NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
PARYŻ 1982
A potem do…
Gotowy?
Gotowy.
RAJD DAKAR
Dziękuję.
Pani premier.
Kiedy została pani premierem,
martwił panią zły stan kraju.
Miała pani go poprawić. A teraz, niemal trzy lata później,
mamy 12% inflacji, trzy miliony bezrobotnych
oraz zamieszki i niepokoje społeczne w kilku dużych miastach.
To prawda.
Ale nie ma magicznego mechanizmu,
w którym wystarczy nacisnąć kilka guzików i przekręcić kilka gałek,
żeby wszystko było dobrze.
Oczywiście chciałabym obniżyć stopy procentowe…
- Pani premier, wszystko w porządku? - Jak najbardziej.
Ale żeby to zrobić, musimy obniżyć inflację,
a to oznacza cięcia wydatków publicznych.
Chciałabym, żeby były surowsze,
ale nie mogę działać szybciej, niż parlament i naród mi pozwolą.
Przepraszam.
Nie.
- To takie nieprofesjonalne. - Wcale nie.
Na samą myśl,
że pierwszym premierem, który się tu załamie,
będzie kobieta…
To nie jest pierwszy raz, kiedy premier się tu załamuje.
Przez lata ten pokój był po trochu biurem, salonem,
konfesjonałem i kozetką psychologa.
Mamy nawet chusteczki.
Albo brandy?
Whiskey, jeśli jest.
Dziękuję.
Chodzi o mojego syna, Marka.
Ma pani dwoje dzieci, tak?
Tak, bliźniaki.
Marka i Carol.
Mają 28 lat.
Mój ulubieniec, Mark…
Jest wyjątkowy.
Każda matka marzy o takim synu.
A teraz zaginął.
Zaginął?
Brał udział w rajdzie samochodowym Paryż-Dakar.
Wraz z zespołem przejechał Francję,
dotarł do Algierii
i wyjechał na Saharę.
- Nie wiesz, gdzie jesteśmy, prawda? - Wiem dokładnie.
Jesteśmy…
23 kilometry na wschód…
Nie, na zachód od Reggarnay.
Reggane.
- Zgubiliśmy się. - Wcale nie.
Dobrze wiem, co robię.
Widziano go w punkcie kontrolnym w algierskiej wiosce dwa dni temu.
Od tamtej pory nic.
Minęło pięć dni,
odkąd widziano Marka Thatchera i jego ekipę.
Helikoptery przeszukują pustynny teren,
na którym zaginęli,
ale tak duży…
Pani premier powiedziała coś ciekawego o synu.
Coś o jego orientacji w terenie?
Opisała go jako swoje ulubione dziecko.
To ciekawe?
To, jak to powiedziała. Bez wahania, bez namysłu.
Zrobiłbyś tak?
Otwarcie przyznał, że wolisz jedno ze swoich dzieci?
- Jak każdy szczery rodzic. - Co?
Każdy szczery rodzic przyznałby, że ma ulubione.
Kto jest naszym?
Moim czy twoim?
Mamy różne?
- Moim zdaniem tak. - Ty pierwszy. Twoje?
Anna.
Niepokojąco szybka odpowiedź.
- Nie wymaga namysłu. - Filipie!
- A twoim ulubionym… - Nie wiem.
- Kłamczucha! - To prawda! Naprawdę nie wiem.
Twój brak samoświadomości czasem zapiera dech.
Najczęściej to zaleta.
Wszyscy wiedzą, które wolisz.
- Naprawdę? - Tak.
Które?
No już.
Filipie!
Nie możesz sobie pójść!
No to patrz.
Filipie!
Obawy o umiejętności Marka nie są niczym nowym.
Zapytano go, czy matka się o niego martwi.
Wszystkie matki martwią się o synów.
Trudno im pokonać instynkt macierzyński. Są takie uczuciowe.
ULUBIEŃCY
GEORGIA POŁUDNIOWA
DEPENDENCJA FALKLANDÓW POŁUDNIOWY ATLANTYK
- Dwadzieścia cztery. - Potwierdzam.
Osiemset.
Daj tam brezent.
MALWINY NALEŻĄ DO ARGENTYNY
WSTĘP WZBRONIONY
STACJA ANTARKTYCZNA LEITH
Co robicie?
To brytyjskie terytorium zamorskie, jesteście tu nielegalnie.
Wy i wasi koledzy musicie natychmiast odpłynąć
i usunąć flagę Argentyny.
To wy tu jesteście nielegalnie.
Usuńcie flagę, proszę,
i wejdźcie na swój statek. No już.
Chce, żebyśmy usunęli naszą flagę z naszej ziemi.
Musimy to zgłosić gubernatorowi Falklandów.
- Wasza Królewska Mość. - Martin.
Chcę, żebyś umówił mnie z czwórką moich dzieci.
- Słucham? - Osobno.
Po jednym naraz.
Oczywiście. W konkretnej kolejności?
Nie trzeba.
Ważne, żeby żadne nie wiedziało,
że pozostałe też zostały wezwane.
Tak jest.
Martin.
Przygotuj krótką notatkę przed każdym spotkaniem
o hobby każdego dziecka, zainteresowaniach i tak dalej.
Oczywiście.
Nie chcę wypaść, jakbym była nieświadoma.
Ani oziębła, ani zdystansowana.
Oczywiście.
Nieco pocieszające jest to,
że szwajcarski kierowca, Michel Bosi,
widział wczoraj Marka i jego drugiego kierowcę.
- Żywych? - Tak, żywych.
Lord Carrington i MSZ
poprosili szwajcarską ambasadę,
żeby nawiązała kontakt z Bosim i zdobyła więcej informacji, ale…
Ale?
Bez powodzenia.
Świetnie.
Nawet nie znaleźli tych, którzy się nie zgubili.
Lepiej tam polecę.
Jeszcze jedno, pani premier.
Doszło do incydentu na południowym Atlantyku.
Gubernator Falklandów, Rex Hunt,
poprosił o pozwolenie, żeby lodołamacz HMS Endurance
został wysłany z Port Stanley na Georgię Południową
i usunął stamtąd grupę argentyńskich złomiarzy.
HMS Endurance dokuje w Port Stanley
i może zostać obsadzony przez oddział Royal Marines.
liczniejszy od złomiarzy.
Którzy weszli na nasze terytorium.
Zjeżdżajcie.
Porozmawiam z szefem MSZ.
Odprowadzę was.
Dajcie jej trochę czasu.
Nie moja wina, że są korki.
Wiem, że jest zajęta. Ja też.
No już, idź sobie.
Doprawdy.
Niektórzy z tych ludzi są strasznie władczy i protekcjonalni.
- Nie moja wina, że drogi są zamknięte. - Miło cię widzieć.
Mamo.
O co chodzi?
Przeraziło mnie to spotkanie à deux.
To nic złego, prawda? Nadal dostanę pieniądze z uposażenia?
Tak, całe 20 tysięcy funtów.
Nie mów tego tak.
To dużo dla kogoś, kto wciąż jest w szkole.
Większość to koszty sekretariatu.
Te koszty to 800 funtów. Sprawdziłam.
Wciąż zostaje mała fortuna.
Bezpiecznie odłożona na fundusz. Nie martw się.
Co na lunch?
Niech zgadnę.
Łosoś z wody.
Tak.
Świetnie!
Po drodze założyłem się z ochroniarzem,
że to będzie łosoś z wody. Tu zawsze jest łosoś.
Zdumiewające, że nie mamy płetw i skrzeli.
Jesteś teraz prefektem.
Gwardianem, tak to nazywamy w Gordonstoun.
Oczywiście.
Czego się dzięki temu o sobie dowiedziałeś?
Co?
Znasz ten aforyzm:
„Nikt nie wie, kim jest,
póki coś mu nie grozi lub nie otrzyma władzy”.
Niestety odkryłem w sobie policjanta.
- Nie mów tak. - Czemu?
Dyscyplina jest ważna,
a ja odkryłem, że lubię ją egzekwować.
Nawet kogoś odesłałem.
- Dokąd? - Do domu.
Za palenie.
Czy ciebie też nie przyłapano?
Niemal, ale byłem dość sprytny, by uniknąć konsekwencji.
Czy to nie niesprawiedliwe?
Takie jest życie, mamo.
Życie rozdało ci dobre karty.
Owszem.
Ale i postawiło wyzwania.
Może byłbym trochę dręczony jako zwykły Eddie Windsor,
ale książę Edward, trzeci do tronu…
Kto cię dręczy?
Praktycznie wszyscy.
Jak?
Nie chcesz wiedzieć.
Chcę.
W porządku.
Nazywają mnie Szczęki, przez aparat.
Katapultują ślinę plastikowymi łyżkami, żeby trafić mnie w głowę.
Smarują mi krzesło klejem.
Dali mi w prezencie białe wino, które było…
Tak?
Moczem.
Nawet go schłodzili.
Nie sposób nie docenić ich pomysłowości.
Nie patrz tak.
Krykiet dobrze mi idzie. Znowu jestem w pierwszej 11.
A co z pracą naukową?
Wkrótce matura. Jak przygotowania?
- Czytałam sprawozdanie. - Nie wierz we wszystko.
- Jeśli potrzebujesz pomocy… - Nie martw się.
Rozmawiałem z rekruterami z Cambridge. Załatwią to.
Nie są głupi.
Im też to pomoże.
Członek rodziny królewskiej w Jesus College?
Od razu skoczy im liczba chętnych.
To niezbyt atrakcyjna wizja.
Ale prawdziwa. Z piechotą morską jest to samo.
I pracą w City. I każdą inną opcją.
Ludzie będą mnie chcieli.
Niby co mam zrobić? Odmówić?
Musi być jakaś zaleta bycia tym, kim jesteśmy.
Wynagrodzenie za to, co robimy dla kraju.
Nie ma nowych wieści o miejscu pobytu Marka Thatchera,
drugiego kierowcy, Anne-Charlotte Verney, i ich mechanika.
Doniesienia, że ich widziano, zostały zdementowane.
Tak wygląda mapa tego obszaru.
A tak to wygląda naprawdę.
Oprócz francuskich samolotów
jeszcze dwa helikoptery,
trzy ciężarówki pustynne
i samolot ze szklanym dnem biorą udział w poszukiwaniach Marka.
To był tata. Właśnie dotarł do Algieru.
Dziękuję.
Dobra wiadomość jest taka, że z pomocą organizatorów rajdu
zdołaliśmy zawęzić poszukiwania
do regionu Sahary pomiędzy Tamanrassetem w Algierii
i Tessalitem w północnym Mali.
Niestety obszar poszukiwań wciąż wynosi
około 335 000 kilometrów kwadratowych.
Możesz mi to jakoś zobrazować?
To obszar większy od całej Wielkiej Brytanii.
Nie teraz.
Przepraszam. Szef MSZ nalegał.
O co chodzi, Charles?
O sytuację na Falklandach.
HMS Endurance płynie na Georgię Południową
z oddziałem Royal Marines…
Tak, żeby usunąć złomiarzy.
Argentyńska junta odpowiedziała, wysyłając własny patrolowiec
i dwie korwety rakietowe.
Jak to uzasadnili?
Ochroną obywateli.
Którzy łamią prawo, naruszając nasze granice.
Minister spraw zagranicznych prosi o poparcie jego rozwiązania.
Czyli?
Zmienić kurs HMS Endurance,
żeby uniknąć niepotrzebnego, jego zdaniem, konfliktu z Argentyną
i poszukać dyplomatycznego rozwiązania.
Czyli żeby nic nie robić?
Tak.
I wierzyć, że wszystko będzie dobrze.
Niby jak ma być dobrze, jeśli nic nie zrobimy?
Niby jak to może skończyć się dobrze, jeśli nic nie zrobimy?
Nasi obywatele, z dala od domu,
mogą stracić życie, Charles.
Nasi!
Musimy coś zrobić.
Wybaczcie mi,
muszę zająć się sprawą syna.
Tak, pani premier.
Dziękuję.
Proszę tędy.
Bardzo przyjemna, dziękuję.
- Dziękuję. Witaj, kochanie. - Witaj.
Niestety mam mało czasu.
Ostrzegali mnie.
- To zaczynamy? - Tylko się przebiorę.
Zapowiadali deszcz. Jesteś pewna?
- Tak, całkowicie. Dzień dobry, Alan. - Dzień dobry.
- Jak tam? - Dobrze, dziękuję.
Dobrze wygląda, prawda? Przywitam się.
Dzień dobry. Jak się masz?
Pójdziemy na spacer? Tak?
Pasuje ci to? Jest mokro.
Jest w porządku.
Jak w raju, prawda?
- Skoro tak mówisz. - Mówię.
Na wiejskim zaciszu. Deszcz i błoto, konie i psy,
dzieci, prywatność.
Zazdroszczę ci.
To nie jest taki rajski ogród.
Po pierwsze, nie ma prywatności. Nie odstępują mnie na krok.
- Kto? - Dziennikarze.
Fotografowie, którzy się na mnie uwzięli.
- Dranie. - Skoro ciągle ich tak nazywasz…
Kazałam im zjeżdżać.
Raz.
Czy można mnie winić?
Ciągle są dla mnie tacy wredni.
Wiesz, że jestem dyskretna.
Nie chcę pochwał, uwagi ani podziękowań.
Ale jestem tylko człowiekiem. Czasem chcę usłyszeć miłe słowo.
- Znam to uczucie. - To niełatwe.
Praca w upalnym, biednym kraju Trzeciego Świata.
Prawdziwa praca na cel charytatywny.
Ale czy jakaś gazeta o tym wspomni?
Czy ktoś mi podziękuje? Gdzie tam.
A ona tylko włoży sukienkę i trafia na pierwsze strony gazet.
Wszyscy wzdychają, jaka jest cudowna.
Kto?
Ona.
Diana.
Nie ma innej młodej kobiety w rodzinie,
z którą ciągle by mnie porównywali.
Ona cudowna, ja przysadzista.
Ona uśmiechnięta, ja naburmuszona. Ona czarująca, ja okropna.
I te nieustające pytania o moje małżeństwo,
o Marka.
Tak, co u niego?
Dokładnie takie. „Co u Marka?” Mark ma się dobrze!
Ja też. Dzieci też.
Miło mi to słyszeć.
Ale krążą plotki.
Myślałam, że ich nie słuchamy.
Spotkałam się z komendantem Trestrailem.
Z kim?
Szefem wydziału ochrony królewskiej.
Poczuł się w obowiązku wspomnieć o plotkach o sierżancie Crossie.
I o tym, że coś was łączy.
W świetle tych plotek Scotland Yard zalecił przeniesienie go
z powrotem za biurko w Croydon.
Nie…
Nie rób mi tego.
Nie możesz. Tylko on daje mi szczęście.
- Masz tyle powodów do szczęścia. - Czemu nie działają?
Daj temu czas.
To wszystko? To twoja rada?
„Wytrzymaj, uśmiechaj się. Znieś to”?
Takie rzeczy zwykle mijają, jeśli zdołasz poczekać.
Dawniej cieszyła mnie reputacja tej, która robi problemy.
To, że ludzie trochę się mnie bali.
Mogłam to kontrolować.
Ale ostatnio…
to ja się boję.
Bo czuję się tak, jakby to kontrolowało mnie.
Zaszła zmiana.
Nie czuję tylko złości, ale coś w rodzaju…
lekkomyślności…
Chciałabym coś zdemolować.
To też przejdzie.
To wszystko?
„Nic nie robić” to rozwiązanie na wszystko?
Muszę iść.
Nie powinnam cię zatrzymywać. Jesteś zajęta.
- Wrócisz sama? - Tak.
Mark Thatcher i drugi kierowca, Charlotte Verney,
zostali zauważeni rano przez załogę samolotu algierskich sił powietrznych,
kilka kilometrów od granicy z Mali.
Gdy pilot wrócił do bazy,
został uściskany przez Denisa Thatchera, ojca Marka.
Pan Thatcher zadzwonił do pani premier, żeby przekazać jej dobre wieści.
Z radością mogę potwierdzić te wspaniałe wieści.
Misja ratunkowa się powiodła.
Oczywiście jesteście przyzwyczajeni
do myślenia o mnie jako o pani premier,
ale ostatnie dni udowodniły mi dobitnie,
że przede wszystkim jestem matką.
A teraz, jeśli pozwolicie…
To, dlaczego Mark Thatcher wybrał tę drogę,
pozostaje tajemnicą.
Zjeżdżając z utartego śladu, mógł…
Pewnie jest mu teraz głupio.
Pewnie jest zmęczony i głodny.
Ale pani premier ulży.
Odzyska ulubione dziecko.
Wiesz już, które jest twoje?
Najwyraźniej chciał znaleźć krótszy szlak przez pustynię,
ale to był w końcu
jego pierwszy taki rajd i brakowało mu doświadczenia.
Nie bałem się o swoje życie.
Pozostali nieco filozofowali.
Oczywiście, kochanie. To Francuzi.
Racja. Byłem raczej spokojny.
Potraktowałem ten czas na pustyni jako wakacje.
- Nawet poczytałem książkę. - To miło, kochanie.
- Co to? - Twoje ulubione kiełbaski w cieście.
To widzę, mamo, ale gdzie sos?
Przepraszam.
W każdym razie, kiedy nas znaleziono,
zdziwiło nas całe to zamieszanie.
Nie wiedziałem, że o nas mówią.
- Byliśmy na pierwszych stronach! - Byliście celebrytami.
Nie wiem, czy to odpowiednie słowo.
To były jakieś bzdury.
„Syn pani premier zagubiony na pustyni”. Nie zgubiliśmy się.
Wiedziałem, gdzie jesteśmy. Tylko inni nie wiedzieli.
W tym problem. W sumie to wy nas zgubiliście.
Ale zboczyliście z kursu. Jakieś 50 km.
To nie takie proste. W tym rzecz, żeby jechać własną trasą.
Twoja koleżanka nie była zachwycona udarem słonecznym.
Widzisz, Carol, ona dramatyzowała.
Oczywiście. To kobieta.
- Racja. - Podaj wino.
Celna uwaga.
Ledwo nas znaleźli, a tata już mi dogadywał!
Co?
Czemu to zrobiłeś?
Bo mógł okazać ratownikom trochę wdzięczności.
Czemu?
To ich praca.
Za co miał być wdzięczny?
Musiał czekać cały tydzień.
Te poszukiwania były jedną wielką farsą.
Czego oczekujesz od Beduinów?
Przepraszam. Muszę sobie nalać.
- Chcesz soli, kochanie? - Chyba nie trzeba.
Musisz przyznać, że to nie do zniesienia.
Matki takie są wobec synów. To wszystko.
Dzięki Bogu, że są też ojcowie i córki.
- Nie otworzysz? - Czemu miałbym?
Nie przyszli do mnie.
Ty i ja, kochanie, gramy akompaniament.
Przynieś wino, Carol.
Nie masz pojęcia, jakie to uczucie, wrócić do hotelu na drinka.
Przepraszam, pani premier.
Doniesienia wywiadu z Buenos Aires sugerują,
że w obliczu trudnej sytuacji w kraju
junta wojskowa może uznać atak na Falklandy
za ryzyko, które warto podjąć.
Taki ruch może spodobać się Argentyńczykom.
Niech szef MSZ się u mnie stawi.
Jest w Brukseli.
- A szef sztabu obrony? - W Nowej Zelandii.
Zatem minister obrony.
Jest w USA.
Grozi nam atak.
Nie rozumiem, czemu nikt nie traktuje tego poważnie.
Przekaż szefowi MSZ, szefowi sztabu obrony
i ministrowi obrony, że jutro o tej porze mają być w moim biurze.
Pani premier.
Navy 479 prosi o zgodę na przelot na wschód
na wysokości 150 metrów, hPa 1013.
Chcę zrobić wrażenie.
Przybycie helikopterem to za mało?
Czyli spotkanie będzie tam? Na lunch?
Do czwartej?
O rety.
Zostaw to mnie.
Powiedziałem: zostaw to mnie.
Książę Andrzej.
Wasza Królewska Mość.
- Mamo. - Jak to zrobiłeś?
Pytasz o helikopter?
Powiedziałem im prawdę.
Że zostałem wezwany w sprawie państwowej przez naczelnego dowódcę sił zbrojnych.
To lunch matki z synem. Nie sprawa państwowa.
Jesteś królową, a ja drugi w kolejce do tronu.
- Nasze wzdęcia to sprawa państwowa. - Przestań!
To prawda!
Zresztą tak się składa,
że chciałbym omówić z tobą parę rzeczy.
- Pierwsza to mój tytuł. - Jaki tytuł?
Ten, który mi nadasz po ślubie.
Nie myślałam o tym.
Nie wiedziałam, że myślisz o ślubie.
Nie myślę.
No, nie na poważnie.
Choć ta ostatnia to nie byle co.
- Młoda, nieprzyzwoita aktorka z USA. - Tak!
Nie wiem, które z tych słów boli bardziej.
Nie wierz gazetom.
Nie mam wyboru. Nie przedstawiłeś mi jej.
A raczej nie znam jej dorobku.
Naprawdę? Nie znasz The Awakening of Emily?
Nie. Powinnam?
Może to nie twoje kino. Nie dlatego, że to erotyk.
- Andrzeju! - Wcale nie jest taki erotyczny.
Akcja toczy się w latach 20.
Bohaterką jest ulegająca wpływom, apetyczna siedemnastolatka, Koo.
Chyba nie chcę wiedzieć więcej.
Nie bądź taką cnotką.
Historia zaczyna się, kiedy wraca ze szwajcarskiej pensji
do domu matki na angielskiej wsi.
- Wykorzystali do tego Wilton. - Dom Herbertów?
- Tak, tam to nakręcili. - To uroczy dom.
Twój dziadek tam polował.
W każdym razie tam poznaje zdeprawowanych starszych lubieżników,
którzy uwodzą bezradną młodą Emily,
a my patrzymy, jak poznaje zmysłowe przyjemności.
Masz rację. Wcale nie brzmi erotycznie. Nakręcono go legalnie?
Kogo to obchodzi?
Może zaszokuje cię to, że mnie obchodzi.
To sztuka.
A to znaczy, że to odpowiednie dla przyszłej księżnej…
Yorku.
- Yorku? - Tak, Yorku. Właśnie to wymyśliłam.
Ten tytuł często przypada drugiemu synowi
i ma długi związek z armią.
Jak w tym wierszyku dla dzieci.
Dokładnie.
Czy dwóch poprzednich nie zostało potem królami?
Z powodu niespodziewanej śmierci i abdykacji starszych braci.
Po śmierci Karola musiałbyś jeszcze zabić jego ewentualnych synów.
I na to jest precedens. Ryszard III.
Racja! Jaki ty jesteś mądry.
Pyszny ten łosoś.
Prawda?
Skoro mowa o związkach z armią,
chciałem omówić coś jeszcze.
Będąc w jednostce bojowej, tak jak ja,
trzyma się rękę na pulsie.
Ponoć sprawa z Falklandami nie rozejdzie się po kościach.
Nie prosiłbym cię, żebyś ujawniła, o czym rozmawiacie
na audiencjach z panią premier…
Nic nie powiem.
Ale jeśli sytuacja się pogorszy,
chcę tam polecieć.
Chcę usłyszeć od ciebie, że będę mógł służyć na froncie.
Oczywiście.
Dobrze!
Ta rodzina nigdy nie unika służby. Jesteśmy jak wszyscy inni.
Zawsze to wszystkim powtarzam.
Pani, dzwonił sekretarz księcia Walii.
Pytał, czy zamiast spotkania z Jego Wysokością w Londynie,
odwiedzi go pani w jego nowym domu w Gloucestershire.
Jest na to czas?
Tak, jeśli trzeba, do wieczora będzie pani w Londynie.
- Dobrze, czemu nie? - Pani.
Dziękuję.
Nastąpiło ogromne nasilenie komunikacji radiowej.
Centrala łączności wykryła również nietypowe przeloty.
Wygląda na to, że argentyńska grupa bojowa
kieruje się na Falklandy.
Zakładamy, że celem jest inwazja.
Zatem musimy ich bronić. Zdecydowanie.
Czuję się zobowiązany wspomnieć, pani premier,
że kanały dyplomatyczne pozostają otwarte.
Z całym szacunkiem, dyplomacja skończyła się,
gdy umieścili swoją flagę na naszym terenie.
Zgadzam się.
Sformujemy grupę zadaniową do obrony wysp w 48 godzin.
To absurdalne.
Czemu?
To 12 000 km stąd.
Statki będą płynąć trzy tygodnie.
A wtedy Falklandy będą argentyńskie.
Zatem je odbijemy.
To niemożliwe.
Czy to niemożliwe, admirale?
Moglibyśmy to zrobić?
Tak, pani premier.
Zatem musimy to zrobić.
Ale sam koszt… Wysłanie 30 000 żołnierzy
na południowy Atlantyk w czasie recesji,
gdy produkcja wciąż jest niska, a bezrobocie bardzo wysokie…
Weźmy pod uwagę opinię publiczną.
Ten rząd…
Ta administracja jest obecnie…
Mów dalej, Geoffrey.
Powiedz to.
Niekochana. Niepopularna.
Nie przetrwamy niepotrzebnej wojny, na którą nas nie stać.
A ja mówię, że nie przetrwamy, jeśli nie pójdziemy na wojnę.
Admirale, czy dołączy pan do mnie na górze,
żeby omówić szczegóły? Za pół godziny.
- Niech szefowie sztabu dołączą. - Tak jest.
Dobrze. Jesteś tu.
Potrzebuję twojej pomocy.
Musimy przygotować kolację dla szefów sztabu.
Chcę z tobą porozmawiać.
Kochanie, nie teraz.
- Czemu Mark jest twoim ulubieńcem? - Co?
Masz dwójkę dzieci
i otwarcie wolisz jedno od drugiego.
Carol, to nieprawda.
To bezsprzecznie i boleśnie prawda.
Chcę powiedzieć, że…
To, że miałaś trudną relację z matką…
Kochanie, nie mam czasu.
…nie może wpływać na twoje relacje ze wszystkimi kobietami.
A zwłaszcza z córką.
To nieodpowiedni moment.
Jestem zajęta. Za kilka minut przyjdą szefowie sztabu.
Więc poświęć mi jedną z tych minut.
Lekceważysz mnie.
Pomijasz mnie.
I wolisz Marka.
Bo jest silniejszy.
Tak jak mój ojciec był silniejszy.
Tak. Masz rację.
Miałam problemy z matką,
ale to nie miało nic wspólnego z jej płcią.
Chodziło o jej słabość.
Nie mogłam znieść tego, że była skłonna być tylko gospodynią domową.
Bo jej mąż tak ją traktował.
To nieprawda!
Twój dziadek, mój ojciec, wspaniale traktował kobiety.
Wspaniale.
Zachęcał mnie. Uczył mnie.
Ukształtował mnie.
Chciał, żeby moja ambicja nie miała granic.
Próbował tego z babcią.
Ale są granice tego, co można zrobić,
kiedy ludzie są ograniczeni.
Nasze fregaty są wyposażone w pociski Sea Wolf,
transportują pełną brygadę wojsk
i załogę desantową.
Dziękuję, kochanie.
Mogę?
Powiedz kiedy.
Ładny kawałek.
Podaj, proszę, groszek i marchewkę.
Doskonale. Możemy dodać sałatkę
i szklankę soku?
Wiem, że źle się czujesz,
ale przypominam, to nie tylko twoja teściowa.
To twoja królowa!
Diano!
Diano.
Tak, opowiedz nam bajkę o księżniczce.
W porządku.
Opowiem wam historię. Co więcej…
Doprawdy, to żałosne.
…jeśli Gabriel dla mnie zagra,
a Bagpuss będzie myślał za mnie.
Dobrze. Co mam pomyśleć?
Pomyśl o pięknej morskiej księżniczce
noszącej srebrną koronę.
Dobrze.
- Dziękuję. - Mamo.
Pięknie tu.
- Cieszę się, że przyjechałaś. - Jesteś sam?
Tak. Diana jest w łóżku. Obawiam się, że ciężko to znosi.
Biedactwo. Miałam szczęście. Ciąża nie miała na mnie wpływu.
Jesteście bardzo różnymi kobietami.
- Zaczniemy na zewnątrz? - W porządku.
Ilu masz tu ludzi?
Wydaje się, że dużo,
ale praktycznie zaczynamy od zera.
Na tym polegał urok tego miejsca. Tabula rasa. Czysta karta.
Tak, wiem, co to znaczy.
Rety, posłuchaj.
Żadnych owadów. Ani ptaków.
To okropne.
Straszna, chorobliwa cisza. Owady nie mają gdzie się podziać,
więc chcę urządzić tu dziki ogród,
ogród okolony murem tu,
ogród warzywny tutaj, a tam ogród z zegarem słonecznym.
Rozpoczynając taki projekt, ważne jest,
żeby mieć jasny cel.
Nadrzędny cel, który nada kierunek reszcie.
Jaki jest twój?
Że na końcu dom, teren i ogród
powinny odzwierciedlać to, kim i jaki jestem.
Więc celem jesteś ty?
Wszystko będzie robione naturalnie. Bez chemikaliów i pestycydów.
Nie będzie linii prostych,
cyzelowania, porządku i jednolitości.
Będzie go cechowała taka dzika ekstrawagancja.
To również ty?
Każdy, kto jest interesujący, czyż nie?
Kto by przestrzegał zasad? Konwenansów?
Czy nie złościsz się, gdy ogrodnicy narzucają linie proste?
Natura nie znosi linii prostej.
Ten basen chyba będzie miał proste brzegi.
Tak, ale to basen.
A czy to będzie kort tenisowy? Nie wygląda organicznie.
- Mamo. - Przepraszam. Uroczo tu.
Cieszę się.
Chyba mógłbym tu być szczęśliwy.
To miejsce coś we mnie obudziło.
To będzie moje Shangri-La albo Xanadu.
„W środku strumienie kręte na ogród blask lały.
Gdzie kwitły mnogie drzewa kadzidlane
i odwieczne jak wzgórza lasy otaczały
rozsłonecznione polany”.
Glicynia ładnie się rozwija.
Już kwitnie.
Jeśli mamy coś zjeść, zaczynajmy. O szóstej mam być w Londynie.
Oczywiście.
Prawda jest taka, że nie wiem, co jej jest.
Dorastała na wsi. Myślałem, że jej się tu spodoba.
Poprosiłem, żeby nadzorowała remont wnętrza.
To dało jej zajęcie na kilka tygodni.
Potem znowu zamknęła się w sobie.
Zamyka się w swoim pokoju i bez końca ogląda telewizję.
Jest taka pozbawiona ciekawości.
Próbowałem uczyć ją o Szekspirze i poezji,
poszerzać jej horyzonty.
Mieliśmy wspaniałych gości.
Laurensa van der Posta, Erica Andersona, dyrektora Eton.
Ale nic jej nie interesuje. Bez przerwy mówi, że tęskni za Londynem.
Może to lubi.
Może ta część świata jej nie pasuje.
Zastanawiałam się, czemu wybrałeś Gloucestershire.
Ze względu na położenie. Lotnisko RAF jest niedaleko,
jest blisko Kornwalii, a Anna mieszka rzut beretem stąd.
Nie tylko Anna.
Ponoć to tylko 15 minut jazdy stąd.
Camilla i ja polujemy razem. To wszystko.
I dzwonimy do siebie.
Jak często?
Tak często, jak to konieczne.
Częściej, kiedy potrzebuję pocieszenia.
Kiedy potrzebujesz pocieszenia?
Kupiłeś swój wymarzony dom.
Swoje Xanadu, które wraz z armią pochlebców
zamieniasz w odzwierciedlenie swojej duszy.
A twoja młoda, piękna żona, źle znosząca ciążę,
zamknęła się w pokoju na górze i nie chce wyjść.
Wiesz, że nie cierpię się narzucać.
Nie mnie uczyć dorosłego mężczyznę, jak żyć.
Ale na twoim miejscu myślałabym mniej o swoim szczęściu,
a bardziej zatroszczyłabym się o matkę mojego dziecka.
- Witaj. - Witaj.
Odebrałyśmy wezwanie o pomoc.
Rzuciłyśmy wszystko.
O co chodzi, kochanie?
Drink.
To pytanie czy rozkaz?
Raczej wołanie o pomoc.
Już podaję.
Otwarte drzwi to sygnał?
Nie taki sygnał.
Chciałam porozmawiać.
O naszych dzieciach.
Czy doszłaś do jakiegoś wniosku
po tych wszystkich sekretnych spotkaniach
w cztery oczy?
Dowiedziałeś się?
Wszystkie do mnie dzwoniły, kompletnie skołowane.
Zastanawiały się, co kombinujesz.
Doszłam do wniosku, że to nasze dzieci się zagubiły,
nie syn pani premier.
Każde na swojej pustyni.
Anna nie jest zagubiona.
Jej małżeństwo się sypie.
Dobrze. Edward nie jest zagubiony.
Nie zgadzam się. Wydaje się zagubiony,
zadręczony i mściwy.
Przyznam, że Karol jest zagubiony,
ale zawsze taki był.
A Andrzej…
Twój ulubieniec?
Byłam w szoku.
Jeśli się nie zmieni…
co to mówi o nas jako rodzicach?
Rozmawiałam o tym z mamą.
Z wyrocznią.
Co powiedziała?
Żebym się nie obwiniała.
Jestem już matką narodu.
Cóż, ma rację.
To ja chciałam Andrzeja i Edwarda. Ty nie chciałeś więcej.
Chciałam jeszcze dwójkę, żeby udowodnić, że mogę
i zadośćuczynić za błędy.
Zwłaszcza z Karolem.
Jesteś mężczyzną. Nie zrozumiesz.
Upierałam się, że nie pozwolę, żeby nianie to robiły.
Co takiego?
Kąpały go.
Ale potem…
Siedziałam na krześle, z tyłu.
Bo nie wiedziałam, jak…
Jak co?
Trzymać go, dotykać.
Spójrz na mnie.
Przestań się wygłupiać.
Jesteś świetną matką.
A dzieci są już dorosłe.
Same mają doprowadzić się do porządku.
- O ile to zrobią. - Zrobią to.
W końcu.
A…
w międzyczasie ty musisz…
Trzymać się, żyć, oddychać.
Dokładnie.
Dla dobra nas wszystkich.
Odpocznij.
O 10.15 rano
HMS Invincible, okręt flagowy tej niezwykłej floty,
zrzucił cumy
i gładko wypłynął na spokojne wody Portsmouth Harbour.
Brytyjska grupa zadaniowa rozpoczęła swoją misję.
W bazie marynarki pracowano dzień i noc, by przygotować okręt.
Mieszkańcy Portsmouth
licznie żegnali marynarzy wraz z ich najbliższymi.
W końcu wypłynął
na cieśninę Solent.
Pół godziny później
wypłynął Hermes, lotniskowiec starszej generacji,
wyglądający groźniej ze śmigłowcami na widoku.
Ludzie się żegnali.
Mały chłopiec zasalutował.
„Powodzenia”, krzyczeli.
A potem, ciszej:
„Wróćcie bezpiecznie”.
Napisy: Krzysiek Ceran