่ำแล้ว
‪นี่ ฉันจะช่วยให้เข้าใจนะ
‪นายเป็นบุรุษไปรษณีย์ในเมืองสเมียเรนส์เบิร์ก
‪ซึ่งเป็นเกาะที่ตัดขาดจากโลกภายนอก
‪หนาวสุดขั้ว เพื่อนบ้านหัวร้อน ชอบใช้กำลัง
‪และที่นี่คือบ้านของนาย
‪เริ่มปะติดปะต่อได้หรือยังเอ่ย
‪เกือบแล้ว อดทนหน่อยนะ
‪พอกันที ที่นี่ห่วยแตกที่สุด
‪ฉันจะกลับบ้าน
‪ไม่ นายกลับไม่ได้ จำได้ไหม
‪นายจะถังแตก ต้องนอนข้างถนน
‪แต่ฉันเกลียดที่นี่
‪มันหนาวมากและน่าขยะแขยง ‪และผู้คนก็ใจร้ายกับฉัน
‪ฉันคิดถึงผ้าปูที่นอนผ้าไหม...
‪หุบปาก! เลิกอ่อนแอได้แล้ว
‪ตั้งสมาธิ นายจะไปจากที่นี่ได้ยังไง
‪นายต้องการ...
‪จดหมาย
‪เอาละ ตู้นี้ต้องมีแน่ ฉันรู้สึกได้
‪มาหาป๋ามา เจ้าจดหมายน้อยน่า...
‪โธ่ ไม่เอาน่า
‪ได้ ต้องไปหาต้นตอสินะ
‪อรุณสวัสดิ์ครับ คุณนาย
‪ผมเป็นบุรุษไปรษณีย์อย่างไม่ต้องสงสัย
‪ถ้าคุณมีจดหมายที่อยากให้ผมส่ง
‪ก็รีบเอามาให้ผมได้เลยนะ...
‪สวัสดี ไงครับ
‪ถ้าคุณมีจดหมาย ผมยินดีรับไปนะครับ
‪การ์ดอวยพรวันเกิดก็ได้ ญาติห่างๆ อะไรงี้
‪ประกาศการเสียชีวิต
‪แม่ร่วง!
‪มีจดหมาย...
‪หรือพัสดุไหมครับ อยากส่งพัสดุไหม
‪ให้ตายสิ คุณทั้งหลาย
‪จดหมายน่ะ จดหมาย ผมไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะ
‪โอเค คลานต่ำไว้ อย่าตื่นตระหนก
‪แบบนี้สินะเขาถึงเรียกว่า "ไปรษณีย์อืดอาด"
‪เอาละ เกิดอะไรขึ้นที่นี่ จดหมายไปไหนหมด
‪คนแถวนี้มีเรื่องคุยกันเรื่องเดียวเท่านั้นแหละ
‪และพวกเขาสื่อสารกันรู้เรื่องดี ‪โดยไม่ต้องใช้จดหมาย
‪- ว่าไหมล่ะ ‪- เดี๋ยวนะ
‪ไม่มีจดหมายเหรอ แล้วผมจะไปจากที่...
‪- อะไรเนี่ย ‪- สวัสดีครับ
‪คุณครับ ผมขอรูปที่ผมวาดคืนได้ไหมครับ
‪ลมพัดมันไปน่ะครับ
‪- นะครับ ‪- ยังก่อน ไอ้หนู
‪ไม่เห็นเหรอว่าฉันยุ่งอยู่ ‪กับการพยายามคิดว่าจะหาจด...
‪คืองี้นะ
‪ฉันเป็นบุรุษไปรณีย์ เห็นไหม
‪ฉันเอารูปให้นายไม่ได้หรอก
‪แต่ฉันส่งไปรษณีย์ให้นายได้
‪- ยังไงครับ ‪- ง่ายสุดๆ
‪ฉันก็แค่พับรูปวาดแสนน่ารักของนาย ‪ซึ่งสวยมากนะเนี่ย
‪ใส่ในซองจดหมายแบบนี้
‪จากนั้นก็เหลือแค่จ่ายอัตราค่าไปรษณีย์ ‪ฉันจะได้ใส่ไว้ในตู้จดหมายให้นายได้
‪- อัตราค่าไปรษณีย์เหรอ ‪- ใช่
‪นายแค่โยนเหรียญมาให้ฉันหนึ่งเพนนี
‪ฉันจะได้ติดแสตมป์ แล้วก็พร้อมส่งเลย
‪คุณใส่ไว้ในตู้จดหมายเลยไม่ได้เหรอ
‪ฉันก็อยากทำแบบนั้นมากนะ แต่ไม่ได้จริงๆ
‪ไม่มีค่าไปรษณีย์ ก็ไม่ใช่จดหมายน่ะสิ
‪เข้าใจวิธีการไหม
‪นายจะว่าไงล่ะ
‪ฉันได้ส่งจดหมาย นายก็ได้รูปวาดของนาย
‪ได้ประโยชน์กันทั้งคู่ ‪นายอยากได้รูปของนายไหมล่ะ
‪ถ้าไม่อยากได้ ฉันจะเก็บไว้เอง ฉันชอบมัน
‪ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะเก็บไว้
‪ฉันจะส่งจดหมายนี่ให้ตัวเอง ถ้าฉันเป็นนาย
‪อ้าว หวัดดีฮะ พ่อ
‪ผู้ชายใจดีคนนี้บอกว่า
‪- เขาส่งรูปคืนผมทางไปรษณีย์ได้ ‪- ไม่ใช่
‪- เขาโกหก เด็กๆ ขี้โกหก ‪- พ่อให้เขาหนึ่งเพนนีได้ไหม
‪อุ๊ย ดูสิ ที่อยู่ผิด
‪ผมนี่โง่จัง นี่ไม่ใช่... คุณไม่ใช่สเปนเดิลเบิร์ก
‪แล้วเจอกันครับ
‪ขอบคุณมาก และไม่ต้องพูดหรอก บาย
‪ใจเย็น เจ้าหมาน้อย!
‪ต้องเป็นจดหมายด่วนแหงๆ
‪เอาละ เมืองสเมียเรนส์เบิร์ก
‪รอบนี้แกอาจจะชนะ
‪แต่ถ้าแกคิดว่าฉันจะยอมแพ้ คิดใหม่ได้เลย
‪ฉันต้องได้ส่งจดหมายเร็วๆ นี้
‪จากนั้นฉันจะบอกลาแก ‪และความหนาว และคนเพี้ยนๆ
‪และไก่ของแก ใช่แล้ว แกด้วย
‪คอยดูละกัน ฉันขอเวลาอาทิตย์นึง
‪สองอาทิตย์อย่างมาก
‪ฉันมาผิดเวลารึเปล่า ท่าทางนายจะกำลังยุ่งมาก
‪คุณ... ไม่มี...
‪งานทำหรือไง
‪แหม มีสิ
‪ฉันมารับจดหมายทั้งหมดที่จะส่งออกไปไง
‪ไหนล่ะ
‪นายคงต้องช่วยฉันแบกกระเป๋าหนักๆ ด้วยนะ
‪หลังฉันไม่ค่อยดีน่ะ
‪- ผมเกลียดคุณชะมัด ‪- ฉันรู้
‪แล้วตกลงจดหมายอยู่ไหนเนี่ย
‪นายเก็บไว้ตรงไหน อยู่ในห้องอื่นหรือยังไง
‪ให้ฉันเดินไปรอบๆ ห้องไหม
‪แล้วถ้าฉันเข้าใกล้จดหมาย นายก็พูดว่า "อุ่นขึ้น"
‪และถ้าฉันอยู่ห่างจากจดหมายนายออกไป ‪นายก็พูดว่า "หนาวขึ้น"
‪- จากนั้น... ‪- นั่นอะไร
‪อะไร อ๋อ กระท่อมช่างไม้น่ะเหรอ
‪ใช่ มีคนอยู่ที่นั่นไหม
‪มีสิ นายน่าจะแวะไปบ้างนะ
‪เขาน่ารัก ชอบรับแขก
‪สวัสดีครับ ผมอยู่ในบ้านคุณ
‪หรือไม่ว่าที่นี่จะเป็นอะไรก็ช่าง
‪มีใครอยู่ไหมครับ
‪ให้ตายสิ เอาจริงดิ
‪เออสินะ มันต้องเป็นแบบนี้สินะ
‪เยี่ยม ฉันจะฆ่าคนขับเรือนั่น
‪อะไรเนี่ย
‪ของเล่นเหรอ
‪ฮ่า ได้การละ
‪ทีนี้ฉันก็กลับบ้านได้พร้อมความพึงพอใจ ‪จากการบรรลุเป้าหมายอย่าง...
‪(เคล้าส์)
‪ไม่ไหวแล้ว พอกันที
‪อยู่ในสลัมยังดีกว่าถูกเฉือนเป็นชิ้นๆ
‪ไม่ละ ขอบใจ
‪อย่าสับผมแล้วแยกชิ้นส่วนไปทิ้งในป่าเลยนะ
‪นี่คือที่ไหน
‪อะไร ผมไม่รู้ ผมจะไปรู้ได้... เดี๋ยวนะ
‪ผมรู้นี่
‪เดินตรงไปตามทางเรื่อยๆ ‪แล้วคุณจะไปถึงที่นั่นเอง
‪หาเจอแน่นอน หรือจะให้ผมพาไปก็ได้
‪ได้เลย ได้ เดี๋ยวผมพาไปเอง
‪เอาละ
‪โทษทีนะ คือ... ผมขอ...
‪ถึงแล้วจ้า
‪ค่อยๆ ก้าวลงจาก... อะไรน่ะ
‪นายเป็นบุรุษไปรษณีย์ไม่ใช่เหรอ
‪อุ๊ย คุณอยากให้ผม...
‪ไม่ แต่ผม...
‪ได้สิ ด้วยความยินดี
‪ไม่มีอะไรที่ผมชอบทำ
‪มากไปกว่าการส่งสิ่งที่ผมมั่นใจว่าต้องเป็น
‪หัวที่ถูกตัดอะไรเทือกนั้นแน่ๆ
‪คงไม่ใช่หัวที่ถูกตัดหรอกเนอะ
‪มันต้อง... ผมถือหัวอยู่ในมือเลยนะเนี่ย แต่นี่
‪เข้าไปสิ นี่ ผมพยายาม...
‪มาได้ไง
‪เงียบมากสำหรับความไม่สมสัดส่วนของ... ‪ผมหมายถึง
‪กำยำ...
‪สง่างามราวรูปปั้น คุณมีความ...
‪อะไรอยู่ในนั้นน่ะ
‪ล้อเล่นแน่ๆ ไม่มีทาง ‪เป็นไปไม่ได้ ก่อนอื่นเลยนะ
‪ผมก็อยากไปนะ
‪แต่ดูสิ เสียดายที่มีรั้วกัน
‪แย่จัง ไงดีล่ะ
‪คุณจะทำยังไง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪นี่ ขอร้องละ แหวกรั้วเถอะนะ
‪ทำแบบนี้กับผมทำไม
‪ไม่นะ
‪โอเค คุณชนะ คุณต้องการอะไร ‪เงินเหรอ พ่อผมมีเงินเพียบ
‪เขียนไปเรียกค่าไถ่ได้เลย ‪เขียนหนังสือเป็นใช่ไหม
‪ช่างเถอะ ผมเขียนให้ก็ได้
‪เขาจะไม่รู้เลยว่าเป็นผม ‪ผมจะเขียนให้เหมือนคุณเขียนเอง
‪ผมจะใช้คำห้วนๆ ขอร้องละ ได้โปรดๆๆ
‪ปล่อยผมออกไปเถอะ ผมจะ...
‪ทำไม
‪นั่นใคร
‪ประตู
‪ไม่นะ
‪กลอนเพียบ!
‪มันต้องขยับสิ เร็วเข้า
‪เปิดเถอะ เร็วเข้า
‪เร็วเข้า
‪ตั้งสติไว้
‪พวกมันอยู่ไหน
‪อย่าให้มันหนีไปได้ เร็วเข้า ไปจับพวกมันมา
‪โอเค
‪ผมทำทุกอย่างที่คุณขอแล้ว ให้ผม...
‪เขามาที่นี่เพื่อสะสางงานให้เสร็จ
‪- ไม่นะ ‪- คุณบุรุษไปรษณีย์คะ
‪อยู่ในนั้นรึเปล่าคะ
‪ไปซะ ไป กลับไป เดี๋ยวเขาได้ยินพวกเธอ
‪พวกเราอยากส่งจดหมายค่ะ
‪อะไรนะ เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪ลูกพี่ลูกน้องของเราบอกว่า ‪ถ้าเราเขียนจดหมายถึงคุณเคล้าส์
‪เขาจะทำของเล่นให้ค่ะ
‪เขายังบอกให้เอาเงินให้คุณคนละหนึ่งเพนนีด้วย
‪ไม่มีค่าไปรษณีย์ ก็ไม่ใช่จดหมาย จริงไหมคะ
‪นี่ ยัยหนู
‪อยากได้ของเล่นไหม
‪นี่ พวกนาย...
‪อยากได้ของเล่นใหม่ไหม
‪แค่เขียนจดหมายไปหาคุณเคล้าส์
‪แล้วเธอก็เอาจดหมายใส่ลงไปในซอง
‪เขียนชื่อเธอบนซอง และเอามาหนึ่งเพนนี
‪อย่าลืมหนึ่งเพนนีเด็ดขาด
‪ควรเขียนให้ดูเศร้านะ เขียนมาเศร้ารึเปล่า
‪โอเค ดีมาก
‪เอาละ
‪ทีนี้ก็...
‪มาถึงส่วนที่ยากแล้ว
‪เอาละ จำไว้นะ
‪เขาคงไม่ใช่นักฆ่ามือขวาน แต่...
‪ก็อาจจะเป็นไปได้แหละ แต่น่าจะไม่ใช่หรอก
‪ลึกๆ แล้วเขาเป็นคนดี
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดีครับ คุณเคล้าส์ใช่ไหมครับ
‪จำผมได้ไหม ที่บุกรุกบ้านคนอื่นเมื่อคืน
‪เจสเปอร์ โยฮันเซ่น บุรุษไปรษณีย์
‪เรายังไม่ได้แนะนำตัวกัน...
‪ผม... คืองี้ครับ คุณเคล้าส์
‪ดูเหมือนว่าคนจะร่ำลือกัน
‪ว่าเด็กๆ ที่น่าสงสาร ‪ในเมืองสเมียเรนส์เบิร์กเริ่ม...
‪เขียนจดหมายกันเอง...
‪เพื่อขอของเล่นจาก...
‪คุณ
‪ผมเลยคิดว่า
‪คุณมีโรงนาที่เต็มไปด้วยของเล่น
‪วางไว้เฉยๆ ให้ฝุ่นเกาะไปวันๆ ฉะนั้น...
‪พระเจ้า โอเค จบแล้วสินะ เอาละ
‪มันช่าง...
‪ปกติสุดๆ
‪ไม่ใช่อาการป่วยทางจิตอะไรสักนิด
‪- ไปให้พ้น ‪- คุณเคล้าส์ครับ
‪เด็กน้อยพวกนั้น
‪ถ้าคุณบริจาคของเล่นเก่าๆ ให้พวกเขา
‪ผมยินดีส่งให้พวกเขาฟรีๆ เลย
‪คุณเคล้าส์ รอเดี๋ยว
‪ได้โปรด
‪คิดถึงความสุขที่คุณจะมอบให้กับ ‪ชีวิตน้อยๆ แสนลำเค็ญของพวกเขาสิ
‪ดูสิ นี่ไง
‪เฮียร์ลีฟน้อยผู้น่าสงสาร
‪เขามีแค่กิ่งไม้กับก้อนหินให้เล่นเท่านั้น เศร้ามาก
‪และคนนี้
‪หนูน้อยเพนนี... แพตตี้
‪ตุ๊กตาของเธอเก่ามาก
‪มันยับเยินอยู่ในอ้อมแขนเธอ ‪ตอนที่เธอมาหาผม
‪แล้วก็คริสตอฟ เจ้าหนูคริสตอฟจอมขี้เหร่
‪เจ้าหนูคนนี้...
‪คืนนี้ เวลาเดิม
‪เยี่ยม เดี๋ยวนะ เวลาเดิมเหรอ ‪หมายถึงกลางดึกน่ะเหรอ
‪- ผมเอาของเล่นไปตอนนี้ได้เลยนะ ‪- ไม่ ฉันจะไปด้วย
‪จริงๆ แล้วคุณไม่ต้องไปกับผมก็ได้นะ
‪มันอาจจะผิดกฎ
‪ที่คนที่ไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์อย่างถูกต้อง ‪จะนั่งไปกับผมน่ะ
‪ผมต้องตรวจสอบกฎเกณฑ์ก่อน
‪เยี่ยม งั้นคืนนี้นะ เจอกัน ดีใจที่ได้คุยด้วย
‪เล่นกัน!
‪บอกได้เลยว่าเล่นกัน
‪กับเด็กเอลลิงโบ!
‪- กับเด็กเอลลิงโบเหรอ เหลือเชื่อ ‪- คุณพระช่วย!
‪- ทุกคนได้ยินไหม ‪- รับไม่ได้จริงๆ
‪ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪ผมหันหลังไปแค่แป๊บเดียว...
‪จากนั้นฉันก็เห็น
‪ฉันคว้าตัวเธอมาเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้เลยค่ะ
‪- มันผิด ‪- เหลือเชื่อ
‪ผมว่าผิด
‪- นึกไม่ถึงเลย ‪- เราจะทำยังไงกันดี
‪แย่นะ แย่มาก
‪เลวร้ายสุดเท่าที่เคยเจอจริงๆ ‪ตอนนั้นเธอคิดอะไร ยัยหนู
‪ไม่รู้หรือไงว่า...
‪ครัมกับเอลลิงโบไม่เผาผีกัน
‪- แต่ทำไมล่ะฮะ ‪- "ทำไม" ดูถามเข้า
‪- เข้าใจที่ผมพูดไหม ‪- ทำไม
‪ผมไม่รู้จะทำยังไงดี
‪ช่วยเราด้วยเถอะครับ ผมขอร้อง
‪รู้ไหมว่านี่คืออะไร เจ้าหนู
‪นี่คือประเพณี
‪หลายศตวรรษแห่งความเกลียดชังอันรุ่งโรจน์ ‪ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น
‪มีการทะเลาะวิวาทกัน 100 วันเมื่อปี 45
‪ซึ่งเราชนะขาดลอย
‪การแข่งเกมคนปอดแหกทางทะเล
‪การเปิดก้นดูถูกครั้งใหญ่ในปี 86
‪ดังนั้นเท่าที่เรารู้...
‪ย้อนกลับไปนานเท่าที่เราจำได้...
‪ก็คือครัมเหยียดหยามเอลลิงโบ...
‪แล้วเอลลิงโบก็ทนครัมไม่ได้
‪นั่นแหละเหตุผล
‪ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจดูหมิ่น ‪ประเพณีทั้งหมดนั้นหรอกใช่ไหม
‪- ใช่ครับ ‪- และมันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‪ใช่ไหม
‪ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว
‪ทีนี้บอกฉันมาว่าของน่ารักชิ้นนี้มาจากไหน
‪ขอเดานะ ทิ้งไว้ริมรั้วไม่ได้ใช่ไหม
‪คุณนี่ใช้คำพูดเก่งจริงๆ รู้ไหม
‪แหงละ คุณไม่ตอบคำถามนั้นด้วยซ้ำ
‪ผมขอโทษ
‪ไม่นะ
‪หยุดนะ
‪ไอ้เด็กเปรต!
‪- หนู! ‪- เลือกผมนะ!
‪- หลบไป ‪- ของหนูก่อน
‪ผมอยากได้จักรยาน
‪- บอกคุณเคล้าส์ให้ที ‪- หุบปาก
‪รับจดหมายหนูไปที
‪หนูก่อน ขอตุ๊กตา
‪- ฉันก่อน ฉันขอไปก่อน ‪- โอเค แถวตอนเรียงเดี่ยว ให้ไว
‪ถอยไป เอาละ ทุกคน เข้าแถว
‪- อย่างนั้นแหละ จดหมาย ‪- ถอยไป
‪ดี จดหมาย ดี
‪ได้แล้ว ไปได้ เยี่ยม ไปได้
‪- เธอพูดอะไรน่ะ ‪- เธอไม่ใช่คนที่นี่ เธอคือชนเผ่าซามี
‪ใช่ ดีจ้ะ แต่ฉันไม่เห็นจดหมายเลย
‪ฉะนั้นค่อยกลับมาเมื่อมีจดหมายนะ
‪โชคดีนะ
‪บ๊ายบาย โอเค มีจดหมายอีกไหม
‪- นี่ครับ ‪- หนูค่ะ
‪- ทางนี้ครับ ‪- ดี ที่เหลือ รู้นะต้องทำไง
‪ไม่มีจดหมาย ไม่ได้ของเล่น
‪แต่พวกเราเขียนหนังสือไม่เป็น
‪แย่หน่อยนะ เจ้าหนู
‪เดี๋ยวนะ รู้ใช่ไหมว่านายทำอะไรได้
‪ทำอะไรของนาย
‪บอกให้เด็กไปโรงเรียน ‪เพื่อหัดเขียนหนังสืองั้นเหรอ
‪- นายมีปัญหาอะไรไม่ทราบ ‪- ใช่ ที่ฉันตั้งใจจะทำก็คือ
‪ฟังนะ บุรุษไปรษณีย์
‪ไม่ว่านายจะทำอะไรอยู่ อย่าเอาฉันไปเอี่ยว
‪ฉันเน่าอยู่ที่นี่มาห้าปีแล้ว
‪และฉันใกล้จะได้ออกไปแล้ว
‪ฉันจะไม่ยอมให้นายทำมันพังแน่นอน
‪เข้าใจไหม
‪เด็กพวกนี้ทิ้งเวลาให้สูญเปล่า ‪โดยที่ไม่ได้รับการศึกษาที่เหมาะสมนะ
‪คือแบบ...
‪อย่าว่ากันนะ ฉันมันคนช่างฝัน แต่... ‪นั่นคือเหตุผลที่เราทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
‪ทำไมเธอถึงมาเป็นครูล่ะ
‪จะได้ทำให้โลกน่าอยู่ขึ้นใช่ไหมล่ะ
‪รักของหนุ่มสาว
‪เห็นแล้วคิดถึงอดีตเลย
‪หน้าตาดูจริงจัง
‪หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
‪ร้องไห้คร่ำครวญและอึราดกางเกง ไม่
‪ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอก
‪แล้วเธอก็เข้านอน และพอเธอตื่นมาตอนเช้า
‪ของขวัญก็จะอยู่ข้างเตาผิงเลย
‪ใช่ คุณเคล้าส์เจ๋งสุดๆ ไปเลย
‪- ใช่ เขาเจ๋งมาก ‪- ใช่
‪เคล้าส์เหรอ เจ๋งเหรอ
‪เขาตัวใหญ่ แต่สามารถเบียดตัว ‪ลงปล่องไฟได้ทุกอันเลย
‪- จริงเหรอ ยังไงเหรอ ‪- ฉันก็ไม่รู้
‪ใช้เวทมนตร์มั้ง
‪เรียบร้อย
‪ถ้านายแขวนถุงเท้าไว้บนหิ้งเตาผิง
‪คุณเคล้าส์จะใส่ของเล่นลงไปในนั้น
‪เขาจะมาตอนที่เธอหลับอยู่เท่านั้น
‪ไม่เคยมีใครเห็นเขาเลย
‪อย่างกับเขาล่องหนได้เลยละ
‪อ้อ และเขาชอบกินคุกกี้ ‪อย่าลืมวางคุกกี้ไว้ด้วยนะ
‪กลับบ้านไปซะ ไอ้ขี้แพ้
‪ทีนี้ใครขี้แพ้กันแน่ ไอ้เด็กแสบ
‪คุณเคล้าส์เจ๋งที่สุดเลย
‪นี่ เคยได้ยินเรื่องเคล้าส์ไหม
‪เขาชื่อเคล้าส์และทำของเล่นเจ๋งที่สุด
‪- เคล้าส์ ‪- เคล้าส์
‪- เขาสุดยอด
‪ของเล่นของเขาเจ๋งสุด
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- อย่าถาม
‪ช่วยนั่งเฉยๆ เป็นผู้วิเศษสุดยอดไปคนเดียวเถอะ
‪อะไรนะ
‪วันนี้พวกเราจะได้เรียนอะไรรึเปล่าคะ
‪ฟังนะ ถ้าเธอต้องอยู่ที่นี่
‪อย่างน้อยก็ช่วยเงียบเถอะ
‪ทำไมพวกเธอไม่ไป... ไม่รู้สิ
‪เขียนสระหรืออะไรสักอย่าง
‪พวกเราไม่มีสมุด
‪ปากกาด้วย
‪เอาละ โอเค มาตกลงกันดีกว่า ‪ถ้าฉันสอนอะไรพวกเธอ
‪พวกเธอช่วยไปจากที่นี่นะ ขอร้อง
‪อย่างนั้นแหละ
‪จริงเหรอ นี่ชื่อหนูเหรอคะ
‪ใช่ เย่ นั่นชื่อเธอ
‪สอนหนูอีกได้ไหมคะ
‪- นะคะ ‪- หนูเป็นคนต่อไปนะคะ
‪- หนูอยากเขียนชื่อ ‪- ผมด้วย ผมก็อยากเขียนชื่อผม
‪- เรียกหนูนะคะ ‪- ผมอยากเขียนชื่อผม
‪- ผมด้วย ผมอยากเขียนชื่อผม ‪- สอนหนูนะคะ
‪- หนูอยากเขียนชื่อหนู ‪- เลือกหนูนะคะ
‪หนักเกินไป
‪งั้นก็ได้
‪ผมไปเองได้ คุณไม่ต้อง...
‪คือไม่ได้จะว่านะ แต่ใครบางคน ‪น่าจะล้างพิษเพื่อลดน้ำหนักสักหน่อย
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ของขวัญน้อยลง น้ำหนักก็น้อยลง
‪ของขวัญน้อยลงเหรอ
‪แต่ของขวัญน้อยลงแปลว่าจดหมายน้อยลง
‪และจดหมายน้อยลงแปลว่า...
‪ความฝันของเด็กพังทลายมากขึ้น
‪ไม่ ผมไม่ยอมหรอก
‪เรามีหน้าที่ที่สาบานไว้นะ เพื่อเด็กๆ ไง
‪จับได้แล้ว
‪มานี่ เร็วเข้า
‪เยี่ยม ผมทำให้พวกมันยอมแพ้และคุณจับพวกมัน
‪ทีมเวิร์กดีมาก...
‪โฮ่ๆๆ
‪- ใช่ ‪- กวางเรนเดียร์ก็ดี
‪- ทีมเวิร์กดี ทำเวลาได้ดี ‪- ไว้ใจได้ แข็งแรง ร่วมมือดี
‪โอเค ที่ทำการไปรษณีย์ ‪เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการแล้ว
‪เอาจดหมายมาไหม ก้าวเข้ามาเลย
‪ขอบคุณ
‪เฮ้ย ไอ้ขี้แพ้
‪เพราะอะไรเนี่ย
‪ฉันส่งจดหมายไป ‪แต่สิ่งที่ฉันได้มาคือถ่านกากๆ ก้อนหนึ่ง
‪ก็สมควรแล้วนี่
‪ลูกอ๊อดร้ายๆ อย่างนาย ‪ไม่ได้รับของเล่นจากเคล้าส์หรอก
‪อ๋อ เหรอ แล้วเขาจะรู้ได้ไงว่าฉันเป็นยังไง ‪ถ้านายไม่ปากโป้ง
‪ฉันไม่จำเป็นต้องปากโป้งหรอก
‪เขารู้
‪หมายความว่าไง
‪เขาเห็นทุกอย่างน่ะสิ
‪ทุกการก่อกวน เล่นพิเรนทร์ และทำเรื่องชั่วช้า
‪เขาจดรายชื่อไว้ ราย...
‪- "รายชื่อเด็กดื้อ" เขาเรียกว่าอย่างนั้น ‪- โกหก
‪เชื่อฉันสิ
‪นายไม่อยากอยู่ในรายชื่อเด็กดื้อหรอก
‪ไง ยังอยากปาหิมะก้อนนั้นอยู่อีกไหม
‪ฉันคิดว่าไม่นะ
‪เด็กดีเท่านั้นที่จะได้รับของเล่นเหรอ
‪"ถึงคุณเคล้าส์
‪หนูกวาดหิมะทุกสนามบนถนนของหนูวันนี้
‪- เป็นสิ่งที่ดีใช่ไหมคะ ‪- หวัดดีฮะ
‪อย่าใส่ชื่อหนูไว้ในรายชื่อเด็กดื้อเลยนะคะ"
‪"ถึงคุณเคล้าส์
‪วันนี้หนูกับน้องชายช่วยแม่ทำงานบ้าน
‪เราจะทำแบบนี้ทุกวัน
‪- ถ้าคุณเอาของขวัญมาให้เรา จริงๆ ค่ะ" ‪- "ถึงคุณเคล้าส์
‪วันนี้เพื่อนบ้านของเราซ่อมรูที่รั้ว
‪แล้วเขาก็ตกลงมา...
‪และขาของเขาบาดเจ็บ
‪- มันคงเจ็บสุดๆ เลย... ‪- ปล่อยฉัน
‪- เพราะเขาไม่ยอมหยุดร้องเลย ‪- เอลลิงโบโจมตีฉัน ช่วยด้วย
‪เราเลยช่วยเขา
‪เขาบอกว่าเขาไม่ชอบ
‪แต่... จริงๆ แล้วหนูว่าเขาชอบนะ"
‪"นั่นคือสิ่งที่่หนูทำวันนี้ และเมื่อวาน
‪แทนที่จะขโมยผลเบอร์รีของคุณรูน่า ‪เราเก็บเบอร์รีไปให้เธอ
‪หลังจากนั้นเธอไปที่บ้านเรา
‪และเอาแยมเบอร์รีไปให้แม่เยอะมาก
‪แล้วแม่ก็เอาพายเบอร์รีไปให้เธอ
‪"ถึงคุณเคล้าส์
‪หนูไปเรียนหนังสือทุกวันเลยค่ะ
‪- และหนูทำการบ้านตลอด" ‪- โอ้ อันเนลีส ขอบใจจ้ะ
‪สวัสดีค่ะ คุณบุรุษไปรษณีย์
‪"คุณอัลวาเป็นครูที่ดีที่สุดในโลกเลยค่ะ"
‪"และผมยังทำความสะอาด ‪คลาริเน็ตอันเก่าให้พ่อด้วย
‪ผมหวังว่าผมจะทำได้ดี พ่อดูมีความสุข
‪ผมขอของเล่นได้ไหมครับ"
‪อะไรน่ะ
‪อะไรกัน...
‪- หวัดดี เจ้านาย วันนี้เป็น... ‪- นี่ค่ะ!
‪- นี่ครับ! ผม! ‪- อะไรกัน ได้ไงเนี่ย
‪เร็วเข้า ทุกคน มาเล่นกัน
‪ฉันคิดว่าถึงเวลาที่เรา ‪ต้องสั่งสอนเจ้าบุรุษไปรษณีย์นั่นแล้วนะ
‪ลูกรู้ว่าต้องทำยังไง แม่ฟักทองน้อย
‪ของฉัน...
‪และตอนนี้คนทำขนมอบ ‪ก็ขายเค้กให้เผ่าเอลลิงโบแล้ว
‪โดยไม่ได้ใส่ใบมีดลงไปในแป้งด้วย
‪อ้อ แล้วคุณรู้ไหมว่าตอนนี้ ‪การวางเพลิงลดลง 70 เปอร์เซ็นต์แน่ะ
‪เรื่องจริงนะ คุณเห็นไฟไหม้บ้าน ‪ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ล่ะ
‪ใช่เลย และทำอาหารนอกบ้าน ‪ตลาดนัดมือสอง และ...
‪ไม่รู้สิ
‪เหมือนทุกคนเพี้ยนกันไปหมด
‪การกระทำที่ปราศจาก ‪ความเห็นแก่ตัวอย่างแท้จริง
‪จุดประกายให้เกิดการทำความดีเสมอ
‪ดูสิว่าอยู่ๆ ใครก็พูดเก่งขึ้นมาซะงั้น
‪บอกผมทีว่าอะไรทำให้คุณพรั่งพรูคำพวกนั้น
‪ออกมาเป็นคำคมแบบนั้น
‪อ๋อ มันก็แค่สิ่งที่...
‪บางคนเคยพูดน่ะ
‪ผมจะบอกอะไรให้นะ
‪ผมอยู่มานานพอจะรู้ว่าคนเราล้วนทำ ‪อะไรบางอย่างเพื่ออะไรบางอย่างทั้งนั้นแหละ
‪เด็กพวกนั้นเหรอ เด็กพวกนั้น ‪ทำทุกอย่างเพื่อของเล่น แล้วผู้ใหญ่ล่ะ
‪ผมไม่รู้พวกเขาต้องการอะไร
‪แต่ไม่ใช่ไมตรีจิตและความสงบบนโลกแน่ๆ
‪แล้วนายล่ะ
‪- นายทำไปเพื่ออะไร ‪- ผมเหรอ
‪ก็แบบว่า...
‪มันต่างกันนะ ผมไม่...
‪ระวัง!
‪ของฉัน!
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪แกมายุ่งอะไรกับแผนของเรา
‪แผนของแกเหรอ ของเราต่างหาก
‪- หยุดก่อน ‪- พยายามอยู่
‪หยุด!
‪ตรงนี้คือที่ของเรา
‪เยี่ยม ดูสิว่าแกทำอะไรลงไป
‪- เราทำอะไร ‪- ปล่อยให้แกทำลาย
‪- การซุ่มโจมตีอันไร้ที่ติของเราเลยละกัน ‪- ถ้าไม่ใช่เพราะ...
‪นั่นเพื่อนนายใช่ไหม
‪พวกเขาดูนิสัยดีนะ
‪พวกนายต้องไม่เชื่อสิ่งที่ฉันเห็นเมื่อคืนแน่ๆ
‪เลื่อนบินได้ ‪ลากโดยกวางเรนเดียร์วิเศษงั้นเหรอ
‪ใช่
‪ดูสิ เขาหัวเราะเป็นด้วย
‪ปริศนากระจ่างแล้ว
‪โฮ่ๆๆ
‪เดี๋ยวนะ ขอเวลานอก เอาจริงดิ
‪- คุณหัวเราะแบบนั้นเหรอ ‪- ใช่
‪เอาของขึ้นเถอะ
‪ไม่ได้นะ จะหนีไปง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้
‪- ขอฟังอีกทีซิ ‪- ไม่
‪เร็วเข้า แค่หัวเราะคิกคักหรือหัวเราะหึๆ ก็ได้
‪- คริคริก็ได้ ‪- พูดไปนะ เดี๋ยวก็รู้ว่าเป็นไง
‪โอเค หยุดก็ได้
‪นี่ คุณเคยได้ยินเรื่องที่ชายขาเดียว
‪เดินเข้าไปในบาร์ไหม
‪นี่ ของเล่นเริ่มเหลือน้อยแล้วนะ ว่าไหม
‪ใช่ ไปอีกแค่สองสามครั้งก็เรียบร้อยแล้วละ
‪นายคงจะ...
‪เฝ้ารอที่จะไม่ต้องทำงานกะดึกอยู่สินะ
‪- ใช่ไหม ‪- ใช่
‪ใช่เลย ใช่
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪อ้าว ดีจัง เธอกลับมา
‪จ้ะๆ ดีมากเลย
‪แต่ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ‪ฉันมีปัญหาของตัวเองอยู่นะ
‪ฉันหมายถึง ของเล่นเราหมดแล้วน่ะ
‪และถ้าไม่มีของเล่น ก็จะไม่มีจดหมาย
‪และถ้าไม่มีจดหมาย...
‪ช่างมันเถอะ
‪ฉันไม่มีเวลาแล้ว ในที่สุดฉันก็พูดมันออกมา
‪นี่ก็ใกล้คริสต์มาสแล้ว แต่ฉันยัง...
‪คริสต์มาส
‪ใช่เลย เราต้องทำ... ฉันต้อง... ‪เรา... ฉัน เรา...
‪ช่วยออกไปจากหน้าบ้านฉันได้ไหม ‪เธอบุกรุกอยู่นะ
‪ฉัน ผู้นำแห่งเผ่าครัมที่ภาคภูมิใจ
‪เข้าเรื่องเลยเหอะ
‪หุบปากซะ เจ้าโง่ ฉันจะกำลังจะเข้าเรื่องเนี่ย
‪ฉัน ผู้นำแห่งเผ่าครัม...
‪โอ๊ย ช่างเหอะ หมดอารมณ์แล้ว
‪รู้นี่ว่าฉันเรียกประชุมทำไม
‪ใช่ ฉัน... ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ
‪- ทะเลาะกันตอนเที่ยงคืนเหรอ ‪- มองไปรอบๆ สิ แอคเซิ่ล
‪เผ่าของแกอยู่ที่ไหน
‪จะบอกให้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
‪พวกเขาไปปิดถนนปาร์ตี้กัน
‪ซิ่งรถบรรทุกหญ้าแห้ง และทำอาหารนอกบ้าน
‪- อาหารมื้อสายด้วย อย่าลืมอาหารมื้อสาย ‪- ชมรมหนังสือ
‪พรากสเวนที่น่าสงสารไปจากฉัน
‪เห็นไหม เจ้าบุรุษไปรษณีย์
‪กับตาแก่ช่างทำของเล่นนั่นกำลังล้างสมองทุกคน
‪แกจะบอกอะไรกันแน่
‪ฉันจะบอกว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะร่วมมือกัน
‪ต่อต้านศัตรูคนเดียวกัน
‪ฉันกำลังบอกว่าเราต้องสงบศึก
‪สงบศึกเหรอ แกบ้าไปแล้วหรือไง
‪เราจะร่วมมือกันจัดการเรื่องนี้
‪หรือจะปล่อยให้กลายเป็นชมรมหนังสือ
‪- ทำอาหารนอกบ้านจากนี้... ‪- และมื้อสาย
‪- อย่าลืมอาหารมื้อสาย ‪- เออ นั่นก็ด้วย
‪แปลว่าเราต้องร่วมมือกันอย่างสันติ ‪เพื่อช่วยกันหยุดสันตินี้เหรอ
‪บรรพบุรุษของเราเรียกร้องมา
‪เพื่อสายเลือดเอลลิงโบ
‪เพื่อเกียรติยศของครัม
‪สองเผ่าอยู่บนเส้นทางแห่งสงคราม...
‪ร่วมกัน!
‪ของฉัน!
‪ฉัน...
‪งานนี้คงเหนื่อยน่าดู
‪เซอร์ไพรส์!
‪เจสเปอร์
‪- นายมาทำ... ‪- ขอต้อนรับสู่ห้องทำงานใหม่ของคุณ
‪- แต่นแต๊น ‪- อะไร...
‪- คุณจะเข้าใจทุกอย่างเดี๋ยวนี้ ‪- ทำไม
‪- ฉันไม่อยาก... ‪- มานี่ นั่งก่อน
‪คุณต้องชอบแน่
‪ผมรับรอง
‪คริสต์มาส
‪คริสต์มาสเหรอ หมายความว่า...
‪คิดดูสิ เด็กทุกคนในเมือง ‪ตื่นขึ้นมาในเช้าวันคริสต์มาส
‪และเจอ...
‪ของเล่นใหม่เอี่ยมรอพวกเขาอยู่ข้างเตาผิง
‪เราทำให้วันหยุดวิเศษขึ้นได้อีก
‪คิดถึงความเบิกบานสิ คิดถึงความสุขสิ
‪เจสเปอร์ ฟังนะ ฉันว่า...
‪ให้ผมพูดจบก่อน
‪คิดถึงใบหน้าเล็กๆ แสนสุขพวกนั้นสิ
‪พวกเขาน่ารักมาก...
‪- พวกเขาไม่... ดูสิ! ‪- ต่อให้เรา...
‪นายจะไปเอาของเล่นเยอะขนาดนั้นมาจากไหน
‪คุณ...
‪ทำใหม่ไง
‪ฉันไม่ทำของเล่น
‪ไม่ทำแล้ว
‪คุณมีพรสวรรค์นะ เพื่อนยาก
‪บ้านนกก็สวยดีนะ แต่แหม
‪มือคู่นี้เหมาะสำหรับ
‪- ทำ... ‪- ฉันบอกว่าไม่ไง
‪ไม่เอาน่า ช่วยผมหน่อยนะ ‪นึกภาพความเป็นไปได้สิ
‪ดูสิ งานไม้จะเกิดขึ้นตรงนี้
‪- ไม่ ‪- และตรงนี้
‪ลานนาฬิกาพร้อมด้วยเฟืองและฟันเฟือง
‪- ให้คุณทำงานทั้งวัน ‪- หยุดเลย
‪และที่มุมนี้ อุปกรณ์เงาวับเรียงเป็นแถวๆ
‪- มีทุกรูปร่างและขนาด ‪- อย่าแตะต้องมันนะ
‪- จัดไว้ให้คุณอย่างไร้ที่ติ ‪- ไม่!
‪อะไรครับเนี่ย
‪ออกไป
‪เคล้าส์ ผมขอโทษ
‪- ผมไม่ได้ตั้งใจ... ‪- ออกไป!
‪เมื่อคืนแย่ล่ะสิ
‪หัวอกเดียวกันเลย
‪ไม่ละ ฉันไม่อยากพูดให้เธอเบื่อ
‪โอเค ฉันหงุดหงิดมาตลอดเลยรู้ไหม
‪ถ้าฉันไม่ได้รับจดหมายพวกนั้น
‪แล้วฉันควรทำยังไงล่ะ
‪อยู่ในเมืองเล็กๆ นี้ตลอดไป
‪ขลุกอยู่กับช่างไม้แก่ๆ แวดล้อมไปด้วยคนบ้า
‪และไม่ต้องการอะไรอีกต่อไปงั้นเหรอ
‪ตอนอยู่บ้าน ฉันมีแทบทุกอย่างเลย
‪แต่ที่นี่
‪ฉันก็เป็นแค่...
‪อีกคนที่ไร้ประโยชน์ ไร้ความหมาย
‪ไม่สำคัญ
‪แต่เคล้าส์ เขาไม่สมควรจะ...
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ...
‪ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือน... ฉันทำตัวเหมือน...
‪ใช่เลย
‪นี่ เธอเป็นผู้ฟังที่ดีมากนะ รู้ตัวไหม
‪โอเค เธอชนะ
‪ไปกันเถอะ ตามฉันมา
‪ขอโทษที่รบกวนดึกป่านนี้
‪แต่ไม่รู้ว่าเธอพอจะเข้าใจ... นี่ไหม
‪โอเค เข้ามาเลย
‪เอาละ
‪มาเริ่มกันเลยดีกว่า
‪ใครอยากดื่มโกโก้ร้อนบ้าง
‪เธอบอกว่าเธออยากได้เรือ
‪- จริงเหรอ ‪- ไม่ ไม่น่าจะใช่หรอก ช่างมันเถอะ
‪- ใช่จ้ะ เขาใช่ ‪- อะไรเหรอ
‪เธอพูดเรื่องอะไรเหรอ พูดถึงฉันเหรอ
‪(มาร์กู)
‪เคล้าส์ ผม...
‪เร็วเข้า
‪ดูเหมือนจะมีคนอยากให้ช่วย...
‪- ส่งจดหมายนะ ‪- ใช่
‪- ใครเหรอ ‪- ฉัน...
‪ฉันหมายถึง
‪เราไม่เคยชนะแกเลยได้ไงเนี่ย
‪ใช่ จากนั้น...
‪พอเธอขึ้นไปนั่งบนเลื่อน ผมคิดว่า ‪"แย่แล้ว เราทำมันเล็กเกินไป"
‪แต่ไม่ มันพอดีตัวเธอเลย
‪และเธอชอบมันมาก ว่าไหม
‪ผมว่าเธอชอบนะ คุณว่าเธอชอบไหม
‪- ฉันว่าชอบ ‪- ใช่
‪ผมก็ว่างั้น ใช่ เธอชอบมาก
‪รู้ไหม ฉันจำวันแรก
‪ที่ฉันมีรอยยิ้มแบบเดียวกันนั้น
‪- บนหน้าฉันได้ ‪- อะไร
‪รอยยิ้มอะไร ผมไม่ได้ยิ้มซะหน่อย
‪ผมแค่หรี่ตาเพราะแดดแยงตา
‪ใช่เลย
‪ตอนแรกฉันก็ไม่อยากยอมรับเหมือนกัน
‪เธอชอบล้อฉันเรื่องนี้
‪"เธอ" เหรอ
‪ลิเดียของฉันน่ะ
‪ฉันจำตอนที่ฉันเจอสถานที่แห่งนี้ในป่า ‪ซึ่งเธอชอบมากได้
‪และฉันสร้างบ้านของเราตรงนี้
‪ห่างไกลจากทุกสิ่ง
‪แต่มันไม่ได้จะมีแค่เราสองคนอยู่นานนักหรอก
‪พวกเราอยากมีลูก
‪หลายๆ คนเลย
‪วิ่งซนไปมา หัวเราะ มีปัญหา
‪ระหว่างรอลูกมาเกิด
‪ฉันก็เริ่มทำของเล่นให้พวกเขา
‪และเราเฝ้ารอ
‪และฉันก็ทำของเล่นไปเรื่อยๆ มากขึ้นเรื่อยๆ
‪- เสร็จอีกอันแล้ว คุณคิดว่าไง ‪- และเราก็รออยู่ตลอด
‪แต่พวกเขาไม่เคยมาเกิดเลย
‪จากนั้น...
‪เธอก็ล้มป่วย
‪แม้แต่ตอนนี้... บางครั้ง
‪ก็เกือบจะรู้สึกเหมือนกับว่าเธอยัง...
‪หลังจากที่เธอจากไป
‪ฉันคงสิ้นหวังล่ะมั้ง
‪เธอชอบนกมาก
‪ฉันเลยเอาแต่ทำบ้านนก
‪แต่แล้ว...
‪นายก็โผล่มา
‪การเอาของเล่นพวกนี้ไปส่ง
‪ได้เห็นความสุขที่เด็กๆ ได้รับจากของเล่น
‪ฉันนึกว่าจะไม่ได้รู้สึกแบบนี้อีกแล้ว
‪และฉันต้องขอบคุณนายนะ เพื่อนยาก
‪เพราะฉะนั้น... ขอบใจนะ
‪ด้วยความยินดี
‪- นี่ รู้อะไรไหม เราจะทำมัน ‪- อะไร
‪- ทำอะไร ‪- เรื่องคริสต์มาสไง
‪เราจะทำของเล่นพวกนั้นกัน
‪- เธอต้องอยากให้ทำแน่ๆ ‪- จริงเหรอ
‪จริงสิ และถ้าวางแผนกันทั้งปี
‪- ปีหน้าเราอาจขยายไปหมู่บ้านอื่นได้ด้วย ‪- ปีหน้าเหรอ
‪- และขยายอีกในปีถัดไป ‪- แต่ผมจะ...
‪คือใครจะรู้ว่าปีหน้าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ผมอาจจะไม่ได้...
‪บ่นอะไรอยู่ได้เนี่ย ไปกันเถอะ ไม่มีเวลาแล้วนะ
‪ผมอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
‪เมื่อฉันจับปลาได้มา
‪หก เจ็ด แปด เก้า สิบ
‪ฉันก็ปล่อยมันไปอีกครา
‪ทำไมเธอถึงปล่อยมันไป
‪เพราะมันกัดนิ้วของฉันไง
‪นิ้วไหน มันกัดนิ้วไหน
‪นิ้วก้อยข้างขวาของฉันนี่ไง
‪เก่งมาก
‪เอาละ วันนี้พอแค่นี้จ้ะ
‪และ... การบ้าน
‪ลืมการบ้านไปเลย
‪เอางี้ ไม่มีการบ้านจ้ะ
‪ฉันเป็นครูที่ดีที่สุดใช่ไหมล่ะ
‪เกิด...
‪อะไรขึ้นที่นี่เนี่ย
‪ใช่ ฉันคิดว่าต้องปรับที่นี่ให้ทันสมัยหน่อยน่ะ
‪ใครๆ ก็รู้ว่าปลาเน่าไม่เจ๋งแล้ว
‪เธอไปเอาเงินจากไหนมาจ่าย
‪- เงินเก็บเหรอ ‪- ก็ไม่ทั้งหมดหรอก
‪อันที่จริงก็ทั้งหมดนั่นแหละ แต่ดูสิ
‪- ฉันว่ามันดูดีมากนะ ‪- แล้วเรื่องเริ่มต้นชีวิตใหม่
‪ในที่ที่ห่างไกลจากที่นี่ล่ะ
‪อัลวาคนนั้นไปไหนแล้ว
‪คนที่อยากไปจากที่นี่ในตอนนี้คงโง่ไม่เบาเลยละ
‪- ว่าไหม ‪- งั้นมั้ง
‪มั้งเหรอ โอ้โฮ
‪นายไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปใช่ไหมเนี่ย
‪มานี่ ฉันจะพานายไปดู
‪ทีนี้นายดูนั่นนะ
‪คืนอันเงียบสนิท
‪คืนอันศักดิ์สิทธิ์
‪สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ ครูอัลวา
‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส คุณบุรุษไปรษณีย์ ‪- สุขสันต์วันคริสต์มาส
‪สวัสดี บุรุษไปรษณีย์โยฮันเซ่น
‪- สวัสดีครับ ‪- ครูอัลวา
‪ไม่เหมือนเมืองเดิมเลยใช่ไหมล่ะ
‪ไง
‪มาทำอะไรที่นี่เหรอ
‪การกระทำที่ปราศจาก ‪ความเห็นแก่ตัวอย่างแท้จริงเหรอ
‪จุดประกายให้เกิดการทำความดีเสมอ
‪ไม่เคยพลาด
‪จำไว้นะ เอาจดหมายใส่ซอง
‪- และส่งไปตามแถว ‪- เร็วเข้า ไม่ต้องคล้องจอง
‪- ใช่แล้ว ทำต่อไป ‪- เขียนให้สั้นเข้าไว้
‪สะกดดีแค่ไหนก็ไม่ได้คะแนนเพิ่ม
‪- ลูกทำดีมาก แม่ฟักทองน้อย ‪- จัดไป เอาจดหมายมาอีก
‪เร็วเข้า ไม่ต้องเขียนดีเท่าเชกสเปียร์หรอก
‪(เมืองสเมียเรนส์เบิร์ก)
‪นิ่งๆ นะ เรือจ๋า ค่อยๆ ไป
‪ลายเส้นเรียบดี ดี ทำดีมาก
‪สวัสดี
‪หวัดดีค่ะ
‪ฉันควรทำยังไงล่ะเนี่ย
‪อยู่ในเมืองเล็กๆ เมืองนี้ตลอดไป
‪(เคล้าส์)
‪(เจสเปอร์)
‪ขลุกอยู่กับช่างไม้แก่ๆ
‪แวดล้อมไปด้วยคนบ้า
‪และไม่ต้องการอะไรอีกต่อไปงั้นเหรอ
‪(23 ธันวาคม)
‪(24 ธันวาคม)
‪โอเค นายจะทำส่วนนั้นหรือว่า...
‪เดี๋ยวเธอทำอันนี้ให้เสร็จแล้วก็...
‪พวกเขายืนกรานและฉันไม่อยากเสียมารยาทน่ะ
‪ไม่รู้สิ นายว่าไง แดงทั้งตัวเลย
‪นายว่าไง เยอะไปไหม
‪ไม่หรอก เราจะปิดตากวางเรนเดียร์ไว้ ‪พวกมันจะได้ไม่ตาลาย
‪แค่นั้นเอง ล้อเล่นนะ
‪เท่มาก ดูดีสุดๆ แจ่มเลย มัน...
‪สวัสดี เจสเปอร์
‪พ่อ อะไรเนี่ย
‪ขอโทษครับ ไปคุยกันข้างนอกดีกว่า
‪ในนี้แออัดน่ะ
‪พ่อมาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‪ยังไม่หมดเวลานี่ ผมยังมีเวลาอีกสองสามวัน...
‪จดหมาย 14,000 ฉบับ ‪ส่งจากเมืองสเมียเรนส์เบิร์กเนี่ยนะ
‪ฉันเลยต้องมา
‪- ดูเองกับตาไงล่ะ ‪- พ่อ อยู่ๆ พ่อจะโผล่มาและ...
‪เดี๋ยว อะไรนะ 14,000 เหรอ
‪- ไม่ใช่แล้วละ มัน... ‪- โอ้ แต่มันใช่
‪อย่าถ่อมตัวนักเลย
‪- พวกเขามาทำอะไรที่นี่ ‪- พวกเขาเป็นคนบอกให้ฉันรู้
‪ถึงความสำเร็จของแกที่นี่
‪จะไม่ให้รางวัล ‪เจ้าของความสำเร็จเลยก็ไม่ถูกน่ะสิ
‪ฟังนะ ไม่ว่าพวกเขาบอกอะไรพ่อ...
‪เอาละ พร้อมไปกันรึยัง
‪ไปเหรอ ไปไหน
‪บ้านน่ะสิ
‪สัญญาต้องเป็นสัญญา บททดสอบจบลงแล้ว
‪บ้านเหรอ
‪ที่มีคนรับใช้ส่วนตัว ‪และอาหารเช้าเสิร์ฟถึงเตียง และ...
‪ผ้าปูที่นอนผ้าไหมเหรอ
‪ไม่มีใครคู่ควรกว่านี้อีกแล้ว
‪เห็นด้วยไหม คุณเคล้าส์
‪โอ๊ย เขาน่าทึ่งสุดๆ เลยค่ะ
‪สนับสนุนให้เด็กๆ เขียนจดหมาย
‪และไปโรงเรียน
‪โน้มน้าวให้ชาวบ้านอุทิศแรงงานให้กับ...
‪สิ่งที่มีคุณค่ามาก
‪ผมเห็นด้วย
‪เอาละ ไปกันได้รึยัง
‪ให้เวลาแกบอกลาสักครู่แล้วกัน
‪ได้โปรด ผมอธิบายได้
‪- ตอนแรกผม... ‪- มันชัดเจนมากแล้วล่ะ
‪นายก็แค่หลอกใช้ทุกคน
‪เพื่อที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตไฮโซ
‪ในเมืองใหญ่ อะไรแบบนั้นใช่ไหม
‪ไม่ใช่นะ คือ...
‪ตอนแรกอาจจะใช่ แต่อัลวา ได้โปรดกลับ...
‪อัลวา กลับมาก่อน
‪ถ้าฉันไม่ได้รับจดหมาย ฉันจะถูกตัดออก ‪จากกองมรดก แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
‪มาร์กู...
‪เคล้าส์ ฟังนะ ผม...
‪คนเราล้วนทำอะไรบางอย่าง ‪เพื่ออะไรบางอย่างสินะ
‪ฉันคิดว่าความลำบากนิดๆ หน่อยๆ ‪อาจช่วยให้ความประพฤติของแกดีขึ้น
‪แต่แม้แต่ฉันยังต้องยอมรับเลยว่า...
‪เอาเป็นว่ามีอนาคตที่สดใสอย่างแน่นอน
‪สำหรับชายผู้นำบริการไปรษณีย์ ‪ไปสู่เมืองสเมียเรนส์เบิร์ก อันนั้นแน่นอน
‪และพอพูดถึงอนาคตแล้ว
‪ฉันก็รอคุยกับแกอยู่ว่าแกมองเห็นตัวเอง...
‪ไปแล้วหนึ่ง เหลืออีกหนึ่ง
‪ถ้าแกถามฉันว่าใครตอนนี้นะ สาบานได้!
‪เอาละ ในที่สุดเราก็จะกลับกันแล้วใช่ไหม
‪ฉัน...
‪ถอนสมอได้เลย กัปตัน
‪- เราจะออกเรือกันทันที ‪- ครั้งแรกเลยนะเนี่ย
‪ว่าไงนะ
‪ไม่เคยเห็นบุรุษไปรษณีย์ดูเศร้าในวันกลับ
‪มากกว่าวันที่มาถึงเลยสักคน
‪เอาเถอะ ผมว่าอย่าไปสนใจเลย
‪ผมเชื่อว่ามันไม่มีอะไรให้ต้องเก็บกด
‪จนต้องไปโกรธแค้นและเสียใจทีหลังหรอก
‪ยิ้มหน่อยสิ เจ้าตัวเล็ก
‪ฉันว่าฉันคงตกเรือแล้วล่ะ
‪ฉันเลยบอกเขา ฉันบอกเขาหมดทุกอย่าง
‪แล้วเขาก็หันหน้ามาหาฉัน และพูดว่า
‪เขาไม่เคยภูมิใจในตัวฉันเท่านี้เลย
‪แล้วเขาก็กอดฉัน เธอเชื่อไหมล่ะ
‪ฉันนึกว่าเขาจะโกรธซะอีก
‪อ๋อ แน่นอน ฉันจะคิดถึงมัน
‪บ้านหลังใหญ่ มีคนคอยดูแลทุกอย่างที่ฉันต้องการ
‪ผ้าปูที่นอนผ้าไหม พระเจ้า ผ้าปูที่นอนผ้าไหม ‪ช่วยเปลี่ยนเรื่องคุยได้ไหม
‪แต่นั่นแหละ ใครๆ ก็ลงมาจากเรือได้
‪สิ่งที่ยากคือการโน้มน้าวเคล้าส์กับอัลวาให้...
‪เดี๋ยวนะ นั่นอะไร
‪เผ่านี่
‪เคล้าส์
‪ค่อยๆ นะ
‪อีกนิด...
‪(เจสเปอร์)
‪แหมๆ
‪ช่างมาถูกเวลาเสียจริง
‪- คุณมาทำอะไรที่นี่ ‪- เราก็แค่คิดว่า
‪"ลูกๆ ของเราไม่ควร ‪ได้รับของขวัญกับเขาบ้างเหรอ"
‪แล้วดูนี่สิ
‪นายมีสิ่งที่เธอโปรดปรานที่สุดในโลกแล้ว
‪พินญาตาลูกใหญ่มหึมา
‪นี่ ถ้าแก...
‪- แตะต้องของเล่นพวกนั้นล่ะก็ รับรองว่าฉัน... ‪- ถอยไป ตกลง
‪อยากทำอะไรกับของเล่นก็เชิญเลย
‪แต่อย่าทำร้ายใคร
‪เข้าทางเราเลย
‪อีกนานแค่ไหนกว่าเด็กๆ จะกลับสู่วิถีเดิม
‪เมื่อไม่มีของเล่นติดสินบนพวกเขาแล้ว
‪อีกนานแค่ไหนกว่าพวกเขาจะเกลียดกัน
‪และอีกนานแค่ไหนกว่าผู้ใหญ่จะทำตาม
‪เจสเปอร์
‪บุรุษไปรษณีย์
‪ตามฉันไม่ทันหรอก ไอ้...
‪เชือกไม่ได้ผูกกับกวาง ทำไมไม่ได้ผูกล่ะ
‪นึกว่าผูกไว้ซะอีก ชาตินี้ผมจะไม่มีวัน
‪ทำสิ่งที่ทำเมื่อกี้เลย ‪ถ้าผมคิดว่าเชือกไม่ได้ผูกกับกวาง
‪ตามพวกมันไป!
‪ใครปล่อยให้เลื่อนไม่ได้ผูกกับกวางแบบนั้น...
‪ทำลายของเล่นพวกนั้น
‪- หยุดพวกเขาให้ได้ ‪- ของฉัน!
‪ของฉัน!
‪ของฉัน...
‪ของฉัน!
‪อยากให้มีความช่วยเหลือที่ผมใช้ได้จัง
‪"ใช้" เลือกคำได้ดีนะ
‪จริงดิ จะคุยเรื่องความรู้สึกผิดตอนนี้เหรอ
‪ทำลายของเล่นพวกนั้นให้สิ้นซาก!
‪ของเล่น!
‪- เราต้องปิดถุงนั่น ‪- นายจะสนอะไรล่ะ
‪- นึกว่านายจะไปแล้วซะอีก ‪- เยี่ยม ได้
‪จะบอกให้นะ มาคุยกันต่อเลยดีกว่า
‪ว่าผมเป็นคนเลวร้ายแค่ไหน
‪ในขณะที่ผมมีโอกาสคอหักสูงมาก ‪เพราะพยายามรักษาของเล่นของเด็กๆ ไว้
‪- ดีไหมล่ะ ‪- ลงไป!
‪หยุดของเล่นพวกนั้นซะ!
‪เคล้าส์
‪สวยมาก คุณรู้ได้ไงว่าผมจะไม่ตกลงไปด้วย
‪ช่างเถอะ อย่าตอบเลย
‪ของฉัน!
‪ไปเลย ไป เราตายแน่
‪ของฉัน!
‪แม่ฟักทองน้อย
‪พ่อยังคงภูมิใจในตัวลูกนะ ได้ยินไหม
‪ของฉัน
‪เราจะเสียของเล่นไปแล้ว
‪ไม่!
‪- หยุด! ‪- โอ้ พระเจ้า!
‪ไม่นะ ไม่ๆ ไม่
‪เจสเปอร์ ปล่อยมันไป!
‪ไม่คุ้มหรอก
‪จะบ้าเหรอ ไม่นะ!
‪เห็นไหม ของกล้วยๆ ก็แค่...
‪ฉันไม่ค่อยแน่ใจนักหรอกนะ
‪เดี๋ยว ไม่!
‪ไม่!
‪เมืองนี้สร้างขึ้นบนความโกรธแค้น
‪และอาฆาต
‪และมันจะยังคงเป็นเช่นนั้น ‪ตราบใดที่เผ่าครัม...
‪หรือเผ่าเอลลิงโบ
‪ยังคงรู้สึกโกรธแค้นอยู่
‪ไปกันเถอะ
‪หมดธุระที่นี่แล้ว
‪พูดได้ดี เดี๋ยวนะ ‪แปลว่ากลับมาทะเลาะกันต่อแล้วใช่ไหม
‪ไม่สงบศึกแล้วใช่ไหม
‪เป็นสิ่งแรกในวันพรุ่งนี้เลย
‪การกระทำที่ปราศจาก ‪ความเห็นแก่ตัวอย่างแท้จริง
‪อะไรนะ
‪การกระทำที่ปราศจาก ‪ความเห็นแก่ตัวอย่างแท้จริง...
‪จุดประกายให้เกิดการทำความดีเสมอ
‪ท่าทางหัวนายจะฟาดพื้นแรงมากนะ ที่รัก
‪นายควรนอนลงไปนะ
‪คุณไม่เชื่อผมเหรอ หันกลับไปสิ
‪อะไรนะ
‪หันกลับไปสิ
‪ของฉัน
‪- แม่ฟักทองน้อย ‪- ลูกรัก
‪- วางลงไปเดี๋ยวนี้นะ ‪- ของฉัน!
‪- ลูกรัก ลูกจ๋า ‪- แม็กดาโลน กลับมานี่นะ
‪- ลงมาจากตรงนั้น! ‪- แม่ฟักทองน้อย
‪นี่หม่าม้าสั่งนะ
‪- วางเจ้าหนุ่มนั่นลง ‪- จำหม่าม้าได้ไหม
‪ลูกไม่รู้หรอกว่าเขาสกปรกรึเปล่า
‪เคล้าส์ ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี
‪ถ้าผมไม่ได้...
‪นี่อะไรเหรอ
‪ของขวัญในรถเลื่อนเป็นของปลอมหมดเลยเหรอ
‪ให้ความดีความชอบฉันบ้างก็ดีนะ
‪ฉันไม่ยอมให้พวกเขาเอาของเล่นไปหรอก
‪- แต่คุณรู้ได้ไงว่า... ‪- เด็กๆ ช่างพูดน่ะ รู้ไหม
‪และถ้าเด็กๆ บังเอิญพูดถึง
‪เรื่องที่พ่อแม่พวกเขาวางแผนก่อม็อบเดือดล่ะก็
‪คนเป็นครูก็ฟังเสมอ
‪มันเป็นแค่แผนการง่ายๆ
‪พวกเขาจะทำลายเป้าหลอกและกลับไป
‪แต่นายดันโผล่มา ‪และทำให้มันซับซ้อน เหมือนเดิมแหละ
‪งั้นทั้งหมดก็ไร้ความหมายเหรอ
‪ฉันคงไม่พูดแบบนั้นหรอก
‪ไปกันได้รึยัง
‪เขามาแล้ว!
‪- เย่! ‪- ของฉันห่อใหญ่
‪บอกแล้ว บอกแล้วว่าเขาต้องมา
‪แม่คะ มานี่เร็วค่ะ
‪- ไชโย ‪- เย่!
‪- ของที่อยากได้เลย ‪- เขามาแล้ว
‪พ่อฮะ แม่ฮะ
‪ตื่นเร็ว พ่อกับแม่ต้องมาดูนี่
‪ชีวิตดำเนินต่อไป
‪และเมืองสเมียเรนส์เบิร์ก ‪ก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ
‪เหมือนบทกวีเนอะ ว่าไหม
‪ส่วนอัลวากับผม...
‪แหม คุณคิดว่าไงล่ะ
‪แน่นอน เธอรักผม
‪ทุกๆ ปี เมื่อถึงเทศกาลคริสต์มาส ‪จดหมายจะหลั่งไหลเข้ามามากมาย
‪และมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกปี
‪และมาจากที่ที่ไกลมากขึ้น
‪เราต้องขยายปฏิบัติการออกไป ‪เหมือนที่เคยวางแผนกันไว้
‪เด็กมากขึ้น ของเล่นมากขึ้น หลายเมืองมากขึ้น
‪สว่างมากจนมองเห็นได้แม้แต่ตอนกลางคืน
‪ดูนั่นสิ เห็นสีแดงกับสีเหลืองตามขอบไหม
‪- หลายปีผ่านไป ‪- พอจะมีกาแฟร้อนสักแก้ว
‪ให้บุรุษไปรษณีย์เพื่อนบ้านดื่มไหม
‪อะไรอยู่บนหน้านายน่ะ
‪อะไร ไม่ชอบเหรอ ผมว่าผมมีหนวดแล้วดูดีนะ
‪บอกตรงๆ นะ อัลวาไม่ชอบเลย
‪ทุกปีดีขึ้นกว่าปีที่ผ่านมา
‪จากนั้น ในปีที่ 12
‪ผมมาแล้ว ที่รัก
‪ผมตามหาเขาทุกที่
‪ผมถามทุกคน
‪แต่เราก็หาเขาไม่เจอ
‪ไม่มีการบอกลา
‪ไม่มีคำอธิบาย
‪ไม่มีเลย
‪ราวกับว่าเขาแค่...
‪จางหายไป
‪เอาละ
‪ผมมีของมาส่งด่วนสองชิ้นครับ นายไปรษณีย์!
‪จดหมายกำลังจะลงไปในซอง
‪ดำเนินการติดแสตมป์จดหมาย
‪แสตมป์อีกดวง
‪ลงชื่อ ปิดผนึก เพื่อส่ง
‪- ฝันดีนะ เด็กๆ ‪- นอนได้แล้วนะจ๊ะ
‪- ฝันดีฮะ แม่ ฝันดีฮะ พ่อ ‪- ฝันดีจ้ะ
‪เกิดอะไรขึ้นกับเขาหลังจากนั้น...
‪ยังไงและทำไม
‪ผมไม่สามารถเริ่มเข้าใจได้เลยด้วยซ้ำ
‪ผมเลิกพยายามเข้าใจมันมานานมากแล้วละ
‪สิ่งที่ผมรู้...
‪คือปีละหนึ่งครั้ง...
‪ฉันจะได้เจอเพื่อนผม
‪(ด้วยรักและระลึกถึง ‪แมรี่ เลสเชอร์)