Odcinek porusza temat zaburzeń odżywiania, co może być stresujące.
Informacje dla osób cierpiących na te zaburzenia
dostępne są na www.wannatalkaboutit.com.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzięki.
Gotowi? Zaczynamy próbę, proszę o ciszę.
STUDIO ABC, CANBERRA, AUSTRALIA 26 LUTEGO 1983
Panie Hawke, jeśli wygra pan wybory,
co zwiastują sondaże,
jednym z pierwszych pana obowiązków będzie przyjęcie księcia Karola,
księżnej Walii i małego księcia Williama.
Czy ta perspektywa budzi w panu entuzjazm?
To nie jest najważniejsza rzecz,
jaką zrobię w pierwszym miesiącu.
Ale tak, wizyta jest w planach.
Spotkałem już Karola
przy kilku różnych okazjach. Uważam, że…
to miły młody facet.
Czy widzi go pan w roli króla Australii?
Rozmowy o królach i monarchii
dobiegają w Australii końca.
Mamy to za sobą.
Dojrzeliśmy.
Tak jest.
Znacie moje stanowisko. To żadna tajemnica.
Szanuję i podziwiam królową.
Ale chciałbym mieć głowę państwa,
która uosabia i reprezentuje australijskie wartości i tradycje,
głowę państwa, która wygląda jak my,
brzmi jak my, myśli jak my.
A nie jak…?
Jak jakiś Brytol.
Niewybrana osoba spoza Australii,
która mieszka na drugim końcu świata
i mimo dobrych intencji jest z innej gliny.
Świnia nie poprowadzi stada byków,
nawet jeśli do twarzy jej w perłach.
Wasza Królewska Mość.
Wyniki wyborów w Australii.
Dobre wieści czy złe?
Pan Hawke z dużą przewagą.
- To on chce się nas pozbyć? - Tak.
Były twardy negocjator związkowy
i dumny rekordzista świata w piciu piwa.
Jard piwa z długiej szklanki w 11 sekund.
Nie wiem, co to. Brzmi imponująco.
To dużo piwa w krótkim czasie.
Teraz jest abstynentem.
Wszystkim pewnie ulżyło.
Zwłaszcza pani Hawke. Jest taka?
Owszem. Hazel.
Leszczyna? To dziwne nazwać dziecko od drzewa.
- Zwłaszcza z półkuli północnej. - Tak.
Cóż, to pewnie wywiera na nich presję.
Na kim, proszę pani?
Na księciu i księżnej Walii. Wkrótce się tam udadzą.
Myślisz, że im się ułoży? Nie powinnam słuchać plotek,
ale jadłam lunch z księżniczką Małgorzatą.
Narastają obawy
pośród plotkarzy z pałacu Kensington…
- Mieliśmy ich nie słuchać. - Słucham wyłącznie ich.
O księżnej Walii.
Nie potrafi się dostosować.
Cierpi w tym małżeństwie.
I…
jeśli wierzyć plotkom,
robi sobie krzywdę.
Jaką krzywdę?
Nieszczęśliwi ludzie robią dziwne rzeczy.
Nalegała, żeby zabrać dziecko w podróż.
- Po co? - Żeby czuć się normalnie.
Jakie dziecko kiedykolwiek pomogło komuś czuć się normalnie?
My nigdzie ich nie braliśmy.
W 1954 byliśmy w Australii.
Zostawiliśmy je na pięć miesięcy.
Myślisz, że to mogło mieć jakieś konsekwencje?
Jakie? Wyprawa była bardzo udana.
Powinnam wezwać Karola i Dianę.
Ta wyprawa jest zbyt ważna.
Znacie ten o rosyjskim myśliwym?
Pani Parker Bowles już go słyszała.
- Może pomoże mi go opowiedzieć. - Dobrze, książę.
Myśliwy jest w syberyjskim lesie.
Nagle widzi…
Ogromnego niedźwiedzia.
Myśliwy unosi strzelbę
i strzela.
Niedźwiedź znika.
„Mam go!”, myśli myśliwy.
Ale ktoś klepie go po ramieniu.
Widzi niedźwiedzia, który mówi…
„Nikt nie strzela do mnie bezkarnie.
Masz wybór.
Albo rozerwę cię na strzępy i pożrę teraz, albo…”
„Albo zdejmujesz portki, wypinasz się
i dasz mi się wykorzystać”.
Myśliwy spuszcza spodnie, a niedźwiedź robi swoje.
Potem myśliwy wraca do miasteczka…
- Niepewnym krokiem. - Tak!
Kupuje dużo większą strzelbę i wraca do lasu.
Wkrótce znowu dostrzega niedźwiedzia.
Podnosi broń i strzela.
- Ale gdy dym się rozwiewa… - Niedźwiedzia nigdzie nie widać.
„Mam go!”, myśli myśliwy.
Ale chwilę później
znowu ktoś go klepie w ramię, a niedźwiedź mówi…
„Wiesz, co robić”.
Niedźwiedź zrobił swoje,
myśliwy wraca i kupuje jeszcze większą broń.
- Bazookę. - Tak!
Wraca do lasu, widzi niedźwiedzia,
celuje i strzela.
Ale kiedy dym się rozwiewa…
myśliwy widzi niedźwiedzia nad sobą,
a niedźwiedź mówi…
„Tobie nie chodzi o polowanie, co?”
Chciałam wam życzyć powodzenia
i zaprosiłam tu sir Sonny’ego,
żeby podkreślił wagę tej wyprawy.
Dziękuję.
Jak wiecie, Australia to jeden z najważniejszych
i najbardziej wpływowych członków Wspólnoty.
Gdyby zadeklarowała niepodległość,
istnieje obawa, że pozostałe kraje zrobiłyby to samo.
Nie pamiętasz tego, ale udaliśmy się do Australii
i Nowej Zelandii w 1954.
Tak.
- To była długa, upalna i trudna podróż. - Tak.
- Ale pracowaliśmy razem. - Jako zespół.
A w końcu, moim zdaniem, był to nie tylko sukces polityczny.
To…
zbliżyło nas do siebie.
Tak.
Jako mąż i żona,
życzymy wam tego samego.
No już.
Wszystko w porządku, mamusia tu jest. Ząbkuje. Masz krople?
- W samolocie się uspokoi. - Diano.
Zerknij przez ramię!
Dwudziestego trzeciego Ayers Rock,
Sydney pięć dni później,
a potem Brisbane, Tasmania i do Canberry,
na spotkanie z premierem i jego żoną.
Potem Nowa Zelandia.
Ciągle będziemy jeździć. Dziecko potrzebuje stałego miejsca.
I może właśnie dlatego
dziecko nie miało brać w tym udziału.
Postawiłam sprawę jasno. Bez dziecka nie pojadę.
Wszyscy to zaakceptowali i ciężko pracowali,
żeby zmienić dawno ustalone plany.
I zamiast zostawiać go na sześć tygodni,
to będzie tylko… Ile?
- Pierwsze dwa tygodnie. - Co?
- To najtrudniejszy etap. - Gdzie będzie William?
- W Woomargama. - Gdzie?
To hodowla w Nowej Południowej Walii.
Czyj to był pomysł?
- Mój, proszę pani. - Masz dzieci?
- Nie, proszę pani. - Czemu mnie to nie dziwi?
- Diano. - Chodź ze mną.
- Proszę pani. - Proszę.
Co widzisz?
- Jego Wysokość księcia Williama. - To tytuł. Nie widać go.
W porządku. Widzę… małego chłopca.
Śpi czy nie śpi?
- Nie śpi. - Jest głośno czy cicho?
- Cicho. - Jest zły czy spokojny?
- Spokojny. - Brzydki czy piękny?
To tylko pytanie, nie ma się czego bać.
- Czy dziecko jest brzydkie? - Nie.
Możemy się zgodzić, że jest wprost przeciwnie?
Że to piękne dziecko?
Jestem zajęty. O co chodzi?
O to, że to dziecko jest nie tylko piękne.
Jest idealne pod każdym względem.
Czemu oczekujesz, że spędzę bez niego choć sekundę, a co dopiero dwa tygodnie?
Poślubiła pani księcia Walii.
A to jest służba monarchii i krajowi,
na którą się pani świadomie zgodziła.
A pani jest księżną Walii.
Najbardziej przysłużę się jako księżna,
jeśli nie będę potulną żoną chodzącą za księciem
jak uśmiechnięta lalka,
tylko jako obecna przy synu matka.
Wychowująca go w nadziei, że ten przyszły król
będzie miał w sobie trochę człowieczeństwa.
Bóg wie, że nie nauczy się go od swoich dworzan.
Mama tu jest.
- Nowa Zelandia. - Tak.
Witamy w Alice Springs. Miesięczne opady w tydzień.
Witam. Charles? Piękne imię.
Miło mi poznać.
Witam. Miło mi was poznać.
Nie jest zadowolony.
- Diano. - Poradzisz sobie?
Diano! Chodź.
Musimy iść.
Słyszałem, że w ciągu ostatniego tygodnia spadło tyle deszczu, co w miesiąc.
Oczywiście w Wielkiej Brytanii to po prostu lato.
Ale poważnie, moja żona i ja bardzo się cieszymy, będąc tutaj.
Pytanie do księżnej.
Na który etap wyprawy pani czeka?
Rety.
Tyle ich jest.
Idziemy na wspaniały bal w Sydney.
I…
Ogrody botaniczne…
Do Królewskich Ogrodów Botanicznych w Sydney.
Boże!
Poza tym chyba będziemy pływać po… jakiejś rzece.
A potem odwiedzimy Ayers Dock.
- Rock! - Ayers Rock.
Naprawdę to powiedziała?
Doprawdy.
A co z kosztami podróży?
W Australii panują teraz ekstremalne warunki pogodowe.
Pieniądze mogły trafić do poszkodowanych.
Ja się tym nie zajmuję.
Świetnie sobie radzi na balach.
Ayers Rock, czy też „Ayers Dock”…
Podobno w Canberze zaplanowano protesty na czas ich wizyty.
Koszty podróży budzą coraz większy sprzeciw.
Może nadszedł czas.
W 1788 roku pierwsza flota rzuciła kotwicę w Sydney Cove.
Minęły dwa długie wieki pod jarzmem monarchii
i wciąż nie jesteśmy w stanie przeciąć pępowiny,
żeby stanąć na własnych nogach.
Dlaczego?
Bo nigdy nie nadszedł punkt zwrotny,
moment, gdy powiemy: dość.
Ale…
założę się, że ten wielkouchy głupek
przeważy szalę,
a Australia będzie wolna…
już na zawsze.
To wszystko.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
Dziękuję.
Gościnny Perth, rześki, czujny, zalany słońcem.
Miasto przyszłości Australii.
W głąb Queensland,
nazwanego na cześć królowej sprzed czterech pokoleń.
Do Brisbane, przyjaznego, zrelaksowanego Brisbane.
Co to?
Australia, 1954.
Chciałam sobie przypomnieć.
- Jeden z twoich przebojów. - Tak uważam.
Pamiętasz, jak było gorąco?
Tak, trudno było spać w nocy.
Nie.
Patrz, jakie tłumy.
Głowa Wspólnoty Narodów, obrońca wiary.
- W Sydney był milion osób. - By zobaczyć piękną królową.
Teraz chcą się jej pozbyć, starej i pulchnej.
Nie starej i pulchnej. Doświadczonej i dojrzałej.
Dlatego trzeba było jechać osobiście, a nie wysyłać drużynę B.
To miała być wyprawa Karola.
Jako książę Walii musi kiedyś zacząć.
Wyślij go na Bahamy albo Seszele,
nie do Australii i Nowej Zelandii.
Niektóre kraje są zbyt ważne, żeby wysyłać dublera.
…żywy symbol jedności monarchii i ludu.
Naród czeka.
- Wasza Wysokość, tutaj. - W stronę kamer.
Czy możecie stanąć bliżej siebie?
- Księżno Diano, tutaj. - Dziękuję.
- Możecie się uśmiechnąć? - Pomachacie Australijczykom?
- Lady Di! - Diano!
Wejdziecie na szczyt?
Karolu.
Karolu!
Nie dam rady.
Gorąco.
Kręci mi się w głowie.
Coś nie tak?
- Muszę usiąść. - Nie możesz wziąć się w garść?
Może wody? Wszystko w porządku?
- Za gorąco? - Dobrze się czujesz?
W tym momencie księżna zaczęła mieć problemy.
Być może angielska róża zwiędła od żaru.
To żałosne.
Ona jest żałosna.
To niezwykle ważne, żeby wszystko się udało,
a ona jest taka słaba i delikatna.
Nie można na niej w ogóle polegać.
Zawodzi oczekiwania na każdym kroku.
Jak przetrwam sześć tygodni bez ciebie?
Dzwoniąc codziennie.
Dając się pocieszyć.
Wypadniesz świetnie.
Boże, tęsknię za tobą, moja droga.
Za twoją dojrzałością.
Gdyby Diana miała choć odrobinę woli,
którą wykazujesz na każdym kroku, może uratowalibyśmy…
- To zmień plan. - Księżno…
Boże, co znowu?
Rozumiesz?
To nie ma końca.
Oddzwonię.
Zmiany obejmą policję, szkoły, kurierów, wojsko…
Nie obchodzi mnie to!
- To nie do zniesienia. - Co takiego?
Nie oczekuję, że ty to zrozumiesz.
Chcę, żeby zabrał mnie do mojego syna.
Do Woomargama? To druga strona kraju.
Wyjaśniłem Jej Wysokości, że minęło dopiero pięć dni ważnej misji,
którą planowaliśmy od lat. Nie możemy zmieniać rzeczy ot tak.
- A ja mówię mu… - On ma imię.
…że jeśli mam dalej brać w tym udział,
najpierw muszę zobaczyć mojego syna.
Naszego syna.
- Witam. - Wasza Wysokość.
William?
William.
William!
Dziękuję. Wszystko z nim dobrze?
- Znakomicie. - Cześć, kochanie!
Cześć! Jak się masz?
Tak.
Tęskniłam za tobą.
Tak. Cześć!
Chcesz do tatusia?
Książę Williamie, tutaj.
Kogo bardziej przypomina? Jakie zabawki najbardziej lubi?
To bardziej Spencer czy Windsor?
- Williamie! - No dalej.
Nieźle jak na przyszłego króla.
Uroczo. Król i dziedzic.
- Popisuje się. - Będzie więcej?
Chodź do tatusia.
Nieźle sobie radzi.
Proszę. Zamknij oczy.
Zasnął?
Tak, w końcu.
Jest wyczerpany po występie.
Gwiazdor.
O wszystko się rozbijał.
Rozbójnik.
Małe tornado.
Zjesz coś? Przygotowali…
niezbyt pomysłowo jak na hodowlę owiec, zapiekankę z jagnięciną.
Nie jestem głodna.
Co?
Chciałam z tobą porozmawiać. Dużo myślałam.
O czym?
O nas.
Też chciałbym omówić kilka spraw.
Chcesz zacząć?
- Byłoby miło, dla odmiany. - Co to znaczy?
- Zawsze jesteś pierwszy. - Nonsens.
Jesteś księciem. Urodziłeś się, by być pierwszy.
Masz blade pojęcie, jak mi jest trudno?
Nie jestem ślepy.
Widzę, jaka jesteś nieszczęśliwa,
jak bardzo schudłaś.
Nie masz pojęcia.
Wiem więcej, niż myślisz.
Ludzie gadają. Służba. Byłem…
bardzo zasmucony…
przerażony tym, co usłyszałem.
Czego ode mnie chcesz?
Żebyś mnie słuchał.
Słucham.
Nie, więcej.
Chcę, żebyś mnie zrozumiał i docenił.
Nie potrzebuję ciągłych pochlebstw. Nikt tego nie chce.
Ale staram się cię zadowolić,
spełnić twoje standardy,
i myślę, że nie masz pojęcia, jakie to uczucie.
- Być ciągle ignorowaną, pomijaną… - Nie mam pojęcia?
Wiem, jak to jest być pomijanym.
Całe życie nikt mi nie podziękował,
nie docenił, nie troszczył się o mnie, a jeśli byłem zimny albo zdystansowany,
może to dlatego, że nie czuję się zrozumiany.
Czasem myślę, że masz mnie za starca.
Albo jeszcze gorzej, gargulca nad drzwiami kościoła.
Szarego, kamiennego,
pozbawionego emocji. To nie ja.
Myślisz, że nie chcę od czasu do czasu usłyszeć „dobra robota” albo…
„jaki jesteś mądry”, albo zwykłego „dziękuję”.
Ja też potrzebuję zachęty i gratulacji raz na jakiś czas.
Czy to dlatego ciągle jesteś z nią?
Nie wypowiem jej imienia. Boję się, że mogłabym splunąć.
Co Camilla ma do rzeczy?
Zadaję sobie to pytanie. Co ona ma tu do rzeczy?
Ale najwyraźniej jest istotna, bo nie możesz jej zostawić.
Ona i jej mąż są przyjaciółmi całej rodziny.
Widziałam twoją bransoletkę.
Tę z waszymi pseudonimami. Fred i Gladys?
To tylko upominek.
Dałeś go jej trzy dni przed naszym ślubem.
A podczas podróży poślubnej nosiłeś spinki do mankietów od niej
z połączonymi inicjałami, dwoma „C”,
nieprzyzwoicie splecionymi jak kochankowie.
A jej zdjęcie wypadło z twojego dziennika.
A potem znalazłam listy miłosne.
Całe strony wypełnione żarem, którego nie okazujesz mnie!
Bo się mną nie interesujesz!
Omijasz Highgrove, gdzie jestem szczęśliwy.
Tak, bo ona tam jest!
Nie chodzi tylko o nią, ale o ogrody, polo, polowania
i tych starych filozofów i zastępczych ojców,
którzy mnie lekceważą i ignorują, ale pewnie ją uwielbiają.
Dlatego tak idealnie do siebie pasujecie.
- Więc gdzie jest dla mnie miejsce? - Jesteś moją żoną.
I…
bo…
kocham cię.
To…
- To… - Naprawdę.
Rety.
Więc…
Jak to rozwiążemy?
Cóż…
Cóż, chyba…
Musimy się nauczyć
robić to częściej.
Mówię o dawaniu sobie zachęty.
- I to drugie też. - Tak, to też.
Wciąż myślę, że jesteś piękny.
- Najmądrzejszy i najprzystojniejszy. - Naprawdę?
To żałosne, ale czasem tego potrzebuję.
Ty też jesteś piękna.
Twoje piękno, twój blask to wspaniały, spektakularny cud.
Kiedy widzę, jak ludzie na ciebie patrzą, uświadamiam sobie,
jakie mam ogromne szczęście, jakie nasza rodzina ma szczęście.
Chcę codziennie dzwonić do królowej i mówić: „Słyszysz, mamo?
O 100 decybeli głośniej, niż wiwatowali tobie. I co ty na to?”.
Wiesz, to może być najważniejsza rozmowa, jaką odbyliśmy.
- Tak. - A rozwiązanie jest takie proste.
Gdy jedno z nas czuje, że brak mu tego, czego potrzebuje,
drugie musi mu to dać.
Jeśli czegoś się nauczyliśmy…
Oboje mamy te same potrzeby.
Być zachęcanym,
mieć wsparcie
i być…
docenianym.
Być kochanym.
Tak.
Wypijmy za to.
Za nowe otwarcie.
Nowy początek.
Wesołej Wielkanocy.
Brawo, dzielny chłopak.
Czego chce?
Daj mu buziaka.
- Co tu mam? - Co to?
Pierwszy etap podróży dobiegł końca.
Książę i księżna zobaczyli Terytorium Północne…
Kiedy książęca para opuściła samolot, zobaczyła 2000 wiwatujących ludzi.
Ale oficjalne powitanie zgotowali gubernator generalny i premier.
Witamy w Perth.
Cieszymy się, że tu jesteśmy. Dziękuję bardzo.
Przed ich przyjazdem
dziesiątki tysięcy ludzi wyszły na drogę z lotniska.
Wyprawa nabrała tempa,
podobnie jak wzrost poparcia.
Ponad 5500 osób czekało cierpliwie,
żeby zająć najlepsze miejsca przy barierkach…
Tłumy witające parę rosły…
Tłumy machały chorągiewkami, gdy pojawili się książę i księżna.
Trzymali się za ręce, jadąc rolls-royce’em.
Tłumy chciały choć przez moment zobaczyć idealną parę.
Książę i księżna Walii…
Nawet zagraniczni reporterzy, którzy już to widzieli,
wydawali się zaskoczeni
rozmiarem i entuzjazmem tłumów…
Musimy zająć dobre miejsce.
Powitajmy następcę tronu
i przyszłego króla Australii,
Jego Królewską Wysokość księcia Walii.
Dziękuję, sir Jamesie.
Jeśli siedzieliście gdzieś pod kamieniem,
na wszelki wypadek przedstawię wam niezwykłą kobietę i matkę,
którą z dumą nazywam moją żoną.
Lady Di!
Kocham cię, Diano!
Diana, kocham cię! Bardzo cię kocham!
- Może damy im pokaz? - Prowadź.
Było wspaniale. Widziałaś?
Masz dwie lewe nogi.
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Dziękuję.
KAROL OKRĘCA SZCZĘŚLIWĄ KSIĘŻNĄ W TAŃCU
Dzwoniła pani Parker Bowles.
Chce pan oddzwonić?
Nie.
Nie chcę.
Dziękuję, Edwardzie. To wszystko.
- Dobrze się bawiliście na balu. - Tak.
Mogłabym przetańczyć całą noc.
Czy to była najlepsza chwila?
Trudno powiedzieć. Bardzo podobała nam się zatoka Sydney,
a Karol próbował bodysurfingu na plaży Bondi.
Ale najlepsze było, cóż…
Możliwość spotkania was, mieszkańców Australii.
Tak ciepło nas powitaliście.
Może dlatego, że jesteście tacy inni.
Nie tego spodziewamy się po rodzinie królewskiej.
To dlatego, że ja tak o sobie nie myślę.
Przede wszystkim jestem żoną i matką.
To jest dla mnie najważniejsze.
Jest wspaniałą matką.
- A jak radzi sobie William? - Jakby był w magicznej krainie.
Czyli lubi Australię?
Ujmę to tak.
Jego ulubioną przytulanką był kiedyś wieloryb.
Ale odkąd tu jesteśmy, zastąpiła go koala.
Ponad 10 000 ludzi czekało, żeby ujrzeć księcia i księżną.
Po drodze księżna została zarzucona bukietami i drobnymi prezentami…
Kancelaria premiera.
Nie, jest bardzo zajęty i nie skomentuje tego.
Pan Hawke nie będzie teraz odpowiadał na pytania.
- Cześć! - Spójrz tutaj, Diano!
- Tutaj! - Na górze!
Diano!
- To ona! - Kocham cię!
Patrzcie! Tam jest!
Lady Di!
Może ja wam zrobię? To ciekawsze.
Proszę. Gotowi? Uśmiech.
Uśmiech!
Dobrze!
Proszę pani, tutaj.
- Karolu! - Witajcie!
- Jest piękna. Ma pan szczęście. - Dziękuję.
- Co pani sądzi o Brisbane? - Jest piękne.
- Niech pani wróci do Brisbane. - Wrócę jak bumerang. Zobaczycie.
Tak, prosimy.
- Uwielbiam pani sukienkę. - A ja twoją!
- Zamienimy się? - Chciałabym! Jesteś taka piękna.
- Diano! - Ale macie mundurki.
Urocze.
Diano!
Proszę się odsunąć.
Po przybyciu księcia i księżnej wybuchło pandemonium.
Mają nieoczekiwany problem.
Ogromne tłumy gdziekolwiek pójdą.
Niektóre są większe od tych, które witały cię w XVIII wieku.
W 1954.
Bardzo w to wątpię.
Wszystkie gazety zachwycają się urodą Diany.
I urokiem. A przede wszystkim jej macierzyństwem.
Słyszałam, że histeryzowała,
trzymając się malca jak koła ratunkowego.
To najwyraźniej spodobało się w Australii.
Jaka z niej dobra matka. Jaki ma kontakt z dzieckiem.
Jaka jest troskliwa.
Czemu to problem?
Obie wiemy, że Karol potrzebuje otuchy,
uwagi i pochwał.
Ten wyjazd miał być jego wielkim debiutem,
miał zabłysnąć jako przyszły król.
Tak tylko mówię.
Nie było wątpliwości, kogo większość chciała zobaczyć.
Witam. Dziękuję.
Dziękuję, że przyszliście.
Dziękuję. Witajcie.
Gdzie księżna?
Jest zajęta pracą. Muszę wam wystarczyć.
Przyjechaliśmy tylko dla lady Di.
Będzie pani pływać?
Nie sądzę.
Który miałby ratować panią usta-usta?
Oby do tego nie doszło.
Co, chłopcy? Jacyś ochotnicy?
- Chyba ma pani adoratorów. - Możecie stanąć bliżej?
- Jasne. - Tylko bez dotykania.
Mówisz do nich czy do mnie?
Jego Wysokość ładnie posłał piłkę.
Piątka chce go zablokować.
Książę Karol, książę Walii, gra na pożyczonym kucyku Apollo.
Chcemy Di!
Mocne uderzenie dwójki.
Książę Karol nadciąga ze swojej pozycji na tyłach.
Wszyscy gotowi?
- Chcemy Di! - Gotowi. Start!
I strzela.
Wszystko gra, Karolu?
To dla mnie? Jak miło z twojej strony. Dziękuję.
- Jesteś prawdziwą księżniczką? - Dotknij mnie, przekonasz się.
Podziałało?
W drodze z Queensland na Tasmanię
para książęca zalicza same sukcesy.
I choć to było
wielkie osobiste zwycięstwo księcia Karola,
nie można zaprzeczyć, że to księżna Walii
podbiła serce narodu.
Nie jest taka sztywna jak reszta.
Czuć, że jest prawdziwą osobą.
- Tak. - Nie da się jej nie kochać.
Czy kochasz Karola tak jak Dianę?
Tak. Ona go kocha. Musi mieć coś w sobie!
Co myślisz o księżnej?
- Jest wspaniała. - Jest taka jak my.
Mogłabyś się z nią napić herbaty?
Tak. Twardo stąpa po ziemi. Za to ją lubię.
Lady Diano, tutaj!
Miło pana poznać.
- Miło mi. - Dobry wieczór, panie premierze.
Miło znów panią widzieć, pani Gray.
Dziękuję.
Diano, tutaj, proszę!
To bardzo przyjemne, że po przybyciu na Tasmanię
spotkało nas takie entuzjastyczne i ciepłe przyjęcie.
Ostatni raz byłem tu dwa lata temu, w 1981 roku,
na krótko przed ślubem.
Wtedy wszyscy mówili: „Powodzenia” i „Mam nadzieję, że wszystko się uda”,
i „Masz szczęście, że zaręczyłeś się z taką uroczą młodą damą”.
I niech mnie, jeśli to nieprawda. Mam szczęście, że jest moją żoną.
Tak to jest z kobietami.
Nie wiadomo, co robią za twoimi plecami.
To ostatnia kropla.
Robisz miny i wygłupiasz się, kiedy próbuję pracować.
Zarumieniłam się! Prawiłeś mi komplementy.
Ludzie śmiali mi się w twarz,
a przez cały tydzień pół Australii mnie wygwizdywało!
Nie zasługuję na to.
To miała być moja wyprawa.
Jako księcia Walii, żeby zadbać o kluczowy kraj Wspólnoty
w newralgicznym momencie.
- A przez ciebie… - Ludzie w ogóle przyszli!
Dzięki mnie są zainteresowani!
Nie! Przez ciebie śmieją mi się w twarz!
Wygwizdują następcę tronu i monarchię.
Daj spokój! Nie rób tego.
Proszę!
Otwórz drzwi.
Karolu?
Przed nami jeszcze dziesięć dni w Nowej Zelandii.
- Wasza Wysokość. - Panie premierze.
Biorąc pod uwagę nasze perspektywy,
różnicę poglądów
w sprawie… właściwego rządzenia tym narodem,
nie sądziłem, że będę panu współczuł.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Przez nią obaj wyszliśmy na durniów.
Nie rozumiem.
Terra nullius.
Tak nazwał nas pański przodek, król Jerzy III,
gdy przybyli tu Brytyjczycy.
„Państwo niczyje”.
Ale, na Boga, wtedy byliśmy czyimś państwem,
a teraz… jesteśmy swoim państwem.
Gdy książę przybył, pomyślałem…
że ta wizyta może zainspirować Australię, żeby w końcu…
zrzucić kajdany i stanąć na własnych nogach.
I…
bez urazy, ale gdyby był pan tu sam,
może bym się doczekał!
Ale ona zabrała się z panem.
Idealna żona, idealna księżna.
Cały kraj oszalał.
To potęga baśni.
Jej występ może zatrzymać monarchię w Australii
na wiele lat.
- Lady Di! - Kocham cię!
Pa, księżno Diano!
Książę.
Highgrove.
Pałac Kensington.
Tu księżna Walii.
Czy królowa mnie przyjmie?
KSIĘŻNA DIANA ROBI WRAŻENIE
Witaj z powrotem.
Dziękuję, mamo.
- Mówiłaś, że mam tak do ciebie mówić. - Oczywiście.
Proszę.
Dziękuję, Nigel.
Przyszłam, bo…
Już nie wiem, do kogo się zwrócić.
Jest mi ciężko.
Ciężko?
Właśnie odniosłaś sukces.
To nie sukces,
jeśli na końcu jesteśmy z mężem strasznie nieszczęśliwi.
Spójrz na te wasze zdjęcia.
Chcesz mi powiedzieć, że to nieszczęście?
Nie w tym momencie.
Ten moment był idealnie szczęśliwy.
Ale za zamkniętymi drzwiami jest inaczej.
Nienawidzi mnie i uwagi, którą przyciągam.
Dlaczego?
Nie wiem.
Liczyłam, że ty mi powiesz. To twój syn.
Mówisz, że byłam okropną matką?
- Nie. - A książę Edynburga okropnym ojcem?
- Jasne, że nie. - Czasem też nie rozumiem Karola.
To nie tajemnica.
Ale wbijając mu szpile, nic nie osiągniemy.
Czy to możliwe, że jakaś część ciebie
za bardzo cieszy się tym sukcesem?
Ile to za bardzo?
Uśmiech? Chwila szczęścia?
Przekroczenie granicy to za bardzo.
Wszyscy wiemy,
kiedy za bardzo gramy pod publiczkę.
Wiemy.
No dobrze.
Tak.
Czasem miło zbierać oklaski.
To może być pocieszające.
Odkąd weszłam do rodziny, jest mi trudno.
Nie otrzymałam pomocy ani wsparcia, trafiłam na głęboką wodę.
Ludzie wyczuwają moje cierpienie, to, że jestem niedoceniana i ignorowana…
Błędem jest zakładać, że ludzie nam współczują.
Błędem jest zakładać, że nie.
Widziałaś, jak tłumy reagowały na mnie w Australii. I tutaj.
- Zamiast mnie za to nienawidzić… - Nikt cię nie nienawidzi.
Karol mnie nienawidzi.
Anna mnie nienawidzi. Czy to możliwe, że ty też?
Chcę tylko grać dla drużyny.
Jesteś księżną Walii.
- Należysz do drużyny. - Okaż mi to.
To wszystko zaczyna się i kończy na tobie.
Jesteś kapitanem drużyny.
Jeśli okażesz mi miłość, aprobatę i akceptację,
inni też to zrobią.
Chyba więcej dziś nie osiągniemy.
- Dokończymy kiedy indziej. - Nie odprawiaj mnie.
Nie odtrącaj.
- Co? - Mamo…
Tylko tego chcę.
Wszyscy tylko tego chcemy.
Czy to zbyt wiele?
Przytuliła cię?
Tak.
W jaki sposób?
Mocno i tak jakby desperacko.
- Niedobrze mi. - Tak.
Ale czy to możliwe, że ma rację?
Nasza rodzina jest raczej surowa.
Rzadko chwalimy innych, wyrażamy miłość lub dziękujemy sobie.
Może Diana jest najlepsza…
- W przytulaniu. - …w nawiązywaniu kontaktu ze światem.
Czy nie tak monarchia trwa
i pozostaje istotna?
Idąc z duchem czasu.
Diana…
jest niedojrzałą dziewczynką,
która z czasem przestanie się męczyć,
przestanie walczyć i się ugnie,
tak jak Filip.
Tak jak oni wszyscy.
A kiedy się ugnie, dopasuje się.
A jeśli się nie ugnie? Co wtedy?
Złamie się.
Napisy: Krzysiek Ceran