NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czemu Anglicy wciąż tu są?
Czemu, pomimo naszych starań,
Brytyjczycy wciąż są w Irlandii?
KRÓLOWA ŚMIERCI
Tyle poświęciliśmy.
Tyle naszych braci i sióstr
oddało życie, stawiając opór tej okupacji,
ale wciąż jesteśmy ignorowani.
Nadal odmawia się nam prawa do samostanowienia,
a nasi synowie, bracia, mężowie i ojcowie
nadal siedzą w brytyjskich więzieniach.
Skoro nic się nie zmieniło,
w takim razie, przyjaciele, pora zmienić podejście.
Dlatego nasi przywódcy wydali nowy rozkaz.
Przyszedł z samej góry.
Walka Irlandzkiej Armii Republikańskiej o wolność
wejdzie dziś w nową fazę.
Pora podwoić nasze wysiłki,
działać agresywniej, przelać więcej krwi,
żeby Korona na zawsze opuściła Irlandię.
A Karol? Nie został na obiad?
Aż się za nim kurzyło.
Ponoć już nie jada obiadów.
- Czemu nie? To dziwne. - Może nie chce przytyć.
Co u niego, Dickie? Z tobą rozmawia najczęściej.
Obawiam się, że marynarka mu nie służy.
- Nie pytałam o jego karierę. - Tylko o sprawy sercowe.
Zwierza ci się ze wszystkiego.
A my dowiadujemy się z gazet, jak inni.
Ta dziewczyna z Westmorland, to wciąż aktualne?
Już nie.
Była też jakaś Guinness.
Też już odpadła.
I taka w kostiumie kąpielowym.
- Caroline Longman. - To ta zacięta?
Nie zacięta. Z ciętym językiem.
Nie, to była Anna Wallace.
Świetna na koniu.
To ona z nim zerwała.
W pewnym momencie była nawet Borgia?
Tak. Christabel.
To było na poważnie? Z tym nazwiskiem?
Z tego, co wiem, najnowszą jest…
Sarah Spencer.
Córka Johnny’ego?
- Najstarsza. - Podoba mi się ten pomysł.
Nam też. Jest zabawna i bystra…
No i w przeciwieństwie do pani Parker Bowles
nie jest mężatką.
Chyba już się z nią nie spotyka?
Po wszystkim, co zrobiliśmy.
Nie możemy się dziwić.
Skorzystał z otrzymanej rady, prawda, Dickie?
To ty go do tego zachęcałeś.
Mówiłeś mu, żeby sobie pofolgował. Rozeznał się.
Nie myślał o obowiązkach.
Kolejny powód, żeby kibicować Sarah.
Wasza Królewska Wysokość.
Co powiesz na przejażdżkę?
Po drugiej stronie High Wood jest uroczy domek,
w którym możemy być sami.
Wasza Wysokość.
Proszę pani, dzwoni pan O’Keefe.
Z biura nieruchomości. To on ma klucz.
- Mogę cię na moment zostawić? - Tak.
Przepraszam. Nie ma mnie tu.
Otrzymałam wyraźne polecenie, żeby się nie pokazywać,
ale muszę przejść do tamtego pokoju, a nie ma innej drogi.
Wasza Wysokość.
Nikogo nie widziałem.
Dziękuję.
Ładny kostium.
Wygląda strasznie? Wystawiamy Sen nocy letniej w szkole.
Uwielbiam Sen nocy letniej.
Ja też.
Postaci mają takie cudowne imiona.
Dudka, Ryjek, Poczciwiec…
Spój, Pigwa…
Spodek!
Tak, Spodek.
Dali tę rolę Francesce Lamont.
Tak się składa, że ma ogromny tyłek.
Wzięła to do siebie.
Ma z tego powodu załamanie nerwowe.
Jestem młodszą siostrą Sarah.
Niech książę nie mówi, że mnie widział. Będę miała kłopoty.
Wszystko miało wyjść idealnie. Nie chciałaby, żebym księcia zniechęciła.
Jak miałabyś to zrobić?
No wie książę…
będąc szalonym drzewem.
Nic nie powiem.
Dziękuję.
Klucze. Mam je.
Dobrze. Gotowy?
Gotowy.
Wszystko w porządku?
Tak. Poznałem twoją młodszą siostrę.
Naprawdę?
Podstępna łajza.
Miała nam nie przeszkadzać.
Tylko przechodziła.
Mogła przejść przez ogród,
ale koniecznie chciała cię poznać.
- Tak? - Miała obsesję.
ADIUTANT KRÓLOWEJ
Najnowszy sondaż sprzed godziny
daje torysom 16 punktów przewagi…
…cudowny dzień. Przede wszystkim dla Wielkiej Brytanii.
…porozumienie ze związkowcami jest nic niewarte…
Dzięki uporowi i wytrwałości pozostała najważniejszą osobą tych wyborów.
Pani Thatcher uważa…
Jesteśmy tego pewni.
Na razie ludziom będzie gorzej…
…ma jasny cel.
Wierzy, że Brytyjczycy pomogą go zrealizować.
Jesteśmy tego pewni.
…albo 21%.
- W jakim jest pani nastroju? - Wygra pani, pani Thatcher?
Nie odpowiem na żadne pytania niedotyczące pogody.
Mamy piękny dzień.
Partia Konserwatywna może liczyć na łatwe zwycięstwo.
Czekają nas rządy pierwszej pani premier.
Co wiemy o pani Thatcher?
To ostatnie, czego potrzebuje kraj.
- Czego? - Dwóch kobiet za sterami.
Może właśnie tego potrzebuje kraj.
- Na razie bardzo mi się podoba. - Córka sklepikarza?
Sklepikarza i radnego miejskiego.
Ciężko pracowała na stypendium z Oksfordu.
Żeby studiować chemię.
Potem zmieniła kierunek i została adwokatem,
wychowując bliźniaki. Sam spróbuj.
A jej charakter?
Tutaj napisali: „Jako młoda kobieta
ubiegała się o pracę jako chemik żywności,
ale nie otrzymała posady, ponieważ uznano,
że jest uparta, zawzięta i uważa, że zawsze ma rację”.
Naprawdę? Kogo mi to przypomina?
Jest pani dobrej myśli? Sondaże są przychylne.
Nie mów hop, póki nie przeskoczysz.
I nie licz na Downing Street 10,
póki się tam nie wprowadzisz.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Na naszych oczach tworzy się historia.
To nasza pierwsza pani premier,
twardo trzymająca się swoich zasad i nie ukrywająca tego,
że według niej cały kraj musi się zmienić.
Jedzie do pałacu,
pewnie żeby właśnie to oznajmić królowej.
Państwo Thatcher,
proszę za mną.
Przywódca opozycji, Wasza Królewska Mość.
Pani Thatcher.
Wasza Królewska Mość.
Pani partia wygrała wybory.
Z przyjemnością proszę, by utworzyła pani rząd w moim imieniu.
Gratuluję, pani premier.
Dziękuję pani.
Proszę.
Rodzina musi być dumna. Ma pani dwoje dzieci?
Tak, są już dorosłe i wyprowadziły się.
A pani mąż jest na emeryturze, zgadza się?
Tak, ale nie będzie mi przeszkadzał,
jeśli o to pani pyta.
Denis potrafi się sobą zająć.
Postawi kije golfowe w przedpokoju i będzie sobie jeździł grać.
Wie, jaka będę zajęta i jak ciężko mam zamiar pracować.
Przejdźmy do rzeczy.
Wybrała pani swój gabinet?
Owszem.
Może panią zaskoczę,
ale lubię przewidywać nominacje i dymisje.
To jak wyścigi.
Lubię analizować osiągnięcia i szanse.
Kto się załapie?
Lubię też typować skład gabinetu.
Najlepiej wytypowałam drugą rekonstrukcję pana Wilsona.
Miałam 90%.
Powiedzieć pani, kogo dziś obstawiam?
Bez kobiet, prawda?
Kobiet?
W gabinecie.
Zdecydowanie nie.
Nie tylko dlatego, że nie ma odpowiednich kandydatek.
Moim zdaniem kobiety nie nadają się na wysokie stanowiska.
A to dlaczego?
Są zbyt uczuciowe.
Ze mną nie będzie takiego problemu.
A zatem…
Willie Whitelaw. Sprawy wewnętrzne?
Tak.
Punkt.
- Geoffrey Howe. Finanse? - Tak.
Punkt.
Hailsham. Lord kanclerz?
Tak.
Walker, Heseltine, Biffen, Prior…
Większość wytypowała trafnie.
Nie odgadła St. Johna-Stevasa jako ministra kultury,
ale tylko dlatego, że wskazała go już, poprawnie,
jako przewodniczącego Izby Gmin.
- Bystra sztuka. - Tak. Nie tak ją sobie wyobrażałam.
Jest zainteresowana i poinformowana,
i entuzjastycznie podchodzi do pracy.
Powiedziano mi, że nie robi sobie przerwy nawet w wakacje.
Myślę, że będzie nam się dobrze współpracować.
Dwie kobiety z menopauzą. No to będziemy mieć spokój.
Słyszałam to.
- Nie chcę cię stresować. - To takie… To obrzydliwe.
ZAMEK BALMORAL W SZKOCJI
Miło jest tu wrócić. Dziękuję.
Polowanie z szefową?
Nalegała.
Dobrze.
Rzecz jasna twoje życie to twoja sprawa,
tak jak i twoja kariera sportowa,
ale słyszałem, że rozważasz wycofanie się z zawodów.
Czy to prawda?
Tak. Ostatnio fatalnie mi szło.
Niedługo Badminton, masz szanse na olimpiadę.
Wiem, ale Mark postanowił, że wystartuje.
A to oznaczałoby wspólne treningi i wyjazdy.
Rozumiem.
To byłoby takie złe?
To twój mąż.
Ledwo co.
Byliśmy…
Byliśmy tacy dumni, mając w rodzinie olimpijkę.
Olimpijkę, która większość zeszłego roku siedziała na tyłku.
Daj spokój.
To nie w twoim stylu.
Przypomnij mi. Czym jest „mój styl”?
Zapomniałam, jak się jeździ i kim właściwie jestem.
Pozwól, że ci przypomnę.
Jesteś najbardziej…
genialną, odporną
i zdeterminowaną młodą kobietą, jaką znam.
I panikuję, siedząc na koniu.
Pokonasz to…
dzięki pracy i wytrwałości.
I typowym dla Battenbergów nieuznawaniu porażki.
Dziękuję.
Gotowa?
- Powodzenia. - Tak.
Przy tej pogodzie będzie łatwo.
Masz rację. Dzień dobry.
Jest sucho.
Gotowi? Dziękuję.
NAD RZEKĄ HOFSA NA ISLANDII
Proszę pana?
Telefon do pana.
ZAMEK CLASSIEBAWN W IRLANDII
- Halo? - Drogi chłopcze!
Moje biuro dzwoniło do pałacu Buckingham godzinę temu,
połączenie przekierowano chyba z dziewięć razy.
Gdzie cię zastałem?
Na północnym wschodzie Islandii, w chacie nad Hofsą.
Co tam robisz?
Łowię łososie z przyjaciółmi.
Jesteście w Classiebawn?
Tak, całym klanem.
Wszyscy o ciebie pytają.
Będziesz za tydzień w Londynie? Chciałbym się spotkać.
Nie. Mam spotkanie z Camillą.
Będziemy mieć parę dni, żeby nadrobić rozłąkę.
Chyba już się z nią nie spotykasz?
Znasz zdanie rodziny.
Tak, doskonale znam zdanie rodziny.
A moje zdanie?
Tak, i doceniam absurd tej sytuacji.
Żebyś akurat ty pouczał mnie o świętości małżeństwa…
- Nie pouczam cię. - …i o znaczeniu konwenansów,
biorąc pod uwagę jak ty i Edwina do nich podchodziliście.
Przynajmniej cudzołożąc z Camillą,
nie zagrażam bezpieczeństwu narodowemu.
Nie zasłużyłem na to.
A ja na twoją nieproszoną interwencję.
Tyle mówisz o tym, że jako jedyny z rodziny mnie wspierasz,
pomagasz mi,
a potem wychodzi z ciebie Quisling.
Sabotażysta pracujący dla wroga.
Nie znam nikogo, kogo lubiłbym tak jak Camillę,
która przez ciebie tkwi w małżeństwie…
Przeze mnie?
…ze zdradzającym ją mężem.
Zaproś nas do Broadlands. Zobaczysz, jacy jesteśmy szczęśliwi.
O ile, oczywiście, moje szczęście coś dla ciebie znaczy.
Muszę kończyć.
Szybciej, tato! Patrz, która godzina!
Nicholas! Timothy!
Słuchaj. Dostarcz to jak najszybciej księciu Walii.
Tak jest.
No dobrze.
Pora złapać homara.
Chodźmy.
Gdzie go widziałaś?
Tam, na wzgórzu. Widzisz go?
Dobrze.
Na wypadek, gdybyś zmarzł. Proszę, Paul.
Naprzód!
To ten.
Nie tak. Wypadniesz za burtę.
Użyj bosaka.
Dziękuję, dziadku.
- No już. - Proszę.
Potrzeba więcej siły.
Złap za kleszczami, żeby cię nie capnęła.
To samica z jajami.
Wrzucimy ją z powrotem do wody, żeby małe się wykluły.
Raz,
dwa i…
Cholera!
Nie rozłączaj się!
O rety.
To zły znak, kiedy tak jadą stadem.
Wasza Królewska Mość,
otrzymaliśmy kopię telegramu.
Ministerstwo spraw zagranicznych otrzymało go z ambasady w Dublinie.
Napisano w nim:
„O 13.05 brytyjski ambasador został poinformowany,
że doszło do wybuchu
na łodzi lorda Mountbattena w hrabstwie Sligo”.
Lord Mountbatten nie żyje,
tak jak chłopiec okrętowy Paul Maxwell i wnuk lorda Mountbattena, Nicholas.
Lord i lady Brabourne, Doreen Brabourne
i Timothy Knatchbull są w szpitalu w Sligo.
Obawiam się, że IRA już przyznała się do zamachu.
To będzie piątego, proszę pana.
Pogrzeb.
W opactwie westminsterskim.
Miałem to panu przekazać.
Dziękuję.
Mój drogi Karolu,
nie ma większego komplementu
niż miano „księcia pośród ludzi”.
Ktoś taki zasługuje na nie,
ponieważ potrafi przewodzić i inspirować.
Trudno osiągnąć te cechy. Trzeba się o nie nieustannie starać.
Z żalem muszę powiedzieć, że nie dość mocno się starasz.
Wybór kobiety był kwestią,
która przysporzyła problemów ostatniemu księciu Walii.
Zdumiewa mnie to,
że 40 lat po jego abdykacji
nawet nie starasz się
ukryć swojego zauroczenia żoną innego mężczyzny.
Jak możesz rozważać taką szkodę i rozczarowanie – siebie,
swojej rodziny,
mnie?
Czy muszę ci przypominać, jak ważne jest w życiu towarzystwo
jakiejś słodkiej, niewinnej, dobrze usposobionej dziewczyny
bez przeszłości,
która zna zasady i będzie ich przestrzegać?
Kogoś, z kim możesz zacząć od nowa,
zbudować nowe życie,
kogo ludzie pokochają jako księżną,
a w swoim czasie, jako królową?
To teraz twój obowiązek,
twoje najważniejsze zadanie.
Jesteś więcej niż tylko człowiekiem, niż tylko księciem,
a pewnego dnia, drogi chłopcze, będziesz królem.
A teraz na morze.
Ogromnie za tobą tęsknię.
Niczyje towarzystwo mnie tak nie raduje,
ale chyba to wiesz.
Twój kochający honorowy dziadek, Dickie.
- Tak? - Pałac Buckingham, pani premier.
Łączę z królową.
Wasza Królewska Mość.
Pani premier.
To ogromna tragedia.
Nikt nie będzie w stanie zastąpić lorda Mountbattena.
Pani i pani rodzina ma nasze kondolencje,
tak jak i rodziny żołnierzy zabitych dzisiaj w Warrenpoint.
To obrzydliwe, że niektórzy racjonalizują
i usprawiedliwiają zbrodnie popełniane przez IRA.
Nie ma czegoś takiego jak morderstwo polityczne,
polityczny zamach bombowy czy polityczna przemoc.
Są tylko morderstwa,
zamachy i przemoc.
Daję pani słowo,
że będę toczyć wojnę z Irlandzką Armią Republikańską
z nieugiętą determinacją i bez litości,
póki nie wygramy tej wojny.
To ty.
Tak.
Coś strasznego.
Ale…
on nie bał się śmierci.
- Nigdy. - Nie.
I nie zniósłby ckliwego wylewania łez
albo sentymentalizmu.
Zostawił…
500 stron instrukcji.
Co do pogrzebu.
Wybrał ciebie, żebyś przeczytał psalm.
Ciebie.
Strukturalnie rzecz biorąc, mało co jest w tej rodzinie normalne.
A pozycja Dickie’ego jeszcze bardziej ją wypaczyła.
Ledwo znałem własnego ojca.
Dickie to rozumiał. Zastąpił mi go.
To wiele znaczyło.
A lata później…
może kiedy dostrzegł…
napięcia pomiędzy tobą i mną…
zaczął się opiekować tobą.
Nie byłem już priorytetem.
Zastąpił mnie…
w roli twojego ojca.
A ty…
zastąpiłeś mnie w roli jego syna.
Przyznaję, że zdarzały się chwile…
gdy to przeniesienie uczuć Dickie’ego,
jego opieki,
jego miłości,
wywoływało u mnie urazę.
Do mnie?
Nie twoja wina, oczywiście.
A…
kiedy ktoś nie miał ojca, tak jak ja,
nie może nie być…
No nie wiem…
Zaborczy względem zastępcy.
A Dickie nim był.
Dla nas obu.
O czym ty mówisz?
Ty masz ojca.
Masz ojca.
Chętnie zrezygnuję, tato, naprawdę.
Ty możesz przeczytać psalm.
To bez znaczenia…
czego chcę, co myślę.
Chodzi o Dickie’ego.
A on wybrał ciebie.
Dziś rano Irlandzka Armia Republikańska wydała oświadczenie,
w którym wzięła odpowiedzialność za egzekucję lorda Mountbattena
i śmierć 18 brytyjskich żołnierzy
zabitych w naszych atakach w Warrenpoint.
„Pamięć o 13 nie zginie. Wzięliśmy odwet na 18 i Mountbattenie”.
Dla irlandzkich republikanów
lord Mountbatten był symbolem imperialistycznego ucisku.
Co roku przyjeżdżał na swój zamek
stojący na ziemi skradzionej przez Anglików. Znał ryzyko.
A jego śmierć to prawdziwy cios zadany wrogowi.
W nadchodzących miesiącach będziecie świadkami
łzawych hołdów składanych temu tak zwanemu bohaterowi.
A kiedy brytyjski rząd opłakiwał
Irlandczyków, w tym kobiety i dzieci, którzy stracili życie?
Gdzie są ich wystawne pogrzeby
i żałobne uroczystości państwowe?
Kto wygłosi mowy pogrzebowe
i odda hołd
wielu poległym irlandzkim obywatelom,
takim jak 13 niewinnych osób zamordowanych w krwawą niedzielę?
„Pamięć o 13 nie zginie. Wzięliśmy odwet na 18 i Mountbattenie”.
„Ci, którzy na statkach ruszyli na morze”…
To jest wojna.
Nie obędzie się bez ofiar.
Póki brytyjska monarchia rządzi Irlandią,
cała przelana krew plami jej ręce.
„Zamienił burzę w wietrzyk łagodny…
a fale morskie…
umilkły.
Radowali się z tego…
że nastała cisza…
i że On przywiódł ich…
do upragnionej przystani”.
Pięć minut, Wasza Wysokość.
…ostatni etap trzydniowych zawodów tu, w Badminton.
Lucinda Prior-Palmer
będzie chciała pobić rekordy,
wygrywając po raz czwarty na kolejnym koniu,
Killairze, na którym dwa lata temu zajęła trzecie miejsce.
Dziś skacze ostatnia.
Następna na arenie
będzie Jej Królewska Wysokość księżniczka Anna na Goodwillu.
- Stoper gotowy? - Gotowy.
Po przeciętnym wyniku w ujeżdżaniu i nieposłuszeństwie konia
księżniczka musi przeskoczyć…
- Już jedzie. - Tak.
Do dzieła!
…żeby się zakwalifikować.
- Powodzenia. - Gotowy?
Tak.
W zeszłym roku księżniczka zmagała się z pewnymi problemami.
Koń wygląda nieswojo przed pierwszą przeszkodą.
Najwyższa przeszkoda ma 119 centymetrów.
Dalej! Cudownie.
- Tak. Nerwy na wodzy. - Spokojnie.
Właśnie tak.
Ładnie pokonała przeszkodę…
Dobra robota.
…zbliża się do kolejnej.
Dobrze jej idzie.
- Dalej! - Nie krzycz.
- Ładny skok. - Czysto.
Minęło 15 sekund.
Czysto.
- To byłyby cztery punkty karne. - Cudownie.
Księżniczka niemal strąciła przeszkodę,
ale nie doszło do tego.
Teraz zbliża się do ostatniej.
To podwójna przeszkoda. Chyba za długo czekała.
- A jednak udało się jej! - Tak!
- Jak nam idzie? - Musi się pospieszyć.
Już prawie. Dalej, Anno.
Teraz ostatnia przeszkoda…
Tak!
Udało się jej.
Zmieściła się w czasie.
Wspaniały popis…
Znakomicie!
…kończy na szóstym miejscu, co powinno wystarczyć.
Wspaniale.
- Pogratulujmy jej. - Idź.
- Spóźniłeś się. - Widziałem końcówkę.
- Mamo. - A ty co tu robisz?
Pomyślałem, że kolejny kibic nie zaszkodzi.
Anna i tak by nie usłyszała.
- Twój ojciec tak hałasował. - Tak?
Jakby zwariował.
Cieszę się, że Anna mu to daje. To dla niego najlepsze pokrzepienie.
- Wszyscy potrzebujemy pociechy. - Tak.
Myślę tylko o Dickie’em.
Tak jak droga prowadzi.
Po lewej. Dziękuję bardzo.
Wasza Wysokość.
Chciałam tylko złożyć kondolencje.
To musiało być dla księcia straszne.
A to, jak książę przeczytał psalm, z takim opanowaniem…
Nie wiem, jak książę to zrobił.
- To było wspaniałe. - Dziękuję.
Przepraszam. Nie znamy się.
Poznaliśmy się.
Byłam wtedy w kostiumie.
Młodsza siostra Sarah Spencer.
- Szalone drzewo! - Diana.
Tak.
Sarah mówiła mi, że lord Mountbatten był księciu bliski.
Że był dla księcia jak ojciec.
Tak.
To musi być niewyobrażalnie okropne.
Dziękuję.
Tak właśnie było…
Jedź!
Chciałam powiedzieć, że myślę o księciu.
Wszyscy myślimy.
Wasza Wysokość.
No jedźże!
- Halo? - Sarah.
Wasza Wysokość! Jaka miła niespodzianka.
Po kolei. Obawiam się, że nie będę mógł przyjść na twój ślub.
Ale gratuluję tobie i Neilowi.
- Dziękuję. - A…
twoja siostra Diana…
Tak?
Opowiedz mi o niej.
Co konkretnie?
Wszystko.
Nie chcesz wiedzieć wszystkiego.
Może chcę.
No dobrze. Pracuje na pół etatu w przedszkolu.
- Jest nauczycielką? - Nie. Nauczycielki mają kwalifikacje.
Ona tylko pomaga.
Dopiero skończyła 18 lat.
I sprząta u mnie.
- Na pół etatu. - To znaczy…
Jak sprzątaczka.
Chcesz więcej?
Trochę więcej.
Jest zabawna?
Bardzo.
Dzieci ją uwielbiają.
Ich ojcowie pewnie też.
Naprawdę?
A jaki ma charakter?
W rodzinie nazywamy ją „księżniczką”, bo od dzieciństwa
zachowywała się, jakby pisane jej były wielkie rzeczy.
Rety. Czy właśnie cię zniechęciłam?
Nie.
Zaintrygowałaś mnie.
Czy mógłbym się z nią umówić?
- Na randkę? - Tak.
Rety.
- Miałabyś coś przeciwko? - Nie.
Mam ją ostrzec?
Nie. Niech to będzie niespodzianka.
Przyda mi się jej numer.
Oczywiście. To…
01373…
Di?
Diana?
To książę Walii.
Halo?
Wasza Wysokość.
Napisy: Krzysiek Ceran