NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Proszę uwzględnić wiatr.
Odrobinę w lewo.
Proszę ustawić celownik na 90 metrów.
Zwalniamy zamek…
i lekko naciskamy spust.
Nie żyje?
Nie.
Trafił go pan, ale uciekł, ranny.
- Chodźmy za nim. - Nie.
Widzi pan ten strumień?
To granica terenu. Dalej jest ziemia sąsiadów.
Nigdy jej nie przekraczamy.
- Wasza Wysokość. - Dzień dobry.
Pani premier i pan Thatcher przyjadą jutro koło 15.
Dziękuję.
- Skąd tu taki rwetes? - Dzień dobry.
- Dzień dobry.
- Ty powiesz czy ja mam?
Widzę, że nie możesz się doczekać.
Do naszego łowczego zadzwonił ktoś z sąsiedniej posiadłości.
Wygląda na to, że jeden z ich gości…
Jakiś Japończyk.
…postrzelił wielkiego jelenia,
który wszedł teraz na nasz teren i trzeba…
Wykończyć go. Z litości.
- Ja opowiadam czy ty? - Mów szybciej.
W każdym razie…
ponoć to czternastak.
- Czternaście odnóg. - Naprawdę?
Stąd ten rwetes.
Dlatego wszyscy zmieniamy swoje plany.
Ale mamy spotkania.
Już nie.
- Wszystkie odwołałem. - Co?
Daj spokój, mamo.
Na tym terenie nie ustrzelono równie wielkiego od…
Byłoby miło, gdyby jakiś mu dorównał.
- Przyćmił go. - Gdyby miał rywala.
Będzie się gapił z drugiej ściany.
Pytanie, czyje imię będzie poniżej?
- Moje. - Moje.
- Nie, moje. Bezdyskusyjnie. - Ale nie twoje.
- Moje. - Przestań!
Moje.
Miło, że przyszłaś.
Było wspaniale. Uwielbiam Verdiego.
Jest taki romantyczny.
Tak, ale skupianie się na tym aspekcie
umniejsza spuściznę Verdiego i jego wpływy polityczne.
Jego muzyka odegrała kluczową rolę w zjednoczeniu Włoch.
Rety. Naprawdę?
Masz plany na lato?
Większość spędzę w Londynie.
Mam żenująco pusty kalendarz, jeśli o to pytasz.
Będę w Zimbabwe przez kilka tygodni, a potem w Szkocji.
Ale może spotkamy się znowu jesienią.
- Rety. Wolałabyś nie. - To po prostu tyle czasu.
- Minie błyskawicznie! - Wcale nie.
To będzie straszne. Ale cierpliwi zostaną wynagrodzeni.
Twoja przyzwoitka nie pozwoli na więcej.
Zrobi, co jej każesz.
Babcia jest straszną snobką.
Dobranoc.
- Czy to było bardzo oziębłe? - Tak.
- Ale dżentelmeńskie. - Książęce.
Przepraszam. Książęce.
TEST BALMORALSKI
Pomyślałam, że zaczniemy dzisiaj od planów dotyczących następnego budżetu,
które przedyskutowałam już z kanclerzem.
Biorąc pod uwagę pilną potrzebę,
by zapanować nad zadłużaniem się sektora publicznego i inflacją,
rząd wprowadzi, jak ustalił Geoffrey,
jeden z najodważniejszych i najszerzej zakrojonych programów
naprawy finansów publicznych w historii tego kraju.
Z całym szacunkiem, Margaret…
Cięcia w wysokości czterech miliardów?
Ścisłe limity wydatków w ministerstwach,
zniesienie 25-pensowej stopy podatkowej…
To nie jest naprawa finansów.
- To rzeźnia. - Działasz zbyt szybko.
To dlatego, że mi się spieszy.
- Każdy, kto ma doświadczenie… - Lub rozsądek.
…rozumie, że takie cięcia w sektorze publicznym i przemyśle ciężkim
grożą masowym bezrobociem…
Niepokojami społecznymi.
I zaprzeczają naszym wartościom.
Tak jest.
Przypomnijcie mi.
Jakie one właściwie są?
Jesteśmy Partią Konserwatywną.
Opowiadamy się za konserwatyzmem, rozwagą.
Stabilnością.
Umiarem.
Dziękuję, panowie. Pani premier.
To nasze priorytety.
Nie dokonujemy rewolucyjnych zmian w państwie i jego instytucjach.
To zbyt pochopne i nierozważne.
Obrócisz przeciwko nam nie tylko kraj,
ale i naszą partię.
Swoich kolegów, nas, przeciwko sobie.
Proszę się nie ruszać.
Trzy, dwa, jeden.
Dziękuję.
Jacy ci mężczyźni są protekcjonalni,
jak mnie pouczają.
Ci giermkowie i szlachcice…
Dranie z wyższej klasy.
A ich pomysły,
ich rozwiązania problemów naszego kraju,
są takie pozbawione wyobraźni, asekuranckie i…
rozwodnione.
Skoro mowa o wodzie,
to prognoza pogody dla Balmoral.
Nie pogram sobie w golfa.
Ojciec miał takie kazanie.
„Tchórze nie mogą szerzyć słowa Bożego”.
To tchórze.
Trzeba było się ich pozbyć, kiedy miałam okazję.
Rano zadzwonił do mnie Malcolm Muggeridge.
Powiedział: „Uważaj na testy”.
„Jakie testy?”, zapytałem.
A on na to: „Niesławne testy balmoralskie”.
Najwyraźniej rodzina królewska rutynowo poddaje swoich gości
tajnym próbom,
żeby przekonać się, czy można ich zaakceptować.
Czy przynależą do wyższych sfer, czy są z tej samej bandy.
Podobno są bezlitosne.
Prawdziwe krwawe łowy.
Pani premier.
- Witamy na zamku Balmoral. - Tak.
- Panie Thatcher. - Witam.
Jej Królewska Mość przeprasza, że państwa nie przywitała,
ale wraz z resztą rodziny jest na polowaniu.
Tak, ten będzie w raz, dziękujemy.
Oba są dla państwa.
W takim razie…
dziękuję, moja droga.
To angielskie pieniądze, ale można je wydać w Szkocji.
Nie o to chodzi. Napiwki dawane są na koniec pobytu.
Instrukcje są w protokole na stole.
Weź i tak, nikomu nie powiem.
Nie, moja droga, lubię to robić sama. Zwłaszcza dla męża.
Przepraszam.
Dziękuję.
Rozpakowywała twoją torbę?
Co ona sobie myślała? To zadanie żony.
No i dwie sypialnie.
To takie dziwne.
Możemy spać w jednym łóżku?
Sprawdzę, co o tym mówi protokół.
Co może być o 18? Napoje czy kolacja?
Kto wie?
- Co mam założyć? - A kogo to obchodzi?
Mnie obchodzi.
Każdy dom ma zasady,
a w takich miejscach chodzi o to, co założysz i kiedy.
W samolocie mówiłeś o testach.
- Czyli mnie słyszałaś. - Oczywiście, że słyszałam.
Nie muszę na ciebie patrzeć, żebyś wiedział, że słucham.
Ale byłoby miło.
Nie mam czasu być miła.
Myślę, że zamartwiając się tym, nie zdasz testu.
O 18 są napoje przed kolacją.
Kolacja pod muchą, czyli napoje też.
Zauważyłam, że nie ma pani butów do spacerów.
Zgadza się.
Co za dziwna uwaga.
Czy ktoś go widział?
- Anna zauważyła go przy Connachcraig. - Strzeliłaś?
- Ty też nie? - Nie. A oni?
Wcześnie się pokazał, prawda?
Większość łani nie ma jeszcze rui.
Pewnie odłączył się od stada na rykowisku.
Musimy spróbować ponownie.
Dopadniemy go jutro.
Pora na herbatę.
No tak.
- Dokąd teraz? - Coś słyszę.
Wydaje mi się…
- Tędy? - Tak.
Co oni robią?
Chryste.
Pani premier. Bardzo nam miło.
Wasza Królewska Mość.
Już ubrani na kolację. Jak miło.
- Zjemy wcześniej. - Nie żartuj.
Jest 18.
Powiedz kuchni, że zjemy za 45 minut.
Teraz pora na herbatę.
Dobry piesek.
Wasza Wysokość.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Wasza Wysokość.
Myślicie, że jutro na lunch przyjdą w piżamach?
Chyba nie zdaliśmy tego testu.
Dobry wieczór. Siedzi pani druga od końca po prawej,
a pan po lewej…
Słowo daję, że go słyszałam.
- Odpowiedziałaś mu? - Próbowałam.
Mark, ty to robisz lepiej.
Absolutnie koszmarnie.
Głośniej.
Słyszałam, że widziano go na zachodnim brzegu jeziora?
Niedorzeczna sugestia.
- A to czemu? - To otwarte wypłaszczenie.
Na szczytach i graniach.
Tam można go znaleźć.
- Rozumiem. - Prawda?
…to przestępstwo, żeby strzelać do zdrowego rozpłodowca.
Ale płacący goście chcą trofeów.
Są gotowi dużo zapłacić.
A nasi sąsiedzi są łasi na pieniądze.
Trochę ich rozumiem.
To interesy.
To nie interesy.
To dbanie o gatunek.
Ludzie tego nie rozumieją. To czysta ignorancja.
Może jakaś rozrywka po kolacji?
Numer pięć ence-pence z jednym pence-ence
wyzywa numer cztery ence-pence z dwoma pence-ence!
Nigdy nie poszło mi tak dobrze.
Numer cztery ence-pence z dwoma pence-ence
wyzywa numer siedem ence-pence z jednym, dwoma…
ośmioma pence-ence!
Numer siedem pence-pence…
Powiedziałaś pence!
O nie!
Margot, pokaż babci, jak to się robi.
Z górki na pazurki na pohybel nazistom!
Numer trzy ence-pence z dwoma pence-ence
wyzywa…
numer jeden ence-pence
bez żadnych pence-ence.
- Znowu ty. - Powodzenia.
No dobrze.
Dziękuję.
Numer jeden ence-pence…
bez żadnych pence-ence…
wyzywa numer…
dziesięć…
ence-pence z…
sześcioma pence-ence.
- Brawo. - Pomyliłam się?
Nie. Bardzo dobrze.
Może to pani podać?
Świetnie. Dobra robota.
- Co to było? - Tak, była beznadziejna.
Ale dam jej kredyt zaufania.
Pewnie się denerwowała.
Czym?
Sytuacją, w której się znalazła.
To była zabawa. Bawiliśmy się.
Może ona bawi się zupełnie inaczej.
Albo nie jest w stanie.
Nie poznałaby zabawy, choćby ją ugryzła w tyłek.
Trochę mi jej żal. Zaprosiłam ją na polowanie.
Powodzenia!
Dobranoc.
Boże, chyba nie będziesz teraz pracować.
A jaki mam wybór? Zmarnowałam cały wieczór.
Daj spokój! To była zabawa.
Na domiar złego
królowa zaprosiła mnie na polowanie jutro rano.
Śmiejesz się, ale ja muszę już teraz nadrobić pracę.
Dobrze. Może pójdę spać w drugim pokoju?
Ani mi się waż!
Nie chcemy się zarazić nawykami klasy wyższej.
Śpiący osobno oddalają się od siebie.
Tylko na jedną noc.
Tak zaczynają się złe nawyki.
Możesz tu zostać i…
Na stoliku masz książkę.
Dobrze, kochanie, co tylko chcesz.
Nie wiedziałam…
Wspomnienia z polowań na zamku Balmoral.
Ty poczytaj, a ja popracuję.
Nie mogę się doczekać.
„Piąty września 1848 roku.
List od księcia Alberta do Marii,
księżnej wdowy Saksonii-Coburga”!
„Deszcz nie ustał ani na minutę, odkąd przybyliśmy,
ale to nie powstrzymało mnie, nicponia,
przed spędzeniem całego tygodnia na tropieniu wspaniałych jeleni”.
Zostań.
Wczoraj się nie popisała.
Obstawiam, że wrócę z nim przed obiadem.
Chętnie przyjmę ten zakład.
Jesteś gotowa postawić pieniądze?
O Boże!
Nic nie mów.
Pani premier.
Jaki piękny poranek.
Ruszamy?
Jedziemy tym.
Dziękuję, John.
Chodź, mały. Chodź.
Cieszę się, że się pani zgodziła.
Nie sądziłam, że lubi pani sport.
Nie lubię.
Jesteśmy fanatycznymi myśliwymi.
Tak spędzałam czas z moim ojcem, królem Jerzym.
- Nauczył mnie wszystkiego. - Mój ojciec też mnie wiele nauczył.
Co robiliście razem?
Pracowaliśmy.
Praca była naszą zabawą.
Pracowałam z nim w naszym sklepie.
Jako radny zabierał mnie wszędzie.
Patrzyłam, jak pisze przemówienia,
słuchałam, jak je ćwiczył i wygłaszał.
To był mój polityczny chrzest.
To bardzo miło.
Tak.
Jeśli nie chce pani skręcić kostek,
musi pani przemyśleć te buty.
Jaki nosi pani rozmiar?
Pięć.
Dobrze się składa. Ja też.
Tropiąc,
trzeba wtopić się w otaczającą nas naturę.
Żeby móc zaskoczyć zwierzynę.
Następnym razem proszę nie ubierać się na niebiesko.
Jeleń może panią zobaczyć.
Ani nie perfumować się.
Może panią wyczuć.
A teraz może panią usłyszeć.
Mogę się wrócić i przebrać.
Dobry pomysł.
Trochę pośpiechu, a wróci pani na lunch.
Pośpieszę się.
Proszę pani.
Mary.
Pojadę do nich na lunch.
Wiemy, gdzie będą?
Chyba mówili o plaży nad Loch Muick, proszę pani.
No tak.
Nie.
Co pani wyprawia?
Wasza Wysokość.
Nie miała pani być na polowaniu?
Miałam, ale pani siostra…
Niech pani tak nie mówi. To królowa.
To królowa, nie moja siostra.
A na tym krześle nikt nie siada.
- Błagam o wybaczenie. - Znów błąd. Lepsze będzie: „Co?”.
Błaganie jest takie rozpaczliwe.
Błaganie o wybaczenie jest prostackie.
A to krzesło,
nikt na nim nie siada.
To krzesło królowej Wiktorii.
Zdaje sobie pani sprawę, że to ma być dzień wolny od pracy?
Tak, ale to trudne
nie pracować, kiedy kraj jest w takim stanie.
Kraj bywał już w różnych stanach.
I na pewno znowu będzie.
Doświadczenie uczy,
że czasami odpoczynek jest najrozsądniejszym działaniem.
Nie nadaję się do odpoczywania.
Nie daje mi przyjemności.
Może da pani coś ważniejszego.
Perspektywę.
Dobry wieczór, Wasza Wysokość.
Nie przekonam cię, żebyś przyjechała na weekend?
Po co? Nie ma tam dla mnie miejsca.
Zresztą jestem zajęta.
Czym?
Co jest takiego ważnego, że odrzucasz zaproszenie następcy tronu?
Bycie matką.
I żoną.
- Nigdy ci to nie przeszkadzało. - No wiesz?
To prawda.
Musisz sobie znaleźć kobietę, która będzie na każde wezwanie
i wyrzeknie się wszystkiego.
Jak ta nowa.
Diana Spencer?
Czy ona by nie pasowała?
Nie mów tak.
Lepiej powiedz, że jesteś zazdrosna.
Byłabym, ale…
To by nie pomogło, prawda?
W naszej sytuacji.
Z tym, czego się od ciebie wymaga.
Mówię poważnie. Zadzwoń do niej.
Co mam powiedzieć?
„Ciągle o tobie myślę.
Nie mogę czekać całe lato, żeby cię zobaczyć.
„Czy mogłabyś rzucić wszystko
i przyjechać teraz do Szkocji?”
Członkowie gabinetu pani Thatcher są zaniepokojeni
nowymi danymi wykazującymi gwałtowny wzrost bezrobocia.
Według związkowców to rezultat
szeroko zakrojonych cięć budżetowych.
To bardzo niepokojąca sytuacja.
Mamy skrajnie niekompetentną, radykalną opozycję,
która powinna być na straconej pozycji, a jest tuż za nami.
Nikt nie wątpi, że pani premier wierzy w to, co robi.
Ale potrzebujemy dojrzałego, doświadczonego przywódcy,
który podziela nasze wartości.
Obawiam się,
że brak doświadczenia pani premier,
jej niechęć do uznania, że jej polityka zawodzi,
mogą zepchnąć nas w przepaść.
Myślę, że wielu członków gabinetu zastanawia się, czy nie czas na zmiany.
Francis Pym nie ma wątpliwości co do polityki monetarnej pani Thatcher…
A teraz Mark Watson z Jedburgha,
obecny rekordzista Braemar w rzucie młotem.
Musi pokonać Francisa Stewarta z Fort William.
Dopiero co uporał się z kontuzją, a rzucił…
Co ja tu robię?
Z dala od Westminster,
z dala od rzeczywistości,
marnując cenny czas…
Na pół-szkockie, pół-niemieckie banialuki?
Tak.
Nasz miejscowy chłopak Gary McNeill…
Uwaga.
Książę Edynburga przekazuje tegoroczny haggis…
Nadaremnie usiłuję znaleźć w tych ludziach jakieś pozytywne cechy.
Haggis musi wciąż nadawać się do jedzenia…
Nie są wyrafinowani, kulturalni
czy eleganccy, daleko im do ideału.
- Są… - Grubiańscy, snobistyczni i nieuprzejmi?
Owszem, DT.
Jak ci protekcjonalni dręczyciele z mojego gabinetu.
Wszyscy wywodzą się z jednej klasy.
Jeśli sytuacja w kraju ma się poprawić,
to kraj musi się fundamentalnie zmienić.
W całości.
Włóż ją tutaj. Dziękuję bardzo.
Co się stało?
Wybuchł jakiś kryzys.
Życie w powojennej Wielkiej Brytanii to jeden długi, bolesny kryzys.
Ale bez względu na wszystko, żaden premier nie wyjechał przed czasem.
Wręcz trudno było się ich pozbyć.
Więc czemu ta nie mogła się doczekać wyjazdu?
Może nie byliśmy zbyt przyjaźni.
O czym ty mówisz? Byłam bardzo przyjazna.
Wręcz tryskałam entuzjazmem.
A to kto?
Lady Fermoy czeka.
Witaj, babciu.
Nie muszę ci chyba mówić,
jak ci się poszczęściło, że zostałaś zaproszona,
jaka to wyjątkowa okazja
ani ile to może znaczyć dla naszej rodziny.
To tylko weekend.
Najważniejszy weekend w twoim życiu.
Książę Walii obiecał zabrać mnie na ryby.
Mam nadzieję, że po raz pierwszy złapię w Szkocji coś poza przeziębieniem.
Nie nadążam. To przyjaciółka czy dziewczyna?
Chyba jeszcze nie wiadomo.
Dlatego została tu zaproszona. Żeby ją wyeliminować…
lub zakwalifikować.
Szybko zrozumiałam swój błąd.
Choć z bronią też mi nie szło.
Dzień dobry. Jest 5.30.
Jego Wysokość, książę Edynburga, zaprasza na poranne polowanie.
Rety.
Dobrze.
Potrzebuje pani czegoś?
Na przykład?
Pomyślałam, że może nie ma pani butów do spacerów…
Innych nie przywiozłam.
Przepraszam za wczesną pobudkę,
ale zaprosiłem cię nie bez powodu.
Wszyscy jesteśmy bardzo podekscytowani.
A tak, jeleń. Na kolacji mówiono tylko o nim.
Nie mówię o jeleniu.
Tylko o tobie.
Pomyślałem, że to okazja, żebyśmy się poznali.
Nie jest zbyt mokro?
Nie, uwielbiam wodę.
Nie przeszkadza ci błoto?
Im więcej, tym lepiej. W głębi serca jestem ze wsi.
Dobrze.
Musiałem cię widzieć, kiedy dorastałaś w Sandringham,
kiedy tam mieszkałaś.
Tak, proszę pana.
Gdzie teraz mieszkasz?
W Londynie, w Earl’s Court, w mieszkaniu z trzema koleżankami.
- Jestem władczą właścicielką. - Jesteś władcza?
- Lubię porządek. - I słusznie. Ja też.
To nawyk z wojska?
Z marynarki. To ja tu zadaję pytania.
Przepraszam.
To twoje zajęcie? Zarządzanie mieszkaniem?
Nie. Głównie sprzątam u siostry.
Cóż. To bardzo ważna praca.
Owszem.
- Dobrze ci płaci? - Funta za godzinę.
Przepraszam, nie wiem, jaka jest średnia stawka za sprzątanie.
To znakomita stawka.
Tylko dla sprzątaczy ze szczebla kierowniczego.
- Naprawdę? - Nie!
To kompletne zdzierstwo. Nie wiem, czemu to robię.
Może lubisz sprzątać.
Właściwie to tak, lubię.
I prasować. Boże, jestem chodzącą tragedią?
Nie, jesteś fascynująca. Chętnie posłucham szczegółów.
- Proszę pana. - Co?
- Proszę spojrzeć. - Tak.
Spryciula.
- Nie powinniśmy podejść bliżej? - Nie.
Nie będzie kolejnej okazji.
Mamy tylko jedną szansę.
Skąd wieje wiatr? Z prawej?
Z lewej, proszę pana.
- Co? - Proszę spojrzeć na chmury.
Wyżej zmienia kierunek.
Nie, wieje z prawej.
Z lewej.
Dobry strzał, proszę pana.
Wiało z lewej?
Zrobił to!
Patrzcie.
Rety.
Znaleźliśmy go, owszem.
- Rety, dopadli go. - Dobra robota.
Jest piękny.
Wszystko dzięki Dianie.
Nic nie zrobiłam.
Nie, to ty go zauważyłaś, nie ja.
To pan go zastrzelił.
To nie był łatwy strzał.
- Nie. - To było genialne.
Przyjrzyjmy mu się.
Chodziliśmy cztery godziny.
- Cztery? - Cztery.
- Jeden strzał? - Jeden.
Dziękuję, że przyjechałaś.
- Czy było strasznie? - Nie, było cudownie.
Jeszcze nikt tak nie mówił po pierwszej wizycie.
Ale tak było.
- Nie zniechęciło cię wścibstwo? - Moja rodzina jest taka sama.
Próbują przyłapać nowe osoby na wpadce.
Jutro dostanę sprawozdania.
Proszę dać mi znać, czy zdałam.
Bez wątpienia zdałaś.
Z wyróżnieniem.
Świetnie to zniosłaś.
Dziękuję.
To…
co tam w Szkocji?
Nie chcesz wiedzieć.
Owszem, chcę.
Opowiedz mi.
Zjednała sobie wszystkich.
W całej historii Balmoralu
jeszcze nikt tak śpiewająco nie zdał testu.
No proszę.
Zebrała zachwycone recenzje od całego tego koszmarnego politbiura.
Od Anny, taty,
Margot,
mamy, babci.
Książę Edynburga chce pomówić z Waszą Wysokością.
Potem wezwano mnie na rozmowę z tatą w chacie do oprawiania.
Nie zwrócił uwagi na groteskową symbolikę.
Równie dobrze to mnie mógł skórować.
Wzywałeś mnie?
Ta Diana Spencer.
Co z nią?
Jasno dał mi do zrozumienia, czego chce rodzina.
Mam się z nią ożenić.
Rety.
Właśnie.
Naprawdę sobie ich zjednała.
To musiało się tak skończyć.
Miała się pojawić ta właściwa.
Czy ona jest tą właściwą?
Czy ktoś zadał sobie to pytanie?
To dziecko.
Pani premier, Wasza Królewska Mość.
Wasza Królewska Mość.
- Liczę, że wakacje były udane? - Bardzo.
Szkocja latem jest cudowna.
Nie rozumiem ludzi, którzy w Balmoral nie czują się jak w domu.
A są tacy.
Przybywają i są oszołomieni
pogodą i zwyczajami.
W polowaniu widzą tylko okrucieństwo,
zamiast troski i konieczności.
Ale tu też nie obyło się bez ofiar.
- Ma pani nowy gabinet. - Mam.
Na rzeź poszli głównie starsi ministrowie.
Tak, ale nie tylko ich wiek o tym zadecydował.
- Co jeszcze? - Ich pochodzenie i…
brak charakteru
wynikający z ich przywilejów, które uważali za oczywiste.
Nie można zakładać, że jeśli ktoś ma przywileje,
to brak mu charakteru.
To chyba niebezpieczne robić sobie wszędzie wrogów.
Nie, jeśli komuś nie przeszkadza to, że ma wrogów.
Tak jak pani?
Zgadza się.
Inspiruje mnie czartystowski poeta Charles Mackay.
„Mówisz, że wrogów ci brak?
Żałuj! Przyjacielu, czcze to przechwałki.
Kto poznał walki smak,
która obowiązkiem jest odważnych,
musi mieć wrogów!
Nie masz ich?
Nie pracowałeś ze wszech sił.
Nie zadałeś ciosu zdrajcy,
nie zraziłeś do siebie kłamcy,
nie przeciwdziałałeś złu,
a w walce wyszedł z ciebie tchórz”.
Dobry wieczór. Wszystko jasne. Trzech ministrów z dymisją,
zmiany w gabinecie i długa lista awansów
i degradacji na niższych szczeblach.
Pani Thatcher porządnie przetasowała rząd.
Za moment przyjrzymy się…
Kłapouchy.
- Wpadłam zobaczyć, jak się masz. - Znośnie.
Czy choć raz nie mogłoby być lepiej?
Po selekcji, która objęła pół kraju,
wpadłeś po omacku na ideał pod względem wieku, wyglądu i pochodzenia.
A może nawet w ideale widzisz skazy?
Nie.
Nie, jest…
niezaprzeczalnie piękna.
Te nogi.
Krowa.
I stosowna.
W takim razie…
Chciałbym mieć więcej czasu.
Na co?
Żeby odkryć, jaka jest. Ledwo się znamy.
- Później będzie na to czas. - Wszyscy tak mówią.
„To później, teraz do dzieła”.
Zgadzam się.
A co na to sam wiesz kto?
Niestety jest za.
Oczywiście, że tak.
Wszyscy są za, bo wszyscy rozumieją,
że pora zamknąć ten rozdział.
Zostawić za nami tę operę mydlaną z Parker Bowles.
Wszyscy.
Na dobre.
Tak.
Czy to był uśmiech?
Wkrótce nim będzie.
Nie walcz z tym.
Jest idealna.
Nawet dopadła jelenia, niech ją szlag.
To musiało być ci pisane.
Napisy: Krzysiek Ceran